..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫عه؟ کیوکو؟
‫خونه‌ای؟ ‫مامانمه.
‫چرا؟!
‫ناناکوسا، تو برو قایم شو.
‫از خودت صدایی در نیاری هــا!
‫عه، اینجایی؟ چرا جواب ندادی؟
‫آه، ببخشید، ببخشید.
‫حسابی محو این کتابه شده بودم. صداتو نشنیدم.
‫بابات خونه‌س؟
‫عــه؟!
‫نمی‌دونم. فکر نکنم؟
‫عزیزم؟ خونه‌ای؟
‫نه نیست. کفشاش اینجا نبودن.
‫فکر کنم نیست...
‫سلام علیک.
‫واای، نزدیک بودا.
‫تازه، انگار اینجا خونه خودمه.
‫مگه دورائه‌مونی؟
‫عه، کفشام چی شدن سنپای؟
‫جهت احتیاط تهِ جاکفشی قایمشون کردم.
‫چرا قیافه‌ت این‌جوریه؟
‫عین یه مجرم واقعی، بلدی چه‌جوری مدارکو قایم کنی.
‫واقعاً کوهای بی‌ادبی هستیا.
‫من که می‌گم درک کردن ذهنیت یه مجرم، ‫سریع‌ترین راه حل کردن پرونده‌ست.
‫فکر کنم می‌شه این‌جوری گفتش.
‫ولی پشمام، نزدیک بودا.
‫آره والا.
‫حسابی گرخیدیم.
‫آره والا.
‫خوش گذشت!
‫نیمه‌شبی روشن از نور
‫جایی که خودخواهی، طمع و حسرت در رفت وآمدن
‫دیدم زیر این بارون تار شده
‫هاله‌های خیسی که با نورهای نئونی شکل گرفتن
‫تا طلوع صبح، نباید بیدار شی
‫زمان ما رو از هم جدا می‌کنه
‫با چشم‌هایی خسته گفتم شب به خیر
‫فکر کردم رسیدم، اما همه‌ش سراب بود
‫درست عین اون‌روز، می‌خوام لمست کنم
‫خیلی وقته که شرافتم رو انداختم دور
‫اشتباه‌ها توی یه چشم‌به‌هم‌زدن رخ می‌دن، آره
‫شب کوتاهه...
‫فندکی که گاز نداره هنوزم آتیش می‌کنه
‫این‌طوری شد...
‫یه لحظه وایسا بینم
‫خب، منم یه خونه و زندگی دارم که باید مراقبش باشم
‫اون تنهام نمی‌ذاره، عــاهـــا
‫قبل‌از اینکه دروغ بگم، خودش سوار شده بود
‫لا دی لا دی لا لا
‫بازم امروز درحالی که چیزی زمزمه می‌کرد، درو باز کرد
‫همیشه کاراتو خودسرانه می‌کنی
‫درست عین بیست‌سال پیش، که همین‌طوری شروع شد
‫اَه، باید یکیشو انتخاب کنم، یه‌طرف گرمای زندگیه
‫و یه‌طرف تاریکی شیرین
‫بیشتر بنویس...
‫بیشتر بخون...
‫با طمع داره می‌خنده
‫همون‌طور که برنامه ریخته بودی، فردا داره ذوب می‌شه
‫دیگه برام مهم نیست
‫همون‌طور که می‌بینی، دیگه راه برگشتی نیست... ها ها ها
‫با چشم‌هایی خسته گفتم شب به خیر
‫فکر کردم رسیدم، اما همه‌ش سراب بود
‫درست عین اون‌روز، می‌خوام لمست کنم
‫خیلی وقته که شرافتم رو انداختم دور
‫اشتباه‌ها توی یه چشم‌به‌هم‌زدن رخ می‌دن، آره
‫شب کوتاهه...
‫فندکی که گاز نداره هنوزم آتیش می‌کنه
‫این‌طوری شد... که شد
‫کارآگاها فقط بلدن زاغ سیاه بقیه رو چوب بزنن.
‫از شانس خوب ما هم، این کافه دقیقاً روبه‌روی محل کار بابامه.
‫کائنات دارن به نفع ما کار می‌کنن.
‫ما داریم بابت خیانت بابای خودت تحقیق می‌کنیما، یادته که؟
‫ببخشید که اینو می‌پرسم؛
‫ولی چرا خیانت بده؟
‫ازدواج یه قرارداده.
‫اگه قوانین رو زیر پا بذاری، لیاقتت اینه که عواقبش هم بچشی.
‫نه، این نیست.
‫فقط اینکه...
‫نمی‌تونم تحملش کنم.
‫جوری که یه زنو به خانواده‌ش ترجیح داده...
‫اینکه می‌بینم والدینم از هم متنفرن...
‫تصور آینده‌ی درهم‌برهمی که دارن ‫توی دادگاه درخواست طلاق می‌دن...
‫هیچ‌وقت بلد نبودم عین آدم دوست پیدا کنم، ‫واسه همین عاشق خونه‌مون...
‫و خانواده‌م بودم.
‫به‌نظرم حق با توـه که توی یه خونه‌ی پرمحبت بزرگ شدم.
‫همه‌ی اینا... بهم حس مزخرفی می‌دن.
‫آره واقعاً، هیچ خوب نیست!
‫ها؟
‫اجازه نمی‌دم بابت چیزی حس مزخرفی داشته باشی، سنپای.
‫یه‌جورایی اعصابم خرد می‌شه.
‫به یه ورت که داره خیانت می‌کنه یا نه.
‫اون خونه‌تو ازت گرفته و این چیزیه که تغییر نمی‌کنه و مهمه!
‫بیا پسش بگیریم.
‫عین کارآگاهای واقعی!
‫ناناکوسا...
‫من دیگه-
‫ها؟ چی شد؟
‫بابام...
‫اینجاست!
‫عـــه؟!
‫سنپای، زود زیر میز قایم شو!
‫زود باش دیگه!
‫باشه.
‫حالت چطوره سنپای؟ اوضاع اون زیر چطوره؟
‫بدک نیست...
‫سنپای، خیلی نزدیک نشسته ولی فکر کنم اگه بیای بالا، می‌بینتت.
‫آها. پس شکرِ خدا.
‫چیزه...
‫از سر کار اومده که بازم کار کنه؟ خدایی؟
‫خب، با جون و دل کارشو می‌کنه.
‫اگه تنهاست، پس یعنی با همکارش خیانت نمی‌کنه؟
‫سنپای...
‫داری حال می‌کنی؟
‫با نقش کارآگاه خصوصی؟
‫با مشکلات خانوادگی من عین سرگرمی برخورد نکن.
‫زاغ سیاه چوب زدنو ادامه می‌دیم، واتسون-کون.
‫عه؟ چرا من واتسونم؟
‫هیچ اتفاقی نمیفته.
‫ها؟
‫داره به گوشیش نگاه می‌کنه.
‫نگاه؟
‫الانم داره دکمه‌هاشو فشار می‌ده.
‫شاید داره جواب یه پیامو می‌ده؟
‫سنپای، وقت رفتنه.
‫باید حواسم باشه ردشو گم نکنم....
‫اون چی بود؟!
‫خوردم به چیزی؟
‫شرمنده، گمش کردم.
‫دستت چی شده؟!
‫ها؟ آه... چیزه...
‫سوار ماشین که شد، سعی کردم بیفتم دنبالش،
‫ولی بدجوری خوردم زمین.
‫ببخشید، ببخشید.
‫نــانـــاکــــوســـا...
‫زود باش،‌ دستتو بیار.
‫باید حداقل دستتو ضدعفونی کنم.
‫زخمت... به این زودی خوب شده؟
‫خب، دیر یا زود که قرار بود بفهمی.
‫سنپای، راستش من...
‫گویا کاملاً انسان نیستم.
‫عه؟ انسان نیستی؟
‫اگه انسان نیستی پس چی‌ای؟
‫خون‌آشام!
‫هـــا؟
مانگا و کافی‌نت حاوی اتاق خصوصی و حمام برای مشتریان عزیز
‫حالت خوبه؟
‫خوب به‌نظر میام؟
‫چه بدونم والا. شاید؟
‫خوب نیستم!
‫وایسا ببینم.
‫منظورت از «خون‌آشام» چیه اصلاً؟
‫خون می‌خوری؟
‫آره خب.
‫فرقت با آدما چیه؟
‫نمد!
‫دارم باهات جدی حرف می‌زنما!
‫چیکار کنم خب؟
‫روزایی که آدم بودم رو یادم نمیاد.
‫و هیچ‌وقت هم فردِ اجتماعی‌ای نبودم.
‫پس خون‌آشاما یه زمانی همه‌شون انسان بودن؟
‫به‌جز اون اولیش، احتمالاً آره؟
‫منم می‌تونم تبدیل بشم؟
‫دلت می‌خواد بشی؟
‫نه، فقط به‌خاطر ذهن کنجکاوم پرسیدم.
‫فقط یه شرط داره.
‫باید عاشق یه خون‌آشام بشی.
‫«عاشق»؟
‫آه، پس عمراً بتونی!
‫سنپای، به قیافه‌ت نمی‌خوره بتونی عاشق شی.
‫خودمم نظرم همینه؛
‫ولی این حرفت اعصابمو خرد کرد.
‫ولی، راست می‌گی.
‫من حتی نمی‌تونم عاشق یه آدم بشم.
‫عاشق یه خون‌آشام شدنو کجای دلم بذارم دیگه؟
‫حتی اگه طرفت من باشم؟
‫چرت و پرت نگو.
‫منطقی شد.
‫پس واقعاً خون‌آشامی.
‫خورشید این‌قدر نورش زیاده که داره از پا درم میاره.
‫شبیه بازیگرای فیلمای کلاسیک شدی. چه نازی.
‫خفه شو.
‫حالا واسه چی لباس فرمتو پوشیدی؟
‫چون باید برم مدرسه دیگه.
‫واسه همین اول باید برم خونه که کیفمو بردارم،
‫ولی بهونه خوبی واسه اینکه چرا کل شب بیرون بودم رو ندارم.
‫دلم خیلی گرفته، کاریش هم نمی‌تونم بکنم.
‫آدما هم بدبختی دارنا.
‫سلام سنپای. بازم صبحت به‌خیر.
‫اینا لباسایی‌ان که ازت قرض گرفتم.
‫با اون عینک آفتابی می‌تونی چیزی هم توی شب ببینی؟
‫جونم برات بگه که؛ هیچ کوفتی رو نمی‌تونم ببینم!
‫اوضاع توی خونه چطور پیش رفت؟
‫عصبانی شدن؟
‫نه نشدن.
‫اوه، جدی؟
‫خوبه که!
‫آره.
‫هیچی نگفتن.
‫دختر 17 ساله‌شون تنهایی کل شب بیرون بوده و هیچی نگفتن.
‫راستش؛ بابام بعد از اونجایی که دیدیمش، برنگشته خونه.
‫مامانم هم نشسته بود و با عصبانیت به‌خاطرش غر می‌زد.
‫فکر کنم مامانم...
‫دیگه بهم اهمیت نمی‌ده...
‫بـ ـ ببخشید.
‫هـ ـ همیشه...
‫همیشه یه سنگینی‌ای رو دلم هست.
‫هیچ دوستی ندارم که باهاش حرف بزنم.
‫البته اگه حرف می‌زدم چی عوض می‌شد؟
‫اصلاً چیز مهمی نیست.
‫بالأخره هر خانواده‌ای مشکلات خودش رو داره.
‫ولی بازم خیلی سختــــه!
‫یعنی باید تا آخر عمرم این‌طوری زندگی کنم؟
‫ناناکوسا...
‫باید چیکار کنم؟
‫کمکم کن...
‫سنپای...
‫من اصلاً می‌تونم کاری براش بکنم؟ چه کاری؟!
‫سنپای...
‫اگه اجازه بدی تبدیلت کنم چی؟
‫همه‌چی رو رها کن...
‫و عاشق من شو.
‫این‌کارو بکن، منم تا ابد پیشت می‌مونم.
‫من... و تو، ناناکوسا؟
‫هیچ آدم عاقلی همچین کار احمقانه‌ای نمی‌کنه!
‫مطمئنی؟
‫مطمئنم.
‫ممنونم.
‫آماده‌ای؟
‫شب هشتم: تو اولین نفری، سنپای.
‫هیچ‌وقت بچه نمی‌خواستم.
‫می‌خواستم تنها زندگی کنم، به کسی وابسته نباشم ‫و هروقتم خسته شدم بیفتم بمیرم.
‫تمام خواسته‌م همین بود.
‫ولی بعدش، حماقت کردم و دلم خواست یه‌کاری براش بکنم.
‫یه‌کم می‌سوزه.
‫راستی، خون‌آشام‌ها انعکاسی ندارن.
‫دقیقاً! حداقل توی آینه که ندارن.
‫می‌دونی، یه‌دفعه حس کردم یه باری از روی دلم برداشته شد.
‫راستی این اولین‌باری بود که از یه آدم کاملاً هوشیار ‫خون می‌مکیدم، برای همین یه حس عجیبی داره.
‫قـ ـ قبلاً چطوری این‌کارو می‌کردی مگه؟
‫آروم آروم از این پیرمردای مستی که روی نیمکتا از حال رفته بودن می‌خوردم.
‫آخه نمی‌خواستم کسی رو تبدیل کنم، می‌دونی؟
‫خیلی دردسر می‌شد.
‫پس تو اولین نفری، سنپای.
‫که حتی به تبدیل کردنش فکر کردم.
‫واقعاً؟
‫اشکالی نداره ببوسمت؟
‫عـــا، اون... چیزه...
‫اگه یه روز دلم خواست.
‫چرا نیشت این‌قدر بازه؟!
‫خب، بعداً می‌بینمت.
‫حله.
‫می‌خوای برسونمت خونه؟
‫عـــــا خیلی بالاییم! زیادی بالاییم...
‫می‌دونم، عالیه، مگه نه؟
‫چطوره، مجیرو-سنپای؟
‫نه... خیلی ترسناکه!
‫نمی‌تونم رو پام بند شم...
‫ولی خیلی حال داد، نه؟
‫آره گمونم.
‫سنپای...
‫واقعاً مطمئنی از این کارت؟
‫معلومه که هستم.
‫باشه، پس ساعت ۲ صبح می‌بینمت.
‫کیو-چان، خوش اومدی.
‫ببین، پدرت می‌خواد باهامون صحبت کنه.
‫بابت همه‌چی معذرت می‌خوام، کیوکو.
‫می‌خوام آدم دیگه‌ای بشم.
‫اجازه بده با تو و مادرت بهتر رفتار کنم.
‫این حرف‌ها چیه؟ چرا الان؟
‫تو یه معشوقه داشتی، مگه نه؟!
‫ولی تمومش کردم.
‫یادم اومد واقعاً چی برام مهمه.
‫کیو-چان، منم بهت یه عذرخواهی بدهکارم.
‫می‌دونم... که این‌مدت عجیب رفتار می‌کردم.
‫مدام بهت بی‌توجهی می‌کردم.
‫درحالی که باید به هر قیمتی حواسم بهت می‌بود.
‫واقعاً متأسفم.
‫شوخیتون گرفته؟
‫الان دیگه چه فایده‌ای داره؟
‫دیگه خیلی دیره...
‫کیوکو! ‫کیو-چان!
‫بابا...
‫مامان...
‫خیلی تنها بودم...
‫کیوکو...
‫تولدت مبارک!
‫عـــه؟ امروز بود مگه؟
‫۳۱ اکتبره دیگه، شب هالووین.
‫عجله‌ای رفتم بیرون که این رو بخرم.
‫عه‌وا عه‌وا...
‫شاید سرسخت به‌نظر بیای، ولی اشکت دم مشکته.
‫با این‌حال، وقتی توی مدرسه با پسرها دعوات می‌شه،
‫جلوی اشک‌هات رو می‌گیری تا برسی خونه.
‫می‌تونم شمع‌ها رو فوت کنم؟
‫آره.
‫چرا که نه!
‫تولد ۱۸ سالگیت مبارک، کیو-چان!
‫ممنونم
‫خب، برای هدیه‌ی تولدت چی می‌خوای؟
‫هیچی نمی‌خوام.
‫فقط خوشحالم که برگشتی خونه پیشمون، بابا.
‫چـ ـ چیزه... اون فندکی که بهت داده بودم چی شد؟
‫عـ ـ عــا... اون.
‫نمی‌خوای ازش استفاده کنی؟ ازش خوشت نیومد؟
‫نـ ـ نه، کیوکو... اشتباه می‌کنی.
‫بذار توضیح بدم!
‫دلم نیومد.
‫هـــا؟!
‫می‌ترسیدم گمش کنم.
‫چون خیلی دوستش داشتم.
‫ولی شاید بهتر باشه از هدیه‌ت استفاده کنم.
‫ممنونم.
‫ولی حواست باشه.... نری برای کس دیگه‌ای ‫جز پدرت سیگار روشن کنی ها، فهمیدی؟
‫باشه، باشه.
‫چی شده؟
‫هیچی، مزه‌ش یه‌کم عجیبه.
‫یکی دیگه روشن می‌کنم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫مراقب باش.
‫بیا.
‫محکم نگهش دار،‌ بابا.
‫آی...
‫چی شده؟!
‫چی شده-
‫کیو-چان!
‫عزیزم، کیوکو زخمی شده!
‫تو... زدیش؟
‫مامان...
‫زدی توی صورت دختر خودت؟!
‫چرا همچین کاری کردی؟!
‫بالأخره برگشتی خونه و معذرت‌خواهی کردی.
‫حرف‌هاتو باور کردم!
‫حق داری، منم یه جاهایی مقصر بودم.
‫واسه همینم قرار شد از نو شروع کنیم!
‫یه چیزی بگو دیگه،‌ عزیـــزم!
‫من کیم؟
‫نه، این من نیستم. ‫من کیم؟
‫من نیستم. ‫نه، این من نیستم.
‫خودم نیستم. ‫من نیستم.
‫قصد چنین کاری نداشتم! ‫خودم نیستم.
‫نمی‌دونم کی هستم، دست خودم نیست. ‫قصد چنین کاری نداشتم!
‫معذرت می‌خوام. عاشقتم. ‫نمی‌دونم کی هستم، دست خودم نیست.
‫وایسا...
‫چرا همچین کاری کردم؟
‫تا حالا هیچ‌وقت هوس خون نکرده بودم.
‫خیلی عجیبه.
‫خون...
‫این چیه... خواب می‌بینم؟
‫احتمالاً‌ همینه!
‫عزیزم؟
‫عزیــزم!
‫نکنه مرده؟
‫مامان!
‫پس حتماً خوابم.
‫اگه خوابه که مشکلی نیست.
‫خون‌آشام.
‫هـمـم، خوشمزه‌ست.
‫این‌دفعه باید آروم‌تر بخورم، که یه‌وقت نکشمت.
‫ولی این یه خوابه.
‫پس اگه بمیری هم مشکلی نیست.
‫می‌دونستم خوابه!
‫دردت نگرفت.
‫ولی این خواب از کی شروع شد؟
‫می‌دونستی، بابا؟
‫دلم می‌خواست یه اتاق برای خودم داشته باشم.
‫ســــــلام، خون‌آشام.
‫عـــه، نکنه-
‫ناناکوسا...
‫می‌تونستی همون‌موقع همون‌جا منو بکشی، نه؟
‫این کار یه خون‌آشام بوده، نه؟
‫سؤالمو جواب بده.
‫می‌تونی خون یه‌نفر رو تا ته بخوری و بکشیش؟
‫خب... آره، اگه همه‌ی خونشو تا آخر بمکی.
‫ای‌بابا، این که مشخصه.
‫ببخشید، سؤال احمقانه‌ای بود.
‫خداحافظ، ناناکوسا.
‫کـ ـ کجا داری می‌ری؟!
‫کجا برم؟ مدرسه دیگه.
‫می‌دونی، ناناکوسا.
‫فکر نکنم هیچ‌وقت بتونم خون‌آشام بشم.
‫سنپای...
‫می‌خوای یه‌بار دیگه امتحان کنی؟
‫هیچ‌وقت نمی‌دونستم چشم‌های بابام این‌قدر ضعیف بودن.
‫ســــــلام، خـــون‌آشــــام.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.