..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫حالم داره بد می‌شه...
‫لطفاً رو من بالا نیارین.
‫سنپای چه‌قدر زود وا می‌دی!
‫قضیه خنده‌دار نیست‌ ها، نازونا-چان.
‫خب، حالا باید چی‌کار کنیم؟
‫هـــــوم؟
‫حالتون خوبه؟ آب بیارم؟
‫بـــیـــار...
‫باشه، پس بیا بریم خرید، نازونا-چان.
‫باش.
‫کدوم فروشگاه بـ ـ
‫جانم؟
‫گوش کنین ببینم.
‫من الان حالم اصلاً خوب نیست.
‫که یعنی اوضاعم خیلی خرابه.
‫می‌خواین برین منو تنها بذارین؟
‫مگه از رو نعشم رد شین.
‫یکی‌تون باید همین‌جا پیش من بمونه.
‫پس...
‫نازونا-چانـ ـ
‫ناناکوسا رو نمی‌خوام. یاموری-کون، تو بمون.
‫چرا اون بمونه؟
‫نه‌خیر نه‌خیر. همین‌طوری کو-کون رو قرض نمی‌دم. فهمیدی؟
‫سرویس بغل‌کردنت.
‫عــــه؟
‫می‌تونم واسه اون استخدامش کنم، نه؟
‫این کافیه دیگه؟
‫می‌رم برات کـــــلــــی آب می‌خـــــرم!
‫عــــــــــــــــــــــه؟!
‫نیمه‌شبی روشن از نور
‫جایی که خودخواهی، طمع و حسرت در رفت وآمدن
‫دیدم زیر این بارون تار شده
‫هاله‌های خیسی که با نورهای نئونی شکل گرفتن
‫تا طلوع صبح، نباید بیدار شی
‫زمان ما رو از هم جدا می‌کنه
‫با چشم‌هایی خسته گفتم شب به خیر
‫فکر کردم رسیدم، اما همه‌ش سراب بود
‫درست عین اون‌روز، می‌خوام لمست کنم
‫خیلی وقته که شرافتم رو انداختم دور
‫اشتباه‌ها توی یه چشم‌به‌هم‌زدن رخ می‌دن، آره
‫شب کوتاهه...
‫فندکی که گاز نداره هنوزم آتیش می‌کنه
‫این‌طوری شد...
‫یه لحظه وایسا بینم
‫خب، منم یه خونه و زندگی دارم که باید مراقبش باشم
‫اون تنهام نمی‌ذاره، عــاهـــا
‫قبل‌از اینکه دروغ بگم، خودش سوار شده بود
‫لا دی لا دی لا لا
‫بازم امروز درحالی که چیزی زمزمه می‌کرد، درو باز کرد
‫همیشه کاراتو خودسرانه می‌کنی
‫درست عین بیست‌سال پیش، که همین‌طوری شروع شد
‫اَه، باید یکیشو انتخاب کنم، یه‌طرف گرمای زندگیه
‫و یه‌طرف تاریکی شیرین
‫بیشتر بنویس...
‫بیشتر بخون...
‫با طمع داره می‌خنده
‫همون‌طور که برنامه ریخته بودی، فردا داره ذوب می‌شه
‫دیگه برام مهم نیست
‫همون‌طور که می‌بینی، دیگه راه برگشتی نیست... ها ها ها
‫با چشم‌هایی خسته گفتم شب به خیر
‫فکر کردم رسیدم، اما همه‌ش سراب بود
‫درست عین اون‌روز، می‌خوام لمست کنم
‫خیلی وقته که شرافتم رو انداختم دور
‫اشتباه‌ها توی یه چشم‌به‌هم‌زدن رخ می‌دن، آره
‫شب کوتاهه...
‫فندکی که گاز نداره هنوزم آتیش می‌کنه
‫این‌طوری شد... که شد
‫چی شد که کارم به اینجا رسید؟
‫یاموری-کون...
‫جانم؟
‫می‌شه باهام حرف بزنی؟
‫هرچی باشه مهم نیست. فقط می‌خوام حواسم پرت شه.
‫بذارین ببینم...
‫یکی بود یکی نبود، یه‌جایی بود...
‫بکشمت؟
‫...یه پسربچه‌ای بود که واسه خودش دانش‌آموز نمونه‌ بود.
‫راستی، دارم خودمو می‌گم.
‫دانش‌آموز نمونه، ها؟ قابل تصوره.
‫بگذریم، خلاصه‌ی مفیدش اینه که؛
‫از اون زندگی خسته شدم... و الانم که اینجام.
‫ولی بعدش، یه خون‌آشام رو دیدم.
‫یه‌بار یه زوج رو دیدم که روی پل هوایی داشتن همدیگه رو می‌بوسیدن.
‫فهمیدم که آدم‌بزرگا هم می‌تونن چه‌قدر مسخره باشن،
‫بعدش یه خانومی رو دیدم که به حدی ‫از کارش خسته شده بود، که زد زیر گریه.
‫یه مرده رو دیدم که چون جواب رد شنیده بود، خودشم رد داده بود،
‫و خدمتکارهایی که می‌گفتن «موئه موئه... گیـــون» یا همچین چیزی.
‫یه سری آدمم دیدم که معلوم نبود ‫استاد مخ‌زنی بودن یا کلاً آدمای خوبی بودن.
‫تازه، اینم فهمیدم که هر خون‌آشامی ‫شخصیت خودش رو داره و با بقیه فرق می‌کنه.
‫با کلی آدم آشنا شدم، که اگه به‌خاطر این ‫زندگی نبود احتمالاً هیچ‌وقت نمی‌دیدمشون،
‫و فهمیدم دنیای بزرگسالا هم خیلی متنوعه.
‫می‌دونین، قبلاً فکر می‌کردم بین بچه‌ها و بزرگسالا ‫یه خط‌کشی مشخص وجود داره.
‫ولی... الان می‌بینم که اون‌ها فقط ادامه‌ی مسیر ما بچه‌هان.
‫آره گمونم.
‫خودتون چی؟ تا حالا لحظه‌ای بوده که فکر کنین بزرگ شدین؟
‫نمی‌دونم...
‫بزرگ شدن لزوماً به معنی بالغ شدن نیست.
‫هــا؟
‫موفقیت‌ها و شکست‌هایی که فکر می‌کنم ‫بیشتر آدما توی مسیر بزرگ‌شدن تجربه می‌کنن...
‫مطمئنم که خودم هیچ‌کدومشونو تجربه نکردم.
‫نه در مورد آدما، نه کار...
‫نه فرهنگ شرکتی، نه دوستا...
‫یا عشق.
‫می‌خوام طعم اون شکست‌ها رو بچشم.
‫عـــه؟
‫می‌گم، عـــــا... چیزه...
‫فـ ـ فکر نمی‌کنم درست باشه ‫سریع بخوایم بریم سراغ همچین چیزی...
‫دیگ به دیگ می‌گه روت سیاه.
‫شوخی می‌کنم.
‫این رفیق بغلی‌ای که پولشو دادم داره کم‌کاری می‌کنه، ‫واسه همین مجبور شدم خودم دست‌به‌کار بشم.
‫خب چه انتظاری داشتین؟
‫بعد از پدر و مادرم هیچ‌کسی رو بغل نکردم.
‫خانواده‌م رو یه خون‌آشام از بین برد.
‫ولی پدرم هم کم بی‌تقصیر نبود.
‫خودم اینو می‌دونستم، ولی یه دشمن لازم داشتم ‫تا دلیلی برای زندگی کردن داشته باشم.
‫ولی الان دیگه اون نیاز از بین رفته.
‫برای همین تصمیم گرفتم تلاش کنم ‫مثل یه آدم عادی زندگی رو ادامه بدم.
‫یاموری-کون، هیچ می‌دونی «عادی» زندگی کردن چه‌قدر سخته؟
‫وقتی ذهنم بی‌هدف پرسه می‌زنه، ‫همیشه می‌رسه به اینکه چه‌قدر ناراحتم.
‫اصلاً دارم چی‌کار می‌کنم؟
‫ده‌سال گذشته چه فایده‌ای داشت؟
‫من... تموم اون سال‌ها رو الکی حروم کردم؟
‫من اومدم!
‫سنپای... حالش خوبه؟!
‫تازه همین الان خوابش برد!
‫چی شده؟ چرا می‌خواستی بیرون حرف بزنیم؟
‫به‌نظرت یه زندگی عادی داشتن یعنی چی؟
‫هـــــوم؟
‫آخه، خانوم کارآگاه...
‫وایسا بینم، بازم الکل؟
‫هــوم.
‫فکر می‌کنی اون واقعاً می‌خواد عادی باشه؟
‫نه آخه شدنی نیست. عمراً نمی‌شه.
‫شوخیت گرفت؟
‫خیلی بدجنسی...
‫آخه، نمی‌شه خب.
‫همون بار اولی که دیدمش هم عجیب‌و‌غریب بود.
‫حتی اگه از وجود خون‌آشاما هم باخبر نمی‌شد، ‫بازم بعید می‌دونم هیچ‌وقت «عادی» می‌شد.
‫خودتم همین‌طوری.
‫عــــه؟!
‫آسای-چان و سکی ماهیرو هم همین‌طور. ‫همه‌تون یه مشت عجیب‌الخلقه‌این که فکر می‌کنین کاملاً عادی‌این.
‫عـــــــه؟! همه‌مون؟!
‫بی‌راهم نمی‌گی، شاید اون دوتا یکی دوتا تخته‌شون کم باشه،
‫ولی من که نسبتاً عادی‌ام.
‫حس می‌کنم هر سه‌تاتون همین فکرو نسبت به همدیگه دارین.
‫ولی خب، کی اهمیت می‌ده؟ می‌تونی عجیب‌و‌غریب باشی.
‫امیدوارم یه روزی اینو بفهمی.
‫اوهوم.
‫اگه بخوام جمع‌بندی کنم که کل این ماجرا آخرش چی بود،
‫یه‌جور تلاش پیچیده برای خودکشی بود... که شکست خورد.
‫هرچند خانوم کارآگاه خیلی سعی ‫می‌کرد نشون بده همه‌چی تموم شده،
‫اون حفره‌ی بزرگی که به‌مدت ده‌سال توی قلبش ‫ایجاد شده، به این راحتی‌ها درست‌بشو نیست.
‫فکر می‌کنی ما می‌تونیم کمکی بهش بکنیم؟
‫هـــــوم...
‫احتمالاً هنوز خوابه، شاید بهتر باشه بذاریم بخوابه،
‫و خودمون بریم یه دوری بزنیم؟
‫خوش اومدین...
‫هــــا؟
‫نازونا-چان و یاموری-کونین که!
‫یــو.
‫سلام.
‫هـــاهـــا! چه به موقع!
‫الان کمبود نیرو داریم، و موندیم چی‌کار بکنیم.
‫عـــه؟ خب که چی؟
‫دستم به دامن‌تون!
‫سریع به بخش کارکنان!
‫عــه، امشب راستشـ ـ
‫یاموری-کون، تو راحت باش.
‫گـــــفـــــتـــــم کـــــه...
‫امشب نیومدم اینجا کار کنم، فهمیدین؟
‫خب جنابعالی، مشکلی نداری یکم از آب‌جوت بخورم؟
‫عـا، بفرمایین...
‫خدا رو شکر که می‌بینم حسابی ذوق کار رو داره.
‫هرچند یه سلام و احوال‌پرسی درست‌و‌حسابی هم بکنه خوبه.
‫اشکالی نداره، هروقت آب‌جو بخوره حالش بهتر می‌شه.
‫شاید کار توی کافه‌ی پیشخدمتی توی خونش باشه.
‫عـــه؟!
‫یاموری-شی، خسته نباشید عرض می‌کنم.
‫ال‌جی-سان!
‫عــــه، همه‌شو؟!
‫به‌به، بابت اون‌روز خیلی ممنونم.
‫راستی، چی شده امشب تشریف آوردین اینجا؟
‫وای، خاک به سرم!
‫اینجا یه کافه با تم خاصه که با حضور بانو میدوری مزین شده!
‫بدون شک شما هم اومدین شکوه بانو رو ببینین، درسته؟
‫می‌دونستی ایده‌ش مال یه انیمه بوده؟
‫عــــه؟! یعنی این تاریخچه‌ی شرم‌آور سیاه ‫از انیمه اومده؟ اصلاً فکرشم نمی‌کردم!
‫خب، منم که زیاد نمی‌دونم...
‫مـوئـه مـوئـه کیـــــــــون!
‫عـــا!‌ چه نازه!
‫خب، امیدوارم این خوشمزه‌ترش کرده باشه!
‫چی؟ نه! من این کارو چون عاشقشم می‌کنم! ‫موئه موئه کیون اصلاً خجالت‌آور نیست!
‫به‌نظرتون چی باعث می‌شه یکی برای این کار مناسب باشه؟
‫هـــوم، واقعاً سوال خوبی پرسیدی.
‫موندم یعنی چطوری انجامش می‌دین. دمتون گرم. ‫اینم یه ورد برای خوشمزه‌ کردنش!
‫عــه... جانم؟
‫وقتی یه سوال خوب پرسیده می‌شه، لزوماً ‫قرار نیست که یه جواب خوب هم همراهش بیاد.
‫خب، به چندتا فاکتور بستگی داره.
‫ولی خب اگه بتونی از حرف‌های مشتری‌ها بگذری،
‫یا اگه پذیرایی از مهمان حالت رو خوب می‌کنه، ‫یا اهل نوشیدنی باشی...
‫ولی آخرش، به‌نظرم همه‌چی به این برمی‌گرده ‫که آدم‌ها رو دوست داشته باشی... گمونم؟
‫هــــا!
‫آرهــــــه!
‫آره! آره!
‫درسته، نمی‌میری.
‫چه زشت!
‫فکر کنم حسمون مشترکه.
‫من...
‫سنپای رو...
‫نمی‌خوام بکشم.
‫تا وقتی که حس کنی از روزت راضی شدی، بیدار بمون.
‫می‌شه یه سودای ملون بیارین؟
‫چـشـم!
‫به سلامتی!
‫الان میارم براتون.
‫آره، فکر کنم.
‫عــــا، این‌جا کجاست؟
‫عینکم کجاست؟
‫آخ.
‫آره، خلاصه...
‫بعد از کار اومدیم که دورهم باشیم!
‫سیلام.
‫اوه، خودتون سه‌تا؟
‫عه‌وا، چه عجیب.
‫یاموری-کون!
‫اون‌ها چی‌ان؟ واسه ماست؟
‫آره، آره! این‌ها رو آورده که همه با هم بخوریم.
‫بهشون می‌گه «پیشکش الهی».
‫هـــا؟ من که هرچی باشه می‌خورم.
‫یکی می‌تونه درشون رو باز کنه؟
‫استرسی نمی‌شین؟
‫صداش خیلی بلنده!
‫در واقع اصلاً نباید بذارین صدا بده.
‫الــکـــی! جدی می‌گی؟!
‫ولی این ماجرای خانوم کارآگاه عجب داستانی شد ها.
‫یاموری-کون، شنیدم حسابی ترکوندی.
‫نـ ـ نه بابا.
‫ببخشید که پای تو رو هم کشیدم وسط.
‫چیزی نیست بابا. شنیدم چه اتفاقی افتاد.
‫من که هنوز با این قضیه کنار نیومدم.
‫بی‌خیال دیگه.
‫ولی، نمی‌شه منکرش شد که همه‌چی به خیر گذشت ‫و کسی رو هم از دست ندادیم.
‫من که می‌گم فعلاً باید جشن بگیریم، موافق نیستین؟
‫خب دیگه...
‫به سلامتی!
‫عــــا چه خوبه!
‫لا-کون واقعاً این‌کاره‌ست، نه؟!
‫کابورا کجاست؟
‫گفت بعد از کارش میاد.
‫لزومی هم نداره بیاد.
‫از این حرف‌ها نزن.
‫باشه، باشه.
‫میدوری، در مورد اون بچه‌ت. وقتش نشده دیگه بیاریش اینجا؟
‫عـــــه...
‫چرا آخه؟!
‫سری که مال خودش رو آورد.
‫ممنونم.
‫آره!
‫درسته. حتی بهتون گفته بودم که اون سه‌تا چه کاری می‌کنن، یادتونه؟
‫عــــــا، همون سه‌تا که انگار خیلی خرپول بودن.
‫اگه می‌خوای چیزی در موردشون بگی، حداقل ‫بگو «باکلاس» بودن یا همچین چیزی، سری-چان.
‫شــــرمنده!
‫شنیدی، میدوری؟
‫آخه...
‫خود لاو-کون گفت، «می‌ترسم شایسته‌ی ‫چنین افتخاری نباشم» و روش نمی‌شه بیاد.
‫نمی‌خوام به‌زور بیارمش، می‌دونین؟
‫اون‌جوری حرف می‌زنه؟
‫تازه تازه، اگه ببینینش، همه‌تون بدجور عاشقش می‌شین!
‫جـــدی؟
‫الان دیگه کنجکاو شدم ببینمش.
‫راستی حالا که بحثش شد، ‫یاموری-کون هم خیلی زود بهمون ملحق شد، نه؟
‫حتی هنوز تبدیل هم نشده.
‫مقصرش کیه؟
‫عـــــا، اولین کسی که رفت سراغش من بودم... ‫یا اینکه می‌خواستم گازش بگیرم!
‫اون کار من بود.
‫عـــــه؟!
‫من اولین کسی بودم که متوجه یاموری-کون شدم.
‫می‌دونستم که یه دوستان انسان داری و باهاش می‌گردی.
‫عـــــه؟ چه خبره؟ پشمام ریخت.
‫تو خیلی بی‌تجربه‌ای، برای همین حواسم ‫بهت بود که ببینم حالت خوبه یا نه.
‫بی‌تجربه؟
‫در جریانم که یواشکی، مثل دزدها از ‫آدم‌های مست توی خیابون خون می‌خوردی.
‫شوخیه دیگه؟
‫منظورت چیه که، «در جریانم»؟ پشم برام نمونده.
‫آه، خیلی خجالت‌آوره. من فقط می‌خوام ‫به‌عنوان یه خون‌آشام یه‌ذره آبرومندانه رفتار کنی.
‫خفه شو بابا! مگه مامانمی؟!
‫عـه، چرا حرفتو نصفه ول کردی؟
‫این‌جوری بیشتر پشمام می‌ریزه.
‫بی‌خیال بابا، وقتشه دیگه به محبت‌های کابورا عادت کنی، نازونا.
‫نه، نه، نه. قضیه اصلاً عادت کردن و اینا نیست.
‫خب، شاید چون تو همه‌ش وقتت رو صرف علافی می‌کنی ‫و نمی‌خوای سربه‌راه بشی، اون هم نگرانت می‌شه.
‫آره، آره!
‫شماها منو چه‌قدر چلمنگ فرض کردین؟
‫پس بگو بدونیم رابطه‌ت با یاموری-کون چه‌قدر پیشرفت کرده.
‫بـ...
‫به شماها هیچ ربطی نداره!
‫چی داری می‌گی؟
‫پس، می‌خواین در مورد من و آکون بشنوین؟!
‫عــــه؟!
‫نه، مرسی.
‫عــــــه؟!
‫چرا آخه؟! گوش کنین خب.
‫اشکتونو در میاره ها.
‫عـــّ؟
‫عـــــا؟ خب لاو-کون و من عشق‌مون کاملاً پاکه.
‫عـــه! «عشق پاک»؟!
‫مگه داریم؟!
‫سری-چان، مال ما هم پاک بود، مگه نه؟
‫آخه، شاید فقط از دید من این‌طوری بوده... ‫بس کن بابا، آکون!
‫ولی من...
‫پسر!
‫بابا زودتر برگردین دیگه.
‫پوسیدم از تنهایی!
‫تازه سرمم درد می‌کنه. حالت تهوع هم دارم.
‫مثل اینکه همه دوست دارن، وقتشه در مورد عشق حرف بزنیم!
‫ماه... ماه چه‌قدر پرنوره.
‫خانوم کارآگاه دوست داشت شب‌هاش آروم باشن.
‫امشب دقیقاً از اون شب‌هاست که می‌خواست از شرش خلاص بشه.
‫من... باید خوشحالم باشم که همچین شب‌هایی هنوز وجود دارن؟
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫نازونا-چان.
‫توی افکار پیچیده‌ی خودت گم شدی، ها؟
‫این‌طور به‌نظر میومد؟
‫خیلی، خیلی.
‫به چی فکر می‌کردی؟
‫خــــب، چیز خاصی نبود...
‫می‌خوام به خانوم کارآگاه کمک کنم.
‫می‌خوای بری خون‌آشاما رو شکار کنی؟
‫معلومه که نه.
‫تازه، فکر کنم خودش هم دیگه بی‌خیال اون کار شده.
‫می‌خوام اون خون‌آشامی که پدرش رو تبدیل کرده پیدا کنم...
‫و ببینم داستانش چیه.
‫عـــه؟ چرا؟
‫چون نمی‌خوام فکر کنم اون ده سالی ‫که براش گذاشت، همه‌ش بیهوده بوده...
‫حداقل خودم.
‫منطقیه.
‫هــــــوی!
‫یکم زوده، ولی ما داریم می‌ریم!
‫به این زودی؟ نمی‌خوای حداقل یه لیوان بخوری؟
‫راست می‌گه، راست می‌گه!
‫تازه فصل دوم زندگی‌تون شروع شده، می‌دونین که؟
‫فصل دوم؟
‫دیگه کسی جلوی راهشون سبز نمی‌شه.
‫وقتشه برین مرحله‌ی بعد!
‫شما دوتا! وقتشه بوس کنین، بوس!
‫بوس، بوس!
‫میدوری-چان.
‫یالا، یالا!
‫سری-چان...
‫این‌قدر دست‌به‌سرمون نکنین بابا.
‫کو-کون، پاشو بریم!
‫عــ؟ بـ ـ باشه.
‫خب دیگه، ما رفتیم.
‫شب‌تون بخیر باشه.
‫باشه...
‫باشه.
‫عـا.
‫شب بخیر...
‫نازونا!
‫هــوم؟
‫شرمنده، یکم جوگیر شدیم.
‫خیالی نیست.
‫وایــــی، خیلی زشت شد این‌طوری اذیت‌شون کردیم.
‫اگه چندوقت پیش بود، نازونا لج می‌کرد و ‫فقط برای ثابت کردنش می‌رفت می‌بوسیدش.
‫پس فکر می‌کنی... بودن با یاموری-کون عوضش کرده؟
‫مثل اینکه.
‫انگار الان، بوسیدنش براش یه موضوع ‫شخصی شده که فقط برای خودشون دوتاست.
‫می‌دونین... یه‌جورایی قشنگه.
‫راست می‌گی.
‫خب دیگه، به سلامتی رشد عاطفی نازونا!
‫به سلامتی!
‫عـــــو؟! یه‌چیزی پرواز کرد رفت!
‫هــــا؟ منظورت چیه، «یه‌چیزی»؟
‫من که چیزی نمی‌بینم.
‫مطمئنی می‌خواستی بریم؟
‫اوهوم. تازه انگار خودتم حوصله‌ت سر رفته بود.
‫نه اینکه حوصله‌م سر بره...
‫منم مهمونی گرفتن با بقیه جز کارهای موردعلاقه‌م نیست.
‫هرازگاهی خوبه ها، ولی اگه هر روز باشه خسته‌کننده می‌شه دیگه.
‫از اون‌طرف، اگه هر شبم همیشه آروم باشه، ‫فکر کنم از بی‌حوصلگی روانی می‌شم.
‫تازه...
‫هــا؟
‫خب، گمونم فقط خوشحالم که هم تو هم سنپای زنده‌این.
‫نتیجه‌گیریت همین بود؟
‫معلومه که بود.
‫چی شده؟
‫می‌دونی... خیلی خوشحالم که می‌تونم باهات باشم، نازونا-چان.
‫چرا همچین حرفی می‌زنی، کو-کون؟!
‫شرمنده، شرمنده.
‫ولی...
‫این اولین‌باره که می‌بینم درجا صورتت سرخ شده.
‫بس کن دیگه!
‫کو-کون احمق.
‫عـــه؟ نمی‌خوای بریم خونه؟
‫هـــــوم؟ یکم دیگه می‌ریم.
‫عــا راستی، شاید خانوم کارآگاه هنوز خواب باشه.
‫اوهوم.
‫ببین، نازونا-چان.
‫هرکدوم از اون چراغ‌ها مال یه آدمه.
‫ولی همین‌طور...
‫اینم هست.
‫می‌خوای که این فقط مال خودمون دوتا باشه، نه؟
‫شب دوازدهم ‫آوای شب ‫آخ.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.