‫یـــو، دیرت می‌شه هـــا!
‫باورم نمی‌شه روز آزمون به این مهمی ‫همه‌ی ساعت زنگ‌دارهای این خونه شکستن.
‫یو که یکم پیش از خونه زد بیرون.
‫عه؟
‫بـ-ببخشید! خوبی؟
‫دیرم شده.
‫آسیب ندیدی؟
‫اوه، نه.
‫مشکلی نیست. بهش عادت دارم.
‫بازم یه دوچرخه زد بهت؟
‫ببخشید.
‫باید بیشتر مراقب باشی.
‫خودتو به کشتن می‌دیا.
‫بگذریم، فردا گردش علمی دارین، نه؟
‫منم میام، پس نگران نباش.
‫خوش می‌گذره، نه؟
‫بله.
‫پنج دقیقه استراحت!
‫ایزومی!
‫امروز هم فقط تماشا می‌کنی؟
‫آره، آخه اون روز آسیب دیدم.
‫بازم آسیب دیدی؟
‫واسه ایزومی اینطوریاست دیگه.
‫هــا، می‌خوای واسه گردش ‫علمی با هم هم‌گروه شیم؟
‫مـ-مطمئنید؟ اگه باهاتون باشم ‫ممکنه چیزای بد اتفاق بیفته...
‫عیبی نداره بابا! نگرانش نباش!
‫کجا بریم؟
‫اونجا رفتنو نباید از دست بدیما!
‫اوهوم!
‫چی شد؟
‫گنده‌ست!
‫ببخشید! حالتون خوبه؟
‫آره! مشکلی نیست!
‫یه خرس افتاد؟ جلل خالق.
‫یه آن گفتم گردنم شکست.
‫خدا رو شکر. حالت خوبه؟
‫خیلی درد داره.
‫ای خدا...
‫آره. حالش خوب نیست،
‫واسه همین ترجیح می‌دم نیاد گردش.
‫بله. ممنونم.
‫قراره کل زندگیم یه چرخه‌ی ‫تموم‌نشدنی از این وقایع باشه؟
‫خدایا، اوضاع واسه من بهتر می‌شه؟
‫اگه نه، پس لطفاً بهم قدرتِ ‫تحملِ این همه درد و ناراحتی رو بده.
‫کاش یه قهرمان می‌اومد سر راهم...
‫چرا باهام اومدی؟
‫امروز هیچ کاری ندارم.
‫نگفتم باهام بیای خرید که.
‫تا اینجا با ماشین آوردمت. گیر نده.
‫ازت نخواستم که.
‫ول کن بابا.
‫خیلیم بدک نیست، نه؟
‫باهام عین بچه‌ها رفتار نکن.
‫آخه هنوز بچه‌ای.
‫هـــــا؟!
‫اینم مدرکش.
‫می‌رم یه نگاهی به لباسا بندازم. ‫تو چی داداش؟
‫منم می‌رم همونجایی که می‌خوام. ‫کارِت تموم شد یه تک زنگ بزن.
‫پیشم نموندی که...
‫چی؟ ناراحتی؟
‫آره خیلی.
‫خشن.
‫هممم... یه چیز ناز بگیرم یا شیک؟
‫کدومش بهتره؟
‫نمی‌تونم تصمیم بگیرم!
‫عــه؟!
‫به‌خاطر جشنواره فرهنگی و این چیزا ‫وقت بیرون رفتن نداشتیم...
‫بعد از مدت‌ها، اولین قرارمونه!
‫خیلی وقته دوتایی باهم حرف نزدیما.
‫آره.
‫جشنواره فرهنگی و ورزشی رو ‫داشتیم و خیلی اتفاق‌ها افتاد.
‫آره، تازه منم سرما خوردم...
‫خدا رو شکر بهتری.
‫خیلی خوشحال شدم که با اینوزوکا-کون اومدی.
‫ها؟ آه، اینطوریاست؟
‫راستی، بیا امروز یه جایی بریم!
‫باشه، حتماً!
‫خب پس، الان تصمیم بگیریم.
‫ها؟
‫عیبی نداره. نمی‌خواد همین ‫الان تصمیم بگیری.
‫هرجایی باهات برم خوبه.
‫ولی... خیلی وقته که دوتایی جایی نرفتیم.
‫می‌خوام بیشتر باهات حرف بزنم.
‫ایده‌ی بدیه...
‫ها؟ چی؟
‫خیلی ایده‌ی بدیه.
‫خب، کجا بریم پس؟
‫چیزه، چشمه‌ها این روزا معروفن.
‫چشمه؟ باشه. گرم‌مون هم می‌کنه.
‫اوه، تبلیغ این پارکه خیلی خوبه!
‫جدی؟
‫چیزه... ایناها.
‫نظرت چیه؟ بریـ...؟
‫می‌ریم.
‫مطمئنی دیگه؟
‫آره، مطمئنم.
‫نمی‌دونستم انقدر علاقه به رفتن داشتی.
‫آه، نه بابا...
‫یه قرار عین اون تبلیغ.
‫نباید بهش گند بزنم!
‫نتونستم تصمیم بگیرم.
‫عه، چرا؟
‫اگه بیکاری، باهامون بیا کارائوکه!
‫خیلی جذابیا!
‫آه... چیزه...
‫استرس داری! چه ناز!
‫عالیه، عالی! باهامون میای دیگه؟
‫بریم.
‫آهای!
‫تو کی هستی؟
‫ببخشید.
‫ای بابا. چه دوست‌دختر نازی داشت.
‫بد شد.
‫خیلی خنده‌داره...
‫آبجی کوچیکه‌م نجاتم داد!
‫همونی که مدام باید دستشو می‌گرفتم!
‫احیاناً کِی؟
‫راستش، خجالتی‌تر از اونی‌ای که به‌نظر میاد.
‫خفه شو. فقط با آدمایی که تا حالا ‫ندیدم نمی‌تونم راحت باشم.
‫همین، خجالتی بودنه دیگه.
‫مطمئنی کسی که باید دستشو ‫بگیرن خودت نیستی داداش؟
‫اصلاً هم ناز نیستی!
‫خیلی ممنونم.
‫هرکاری که امتحان کنی رو ‫می تونی انجام بدی پس؟
‫اصلاً هم ناز نیستی.
‫داداشی... ناراحتی؟
‫نه، هرچی نباشه از تو بهترم.
‫چیه؟ چی شد؟
‫هیچی.
‫ادامه بده.
‫می-چان!
‫عالی بود! یه هنرجوی بزرگ‌تر از خودتو زدی!
‫خیلی وقت هم نیست شروع کردی!
‫آره والا!
‫با منم مبارزه می‌کنی؟
‫با منم!
‫مامان، این سوخته.
‫عیبی نداره. همون‌قدر سالمه.
‫از فردا، خودت برو دوجو.
‫ها؟
‫تنهایی از پسش برمیای دیگه؟
‫آره...
‫وقتی خوردی، ظرف‌ها رو بشور.
‫اوهوم.
‫کاراته رو ادامه می‌دی؟
‫ها؟
‫عجیبه یه چیزیو خودت تنهایی شروع کنی.
‫لابد از فوجی یاد گرفتی.
‫وقتی یه چیزی رو شروع کنی، دیگه مهم ‫نیست چی باشه، باید یه سری تصمیم بگیری.
‫مثلاً: ادامه دادنش.
‫ادامه می‌دم.
‫اونجا دوست پیدا کردم، خوشحالم می‌کنه.
‫آها.
‫پس موفق باشی.
‫آخ...
‫حالت خوبه؟
‫تو پسری! چرا این کارو کردی؟
‫تقصیر خودش بود که حواسش نبود.
‫از عمد این کارو کردین!
‫هـــا؟ اتهام اشتباه نزن!
‫حالت خوبه؟
‫آ-آره...
‫ای وای شیکیموری‌ـه!
‫تمومش کنین.
‫خفه! به تو ربطی نداره!
‫باز شوالیه خانم اومد!
‫چقدر خفن!
‫چیه؟
‫گفتم تمومش کنین.
‫شیکیموری ترسناکه! بدویین، فرار!
‫دختر کاراته‌ای!
‫حالت خوبه؟
‫آره. ممنون، می-چان.
‫می-چان، واقعا خیلی خفنی!
‫پسرا عددی نیستن. می‌تونی راحت ‫با کاراته شکستشون بدی!
‫اون پسرا حتماً می-چان رو دوست دارن.
‫آره!
‫پسرا واقعاً افتضاحن.
‫با پسرا غیر از داداشم نمی‌تونم کنار بیام.
‫اصلاً این قضیه «دوست داشتن» اینا رو نمی‌فهمم.
‫تو واقعاً از باختن بدت میاد نه؟
‫تو ناراحت نمی‌شی داداش؟
‫نه. من که نباختم.
‫وقتی همیشه می‌بری گفتنش راحته.
‫بار چندمه که درباره‌ش حرف می‌زنیم؟
‫می‌گم، اون چتر...
‫یکم عجیبه.
‫عه؟ همه از اینا دارن.
‫اصلاً شخصیت فردی نداری نه...
‫نمی‌خواد سر یه چتر این حرفو بزنی.
‫معروفن، برای همین با خودم گفتم، «چرا که نه؟»
‫اوهوم...
‫من می‌خوام کاراته رو کنار بذارم.
‫ها؟
‫چی شده یهویی؟
‫هیچی.
‫ولی مسابقات قبلی رو برنده شدی.
‫کار دیگه‌ای که دوست دارم رو پیدا کردم.
‫تو می‌خوای چیکار کنی؟
‫خـ-خب...
‫بیخیال. یعنی کار دیگه‌ای نیست که بخوای بکنی؟
‫واقعاً شخصیت فردی نداری.
‫فقط سعی کن مثل من یا مامان نشی.
‫کاری که واقعاً خودت دلت می‌خواد انجام بدی رو
‫پیدا کن، و خودت انتخابش کن.
‫هی، می-چان...
‫مانگا می‌خونی؟
‫همم... نه زیاد.
‫آها...
‫البته بعضی مواقع مانگاهای داداشمو می‌خونم.
‫جدی؟!
‫آ-آره...
‫جدیداً یه مانگای خیـــلی باحال پیدا کردم!
‫بهت قرضش می‌دم! بخونش باشه؟!
‫کایو-چان، واقعا مانگا دوست داری نه؟
‫باشه. می‌خونمش.
‫عشق... فوق‌العاده‌ست...!
‫برنده، شیکیموری!
‫بردت رو تبریک می‌گم!
‫باورم نمی‌شه قراره بری مسابقات ملی!
‫شیکیموری-سان، واقعاً قوی هستی!
‫ممنون.
‫بعد از برد توی این مسابقات، ‫واقعا آینده‌ خوبی در انتظارته!
‫آره! توی مسابقات ملی هم می‌ترکونی!
‫نه. وقتی دبیرستان شروع بشه...
‫کاراته رو می‌ذارم کنار!
‫چــــی؟!
‫کاری که می‌خوام بکنم رو پیدا کردم.
‫می‌خوام یه دختر ناز بشم.
‫می‌خوام یه دختر ناز بشم و
‫عاشق یه پسر مهربون و خوش‌تیپ بشم.
‫همیشه چون دنبال داداش و مامان می‌رفتم ‫خیالم راحت بود.
‫هیچ‌وقت نگران این که چی بپوشم ‫یا موهام بهم ریخته نباشه نبودم.
‫فقط کاری که بهم می‌گفتن رو انجام می‌دادم.
‫همین برام کافی بود.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫وزن کم می‌کنم!
‫شاید حقیقت این باشه که نمی‌دونم ‫می‌خوام چطوری باشم.
‫ولی...
‫اگه منِ واقعی نباشه اشکالی نداره.
‫تبدیل به منی می‌شم که می‌خوام.
‫تمیز و پاکیزه...
‫امیدوارم موهام بهم نریزه.
‫چیکار کنم؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫اوه، نه، چیزه...
‫باد زد و برگه‌ی امتحانم از دستم در رفت،
‫و حالا گیر کرده بالای این درخت.
‫اوه...
‫چقدر هم بالاست.
‫بدون نردبون محاله بتونی چیزی از اون بالا بیاری.
به موقع می‌رسه؟
‫همم... به هر حال من میرم یکی بیارم. ‫لطفاً همینجا منتظر باشین.
‫زودی برمی‌گردم.
‫بـ-ببخشید...
‫چیکار کنم؟
‫شاید بتونم اونقدر بالا برم.
‫ها؟
‫لطفاً اینو واسه‌م نگه دارین.
‫اه... ام...
‫نه!
‫اگه موقع بالا رفتن بیفتی، ‫ممکنه بدجور صدمه ببینی.
‫مشکلی پیش نمیاد. به این کارها عادت دارم.
‫ولی بازم... خطرناکه.
‫پس... ممنون می‌شم نرید.
‫وایسا، گوش دادی اصلاً؟!
‫ای خدا...
‫واو، به این زودی انقدر رفت بالا...
‫بفرمایید.
‫خـ-خیلی ممنونم.
‫خواهش.
‫هنوز دبیرستان شروع نشده خرابش کردم!
‫ا-ام، جاییتون زخمی نشد؟
‫حتماً‌ الان فکر می‌کنه اصلاً دخترونه نیستم.
‫هی، این طرف!
‫به به!
‫شما رو می‌شناسم؟
‫تو اون دختری هستی که از درخت بالا رفت ‫تا برگه امتحانیم که باد زده بود رو بیاره!
‫اون موقعی که شروع دبیرستانم دود شد رفت هوا!
‫بـ-به سلامتی امتحانو قبول شدین و ‫وارد مدرسه شدین، چه خوب.
‫مـ-می‌گم...
‫تمام این مدت می‌خواستم ازتون تشکر کنم.
‫اون روز واقعاً نجاتم دادین!
‫نه بابا چیزی نبود.
‫خب پس، من دیگه می‌رم.
‫حتماً فکر می‌کنه خیلی عجیبم.
‫صـ-صبر کن!
‫مـ-من واقعاً خیلی بد شانسم.
‫اون روز اگه از درخت بالا می‌رفتم، ‫شاخه‌ش می‌شکست،
‫می‌افتادم و پام می‌شکست، ‫و هیچ‌وقت نمی‌تونستم وارد مدرسه بشم.
‫از وقتی بچه بودم شانسم خوب نبوده.
‫تا الان فقط برای اطرافیانم دردسر درست کردم.
‫پس، امم... خوشحالم که حالت خوبه.
‫و خوشحالم که تونستم دوباره ببینمت.
‫چـ-چی دارم می‌گم؟!
‫چرا...
‫چرا با این که انقدر کار غیرنازی کردم ‫داره بهم لبخند می‌زنه؟
‫امم، فقط می‌خواستم بگم خوشحالم ‫که تونستم شخصاً ازتون تشکر کنم!
‫ببخشید! دیگه می‌رم!
‫اسمتو بهم بگو.
‫ا-ایجومی هستم.
‫به‌خدا از اولم ناز نبودی. هیچ‌وقت.
‫خفه.
‫خب؟ چی خریدی؟
‫ها؟! هیچی نخریدی؟
‫پس برای چی اومدی؟!
‫خب...
‫فکر می‌کردم مشکل از لباسامه،
‫ولی یهو احساس کردم این نیست.
‫جانم؟
‫نمی‌دونم. فکر کنم مشکل یه‌جورایی منم...
‫یه مشکل ذهنی، ها؟
‫کاشکی دغدغه‌های منم اینجوری بود...
‫ها؟
‫منظورم همینه. مردم معمولاً سر این که ‫چی بپوشن ذهنشون درگیر می‌شه.
‫دقیق نمی‌فهمم چی می‌گی، ولی روی اعصابی.
‫از مامان می‌پرسم چی بپوشم.
‫بچه سال.
‫خفه دیگه.
‫چقدر قشنگه!
‫ولی 5000 ینه؟
‫چیو نگاه می‌کنی؟
‫دوست دارم یه روزی همچین رژلبی بزنم.
‫به سن‌ات می‌خوره؟
‫من دیگه 17 سالمه!
‫حس می‌کنم اگه اینو بزنم می‌تونم قوی‌تر بشم.
‫شجاعت همیشه نیازه.
‫اینجوریاست؟
‫اینور رو نگاه.
‫داداشی، کجا داری می‌ری؟
‫کاراته.
‫منم...
‫منم باهات میام.
‫هنوزم اصلاً نمی‌فهمم. بیا بریم.
‫ها؟
‫کلی سر و کله زدم، ولی آخرش تونستم ‫تصمیم بگیرم چی بپوشم.
‫باید آماده بشم...
‫این، همونیه که داشتم نگاهش می‌کردم!
‫یه لحظه می‌رم دستشویی. منتظر بمون.
‫بـ-باشه.
‫حله.
‫تمام تلاشمو می‌کنم، داداش.
‫کتت رو می‌ذارم اینجا.
‫اوهوم، مرسی.
‫من رفتم!
!چه ناز
!خیلی خفنی
قلبش داره میاد تو دهنش
«تبلیغ «با کسانی که دوستشان دارید به سرزمین آرزوها بروید
دستم ...بهش نمی‌رسه
فکر کنم... ازت خوشم میاد
!ها؟
راستش
همیشه تماشات می‌کردم
بغل
ازت محافظت .مــی‌کـــنــــم
تورنمت کاراته‌ی منطقه‌ی کانتو سی‌وششمین مسابقات مختلط
ورودی سالن آزمون
کدومو باهاش بپوشم؟
اینو امتحان کن
اخــبــــار
ادامه مطلب
«تبلیغ «با کسانی که دوستشان دارید به سرزمین آرزوها بروید
موفق باشی
#11
اصــلا هــم نـــاز نــیـــســت
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.