..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
قسمت سوم
!اوه، اینجاست
.ببین چه صورت سرخی داره
.خیلی سرزنده‌س
مست کرده؟
.اونکه ساکی نمیخوره
براش گرم کردین؟
تو چت شده؟ .نوزادها به خاطر سرخی صورتشون آکانبو هستند
.آهان، فهمیدم
.اگر سرخ‌رو باشند، آکانبو هستند
.اگر آبی‌رو باشند، آئونبو هستند
.اگر سفید‌رو باشند، شیرونبو هستند
.سلام. اول صبحی شروع کردی
میشه مزاحمم نشی؟
.برعکس تو، وقت زیادی ندارم .دارم سعی میکنم به بهترین نحو اجرا کنم
.امروز صبح عوض شدی
،نحوه بیانت در داستان .نحوه‌ی حرف زدنت... به خلقیاتت نمیخوره
.انگار یه پرنده نغمه‌خوان بخواد قوقولی قوقو بکنه
نکنه به خاطر این‌ـه که استاد بهت گفت انگار از ته چاه حرف میزنی؟
،ببین، میدونم چی گفته
ولی به نظرم بهتره سراغ داستان‌هایی بری .که درخور توانایی‌هات باشه
نداشتن صدای کامل رو اعصاب آدمه، نه؟
.پس یه داستانی انتخاب کن که برات سخت نباشه
.قصه‌های مبتذل و شهوت‌آمیز
.میدونی، چیزهای سکسی
.داستان‌های زیادی همراه با شامسین و رقص وجود دارند
،من از پسش برنمیام ولی تو شاید بتونی! نه؟
.من از پس داستان‌های معمولی هم برنمیام .برای اون‌ها هنوز زوده
.آره همین رو بگو
.از پسشون برنمیای
،میخوام با یه دختر بخوابم .ولی فکر نکنم با این وضع زندگی ممکن باشه
.هی
،وقتی تئاتر بهمون حقوق داد .بیا یه سر بریم فاحشه‌خونه یوشیوارا
.باید برم مدرسه
.آهان
.فعلاً
.شین سان ازم بیشتر و بیشتر جلو زد
.و منم دچار اضطراب و دلشوره شدم
.در اون زمان، فقط به خاطر سپردن داستان‌های مبتدی کلی از انرژیم رو میگرفت
چطور میتونستم به داستان‌هایی فکر کنم که با توانایی‌هام هم‌خونی داشت؟
.و اونقدر وقت نداشتم که به زن‌ها فکر کنم
،به شدت درگیر برنامه م بودم
،روز رو در مدرسه میگذرونم .شب رو در تئاتر
،به خاطر مادرم
...استاد ترتیبی داد که به دبیرستان برم، ولی
در نتیجه، فاصله‌ی
بین خودم و شین سان- که خودش رو کامل .وقف راکوگو کرده بود- بیشتر و بیشتر شد
.و در عین حال این فاصله دردناک‌تر و دردناک‌تر می‌شد
،ولی، در همون زمان
.بدون شک خوشحال بودم که در دنیای سرگرمی هستم
.شاید واقعاً از این جور چیزها لذت میبردم
...رفتن به تئاتر، گوش دادن به نوای شامیسن
.قلبم رو آروم میکرد
.آخ
چی شد؟
،انگشتم چند وقت پیش پیچ خورد .ولی هنوز درد میکنه
.بذار یه امتحانی بکنم
آهنگ بعدی استاد چیه؟
اوه، تو هم میزنی؟
.آیا غنچه‌ها شکفته شده‌اند
.لطفاً بهم اجازه بدین
اوه، شاگرد یاکومو داره میزنه؟
.بسیار عالی
...ببخشید
.بـ-بابت اون موقع ممنونم
..مـ-من تازه شروع کردم. کارم خیلی بده
.ولی، شما عالی بودین
چـ-چیزی شده؟
میخوای بهت یاد بدم؟
ا-این کار رو میکنین؟ واقعاً؟
.این دختر شاگرد نوازنده‌س، اوچیو چان
.اولین دختری که باهاش بیرون رفتم
اولش، به دلیل کنجکاوی که در مورد دختران داشتم ،باهاش قرار گذاشتم
.ولی اون دختر صادق و دلپذیری بود
،من زنزا بودم، پایین‌ترین سطح اجراکننده .برای همین نباید باهم دیده میشدیم
.ما عشقمون رو پنهان کردیم و بارها مخفیانه ملاقات کردیم
.هرچند دیری نگذشت که من و اوچیو چان از هم جدا شدیم
.من باید به شهرمون برگردم
...مادربزرگم برگشته
،برادرم ازش نگهداری میکرده ...ولی الان میخواد بره ارتش
...چون به زودی جنگ شروع میشه
...کیکوهیکو سان. این خداحافظی منه
.ولی خواهش میکنم، من رو فراموش نکن
نقال
.سال 1941، سال 16 شووا، جریانات علیه راکوگو دراومد
.راکوگوهای به اصطلاح غیراخلاقی و مبتذل باید سانسور میشدند
،"داستان‌های مبتذل مثل "آکگاراسو ..."داستان‌های شهوت‌آمیز مثل "میاتوگاوا
در کل، 53 اثر فوق‌العاده برچسب .راکوگوی ممنوعه" خوردند و دفن شدند"
.واقعاً درمونده شدم. دست و پای من رو بستند
،اگه این خودسانسوری رو ادامه بدند .تبدیل به استاندارد در دنیای راکوگو میشه
.چه دولت مسخره‌ای. شورش رو در آوردند
این زمانی اتفاق افتاد که من تمرین روی راکوگوی
.مبتذل و شهوت‌آمیز رو به پیشنهاد شین سان شروع کردم
،انگار که، همون موقع که تلاش من برای شروع راکوگو خودم شروع شد
.از اون راه منع میشدم
.هی
!شین سان
چخبر شده؟ .فکر کردم امروز وقتت آزاده
،کارهام زود تموم شد .اومدم کمک کنم
.بعدشم، انگار این چند وقت تو زهوار در رفته شدی
.اینقدر سفت فشار نده. میشکنه‌ها
!میدونم
چیزی اذیتت میکنه؟
.نه
.فقط اینکه کسی بهمون ملحق نمیشه
.اگه وضع اینطور ادامه پیدا کنه، تا ابد سطح پایین باقی میمونیم
،تا زنزای جدید نباشه .نمیتونیم به فوتاتسومه ارتقا پیدا کنیم
چیکار میشه کرد؟ هیچکس اونقدر احمق نیست که با وضع فعلی بیاد راکوگو ـــ
چه وضعی!؟ چه اهمیتی داره!؟
!میخوام راکوگو کنم، نه خونه‌داری
بعد... به خاطر همین وضعی که میگی، ما .باید پرچم راکوگو رو برافراشته نگه داریم
.هیچی تماشاچی نداریم
،هیچکس نمیخواد نقال بشه
.چون میخوان دستشون به دهنشون برسه
.زنده موندن خیلی سخت شده
ولی ببین. وقتی که جیبشون پر بشه .باز به تئاتر برمیگردند
.میدونم حتماً اینطور میشه
.که اینطور
.از هرکسی که این ماه و ماه دیگه سر وظیفه‌س میخوام انجامش بده
کی این ماه و ماه دیگه سر وظیفه‌س؟
اوه؟ صندل‌ساز و توفو پز؟
.باشه، شما دو تا انجامش بدین
!هی، داره کوگانه‌موچی اجرا میکنه
بازم ما؟
!خیلی خب، به کارتون برسین
.من این رو تمرین میکردم
!هوووی! هووووی
.استاد بیسوکه، هان؟ کارش همچین مالی نیست
!هی هی، اینجا که جشنواره نیست
دادزنان میگفت، اون‌ها روستای یامازاکی در شیتایا رو ،به یاماشیتا در اوئنو ترک کردند
،از پل سانمای گذشتند ...به جاده‌ی اوئنو رسیدند
،پایین جاده به روستای گوکن منتهی میشد
...و پس از امارت‌های هوری ساما و توری ساما بود
...اولش به خاطر شین سان از راکوگو متنفر شدم
.ولی بعد هم به خاطر اون عاشقش شدم
...هرچند
،بعد از اینکه جنگ شروع شد .مردم از توکیو گریزان شدند
.مسلماً این روی دنیای راکوگو تاثیرگذار بود
.شاگردهای بزرگتر یکی پس از دیگری انصراف دادند
،و با وجود اینکه شین سان بود .دنیای ما حس پوچ‌ به خودش گرفت
.کیکو، هاتسوتا، نمیدونم چی بگم .دیگه فقط شما دوتا موندین
...استاد... من
.حقیقتش، میخواستم در مورد یه چیزی باهاتون صحبت کنم
.بعد تنهایی با هر کدومتون حرف میزنم
.گوش کن کیکو
.داشتم به رفتن به منچوری برای سرگرم کردن سربازها فکر میکردم
،و بودن در توکیو هم خطرناکه
.برای همین میخوام همسرم رو پیش خانواده‌ش بفرستم
.میخوام ماتسودا کون رو هم راهی کنم
.ازت میخوام با همسرم به شهرشون بری
...تو هجده سالت شده، شاید بیش از اندازه نگرانم
،ولی، اگه اتفاقی برات بیوفته .دیگه نمیتونم تو روی مادرت نگاه کنم
شین سان چی؟
.خب... میخوام با خودم ببرمش
!پس من رو هم با خودتون ببرین
.اونجا خیلی خطرناکه .نمیتونم تو رو ببرم
.تازه، پات هم آسیب دیده
.هرچی همراهانم بیشتر باشند، سفر سخت‌تر میشه
بهتر از ملحق شدن به ارتشه، نه؟
.به‌هرحال که تا چند ماه دیگه بیکار میشیم
.اگه اینجا بمونی، نمیتونی راکوگو اجرا کنی
.این زمونه‌ی ماست. حتی نمیتونم از گربه‌م نگهداری کنم
.باید ولش کنم بره
پس منم مثل گربه‌ت هستم؟
داری منم ترک میکنی؟
.شین سان پیشت میمونه و آموزش میبینه
!ولی من باید تو یه شهر دیگه فقط دست رو دست بذارم
یعنی میگین من پتانسیل و استعدادش رو ندارم؟
.من این حرف رو نزدم
!من حتی نمیخوام ازش عقب بیوفتم
.نه در زمانی که عاشق این کار شدم
!من میخوام به تمرین راکوگو ادامه بدم
.کیکوهیکو
.یادم نمیاد بهت اجازه حرف زدن داده باشم
.بله... عذر میخوام
بون. آماده‌ای؟
.آره
.فکر کنم وقت خداحافظی نزدیکه
.ولی قول میدم زنده برگردم
.تا حالا باهم به یوشیوارا نرفتیم
.چیه، انگار بهمون اعتماد نداری
.شین سان
.قول انگشتی
میگم، گوش دادن به اجراهای "استاد خمیازه"، "آکوبی شینان" باعث .میشه خوابم ببره
خوابت میبره؟ ای گستاخ. اصلاً این تعریف بود یا توهین؟
.نمیدونم
.هوی، یه دقیقه بیا
چیه؟
.تمرین‌ـه
.یه لحظه صبر کن. این قیافه کسی که میخواد تمرین کنه نیست
.اینکه خوابید
.زمان بی‌رحمانه میگذشت
.من در شهر به دور از راکوگو در کارخانه کار میکردم
...نمیتونم بگم از زندگی لذت میبردم، ولی
.زندگی آرومی به دور از جنگ داشتم
.بعضی‌ها شاید بهش زندگی مجلل بگند
راکوگوی کلاسیک
!بون چان
باز اینجا خوابیدی؟
.به خودت صدمه میزنی ها
.بیخیال بابا. اونقدر لاجونی نیستم
...منظورم این نیست
،چی میشد اگه با یه دختر عادی مثل این ازدواج کنم ،یه شغل معمولی گیر بیارم
"و بقیه عمرم رو همینجا بگذرونم؟
...این افکار از ذهنم میگذشت
.من برگشتم
.خوش اومدی
کیکوهیکو سان، نامه نیومده؟
.نه
...میدونستم. حتماً اونجا مرده
اوایل، از طرف استاد نامه میومد .ولی رفته رفته دیگه نیومد
،اگرچه گفته بودند چند ماه دیگه برمیگردند .ولی دیری نگذشت که دیگه خبری ازشون نبود
.شش ماه گذشت. یک سال گذشت
.جریان بی‌رحم زمان توقف‌ناپذیر بود
،بانو، که همیشه توی توکیو سرش شلوغ بود
.به آرومی در انتظار روزانه رسیدن استاد پا به کهولت گذاشت
.و همینطور من... از دیدن دوباره اون‌ها نصف جون شده بودم
قبول داری؟
.خیلی جالبه
...فراموش
راکوگو برای مبتدیان
.شاید داشتم خودم رو برای زندگی هرچه بهتر قانع میکردم
.بانو. شما باید غذا بخورین، وگرنه دوباره مریض میشین
.حالم خوبه. اگه اون نباشه چه فایده ای در سلامت من هست
.این حرف رو نزنین
،حتی اگه اون هیچوقت برنگرده ما باید به زندگی ادامه بدیم. درسته؟
.هی، یه دقیقه بیا اینجا
چی شده؟
.تمرین‌ـه
.یه لحظه صبر کن
،برف‌های پوشاننده‌ی کوهستان ذوب شدند
...رودخانه‌های بزرگی تشکیل دادند، که با قدرت پیش می‌رفتند
،بعد از اون، هر موقع اندوهگین بودم .برای خودم قصه‌های راکوگو تعریف میکردم
.انگار وزن سنگینی از قلبم برداشته میشد
،فهمیدم با وجود تمام تلاشی که برای فراموشش کردم .راکوگو در قلبم ریشه دوانده بود
.من بهش نیاز داشتم
.در اون زمان اتفاقی رخ داد
.امپراطور اعلامیه‌ای داد و به این شکل جنگ به پایان رسید
.حقیقتاً پیشرفت ناگهانی بود
:بانو و من تنها یه آرزو داشتیم
،اینکه بتونیم هرچه سریعتر به توکیو برگردیم .حالا که آسمان شهر امنه
.و بعد، منتظر برگشت استاد و دوستم بشیم
.خانه‌ی استاد در کاگورازاکا از جنگ در امان مونده بود
،و به خاطر حضور ماتسودا سان در اون حوالی
.داخل خونه تمیز و مرتب بود
.به هرحال، این خونه برای من خاصه
...مـ-ممنونم
...بانو
.حالا باید منتظر استاد بشیم تا برگرده
.بله
.ولی، خبر خوبی ازشون نیومد
.شایعات میگفتند که عقب‌نشینی بیش از اندازه طول میکشه
،به هرحال، با باور به اینکه اون‌ها برمیگردند
.به طور خستگی‌ناپذیر شروع به کار به عنوان نون‌آور خونه کردم
...این رو به ماهی‌فروشی برمیگردونم
.اساتید ترتیب ورودم به عنوان فوتاتسومه دادند
.سه یا چهار بار در شب اجرا داشتم
.اونقدر سرم شلوغ بود که وقت استراحت نداشتم
.اه، خب. شما باید کتری رو جاش بذاری
.ولی، از اینکه دوباره راکوگو میکنم خوشحال شدم
کتری جاش بذاری؟
میتونی جای لنگ از کتری استفاده کنی؟
!ای سگ خوش‌شانس
!چطور جرئت میکنی
.و بعد، بدون خبر قبلی، آن روز فرا رسید
!هوی
!بانو! ماتسودا سان
!عزیزم
!تومی
!شین سان. بوگند میدی
!بون، چه بوی خوبی میدی
.بهت پنج سکه میدم، برو حموم
هان!؟
،و به سرعت .تئاتر بازگشایی شد
!ببین، پرده بالا رفته
!هی بون، تماشا کن
!چشم‌هات رو باز نگه دار
!خودشه! به حضار نگاه کن
همونی شد که گفتم! اون‌ها برای شادی له‌له میزدند !و حالا همه ریختند تو
،و چون زمان زیادی ازش محروم بودند
.یعنی راکوگو دوباره میتونه بدرخشه
!دوران ما فرارسیده
.هر کجا رو میدید، آینده‌ای درخشان می‌دید .آینده‌ای مطلوب
.در اون لحظه، از ته قلبم باور کردم
،و اگه به اون طرف نگاه میکردم .راه خودم رو پیدا میکردم
.من هم قانع شده بودم
،وقتی بزرگتر شدیم، سریع به رتبه فوتاتسومه ارتقا پیدا کردیم
.خونه استاد رو ترک کردیم و با هم در تنگ‌دستی هم‌اتاق شدیم
،وزش محبوبیت راکوگو شگفت‌انگیز بود
...و ما رو به سمت اولین تجربه‌مون از ستاره شدن هدایت میکرد، ولی
.سلام
یاکومو سنسی اینجاست؟
.بهشون بگین میوکوچی اینجاست. خودش میفهمه
.متاسفانه، اون تنها زمان برجستگی ما بود .بقیه داستان رو یه شب دیگه ادامه میدم
.قسمت بعد، شووا گنروکو راکوگو شینجو قسمت چهارم
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram : @bollbolljan ::. .:: Instagram @bollbolljan_com ::.