‫بدنم کاملاً بی‌حس شده.
‫این سوزن‌ها...
‫شاید از گلدان آبی ‫خلاص شده باشم...
‫ولی...
‫کوتتسو...
‫هیوتوکو
‫قدرتم...
‫ته کشیده.
‫هیچ کاری نیست که...
‫من بتونم...
‫می‌دونم که می‌تونی ‫انجامش بدی، موئیچیرو.
‫حالا، روی پاهات بایست!
‫پدر...
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت 8: ‫" مو در موئیچیرو "
‫درسته.
‫پدرم یه هیزم‌شکن بود.
‫و پسرش...
‫بهش کمک می‌کنم تا ‫درخت‌هارو قطع کنه.
‫من...
‫از...
‫اینکه تو کار پدرم ‫بهش کمک کنم خوشم میومد.
‫مادر، حالت خوبه؟
‫بابا رفته برات گیاهای دارویی بیاره، ‫پس...
‫مادر!
‫داره از تب می‌سوزه.
‫بیا، پتوی منو بگیر.
‫چطوره، مادر؟
‫سردمه.
‫پدر زود برمی‌گرده، باشه؟
‫اون روز...
‫من هم پدرم رو از دست دادم ‫هم مادرم رو...
‫همزمان، آدم‌هایی که ‫عزیز من بودن رو از دست دادم.
‫وقتی ده سالم بود ‫پدر و مادرم مُردن.
‫تو ده سالگی خودم رو ‫تک و تنها دیدم.
‫موئیچیرو؟
‫نه، اشتباه می‌کنم.
‫وقتی یازده سالم بود ‫خودم رو تک و تنها دیدم.
‫یه...
‫برادر دوقلو داشتم.
‫اسم برادرم یوئیچیرو بود.
‫دلسوزی برای کسی ‫فایده‌ای نداره.
‫انجام دادن کاری برای بقیه ‫برای تو هیچ خاصیت و فایده‌ای نداره.
‫اشتباه می‌کنی.
‫تو نیکی می‌کن و در دجله انداز...
‫که ایزد در بیابانت دهد باز.
‫پدر همیشه ‫این حرفو می‌زد.
‫نباید به حرف کسی که به‌خاطر تلاش برای ‫کمک‌کردن به یکی دیگه مُرده اعتماد کنی.
‫چرا این حرفو می‌زنی؟
‫اون به خاطر مادرمون هر کاری...
‫انگار قرار بود با چندتا دونه ‫گیاه دارویی بیماریش خوب بشه.
‫فراتر از حماقته.
‫حرفت خیلی زشت بود، برادر!
‫اگه وسط اون طوفان بیرون نرفته بود، ‫فقط مادرمون رو از دست می‌دادیم.
‫از این حرفا نزن! ‫خیلی بدجنسیه!
‫فقط دارم شرایط رو ‫برات روشن می‌کنم.
‫داد و بیداد نکن. صدات خیلی بلنده. ‫ممکنه توجه گرازها رو جلب کنی.
‫" مو " در موئیچیرو ‫مخفف بی‌کفایتیه.
‫گفت و گوی من و تو هم ‫هیچ فایده‌ای نداره.
‫گذشته رو نمی‌تونی عوض کنی.
‫" مو " در موئیچیرو ‫مخفف بی‌کفایتیه.
‫برادرم همیشه ‫با نیش و کنایه حرف می‌زد.
‫یه حسی بهم می‌گفت که...
‫وقتی فراموشی داشتم ‫منم مثل اون بودم.
‫زندگی با برادرم...
‫بهم احساس ‫خفگی می‌داد.
‫مطمئن بودم که ‫اون منو تحقیر می‌کنه...
‫و در نظر من اون ‫یه آدم سنگ‌دل بود.
‫فصل‌ها عوض شدند...
‫و بهار بود.
‫می‌رم آب بیارم، باشه؟
‫هنوز با حقیقت کنار نیومدی؟
‫اون خیلی زیبا بود...
‫به قدری زیبا که ‫اولش فکر کردم...
‫روحِ درخت توسـه.
‫شیطان‌کش: کیمتسو نو یایبا ‫آرک دهکده شمشیرسازان
‫اون شخص...
‫همسر ارباب بود...
‫و این‌همه مسافت رو ‫اومده بود تا...
‫در کوهستان مارو ملاقات کنه.
‫ولی...
‫در نهایت...
‫برادرم مثل همیشه حرفای توهین‌آمیز زد ‫و خانم آمانه رو بیرون کرد.
‫باورت می‌شه؟ اون گفت که ‫ما از نسل شمشیرزن‌ها هستیم!
‫از نوادگان یه شمشیرزن فوق‌العاده‌ایم ‫که از چیزی به اسم "تنفس اولیه" استفاده می‌کرده، نه چیز دیگه‌ای!
‫خب که چی؟
‫زودباش برنج‌ دم کن.
‫گوش‌کن! بیا شمشیرزن بشیم!
‫باورم نمی‌شه که راستی راستی ‫اون شیاطین تو دنیا وجود داشته باشن...
‫ولی اگه بتونیم کمک کنیم...
‫ببین!
‫بیا آدمایی که به‌خاطر اون شیاطین ‫عذاب می‌کشن رو نجات بدیم!
‫شرط می‌بندم که من و تو می‌تونیم...
‫پیش خودت فکر کردی ‫مثلاً چه غلطی می‌تونی بکنی؟
‫تو حتی نمی‌تونی تنهایی برنج دم کنی، ‫اونوقت می‌خوای شمشیرزن بشی؟
‫بقیه رو نجات بدی؟
‫بابا دست از سرم بردار، خب؟
‫جداً، تو درست مثل ‫پدر و مادر هستی، مگه نه؟
‫خیلی خوش‌بینی! ‫اصلاً اون مغزت چطوری کار می‌کنه؟
‫درست مثل مادر، که با وجود مریضی و حال بدش ‫بدون اینکه بهمون بگه کار می‌کرد و آخرش هم زمین‌گیر شد!
‫درست مثل پدری، که تو اون طوفان ‫رفت بیرون تا گیاه دارویی پیدا کنه!
‫بعد از همه...
‫بعد از همه کارایی که کردم ‫تا جلوش رو بگیرم!
‫بعد از التماس‌هایی که ‫هرروز به مادر کردم تا استراحت کنه!
‫می‌دونی کی می‌تونه ‫به بقیه کمک کنه؟
‫فقط آدمایی که برگزیده هستن!
‫شاید اجدادمون شمشیرزن بودن، ‫ولی بچه‌هایی مثل چه کار می‌تونن بکنن؟
‫می‌خوای بهت جوابشو بگم؟
‫که چه کار می‌تونیم بکنیم؟
‫مثل سگ و بیهوده بمیریم...
‫این کاریه که می‌تونیم بکنیم!
‫چون ما بچه‌های ‫پدر و مادرمون هستیم!
‫اون زن فقط قراره ‫ازمون سو استفاده کنه!
‫امکان نداره که تو سرش ‫نقشه‌ای نداشته باشه!
‫دیگه هم از این موضوع حرفی زده نشه! ‫فهمیدی؟
‫حالا بجنب و شام رو درست کن!
‫بعد از اون...
‫دیگه با هم حرفی نزدیم.
‫به غیر از یه دعوای دیگه...
‫وقتی برادرم روی خانم آمانه ‫آب ریخت...
‫ایشون مدام به دیدن ما می‌اومد.
‫بعدش، تابستون اومد.
‫اون تابستون خیلی گرم بود...
‫و من و برادرم همیشه ‫بداخلاق و بی‌حوصله بودیم.
‫حتی شب هم هوا گرم بود، ‫و جیرجیرک‌ها وز وز می‌کردن.
‫اوه، لعنتی...
‫فقط دوتا موش کثیف اینجاست؟
‫خب، حالا هر چی.
‫موئیچیرو!
‫داداش! داداش!
‫خفه‌شو! خفه‌شو!
‫صدات درنیاد.
‫دوتا هیزم‌شکن بدبخت مثل شما...
‫به هر حال شما دوتا ‫هیچ خاصیتی ندارید.
‫از اونجایی که بودن یا نبودن شما ‫هیچ اهمیتی نداره...
‫زندگی‌تون هم بی‌ارزشه!
‫و در اون لحظه...
‫رنگ قرمز جلوی چشمام رو پوشونده بود.
‫خشونت شدیدی بود که قبلاً ‫هرگز حسش نکرده بودم...
‫انگار دلم مثل سیر و سرکه می‌جوشید.
‫واقعاً یادم نیست که بعدش ‫چه اتفاقی افتاد.
‫یه غُرشی هیولایی... ‫باورم نمی‌شد که...
‫این غرش و این صدا از ته حلقم بیرون میاد، ‫از دهن من بیرون میاد.
‫بعدش فقط اینو می‌دونستم که...
‫اون شیطان در آستانه مرگ بود.
‫ولی ظاهراً، حتی بعد از ‫له‌کردن سرش هم قرار نبود بمیره...
‫و داشت عذاب می‌کشید.
‫کمی بعد، خورشید طلوع کرد...
‫و شیطان تبدیل به خاکستر شد ‫و نابود شد.
‫ولی این مسئله واقعاً ‫هیچ اهمیتی برام نداشت.
‫فقط و فقط می‌خواستم برم پیش یوئیچیرو...
‫ولی یکباره، ‫بدنم مثل سُرب سنگین شد.
‫یه حسی بهم می‌گفت قراره ‫چندین سال طول بکشه تا به خونه‌ای که جلومه برسم.
‫خواهش می‌کنم... ‫التماست می‌کنم...
‫داداش...
‫تو زنده‌ای؟ داداش!
‫خدای عزیز... ‫بودای عزیز...
‫خواهش می‌کنم...
‫فقط برادرم رو نجات بدید.
‫برادرم... مثل من نیست.
‫اون یه بچه خوش‌قلبه.
‫می‌گه می‌خواد به ‫بقیه کمک کنه...
‫ولی من جلوش رو گرفتم.
‫تنها کسی که...
‫باید سرزنش بشه...
‫منم.
‫اگه می‌خوای کسی رو تنبیه کنی...
‫پس بذار...
‫اون من باشم.
‫من همیشه می‌دونستم.
‫حقیقت اینه که...
‫"مو" در موئیچیرو...
‫به معنیه...
‫"بی‌نهایته."
‫تنفس مه...
‫فرم چهارم...
‫برش جریان بی‌ثبات!
‫کوتتسو!
‫آقای توکیتو...
‫نگران من نباش.
‫آقای هاگانزوکا رو...
‫نجات بده!
‫از شمشیرها...
‫محافظت کن!
‫درسته.
‫لعنت بهش! ‫لعنت بهش!
‫این مرد!
‫این انسان!
‫بعد از کاری که باهاش کردم ‫بازم دست از سنگ‌زدن برنمی‌داره!
‫رده بالا پنج
‫حتی وقتی چشمـش رو نابود کردم، ‫بدون اینکه صدایی ازش دربیاد به سنگ‌زدن ادامه داد!
‫فهمیدم!
‫اگه بهش بگم که قراره ‫این یکی رو بکشم...
‫از زندان گلدان آبی فرار کرد!
‫چجوری؟
‫یعنی چی آخه!
‫فکر می‌کردم مرگش حتمیه، ‫به‌خاطر همین اصلاً حواسم بهش نبود.
‫نه، یه لحظه صبر کن.
‫از طرفی هم، ‫نشون می‌ده که من چقدر متمرکز بودم!
‫پنج
‫آره!
‫همم؟
‫وایسا، وایسا، صبر کن! ‫اون علامت چیه؟
‫بر اساس اطلاعاتی که ‫ارباب موزان بهم داده،
‫اون بچه‌ای که گوشوازه داره هم ‫مثل همین علامت رو داره!
‫نه! بهش فکر نکن!
‫چطوری می‌تونی انقدر بی‌تفاوت ‫اونجا بایستی؟
‫حمله من باید بدنـت رو فلج می‌کرد!
‫چطور تونستی حتی با سرعت بیشتری ‫برای زخمی‌کردن من حرکت کنی؟
‫جهنم گلدان اختاپوسی!
‫ارباب توکیتو!
‫هیو، هیو!
‫بگو ببینم از خاصیت فنری بودن ‫گوشت این اختاپوس چقدر خوشت اومده؟
‫دیگه این یکی رو نمی‌تونی ببری!
‫هنوز داره اون ‫شمشیر رو سنگ می‌زنه!
‫احمقه؟
‫عقلش سر جاش نیست.
‫ولی این موضوع در نوع خوش عالیه!
‫اون شمشیرساز می‌تونه صبر کنه! ‫اول، هاشیرا رو می‌کشم!
‫دفعه قبلی اصلاً تلاش نکردم!
‫این‌بار، حتماً لهش می‌کنم، ‫بعدش به خودم جذبش می‌کنم!
‫هیو؟
‫تو برام...
‫این شمشیر رو ساختی.
‫نابودکننده شیاطین
‫ازت ممنونم...
‫آقای کاناموری.
‫نه!
‫من فقط...
‫دستورالعمل‌های اولین شمشیرساز ‫شما رو اجرایی کردم!
‫درسته.
‫آقای تتسوئیدو بود که ‫اولین شمشیرم رو برام ساخت.
‫به‌خاطر بیماری قلبی فوت شد.
‫مهم نیست چندبار شمشیرت رو عوض می‌کنی، ‫چیزی رو عوض نمی‌کنه!
‫آه...
‫مثل یه دستکش ‫درست اندازه دستامه.
‫نگرانت بودم، پسر جون.
‫کی قراره درک کنه که تو ‫چه چیزایی رو داری پشت سر می‌ذاری؟
‫که چطور برای هیچ چیز دیگه‌ای ‫وقتی نداری؟
‫که چطور از پسش برمیای ‫و حتی نمی‌تونی استراحتی کوتاه داشته باشی؟
‫که چقدر مظطربی چون ‫نمی‌تونی چیزی رو به یاد بیاری؟
‫و به حدی سخت تلاش می‌کنی ‫تا آخر خون بالا میاری؟
‫کی قراره این چیزا رو درک کنه؟
‫هرموقع شمشیرهایی که استفاده کردی رو می‌بینم، ‫باعث می‌شه اشکم دربیاد.
‫زیاد این اطراف نمی‌مونم.
‫نه اینکه بخوام تو این سن ‫به فکر زندگی کردن باشم، نه...
‫ولی نمی‌تونم نگرانت نباشم.
‫آقای تتسوئیدو...
‫ببخشید.
‫نابودکننده شیاطین
‫می‌دونم که نگرانتون کردم.
‫ولی الان...
‫حالم کاملاً خوبه!
‫تنفس مه...
‫فرم پنجم...
‫دریایِ ابر و مه!
‫خب، ضربات سریع و برشی‌ای بود،
‫ولی به نظر نمیاد که بتونی ‫به سرعت گلدان‌های من برسی!
‫مطمئنی؟
‫چی؟
‫به نظر میاد رشته‌های عصبیت ‫خیلی کُند شدن.
‫به‌خاطر اینه که ‫صدها سال زندگی کردی.
‫دفعه بعدی گردنت رو می‌زنم.
‫کارهای بهتری نسبت به تو کل روز ‫بازی کردن با گلدان‌های احمقانه تو دارم.
‫منو دست کم نگیر، موش کثیف!
‫نابود کن
‫موئیچیرو...
‫ببخشید که نتونستم ‫باهات بهتر رفتار کنم.
‫هرگز نمی‌تونستم...
‫مثل تو رفتار کنم.
‫مهربون بودن با بقیه...
‫یه چیزیه که ‫فقط آدمای برگزیده می‌تونن انجامش بدن.
‫ولی...
‫موئیچیرو...
‫مهم نیست که زندگیت ‫چقدر با فضیلت باشه،
‫در نهایت نه خدایان و نه بودا ‫ازت محافظت نمی‌کنن.
‫به‌خاطر همین فکر کردم که ‫خودم باید از تو محافظت کنم.
‫موئیچیرو...
‫تو مثل من نیستی.
‫برای اینکه به کسی ‫غیر از خودت کمک کنی...
‫می‌تونی قدرت بی‌نهایتی رو به کار بگیری.
‫تو یکی از آدم‌های برگزیده هستی!
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫بخش 8
‫بانو کانروجی، تولدتون مبارک!
‫بیاید با دوستانتون ‫از دهکده شروع کنیم!
‫هرقدر دلت خواست بخور! ‫از طرف دوستانت در دهکده
‫تولدت مبارم، میتسوری
‫هدیه ما به شما: ‫هر قدر دلت خواست بخوره!
‫اوه!
‫هرقدر دلت خواست بخور یعنی می‌تونم ‫هر قدر دلم خواست غذا سفارش بدم، درسته؟
‫ها؟ یعنی بعد از همه اینا ‫برای بار دوم هم سفارش می‌دی؟
‫- البته! ‫- یا خدا یا حضرت عیسی و موسی!
‫نباید بهش می‌گفتیم ‫"هرقدر دلت خواست بخور"...
‫حالا، وقت فاش کردن رازی ‫از دوره تایشوئه!
‫این‌روزها غذاهای مورد علاقه بانو کانروجی ‫کتلت گوشت‌خوک و «ام‌رایسـه». ‫[ترکیبی از املت و برنج]
‫جفتشون غذاهای مدرن و به روز هستن ‫و به سبک غذاهای غربی هستن!
‫بنابرایـــــــن...
‫مبارکتون باشه بانو کانروجی
‫من و نزوکو هم این دو غذا رو ‫به مناسبت تولدشون درست کردیم!
‫اوه! ممنونم!
‫حالا می‌تونم بخورمـشون؟
‫مهمون ما باشید!
‫قسمت بعدی، قسمت 9، ‫" هاشیرای مه، توکیتو موئیچیرو."
‫دور بعدی لطفاً
‫به این زودی؟
‫زودباشید، بازم بیارید!
‫ادامه دارد