..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‏‏« زنی که ناپدید شد »‏
خطاب به جامعۀ سیاه‌پوستان:‏ شما رو می‌بینیم.‏
با نژادپرستی مقابله می‌کنیم.‏
کتابش چطوره؟
خیلی پرشور.‏
توی باشگاه کتاب خوانی داریم می‌خونیمش.‏
واندا! واندا.‏
سلام، بلیک هستم.‏
‏- سلام.‏ ‏- سلام.‏
خیلی خوشحالم که بالاخره از نزدیک دیدمت.‏
جواب دادن به ایمیل‌هات خیلی لذت بخش بود.‏
وقتی به یه میز زنجیر شدی،‏ باید یه سرگرمی پیدا کنی، مگه نه؟
آره. پروازت چطور بود؟
خوب بود. آره.‏
خیلی خب.‏
‏- می‌شه به اون زنه هویتت رو لو بدم؟ ‏- وای، خدا. نه، نگو.‏
‏- اون خیلی دوست داره...‏ ‏- هنوز به این چیزا عادت نکردم.‏
خب، بهتره بهش عادت کنی.‏ کتابت همه‌جا پرفروش‌ترینه.‏
‏- چمدون رو بده من.‏ ‏- خودم میارم.‏
نه، لطفاً بده من، عزیزم.‏ با استعداد‌مون تویی.‏
‏- ممنون.‏ ‏- خواهش می‌کنم.‏
حواست به چکمه‌ها باشه.‏
چکمۀ «ای‌سس»‏ هستن.‏
می‌شه یه ‌چیزی بهت بگم؟
نمی‌دونستم سیاه‌پوستی.‏
خیلی خب.‏
به‌خاطر... آره، می‌دونم. می‌دونم.‏
‏اسم «بلیک» تداعیِ رنگیِ زیادی داره.‏
خب، قضیه از این قراره.‏
اسمم قبلاً «یوگاندن» بود.‏
مادرم توی سازمان «سپاه صلح» بود.‏
هیچکس اینجا نمی‌تونست اسمم رو تلفظ کنه...‏
منم اسم مادرم رو گذاشتم روی خودم.‏
می‌دونی، از نظر شغلی راحت‌تره.‏
یعنی، به‌خاطر کمپانی اسمت رو عوض کردی؟
به‌خاطر خودم هم بود.‏
سردرد کمتری داره، متوجه‌ای؟
بعضی‌وقتا باید سازش کنیم.‏
می‌دونستی می‌خواستن عکسم رو ایربراش (ابزار فوتوشاپ) کنن؟
واسه جلد کتابم.‏
توی عکس شبیه «مایلی سایرس» شده بودم با موهای یه دختر سیاه‌پوست.‏
بهشون گفتم: «نه».‏‏
کل فایدۀ کتاب زندگی‌نامه اینه که درست و معتبر باشه.‏
می‌دونم از این دخترهای سر سنگین هستی...‏
ولی وایستا تا هتلی که برات گرفتم رو ببینی.‏
راستش، یه خونه اجاره کردم.‏
فقط از موندن توی هتل ‏«بورلی هیلتون» می‌ترسیدم.‏
‏- به‌خاطر ویتنی...‏ ‏- ویتنی؟‏
‏- گفتی ویتنی؟ ‏- ولم کن.‏
‏- و-ی-ت-ن-ی؟ ‏- آره. همینو گفتم.‏
نمی‌تونم بدون اون بنویسم.‏
‏- آره.‏ ‏- خیلی دوستش دارم.‏
خب، الان کجا باید بریم؟
اکوپارک. اسمشو درست گفتم؟
امیدوارم مقصدت یه خونۀ دلگیرِ مخصوص نویسندگی نباشه.‏
نه، خوشگله.‏
یه ایوون کناری باحال هم داره...‏
‏- آدرسش رو میارم.‏ ‏- نه، نه، نه.‏
نمی‌خوام ببینمش.‏
هرچی که می‌خوای نشون بدی، نده.‏
رزرو منو کنسل کردن. چی؟
چطور نتونستن هویتم رو تایید کنن؟
فکر کردن عکسم با مدرکم نمی‌خونه؟
خب، مشخصه که زیاد با موهای سیاه‌پوست‌ها آشنایی ندارن.‏
چون موهات توی عکس...‏
لعنتی!‏
راستش، این سفر خیلی بهم استرس وارد کرده.‏
‏- لس‌انجلس هم منو می‌ترسونه...‏ ‏- خب، این چطوره؟
یه خونه برات توی این برنامۀ وی‌آی‌پی...‏
که دستیار برد پیت برام فرستاده، می‌گیرم.‏
نه. به‌نظر زیادی مجلل میاد.‏
استخر و جکوزی دوست داری؟
استخر شاید.‏ اگه خیلی گرون نمی‌شه.‏
و یه جکوزی.‏
خیلی خب.‏
دیدی؟
به این می‌گن خونه.‏
چی؟
نمی‌تونم اینجا بمونم.‏
می‌تونی، و مجبوری بمونی،‏ چون استودیو هزینه‌ش رو داده.‏
رمز عبور در رو برات پیامک می‌کنم.‏
فردا صبح هم ساعت 11 یه ماشین برات می‌فرستم.‏
چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟
مواد غذایی؟
علف؟
اگه خواستم،‏ خودم پیاده می‌رم می‌خرم.‏
‏- چی گفتی؟ ‏- پیاده می‌رم.‏
داره می‌گه «پیاده»‏.‏
توی لس‌انجلس از این کلمه استفاده نمی‌کنیم.‏
از دست نیویورکی‌ها.‏
‏- سلام.‏ ‏- همه‌چیز رو برام تعریف کن.‏
از توی استخر روباز خونه‌ت ‏«نشان هالیوود» مشخصه؟
نمی‌دونم.‏
تا الان مشغول کار کردن بودم.‏
بردنت توی یه خونۀ 15 میلیون دلاری،‏ بعد نشستی روی مبل کار می‌کنی؟
دارم واسه فردا آماده می‌شم.‏
وایستا. اینجا 15 میلیون قیمتشه؟
من استاد جستجو توی گول‌ام.‏ خودت که می‌دونی.‏
ایش، توی دستشویی نشستی؟
بی‌ادب. از دست بچه‌ها قایم شدم.‏
زودباش، قبل اینکه پیدام کنن خونه رو بهم نشون بده.‏
باشه.‏
یه‌جورایی می‌ترسم به وسایل اینجا دست بزنم.‏
انگار سکته زدم و بعدش با ثروت کانیه(وست) بیدار شدم.‏
اگه از کتابت فیلم ساخته بشه...‏
از کارم استعفا می‌دم و میام دستیارت می‌شم.‏
مامان، می‌دونیم اونجایی.‏
دارم پی‌پی می‌کنم.‏
چندش.‏
مادر نمونه رو نگاه،‏ به بچه‌ها دروغ میگه.‏
می‌شه اونجا هر خبری شد سریع به من بگی؟
دارن از کتابت فیلم می‌سازن.‏
می‌دونم. فوق‌العاده‌ست. ولی...‏
ای‌کاش حس بی‌تابی کمتری داشتم، متوجه‌ای؟
بی‌خیال. خیلی خودت رو دست‌کم می‌گیری.‏
سال‌ها مشغول تلاش بودی،‏ می‌نوشتی و درس می‌دادی.‏
و ما فیلم تک تک دخترهای سفید پوستی که هالیوود رفت دنبال‌ کتاب‌شون رو تماشا کردیم.‏
منظورت کتاب‌های، «قصر شیشه‌ای»‏...‏
‏‏«وحشی»‏، «خوردن، دعا، عشق»‏...‏
‏«دختر، ازهم‌گسیخته»‏، «جولی و جولیا»‏ هستن؟
جلوی من درمورد ‏«نورا افرون»‏ درست صحبت کن، ولی آره.‏
حالا بالاخره یه نفر متوجه استعداد تو شده...‏
و داری چی‌کار می‌کنی؟
اومدم به لس‌انجلس.‏
واندا، از فرصتت نهایت استفاده رو ببر.‏
دارم بهت می‌گم، لایقش هستی.‏
ممنون.‏
بفرمایین.‏
سلام. واندا شپرد هستم.‏
واسه دیدن چندنفر اینجام.‏
‏- اسم‌هاشون اینجاست...‏ ‏- مشکلی نیست.‏
فقط کارت شناسایی‌تون رو بدین تا توی سیستم برسی کنم.‏
باید یه عکس فوری ازتون بگیرم.‏
لبخند بزنین و اونجا وایستین.‏
عکس فوری؟
عالیه.‏
‏- تا پرینت انجام می‌شه اینو داشته باشین.‏ ‏- ممنون.‏
آخ. ببخشید، باید یه بار دیگه بگیرم.‏
عالی.‏
خوبه.‏
باز دوباره.‏
دوربین از صبح درست کار نمی‌کنه.‏
خیلی ببخشید.‏
اصلاً بهتره یه یادداشت بنویسم.‏
ان/ای؟ (ناشناس)‏
می‌شه اون خودکار رو وردارم تا یه «دابلیو» وسطش بذارم؟
البته.‏
مثلاً... ان.دابلیو.ای؟ (گروه موسیقی)‏
مشکلی نیست.‏
میرم بشینم. ممنون.‏
عذر می‌خوام.‏
فقط خواستم بگم بدجور طرفدار شمام.‏
لطف داری. ممنون.‏
چند ماه پیش کتاب‌تون رو خوندم.‏ بدجور دیوونه‌م کرد.‏
ممنون.‏
پرینت تو هم نداد؟
آره. فقط یه‌ذره تحقیرآمیز بود.‏
واقعاً مزخرفه.‏
مشکل از الگوریتم‌ـه.‏
بعضی از برنامه‌های تشخیص چهره نمی‌تونن پوست تیره رو تشخیص بدن.‏
من نویسندۀ علمی‌تخیلی هستم.‏ از تکنولوژی خیلی سر در میارم.‏
باید خونه‌ای که بهم دادن رو ببینی.‏
شبیه سفینۀ کارتون «جتسون‌ها»ست.‏
احتمالاً همش اینو بهتون می‌گن، ولی...‏
اگر وقت داشتین، خیلی دوست دارم نوشته‌هام رو براتون بفرستم.‏
موضوعش چیه؟
یه داستان کمدی-رمانتیک روان-جنسی‌ـه درمورد دوتا ربات.‏
ولی خیلی هم با پایه و اساسه.‏
یه‌جورایی شبیه نوشته‌های خودته.‏
وای، خدا. واندا.‏
دختر، چرا بهم پیام ندادی؟
هیچ‌کس برات لاته نیاورده.‏
با کتابت موفق باشی.‏
بیا. ممنون.‏
خب، چیزی هست که لازم باشه بدونم؟ کارهایی که نباید بکنم؟
خیلی خب.‏
داگ، رئیس بخش توسعه‌ست،‏ زنش مکزیکی‌ـه.‏
زنش قبلاً توی دولت اوباما مشغول بوده...‏
پس خیلی سربالا باهات حرف می‌زنه.‏
‏- دربارۀ «تحول» و از این چیزا.‏ ‏- باشه.‏
برایان مسئول فیلمنامه‌ست و یه‌سری رسوایی‌های جنسی داشته.‏
با برایان توی آسانسور گیر نکن.‏
باشه.‏
نیک تازه اومده.‏ تا جایی که می‌دونم، زیاد مهم نیست.‏
نگاهت رو واسه نیک حروم نکن.‏
آرون، تا حالا با من حرف نزده.‏
مطمئنم اسم منو بلد نیست.‏
عاشق کارمم. بریم.‏
راستش رو بخوای...‏
همه‌مون خیلی واسه این ملاقات استرس داشتیم.‏
‏- استرس؟ به‌خاطر من؟ ‏- آره.‏
بی‌خیال. زیادی منو دست‌بالا گرفتین.‏
شماها برام سنگ‌تموم گذاشتین،‏ منم خیلی خوشحالم.‏
از اینکه کتابت رو در اختیار ما می‌ذاری بدجور هیجان‌زده‌ایم.‏
الانم می‌خوایم از ما خوشت بیاد و فکر کنی باهوش هستیم.‏
ببین. من یه سفید‌پوستم.‏ اهل «مین». نه کمتر.‏
و می‌خوام حرف دلم رو بهت بگم...‏
من اولین نفر از این اتاق نبودم که رفتم سراغ کتابت.‏
ولی، وقتی کتابت رو خوندم،‏ پسر، انگار چشم‌هام رو باز کرد.‏‏
یعنی، برداشتت از درهم تنیدگیِ جنسیتی...‏
و احساسات پیچیده‌ات درمورد حقوق سیاه‌پوست‌ها...‏
همش...‏
حتماً اینکه...‏
افراد زیادی هستن که از کارت لذت می‌برن،‏ باید خیلی باارزش باشه.‏
تلخی‌هایی هم حس می‌کنم.‏
یعنی، یه‌جورایی مجبور شدم بعد مدرسه از رویای رمان‌نویس شدن دست بکشم...‏
و رفتم سراغ داستان‌های کوتاه.‏
بعدش پدرم فوت کرد، چند سال پیش...‏
و... نمی‌دونم.‏
بالاخره اون انرژی‌ای که می‌خواستم رو بهم داد...‏
تا بتونم درمورد اتفاقاتی که وقتی جوون‌تر بودم براش افتاد، بنویسم.‏
و بعدش، می‌دونین،‏‏ شانس در خونه‌م رو زد...‏
و الانم اینجام.‏
نوزده صحنه از زندگی من...‏
تقدیم به پدرم.‏
از همکاری باهات خیلی خوشحالیم.‏
ممنون.‏
منم خیلی ذوق دارم واسه این که این داستان‌ها به مخاطب‌های بزرگتری برسه.‏
نه این که فروش کتاب، کم حساب بشه،‏ ولی، می‌دونین منظورم چیه دیگه.‏
ما عاشق کتابیم، ولی فیلم...‏
آره، منظورت رو می‌دونیم.‏
از روند معمول این کار اطلاع ندارم.‏
ولی من یه‌جور طرح کلی نوشتم...‏
تا بتونم توی ساخت فیلم کمک‌تون کنم.‏
امـم...‏
داشتم به این فکر می‌کردم که چطور فصل 6 رو...‏
ببین، واندا.‏
می‌تونیم یه‌جور اقتباس معمول از کتابت بسازیم...‏
که مثلاً جایزه بهترین فیلم‌برداری رو توی مراسم «اسپیریت» ببره، ولی...‏
از نظر ما این داستان پتانسیل یه‌چیز عمیق‌تر و ویژه رو داره.‏
خیلی خب.‏
واسه همین آرون فیشمن رو به جلسه دعوت کردم.‏
آرون رئیس تیم تازه تأسیس «وی‌آر» ماست.‏
چطوری؟
وی‌آر؟
یعنی، واقعیت مجازی؟
درواقع «تجسم مجازی» چیزیه که ما ازش استفاده کردیم.‏
وای، خب. یعنی مثل، بازی ویدیویی؟
نه، نه.‏
فرض کن مردم بتونن یه روز با کفش‌های تو راه برن.‏
یک روز رو مثل تو تجربه کنن.‏
یه زن سیاه‌پوست.‏
برای همدردی کردن یه فرصت فوق‌العاده‌ست.‏
آره، متوجه شدم.‏
‏‏- ولی نژادپرستی اینجوری نیست.‏ ‏- دقیقاً.‏
‏- حرف ما هم دقیقاً همینه.‏ ‏- اینجوری برای مردم بازش می‌کنیم.‏
دست مخاطب رو می‌گیریم.‏
توی 360 درجه،‏ و با یه تطابق لایه‌ای خفن.‏
ببخشید. حس می‌کنم قراره یه جور نمایش احمقانۀ «سیاه بودن»‏ واسه مردم باشم.‏
خب...‏
کی قراره توی این فیلم وی‌آر،‏ نقش منو بازی کنه؟
و طرز کارش چجوریه؟
کی نقش منو بازی می‌کنه؟
مردم قراره چی ببینن؟
حالت خوبه؟
حرفی نمی‌زنی.‏
‏- ما اینجاییم تا به سوالاتت جواب بدیم.‏ ‏- چی؟
داشتم حرف می‌زدم.‏
منم وقتی استرس می‌گیرم صدام در نمیاد.‏
لازم نیست نگران چیزی باشی.‏
نگران نیستم، استرس هم ندارم.‏
فقط نمی‌فهمم چرا شما به سوالات من جواب نمی‌دین.‏
کی نقش منو بازی می‌کنه؟
ببین.‏
فشار سنگینی رو روی تو گذاشتیم.‏
کاملاً متوجه‌م که برای فکر کردن یذره‌ وقت لازم داری.‏
بهتره یه شام باهم بخوریم.‏
فکر خوبیه. می‌دونی چیه؟
امشب همه خونۀ من دعوت‌ان.‏
کارمون خیلی ناقصه.‏
می‌تونی نمونه اولیه رو بررسی کنی.‏
دستیارم آدرس رو بهت می‌ده، خب؟
سلام، خانم هالیوودی...‏
می‌خوان از کتاب من یه‌جور آزمایش علمی نژادپرستی بسازن.‏
واندا، آروم باش. قضیه چیه؟
فیلم نیست.‏ واقعیت مجازیه.‏
خیلی خب.‏
چیزی که انتظار داشتیم نبود،‏ ولی بچه‌هام عاشق واقعیت مجازی‌ان.‏
و خیلی باحاله وقتی توی هوا دست و پا می‌زنن.‏
و حتماً خیلی پول توشه.‏ بهت رقمی نگفتن؟
نپرسیدم.‏
دیگه زیادی سنگین هستی.‏ اگه من بودم اولین سوالم همین بود.‏
خب، زیاد از سوال پرسیدن خوش‌شون نمی‌اومد، لو.‏‏
همین که یه سوال تقریباً چالشی پرسیدم...‏
خشک‌شون زد.‏
و وقتی که دوباره پرسیدم...‏
تظاهر کردن که هیچی نمی‌شنون.‏
خیلی خب، نفس عمیق بکش.‏ ازت خوش‌شون اومده.‏
این همه راه تو رو کشوندن اونجا.‏
می‌خوان داستانم رو ماله‌کشی کنن، لو.‏
خب، بهشون بگو اینجوری جواب نمی‌ده.‏
می‌دونم. می‌گم، ولی...‏
واندا، تو الان خیلی براشون ارزش داری.‏
تویی که روی صندلی راننده هستی.‏
پس برگرد اونجا...‏
و بهشون بگو زندگیت بازی ویدیویی نیست.‏
در غیر این صورت مثلاً باید ‏800 میلیون دلار بهت پول بدن.‏
قراره واسه شام برم خونه‌ش.‏
عالیه. یه‌ذره نوشیدنی می‌خوری،‏ ریلکس می‌کنی.‏
اینجوری هم نیست.‏
باید یه تیپ خفن بزنم،‏ ولی فقط یه لباس آوردم.‏
لباس خفن با خودم ندارم.‏
دختر، پول‌توجیبی داری. ازش استفاده کن.‏
از روی من پاشو.‏ سرت خورده به جایی؟
لعنتی. ندیدمت.‏
ندیدی؟ همینجا نشستم.‏
ببخشید. عذرمی‌خوام.‏
خیلی خب.‏
دیدی، اینجوری غافلگیرت می‌کنن.‏
‏- بعدی.‏ ‏- سلام.‏
‏- چه سلیقه‌ای.‏ ‏- ممنون.‏
‏- امیدوارم برام خوب باشه.‏ ‏- ببخشید. من جلوتر بودم.‏
این رنگ حرف نداره.‏ به هرکسی میاد.‏
ببخشید.‏
ممنون.‏
خیلی خوشگل می‌شی.‏
خب.‏
از اونجایی که قرار نیست به من توجه کنین...‏
شانس آوردین که باید برم یه جایی...‏
و می‌تونم با دستمزدی که بهم دادن پول این لباس رو پرداخت کنم.‏
بلیک!‏
یا خدا!‏
بلیک، وایستا!‏
گوه توش.‏
لعنت.‏
خب. چند کیلومتر بیتشر نیست.‏
داگ، می‌شه باهات حرف بزنم؟
خیلی راجع‌به این فکر کردم، ولی...‏
کسی اونو ندیده؟
‏- نه.‏ ‏- چی؟
خیلی عجیبه.‏
من اینجام.‏
‏- یعنی، باید خودمون شروع کنیم؟ ‏- نه، من اینجام.‏
گمونم. آره.‏
بریم نسخۀ آزمایشی رو امتحان کنیم.‏ آره؟
آره، شاید بدون اون راحت‌تر باشه.‏
راحت‌تر واسه کی، فیشمن؟
صداتون رو می‌شنوم.‏ من درست همینجام.‏
خب، همه گوش کنین.‏
می‌خوایم یه بخشی‌ش رو امتحان کنیم...‏
اینجا وسایل سنگینی هست،‏ پست «هشدار شلیک» رو جدی بگیرین.‏
اسپویل نکن.‏ چرا پایانش رو خراب می‌کنی؟
آرون، ببین،‏ کلی اشیاء حساس اینجا هست.‏
پس اگه کسی احساس راحتی نمی‌کنه،‏ لطفاً بدونه مجبور به تماشا نیست.‏
می‌خوایم نظرتون رو راجع‌به این تجربۀ مجازی بدونیم.‏
با کدوم بخش باید شروع کنیم؟
گمونم، بخش 6.‏
خفن‌ترینش همونه.‏
خب، بیاین بریم تو دل تاریکی.‏
وای.‏
شروع شد.‏
پشمام.‏
باورکردنی نیست.‏
من...‏
بابا؟
وای، خدا.‏
سلام، واندا.‏
سلام، آقای دی!‏
کارل. یه دقیقه‌‌ست ندیدمت.‏ حالت خوبه؟
می‌دونی، هنوز زنده‌م.‏
وای، خدا.‏
نه، نه، نه، نه.‏
‏- گزارش سرقت داشتیم.‏ ‏- بابا، نه.‏
‏- مظنون مسلح‌ـه. می‌شه کارت شناسایی‌ت رو ببینم؟ ‏- نه، نه. ببخشید...‏
‏- اشتباه گرفتی!‏ ‏- بس کن!‏
‏- من می‌شناسمش.‏ ‏- ولش کن!‏
بابا!‏
‏- ببین، من حقوق خودم رو می‌دونم.‏ ‏- هی!‏
‏- من کار اشتباهی نکردم!‏ ‏- هی! ولش کن!‏
ولش کن! ولش کن!‏
ولش کن، بچه. بچه!‏
‏- نه، ولش کن!‏ ‏- من می‌شناسمش...‏
من حقوق خودم رو می‌دونم.‏ نمی‌تونی منو دستگیر کنی.‏
من می‌شناسمش!‏
وایستا، چرا اینجوری تاریک شد؟
اون لحظه از هوش رفت.‏
آره. گفته بودی چه بلایی سرش اومد؟
دچار یه سکتۀ بزرگ شد.‏
بردنش به بیمارستان محلی.‏
خیلی عجیبه.‏
واندا؟
می‌تونی منو ببینی؟
آره.‏
می‌شه بشینم؟
این بیرون چی‌کار می‌کنی؟
حالت خوبه؟
نه.‏
نمی‌دونم چی‌ام.‏
چرا، می‌دونی.‏
می‌دونی چیه؟
ریدم توش.‏
می‌خوام برگردم داخل.‏
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت .:: @bollbolljan_com ::.