‫آنچه در «قصۀ ندیمه» گذشت...
‫امشب، دارم می‌برمت بیرون.
‫فکر می‌کردم اینجور جاها ممنوعه.
‫- این آدم‌ها کی هستن؟ ‫- تمام زن‌هایی که نمی‌تونستن مطابقت پیدا کنن.
‫خیلی متأسفم که توی ایستگاه ولت کردم.
‫جنین گفت که تو مُردی.
‫بهم حق انتخاب دادن. ‫یا مستعمرات، یا سلیطه‌خونه.
‫یه راهی پیدا می‌کنیم که ‫از اینجا بیرونت بیاریم.
‫راه خروج رو بلدم. ‫ون سیاه، با جفت‌پا.
‫این‌جا گیلیاده. هیچکی در نمیره.
‫چرا منو اینجا اوردی؟
‫گفتم می‌تونیم، راحت با هم باشیم.
‫می‌دونی که دیشب مجبور بودم باهاش برم. نه؟
‫می‌دونی که حق انتخابی نداشتم.
‫- من هیچ حق انتخابی ندارم. ‫- دیگه نمی‌تونیم این کارو ادامه بدیم.
‫به همین راضی هستی، ‫این زندگی مزخرف؟
‫- این چیزیه که می‌خوای؟ ‫- خیلی خطرناکه.
‫- ممکنه سر از دیوار در بیاری. ‫- حداقل یه کسی منو یادش می‌مونه.
‫حداقل وقتی نیستم، یه کسی براش مهمه.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قصۀ ندیمه - قسمت ۹، پل
‫«زیرا او به کنیز ناچیز خود نظر لطف داشته است.
‫زین پس، تمامی نسل‌ها، مرا سعادتمند خواهند خواند.» ‫(انجیل لوقا، فصل ۱ آیه ۴۸)
‫آف‌وارن.
‫عزیزم.
‫ببخشید.
‫«آنگاه کنیزان و فرزندانشان...
‫به جلو آمدند...
‫و تعظیم کردند.» ‫(سفر پیدایش، فصل ۳۳ آیه ۶)
‫«دعا می‌کنم که خداوند، وفا و محبت ارزانیتان کند،
‫و من نیز، چنین‌گونه رفتار خواهم کرد.» ‫(کتاب دوم سموئیل، فصل ۲ آیه ۶)
‫«خداوند برکتتان دهد و محفوظتان دارد.» ‫(سفر اعداد، فصل ۶ آیه ۲۴)
‫می‌دونی... وقتی تا نصف شیرشو خورده،
‫باید آروغش رو بگیری.
‫- می‌دونم. ‫- وگرنه، بدخلق...
‫بدخلق میشه و همه‌شو بالا میده.
‫می‌فهمم.
‫بهت که گفتم.
‫آف‌وارن.
‫ما همیشه قدر این بچه رو می‌دونیم.
‫با عزت برو.
‫دا دا.
‫سلام، دا دا. سلام.
‫- خدا را شکر. ‫- خدا را شکر.
‫- خیر به پیش.
‫- خدا را شکر.
‫- خیر به پیش.
‫- خدا را شکر.
‫خیر به پیش.
‫ناراحت نباش.
‫فرمانده‌م دنبالم میاد.
‫خدافظ!
‫خیر به پیش.
‫عمه لیدیا؟
‫بله؟ چی شده؟
‫حالش خوب به نظر می‌رسه؟
‫با توجه به اوضاع؟
‫قوی‌تر از اون چیزیه که فکر می‌کنی.
‫بذار یه الگویی برات باشه.
‫برای همه‌تون!
‫خدافظ!
‫می‌خوام کمک کنم.
‫در مورد چی؟
‫در مورد مِی‌دی.
‫روحمم خبر نداره دربارۀ چی حرف می‌زنی.
‫«اگر فرمانبردار و خادمش باشند،
‫ایام خویش را در سعادت به سر خواهند برد.» ‫(کتاب ایوب، فصل ۳۶ آیه ۱۱)
‫خدا را شکر.
‫ببین چطور ازت استقبال می‌کنن.
‫فرمانده دنیِل و خانم مونرو.
‫تو حالا آف‌دنیلی.
‫خیلی دور زندگی می‌کنن.
‫دور از چی، عزیزم؟
‫مسائل.
‫من خیلی بهت افتخار می‌کنم، آف‌دنیل.
‫برو پیششون و سعادتمند شو.
‫مثل یه گل شکفته برو.
‫خوش اومدی.
‫برکت به میوۀ دل.
‫خوبه آدم بیرون باشه.
‫بهتره یه پتوی دیگه روش بندازی.
‫ساکت شده، بالاخره.
‫چیزیش نیست.
‫خانم واترفورد، خانم پاتنم. ‫این بچۀ مبارک شماست؟
‫اسمش آنجلاست.
‫خب، سلام علیکم، دختر نازنین.
‫خانم.
‫زیر نظر او.
‫فقط می‌خواست نگاه کنه.
‫باید احتیاط کنیم.
‫امروز صبح چطور بود؟ ‫آنجلا کوچولو، شیرشو خورد؟
‫همه رو لُنبوند. اصلاً مشکلی نبود.
‫اون دخترۀ بدعنق رو می‌خوایم چی کار، مگه نه؟
‫مثل زندگی کردن با یه گربۀ وحشیه.
‫باز هم باید شکرگزار باشی.
‫مثل وارن حرف می‌زنی.
‫ولی اون هیچوقت مجبور نبود با دختره سر و کله بزنه.
‫باید خدا رو شکر کنی که ‫همچین ندیمۀ حرف‌شنویی داری.
‫مطمئنم معجزۀ تو هم به زودی سر می‌رسه.
‫آف‌وارن خیلی خوش‌شانسه.
‫منظورم آف‌دنیله.
‫به یه خونۀ جدید خوشگل منتقل شده.
‫شنیدم خانم سرخونه‌ش خیلی خوش‌رفتاره.
‫آره، خیلی خوش‌شانسه!
‫برکت به میوۀ دل.
‫خداوند به بار نشاند.
‫در آب‌وهوای خوبی فرستاده شدیم.
‫داریم یخ می‌زنیم، خنگه.
‫قبلاً چشم و گوش زیادی [دور و برمون] بود.
‫گفتی می‌خوای کمک کنی؟
‫ازت می‌خوان که به سلیطه‌خونه برگردی.
‫چی؟
‫چند وقتیه سعی دارن که ‫یه بسته‌‌ای رو از اونجا خارج کنن.
‫ریچل رو توی بار پیدا کن.
‫وایسا. از کجا می‌دونن من اونجا بودم؟
‫نمی‌دونم. می‌دونن دیگه. خب، می‌تونی؟
‫برگردم؟ چجوری؟
‫نمی‌دونم. خودت سر در بیار.
‫چی... چی تو بسته‌ست؟
‫فقط می‌دونم که چیز مهمیه...
‫و بازش هم نکنی.
‫قایمش کن تا یکی باهات تماس بگیره.
‫ببین، تو اومدی سراغ من...
‫و این هم چیزیه که الان می‌خوان.
‫می‌تونن روت حساب کنن یا نه؟
‫باشه.
‫سعیم رو می‌کنم.
‫خوبه.
‫امشب وقت مناسبیه که بری.
‫امشب؟
‫این پایین چی کار می‌کنی؟
‫ببخشید.
‫فقط می‌خواستم یه چیزی رو بهت بگم.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫نه. به هیچ وجه.
‫پس، نباید از اتاقت بیرون باشی.
‫این موقع نه.
‫حق با توئه.
‫عجله‌ای نیست.
‫صبر کن.
‫خب؟
‫چی شده؟
‫چیز خوبیه.
‫ذهنم خیلی درگیر اون موقعیه که رفتیم بیرون.
‫ماجراجوییمون.
‫خوشت اومد، نه؟
‫آره.
‫خیلی زیاد.
‫آخه خیلی... هیجان‌انگیز بود.
‫می‌دونی...
‫این که خودمو برات خوشگل کنم و...
‫دزدکی از نگهبون‌ها بگذریم.
‫و بعدشم تموم کارهایی که اونجا کردیم.
‫فقط می‌خواستم ازت تشکر کنم.
‫همین.
‫شاید...
‫بتونیم یه وقتی برگردیم به اونجا.
‫جدی؟
‫کِی؟
‫چه مشتاق!
‫البته، باید صبر کنیم،
‫تا اهل خونه، به استقبال شب برن.
‫منظورت امشبه؟
مگه برنامۀ دیگه‌ای داری؟
‫نه.
‫خوبه.
‫امشب وقت خیلی مناسبیه.
‫پس، تا بعد.
‫شاد شدی؟
‫یه چیزی بالاتر.
‫می‌دونی، خیلی خوشحالم که پیشنهاد دادی برگردیم.
‫به گمونم باید یه راهی برای تشکر ازت پیدا کنم.
‫اوه، من یه راهی پیدا می‌کنم.
‫قربان.
‫بله، چی شده؟
‫نزدیک ایست بازرسی‌ایم.
‫اوه، خیلی ضدحالی.
‫نیک اصلاً باحال نیست، مگه نه؟
‫نه.
‫نیک فقط لازمه آروم باشه.
‫شنیدی چی گفت، نیک.
‫فقط لازمه آروم باشی.
‫دل‌فریب نشده، امشب؟
‫اینقدر آروم شده که زبونش بند اومده.
‫از تاب و توانش خارجی.
‫خیلی طول نمی‌کشه.
‫مستقیم میریم به اتاق.
‫بله، قربان.
‫فکر کردم توی بار یه مشروبی هم می‌خوریم.
‫مثل دفعه قبل؟
‫شاید بعدش، اگه وقتی موند.
‫باشه.
‫قربان؟
‫این دفعه خیلی بی‌برنامه اومدیم.
‫نمی‌دونیم کی ممکنه اینجا باشه.
‫فقط می‌خوام که مراقب باشین.
‫تو مرد خوبی‌ هستی، نیک.
‫همیشه مواظبمی.
‫بریم؟
‫ببخشید.
‫فکر کردم فرمانده اومده خونه و گشنشه.
‫توی دفترشه.
‫کمکی لازم ندارین؟
‫داشتم دنبال بابونه می‌گشتم.
‫خوابت نمی‌بره؟
‫فقط بی‌قرارم، فکر کنم.
‫آف‌فرد، این ماه دستمالش رو نخواسته؟
‫نه، خانم.
‫هنوز دقیقاً وقتش نشده.
‫من برای خبرهای خوب دعا می‌کنم.
‫خانم، میشه یه چیز قوی‌تر پیشنهاد کنم؟
‫که روح رو تسکین بده؟
‫کار خوبی میشه.
‫دوتاش کن،
‫اگه دوست داری.
‫باشه.
‫ممنون.
‫باید حرفهای نائومی پاتنم رو بشنوی.
‫یه سره از این که چطوری بچه‌ش ‫نمی‌ذاره شب‌ها بخوابه، وِر می‌زنه.
‫این که آدم درباره همچین معجزه‌ای غر بزنه...
‫باید قدر هر لحظه‌ش رو بدونه.
‫آدم ممکنه توی یه چشم به هم زدن، بچه‌شو از دست بده.
‫پسرم...
‫نمی‌دونستم که یه پسر داشتی.
‫مَتیو.
‫۱۹سالش بود.
‫باید اتفاق خیلی سختی باشه.
‫[مرگش] توی جنگ بود.
‫تحت تأثیر از خودگذشتگی پسرت قرار گرفتم.
‫«خوشا به حال ماتم زدگان، زیرا ایشان تسلی خواهند یافت‌.» ‫(انجیل متی، فصل ۵ آیه ۴)
‫خدا را شکر.
‫خجالتی نباش.
‫بهتره طبقه پایین منتظرش باشم.
‫نه، خنگه. همین‌جا منتظرش می‌مونیم.
‫فرمانده داره آماده میشه. ‫یه لحظه دیگه میاد پیشمون.
‫بپر بالا.
‫بیا اینوَر.
‫توی این قضیه با همیم، مگه نه؟
‫خب.
‫همینطوری.
‫خوبه.
‫نه، بهتره که من...
‫چیزی نیست، عزیزم.
‫من هم دستپاچه‌م.
‫نه.
‫نه، نمی... نمی‌خوام...
‫تکون نخور.
‫بلند شو، بلند... بلند شو از روم.
‫تن لشتو بردار از روم.
‫دست کثیفتو بهم نزن!
‫- چی شده؟ ‫- وارن کجاست؟
‫نه، تو الان آف‌دنیلی.
‫نه، نه، نه!
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه!
‫نه.
‫نه. اون دنبالم میاد.
‫دنبالم میاد.
‫دوست داشتی؟
‫هومم. آره.
‫دفعه بعد باخبرم کن.
‫مجبور نیستی اینجا ساکت باشی.
‫دست و بالت بازه...
‫یادم می‌مونه،
‫برا دفعه بعد.
‫جلوجلو برنامه می‌چینی...
‫و من هم نمی‌خوام که لوست کنم.
‫پس، میشه یه کمی بمونیم؟
‫یه مشروبی هم بخوریم؟
‫امشب همه‌ش به بار گیر دادی.
‫چرا؟
‫از جوری که آدم‌ها باهات رفتار می‌کنن، خوشم میاد.
‫همه‌شون بهت غبطه می‌خورن.
‫آف‌فرد.
‫هوم؟
‫من هالو نیستم.
‫می‌دونم چرا می‌خواستی به اینجا برگردی.
‫منظورت چیه؟
‫که یه کسی رو ببینی.
‫مقدماتش رو چیدم.
‫بیا اینم از این.
‫درست سر وقت.
‫دفعه قبل که اینجا بودیم، به دیدنش رفتی.
‫فکر می‌کنی من توجه نمی‌کنم، ولی می‌کنم.
‫می‌دونم که روبی رو می‌شناسی.
‫من هم می‌شناسمش.
‫فکر کردم از این تجدید دیدار کوچیک استقبال می‌کنی.
‫مگه با هم دوست نیستین؟
‫از اونجور دوست‌ها، نه.
‫اوه.
‫البته که نیستین.
‫راحت باش. یه کار خوب در حقت کردم.
‫«ممنونم فرد.»
‫ممنونم فرد.
‫ممنون.
‫اوه، قابل نداشت.
‫خب، تا من خودمو می‌شورم، ‫شما دوتا هم خوش و بش کنید.
‫چه گهی می‌خوری باز برگشتی اینجا؟
‫خب؟
‫- هیچی دستگیرم نشد. ‫- هیچکی نقشۀ احمقانه‌ای نریخته؟
‫- دوروبر بار پرس و جو کردی؟ ‫- اوهوم.
‫دخترهای اینجا دوتا کار می‌کنن.
‫یا گاییده می‌شن یا از مستی به گا میرن.
‫برای شورش کردن، در بهترین حالت نیستن.
‫پاستات چشه؟
‫این بهترین کاربونارای کوفتی‌ایه که گیرت میاد، ‫قول میدم بهت.
‫کسی چیزی دربارۀ ندیمۀ واترفورد نگفته؟
‫چطور مگه؟ آدم دردسرسازیه؟
‫نه. هیچی نگفتن.
‫نیک.
‫یه راننده... سرک می‌کشه، سؤال‌پیچ می‌کنه...
‫راه خوبیه که سر از دیوار در بیاری.
‫پیشم بمون.
‫به خاطر قدیم‌ها.
‫می‌تونم یه چیز دیگه برات درست کنم.
‫کارشون زود تموم میشه.
‫پس قضیه ندیمهَ‌ست.
گرم گرفتی باهاش، مگه نه؟
‫کار خطرناکیه، دوستم.
‫راست میگی، خیلی خوشمزه‌ست.
‫پس حالا جاسوسی؟
‫به گمونم.
‫ولی نه از خوب‌هاش. ‫نمی‌تونم از اتاق کوفتی هم بیرون برم.
‫خوبه، چون این قضیه فوق مسخره‌ست.
‫جونتو واسه حرف آلما به خطر می‌ندازی؟
‫- آلمای بی‌همه‌چیز؟ ‫- یه بسته‌ست فقط.
‫ممکنه هر چیزی باشه.
‫بمب. سیاه‌زخم. هر چیزی... ‫(باکتری کشنده در سلاح‌های بیولوژیکی)
‫کاش همین‌ها باشه.
‫هی. تو می‌تونی برام تحویلش بگیری.
‫نه، این کار احمقانه‌ایه.
‫مویرا، ریچل رو می‌شناسی؟
‫نه. فهمیدی؟
‫نه.
‫چه‌ت شده تو؟
‫هی...
‫چیه؟
‫اگه هنوز متوجه نشدی، ‫من یه زندانی و یه جنده‌م.
‫- مویرا. ‫- نه. هی.
‫دیگه اسمم روبیه.
‫- نه، بی‌خیال... ‫- بس... بس کن!
‫باشه؟ بس کن!
‫برو خونه و فقط کاری رو که بهت میگن بکن.
‫مویرا، من فکر می‌کردم مُردی.
‫فکر کردم کشتنت.
‫فکر کردم یه جایی حلق‌آویزت کردن...
‫تا بگندی.
‫فکرش منو داغون کرد.
‫ولی مثل یه بزدل تسلیم نشدم.
‫هر فکری می‌خوای درباره‌م بکن.
‫فکر می‌کنم تو یه دروغگویی.
‫چون خودت گفتی که هانا رو پیدا می‌کنیم.
‫- پیداش می‌کنی. ‫- نه.
‫«ما» پیداش می‌کنیم.
‫این چیزی بود که گفتی.
‫وقتی همۀ این قضایا تموم بشه... ‫تو...
‫تو قول دادی.
‫قسم انگشت‌کوچیکه خوردی تو.
‫یا که یادت نمیاد؟
‫مویرا، نذار...
‫«نذار اونها زیر پا لهت کنن.»
‫«تن لشتو جمع و جور کن.»
‫بجنگ!
‫اوضاعم خوب بود، تا این که دوباره تو رو دیدم.
‫رفتش؟
‫خوب شد. آدم فاسدیه.
‫خودتو جمع و جور کن.
‫راه میفتیم.
‫دیروقته.
‫بهتره یه کم بخوابی.
‫پس شب بخیر.
‫شب بخیر عزیزم.
‫صبح می‌بینمت.
‫باشه.
‫اوه! خوب بود این بار!
‫آف‌فرد! آف‌فرد، بلند شو!
‫بلند شو! لباستو بپوش! عجله کن!
‫بلند شو! بلند شو!
‫- بلند شو. ‫- چی شده؟
‫بلند شو، لباستو بپوش. سریع!
‫عجله کن!
‫عجله کنین!
‫عجله کنین! عجله کنین!
‫از خونه جدیدش فرار کرد و به خونۀ پاتنم‌‌ها برگشت.
‫به کسی صدمه نزده؟
‫به لطف خدا، نه، هنوز نه.
‫سعی کرد فرار کنه، که اینجا بهش رسیدن.
‫این کارو نکن.
‫می‌تو... می‌تونی برگردی خونه و ‫می‌تونی همراهش توی خونه زندگی کنی.
‫آره، ما بهت نیاز داریم.
‫بچه بهت نیاز داره.
‫شنیدی چی گفت؟
‫فقط بیا پایین و بذار آنجلا رو دستم بگیرم.
‫اسمش شارلوته، مرتیکۀ دروغگو!
‫گفتی که ما یه خانواده میشیم!
‫حالش خوب نیست...
‫اونقدری خوب بودم که کیرتو بخورم!
‫هر گه‌کاری‌ای که ازم خواستی کردم!
‫همۀ کارهای عجیب‌غریبی که زنت نمی‌کرد، چون تو...
‫تو بهم قول دادی که فرار می‌کنیم و یه خانواده میشیم.
‫خیلی خب، دیگه بسه!
‫سر عقلش بیار.
‫اون بچه رو نجات بده.
‫یه کم فاصله بگیرین.
‫ازتون می‌خوام که برین عقب.
‫این دختر چرا اینجاست؟
‫با هم دوستن.
‫- برام مهم نیست کی هستن. ‫- لطفاً.
‫من از جام جُم نمی‌خورم.
‫پاتنم.
‫یه فرصت بهش بده.
‫جنین؟
‫همه‌شون فکر می‌کنن من دیوونه‌م.
‫ولی نیستم.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم دیوونه نیستی.
‫تعجب‌آوره که ما همه‌مون دیوونه نیستیم.
‫توی اینجا، می‌دونی...
‫جنین.
‫تغییر تو راهه.
‫امید هست.
‫همه این چیزها...
‫همه‌شون یه روزی تموم میشن...
‫و همه چیز به حالت عادی برمی‌گرده...
‫و ما با هم میریم بیرون.
‫میریم بیرون مست می‌کنیم.
‫من و تو.
‫و مویرا؟
‫آره.
‫- و آلما؟ ‫- آره.
‫میشه که، آم...
‫میشه کارائوکی بخونیم؟ ‫(آوازخوانی با آهنگ‌های معروف)
‫حتماً.
‫هر چی تو بخوای.
‫مست و... مست و پاتیل میشیم.
‫میریم می‌رقصیم،
‫و طلوع خورشید رو تماشا می‌کنیم.
‫نه.
‫کیه که بخواد با من برقصه؟
‫بیا باهام.
‫نباید زیاد درد داشته باشه.
‫نه، فقط یه لحظه‌ست...
‫و بعدش خلاص میشیم.
‫نمی‌تونم.
‫متأسفم.
‫به خاطر دخترم نمی‌تونم.
‫جنین.
‫گوش کن بهم.
‫جنین، الان باید کاری رو بکنی که به صلاح دخترته.
‫باید این شانسو بهش بدی که بزرگ بشه.
‫مامانی دوسِت داره.
‫مامانی یه عالمه دوسِت داره.
‫مطمئن شو اینو بدونه، جون، خواهش می‌کنم.
‫قول میدم.
‫خدافظ.
‫♪ Heyr Himnasmiður by Hildur Gudnadottir ♪
‫«خداوند تو را در پناه خود نگه دارد.»
‫دخترۀ شیرین‌مغز.
‫از این طرف، فرمانده پاتنم.
‫به امید خدا، فقط اخطار می‌گیره.
‫بیا دعا کنیم که تو متحمل عواقبش نشی.
‫فکر می‌کنی اتفاقی که افتاد تقصیر منه؟
‫البته که نه.
‫بذار نشونت بدم چجوریه. می‌تونم نگهش دارم.
‫خودم می‌دونم با بچه‌م چی کار کنم.
‫فقط می‌خوام کمکت کنم.
‫با نبودن شوهرت اوضاع سخت میشه.
‫تو نگران شوهر خودت باش!
‫همه‌مون می‌دونیم چی به سر ندیمۀ اولیتون اومد.
‫مرد‌ها عوض نمیشن.
‫روزت پربرکت.
‫یه تیکه گوشت تر و تمیز برا فرمانده واترفورد گذاشتم.
‫بخششِ خدا را شکر.
‫برات نگهش داشتم.
‫ویژه‌ست.
‫خیر به پیش.
‫♪ The Knife by Wrap Your Arms Around Me ♪
‫خدا را شکر، ضعیفه‌خانوم. اینم از بستۀ کوفتیت. بوس بوس، مویرا
‫روبی، چرا اینقدر طول می‌کشه؟
‫صبر کن عزیزم، الان میام.
‫الان میام.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.