..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫[ مَـرد شـنـی ]
‫نمی‌تونم رازم رو ‫با کسی در میون بذارم.
‫[ قسمت شانزدهم: «پیوند خونی» ]
‫[ انگلستان، ویچ‌کراس ] ‫[ ۲۸ ژوئن سال ۱۷۹۴ ]
‫هوشمندانه نیست ‫که دفترچه‌ی خاطرات داشته باشم.
‫اعترافاتم
‫از نگاه دشمن‌هام، ‫تفاوتی با گناهانم نداره.
‫ولی اگه خودم داستانم رو ننویسم
‫کسان دیگه‌ای این کار رو انجام می‌دن.
‫کسانی که حاضرن من رو ‫زنده‌سوزی کنن به جُرم...
‫کی اونجاست؟
‫شما بانو جوهانا ‫کُنستانتین هستی، درستـه؟
‫جلو نیا.
‫من‌وشما دوست قدیمی‌ایـم.
‫پنج سال پیش، ‫توی یه مِیکده همدیگه رو دیدیم.
‫اون‌زمان بهم گفتی که یه شیطانـم.
‫هنوز همین‌طور فکر می‌کنی؟
‫خیلی چیزها برام عوض شده.
‫باید مأموریتی انجام بدم.
‫یعنی پادشاه رؤیاها ‫خودش از پسش برنمی‌آد؟
‫چیز باارزشی داشتم که دزدیده شده.
‫شخصاً نمی‌تونم دخالت کنم.
‫یه مسئله‌ی خونوادگیـه.
‫خطرناکـه؟ ‫بله.
‫خیلی خطرناکـه.
‫در ازاش بهم چی می‌دی؟
‫چیزی که با قدرتم تناسب داشته باشه.
‫حالا کجا باید برم؟
‫[ فرانسه، پاریس ]
‫همون‌جا وایستا، خانم.
‫دیروقت بیرون چی‌کار می‌کنی؟
‫توی مسافرخونه اتاق گرفتم.
‫مسفارخونه‌ی مونت‌مارات.
‫توی کیسه چیـه؟
‫غذاست؟
‫باور کنین محتویات ‫این کیسه به دردتون نمی‌خوره.
‫ببینیم و تعریف کنیم.
‫بازش کن.
‫بفرمایید، دلاوران.
‫راضی شدین؟
‫- حالم بَد شد. ‫- سر کیـه؟
‫یه اشرافی حروم‌زاده ‫که به خواهرم تعرض کرد.
‫وقتی شنیدم قراره ‫بیارنش به کمیته‌ی امنیت عمومی
‫به جلادش گفتم سرش رو بهم بده.
‫قراره ببرمش به روستامون ‫و به مادر بیچاره‌م نشون بدم
‫تا روی صورتش تُف کنه.
‫- ولش کنین. طرف دیوانه‌ست. ‫- ولش کنیم؟
‫من مثل تو گوش‌هام بلند نیست، میشِل.
‫بیا نزدیک‌تر، شهروند گرامی.
‫می‌خوام کله رو برسی کنم.
‫سپاسگزارم، بانو.
‫با این می‌شه یه‌عالمه ‫گوشت، کلم و شراب خرید.
‫راست می‌گفتی، گیلام.
‫همیشه راست می‌گم.
‫تو توی کله‌ت پُر از کاهـه، رفیق.
‫- عذر می‌خوام. ‫- کاریـه که شده.
‫اون گوش‌واره براش فقط بدبختی می‌آره.
‫بعدش کم‌کم به خودم برمی‌گرده.
‫قبلاً هم دزدیدنش. ‫گوشِت چی می‌شه؟
‫منظورت اینـه ‫دوباره رشد می‌کنه یا نه؟
‫نه، متأسفانه.
‫اگه می‌شد که ‫بقیه‌ی جاهام هم رشد می‌کرد.
‫پس
‫این یه‌کم درد داره.
‫خوب نمایش بازی کردی
‫وگرنه الان وضعم بَدتر بود.
‫تو هم همین‌طور.
‫تظاهر به مُردن که کاری نداره.
‫مشکل اینـه که واقعاً نمی‌تونم بمیرم.
‫پس هر دو خوش‌شانسـیم.
‫نمُردن همچین آش دهن‌سوزی نیست.
‫راستی معرفی نکردی.
‫من بانو جوهانا کُنستانتین هستم.
‫در خدمت شما.
‫اشرافی هستی؟
‫اون هم توی طبقه‌ی کارگر فرانسه؟
‫البته اگه بتونم ‫از گیوتین روبسپیر در امان باشم.
‫من هم همین‌طور.
‫روبسپیر من رو هم ‫دشمن فرانسه خطاب کرد
‫و توی زیرزمین حبسم کرد ‫تا این‌که شما من رو پیدا کردی.
‫به نظر من که خطرناک نیستی.
‫پس آوازخوندنم رو نشنیدی.
‫حیف که توان رقصیدن ندارم.
‫می‌شه بپرسم
‫قراره باهام چی‌کار کنی؟
‫می‌خوام ببرمت خونه.
‫خونه‌ی خودت؟
‫به جزیره‌ای که ازش دزدیده شدی
‫که امیدوارم این بار ‫محافظت بهتری داشته باشه.
‫پس از جزیره خبر داری؟
‫بله.
‫استاد اورفیوس.
‫کشیش‌ها فرستادنت؟
‫پدرم فرستادت؟
‫نمی‌تونم چیزی بگم.
‫حالش خوبـه؟
‫چی‌کار می‌کنه؟
‫فعلاً باید نگران خودمون باشیم، جناب.
‫سربازها تا الان ‫به مافوق‌هاشون خبر دادن.
‫الان همه دارن ‫دنبال یه زن با یه کله می‌گردن.
‫پس می‌شه دو تا کله.
‫دروازه‌ی شهر هم تا صبح باز نمی‌شه.
‫کاش ندیده بودنت.
‫ولی دیدن، بانوی من.
‫پس باید سریع نقشه بریزیم، ‫وگرنه کار هر دومون ساخته‌ست.
‫الکی نمی‌گن یه دست صدا نداره.
‫صبح به‌خیر، دوستان.
‫اون رو ببین.
‫بازش کن.
‫کجا قایمش کردی؟
‫منظورتون چیـه؟
‫خبر داریم که یه شیء ‫باارزش دست شماست.
‫خانم بون‌شانس.
‫ایشون خانم بون‌شانس نیستن، ‫جناب فرمانده.
‫روز به‌خیر، جناب روبسپیر.
‫اسم شما جوهانا کُنستانتین‌ـه.
‫یه چیزی دست شماست ‫که متعلق به مردم فرانسه‌ست.
‫یه شیء خُرافی و نحس.
‫باید پسش بدی، مادمازل کُنستانتین.
‫اگه بگم اون سر کجاست
‫باهاش چی‌کار می‌کنین؟
‫قطعاً نابودش می‌کنم.
‫مطمئن باش.
‫دیگه داریم دنیای جدیدی می‌سازیم.
‫دنیایی بر مبنای عقل‌ومنطق.
‫اجازه نمی‌دم یه پیش‌گوی ‫خودخوانده توی کشورم جولان بده.
‫وظیفه‌ی من ‫حذف تهدیدات کشور فرانسه‌ست.
‫متوجهـم.
‫می‌خوای فرانسه رو نجات بدی
‫حتی اگه بابتش زن، بچه ‫و هر مَردی رو بُکشی، درستـه؟
‫ما که اون سر رو پیدا می‌کنیم، زن.
‫و تو هم مجبوری همکاری کنی.
‫امشب رو فرصت داری بهش فکر کنی.
‫وگرنه فردا صبح
‫گیوتین زبون سُرخت رو قطع می‌کنه.
‫ببرینش.
‫این‌طوری شد که ‫وارد قصر لوکزامبورگ شدم.
‫مرگ روی لبه‌ی تیغه‌ای سنگین، ‫انتظارم رو می‌کِشید.
‫ظاهراً ذهنت مغشوش شده.
‫مغشوش فقط یه لحظه‌شـه.
‫کمکم می‌کنی؟
‫نباید توی این قضیه دخالت کنم.
‫پیشنهاد می‌کنم تجدیدنظر کنی، جناب.
‫سر پسرت برات ارزشمنده.
‫من هم سرم رو دوست دارم ‫و نمی‌خوام از دور بشه.
‫ولی حالا جون هر دومون در خطره.
‫حالش چطوره؟
‫اون هم همین رو پرسید.
‫- چیزی که نگفتی؟ ‫- معلومـه که نگفتم.
‫می‌گه دوست داره بمیره.
‫به من هم یه بار همین رو گفت.
‫درکش می‌کنم.
‫خیلی عذاب کشیده.
‫ولی هنوز هم...
‫هنوز هم سرزنده‌تر از ‫یه آدم معمولیـه.
‫هم شوخ‌طبعـه و هم کنجکاو.
‫سؤال می‌پرسه و جالبـه که ‫جواب رو با اشتیاق گوش می‌ده.
‫حتی می‌خواست برام آواز بخونه.
‫حالا خوند؟ ‫نه، نخوند.
‫سرش آسیب دیده بود و داشتیم ‫سعی می‌کردیم پنهان باشیم.
‫جایی که پنهانش کردی، ‫می‌تونه باز هم آواز بخونه؟
‫بله.
‫ولی فکر نکنم ‫حوصله‌ی آواز داشته باشه.
‫اگه تو ازش بخوای، می‌خونه.
‫توی خواب به جواب رسیدم.
‫خیلی واضح بود.
‫به‌شدت واضح.
‫آدم یه کتاب رو کجا قایم می‌کنه؟ ‫توی کتابخونه.
‫یه گُل رو کجا قایم می‌کنه؟ ‫توی باغ.
‫یه سر آسیب‌دیده چی؟
‫شما بگو، جناب روبسپیر.
‫قاطیِ بقیه‌ی سرهای آسیب‌دیده.
‫جایی که اجساد موقتاً نگهداری می‌شن.
‫خب، مادمازل.
‫من رو به دوستت معرفی کن.
‫جناب روبسپیر.
‫هنوز هم دیر نشده‌ها.
‫می‌تونین من رو آزاد کنین.
‫چیزی که می‌خوام رو برمی‌دارم...
‫از فرانسه می‌رم
‫و دیگه مزاحم نمی‌شم.
‫نه شما و نه اون سر ‫قرار نیست جایی برین.
‫پس فراموش نکن...
‫بهت فرصت دادم.
‫تهدیداتت خنده‌داره.
‫سر کجاست؟
‫این سر اورفیوس‌ـه.
‫کسی که آوازش حتی هادِس ‫و پِرسفونه رو مبهوت می‌کرد.
‫ما رو با رعیت‌ها ‫اشتباه گرفتی، جوهانا.
‫این افسانه‌ها برامون منسوخ شدن.
‫خداها مُردن.
‫فقط دولت‌مَردها و مردم باقی موندن.
‫اشتباه می‌کنی، جناب روبسپیر.
‫قضیه فراتر از این حرف‌هاست.
‫کافیـه! ‫سر رو برام بیار!
‫اورفیوس، منجیِ من. ‫برایشان آوازی بخوان.
‫شعری از صلح و آزادی خوند.
‫چنان آوازی می‌خوند ‫که حتی مُرده‌ها باهاش هم‌خوانی می‌کردن.
‫آوازی که شنونده رو مسحور می‌کرد
‫تاحدی‌که روبسپیر ‫و افرادش درجا خشک‌شون زد.
‫به نظرم آواز اورفیوس
‫در سراسر فرانسه سروده و شنیده شد.
‫چون روز بعدش
‫با سقوط تیغه‌ی سنگین
‫حکومت ظالمانه‌ی ‫روبسپیر به پایان رسید.
‫طبق دستور پادشاه رؤیاها
‫به جزیره‌ای کوچیک و ناشناخته ‫توی قلمروی یونان رفتیم.
‫و تا نوک قله رو طی کردیم.
‫اونجا معبد مقدس اورفیوس بود
‫که توسط کشیش‌ها محافظت می‌شد
‫و زیر انبوهی از ابر ‫از نظرها پنهان شده بود.
‫حس عجیبیـه
‫که اینجا تنهات بذارم.
‫مطمئنـی اِشکالی نداره؟
‫کشیش‌ها مراقبم هستن.
‫قبل‌از این‌که بدزدنم، ‫قرن‌ها اینجا بودم.
‫قرن‌ها؟
‫فقط تو و کشیش‌ها؟
‫مادرم هم بعضی‌وقت‌ها سر می‌زد.
‫چه خوب.
‫به نظرت پدرم هم ‫یه روز بهم سر می‌زنه؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی بهم اهمیت می‌ده، مگه نه؟
‫وگرنه تو رو نمی‌فرستاد که نجاتم بدی.
‫حرف حساب، جواب نداره.
‫مطمئنـم بابت زحماتت، ‫حسابی برات جبران می‌کنه.
‫می‌گن تو نیکی می‌کن و در دجله انداز.
‫البته من که آدم خوبی نیستم.
‫کاش می‌شد من هم ‫یه‌جوری برات جبران کنم.
‫من
‫سفر زیاد می‌رم.
‫شاید سال دیگه بهت سر زدم.
‫یادی از گذشته کنیم.
‫نظرت چیـه؟
‫عالی می‌شه، جوهانا.
‫آره. خوب می‌شه.
‫وقتی پدرم رو دیدی، ‫بهش بگو دلم براش تنگ شده.
‫خیلی وقتـه ندیدمش.
‫توی رؤیاهات هم نمی‌بینیش؟
‫نه، نمی‌بینمش.
‫بعداً بهش سر می‌زنی؟
‫به شما مربوط نمی‌شه.
‫دلش برای شما تنگ شده.
‫حالا می‌ریم سراغ اُجرت شما.
‫قرار شد چیزی در تناسب ‫با قدرت شما باشه.
‫چی می‌خوای؟
‫می‌خوام بیشتر ‫با اورفیوس وقت بگذرونم.
‫اورفیوس اینجا زندگی می‌کنه؟
‫در کنار کشیش‌هایی که در خدمتشـن.
‫رؤیا!
‫تا حالا شده روزها وقت بذاری
‫و طعم‌های جدیدی از بستنی رو بسازی ‫که تا حالا وجود نداشته؟
‫مثلاً بستنی با طعم مرغ یا تلفن؟
‫خواهر جان...
‫بستنی با طعم موش سبز خیلی بَد بود. ‫خوشم نیومد.
‫قبول دارم که خیلی اشتباه می‌کنم.
‫مثلاً همین ماجرا ‫که کلاً اشتباه برداشت کردم.
‫- این حرف رو نزن. ‫- راست می‌گم دیگه.
‫شاید اوضاع بعداز ‫رفتنِ ویرانی بَد نشد
‫بلکه اوضاع بَد بوده ‫و اون خواسته که بره.
‫خب ازش می‌پرسیم.
‫نمی‌خوام.
‫قبلاً می‌خواستم، چون دل‌تنگش بودم.
‫ولی الان که تنها نیستم، نمی‌خوام.
‫اگه هم‌خون خودت رو بُکشی، ‫الهه‌های انتقام می‌ریزن سرت.
‫و باز من تنها می‌شم.
‫- پس می‌شه بریم؟ ‫- آهای! شما دو تا!
‫چطوری اومدین این بالا؟
‫از مسیر اصلی اومدیم.
‫هیچ مسیری به اینجا ختم نمی‌شه.
‫اتفاقاً مسیرهای زیادی به اینجا وصلـه.
‫فقط خیلی وقت بود ‫که ازشون دوری می‌کردم
‫ولی حالا باید با پسرم حرف بزنم.
‫پسرت؟
‫تو آپولویـی؟
‫پدر کسی‌ام که مراقبشـین.
‫سلام، اورفیوس.
‫سلام، پدر.
‫هنوز
‫همون شکلی‌ای.
‫ظاهر من که تعریفی نداره.
‫این ظاهر پسر منـه.
‫معذرت می‌خوام، پدر.
‫نه.
‫من ازت عذر می‌خوام.
‫نه، تو قصدت محافظت از من بود. ‫دیگه می‌دونم.
‫من ترکت کردم.
‫هیچ‌وقت ترکم نکردی.
‫آندروس رو پیشم فرستادی
‫و همچنین پدرش
‫و پدرِ پدرش
‫تا مراقبم باشن.
‫جوهانا کُنستانتین رو فرستادی.
‫حالا هم خودت اومدی.
‫من لیاقتت رو ندارم، پسرم.
‫این چه حرفیـه؟ ‫چی شده؟
‫آخرین بار که همدیگه رو دیدیم، ‫گفتی دیگه من رو نمی‌بینی.
‫پس یه چیزی شده.
‫خیلی چیزها شده.
‫از کجاش شروع کنم؟
‫از اولش.
‫من که وقتم آزاده.
‫تو چی؟
‫دارن بستنی‌های تو رو می‌خورن؟
‫آخه گرسنه بودن.
‫نگران نباش. ‫طعمش رو خودشون انتخاب کردن.
‫باهاش حرف زدی؟
‫آره.
‫گفت برادرمون کجاست؟
‫آره.
‫در ازاش چی خواست؟
‫گفت فعلاً هیچی.
‫برادرمون مسیرش دوره؟
‫نه.
‫دور نیست.
‫من رو جا نذاری!
‫منظره رو عوض کردین، سرورم؟
‫ممنونـم، آندروس.
‫ویرانی همین بغل بود؟
‫برادرمون جایی رو انتخاب کرده
‫که می‌دونسته هیچ‌وقت نمی‌آم.
‫پس درست نشناختت.
‫هاپو! ‫سلام، هاپو!
‫سلام.
‫چقدر شما گوگولی‌ای!
‫بعله.
‫هیچ موجودی خوش‌ذات‌تر از سگ نیست. ‫قبول داری؟
‫سلام.
‫سلام، دخترجون!
‫بذار ببینمت.
‫خوشگل‌تر شدی‌ها.
‫چقدر بزرگ شدی.
‫جداً؟
‫و تو، داداش...
‫تو هم تغییراتی داشتی.
‫شاید تو هم بزرگ شدی.
‫البته بعید می‌دونم.
‫بریم داخل؟
‫شام آماده‌ست.
‫آخ‌جون شام!
‫بفرمایین.
‫از خودتون پذیرایی کنین.
‫منتظرمون بودی؟
‫متأسفانه، بله.
‫از کوفته‌ها بخور. ‫خیلی خوب شدن.
‫رِتسینا می‌خورین؟
‫- حداقل سالاد بخور، رؤیا. ‫- برای غذا نیومدم.
‫می‌دونم. ‫برای من اومدی.
‫من گفتم بیایم.
‫نه رؤیا.
‫اون تنها کسی بود ‫که حاضر شد باهام بیاد.
‫من خواستم، چون...
‫دلم برات تنگ شده. ‫اندازه‌ی سر سوزن.
‫ولی بعدش یاد حرف‌هات
‫موقع خدافطی‌ت افتادم.
‫گفتی به ما ربطی نداره ‫که کجا می‌ری و دنبالت نیایم.
‫من هم گوش کردم.
‫ولی یه روز جای خالی‌ت ‫واقعاً احساس شد.
‫دیگه پیشم نبودی.
‫دلیل رفتنت برام مبهم بود.
‫هیچ‌وقت نگفتی چرا رفتی.
‫یا شاید گفتی و من درست نفهمیدم.
‫شاید شنونده‌ی خوبی نبودم.
‫ولی چون زمان زیادی گذشته بود
‫گفتم شاید الان تغییر کردی.
‫ولی اگه کرده بودی ‫هم نمی‌تونستم بفهمم.
‫برای همین اومدم دنبالت که ازت بپرسم.
‫و جدا از این‌که جوابت چیـه
‫امیدوارم دیگه دلم برات تنگ نشه.
‫چون جات رو پیدا کردم.
‫اینجایـی دیگه، پس...
‫من گفتم بیایم.
‫عع... ‫همین دیگه.
‫راست می‌گه.
‫چند وقتیـه دنبالت می‌گشتیم.
‫عجب.
‫از کجا فهمیدی داریم می‌آیم؟
‫قبل‌از رفتنم... یه کارهایی کردم.
‫البته کار شاقی نبود.
‫یه حوضچه‌ی پیش‌گویی اون عقب دارم
‫که وقتی کسی دنبالم می‌گرده، ‫بهم خبر می‌ده.
‫این «کارها» که می‌گی
‫باعث می‌شه کسایی که ‫توی این مسیر کمکمون کردن، آسیب ببینن؟
‫متأسفانه، آره.
‫وقتی شروع کردی به گشتن، ‫چاره‌ی دیگه‌ای نداشتم.
‫باید برمی‌گشتم به روش‌های اصلی‌م.
‫کسایی که مُردن...
‫بعضی‌هاشون دوست‌هات بودن.
‫یکی‌شون عشقم بود.
‫ایشتار.
‫اون که واسه‌ی تو مهم نبود.
‫حالا یه‌هو مهم شده؟
‫برام مهمـه، چون هنوز داری ‫به کسایی که دوستشون داری، آسیب می‌زنی.
‫همه‌مون از این کارها کردیم.
‫برام مهمـه، چون ‫آدم‌های بی‌گناه کُشته شدن
‫فقط به‌خاطر این‌که دنبال تو بودیم.
‫مرگ‌شون هیچ توجیهی نداره.
‫اگه ۳۰۰ سال پیش بود
‫بهم می‌گفتی اون‌ها موجودات فانی‌ان
‫و فرقی نمی‌کنه الان بمیرن یا بعداً.
‫عوض شدی، رؤیا. ‫فکر نکنم.
‫هنوز دارم به وظیفه‌م عمل می‌کنم.
‫ولی من نه.
‫خودت خوب می‌دونی.
‫کارهات رو با چی توجیه می‌کنی؟
‫با رفتن از پیش ما؟
‫کُشتن دوست‌هات؟
‫ترک قلمروت؟
‫که تهش به اینجا برسی؟
‫خب...
‫اگه کسی گرسنه نیست
‫بریم بیرون.
‫هوای بیرون خیلی خوبـه.
‫با ما نمی‌آی؟
‫نه.
‫اصلاً چرا پرسیدم؟
‫شرمنده‌ام، پسر.
‫قلمروت چی می‌شه؟
‫سر جاشـه دیگه.
‫انسان‌ها و همه‌چی ‫هنوز هم ساخته و نابود می‌شن.
‫هنوز همه‌چی درحال تغییره.
‫فقط فرقش اینـه که ‫کسی بالای سرش نیست.
‫بذار مردم خودشون ‫برای ویرانی‌شون تصمیم بگیرن.
‫دیگه مسئولیت من نیست.
‫تقصیر من هم نیست.
‫حتی قبل‌از این‌که بیای دنبالم
‫می‌دونستم
‫که اینجا هم موندنی نیستم.
‫زندگیِ اینجا
‫راحت بود
‫و بدون تغییر.
‫ولی از قدیم گفتن
‫اگه تغییر نکنی، با مُرده فرقی نداری.
‫تازه...
‫حوصله ندارم مامان‌بابا و بقیه‌ی خونواده
‫بیان من رو به‌زور با خودشون ببرن.
‫البته از دیدن شما دو تا خوش‌حال شدم.
‫بیاین.
‫کمک کنین وسایلم رو جمع کنم.
‫تالارت رو نگه داشتی؟
‫خودم هم نمی‌دونم چرا.
‫شاید ترک عادت سختـه.
‫شاید هم احساساتی شدم.
‫حالا می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫ار باقی‌مونده‌ی عمرم لذت می‌برم.
‫البته شمشیر رو با خودم می‌برم.
‫نباید دست ناخلف بیُفته.
‫بیا توی قلمروی من بمون.
‫با هم زندگی می‌کنیم. ‫می‌گیم و می‌خندیم.
‫من هم همه‌ش می‌رقصم.
‫نمی‌آی، نه؟
‫نه.
‫- اگه بری، باز تنها می‌شم. ‫- تو که تنها نیستی.
‫مگه تنهایی اومدی اینجا؟
‫نه، با...
‫آها.
‫رؤیا که با پرنده‌ش ‫و مسئول کتابخونه‌ش سرگرمـه.
‫- همیشه سرش شلوغـه. ‫- حق با توئـه.
‫یه فکری دارم.
‫رفیق.
‫لطفاً جوابم رو بده.
‫می‌شه با بانو جنون بری؟
‫که همراهش باشی...
‫توی هر مسیری کمکش کنی
‫و ازش محافظت کنی؟
‫نمی‌شه با تو بیام؟
‫جاهایی که من می‌رم، ‫مناسب تو نیست، رفیق.
‫آها. ‫فهمیدم.
‫پس باید یه قلاده براش آماده کنم.
‫حلـه. ‫در خدمتـم.
‫داداش.
‫تو قراره کجا بری؟
‫با پسرم کار ناتموم دارم.
‫آره، هزاران سال کار ناتموم.
‫حالا چرا الان؟
‫برای پیداکردنت، ‫یه پیش‌گو لازم داشتیم.
‫یعنی به‌خاطر من
‫رفتی با پسرت
‫صحبت کردی؟
‫فقط به‌خاطر تو نبود.
‫بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم، ‫عوض شدی.
‫متأسفانه فقط ازم برمی‌آد ‫که نصیحتت کنم.
‫پس
‫فراموش نکن چی‌کار کردم.
‫فراموش نکن که رفتم.
‫یادت باشه رفتنم چقدر برام سخت بود.
‫چون این کار رو
‫از روی عشق انجام دادم.
‫عشق؟
‫عشق به انسان‌ها.
‫عشق به این دنیا
‫و دنیاهای دیگه.
‫می‌دونم فکر می‌کنی این ضعف منـه
‫و رفتنم از روی خودخواهی بوده.
‫شاید واقعاً خودخواهـم.
‫ولی تجربه بهم یاد داد
‫که عشق تنها دلیل موجه ‫برای هر کاریـه.
‫نصیحتت این بود؟
‫بعله.
‫ستاره‌ها رو دوست دارم.
‫بهم توهم ابدی‌بودن می‌دن.
‫همیشه برای خودشون ‫خاموش‌وروشن می‌شن...
‫دنیاها به پایان می‌رسن...
‫خداها می‌آن و می‌رن...
‫موجودات فانی هم همین‌طور.
‫ولی از این زاویه
‫همه‌چی برام ابدی به نظر می‌آد.
‫داداش.
‫هیشکی جات رو برام پُر نمی‌کنه.
‫خوش‌حال شدم دیدمت، خواهر گُلم.
‫همیشه با تو بیشتر حال می‌کردم.
‫مراقب رفتارت باش.
‫ازش محافظت کن.
‫دلم برات تنگ می‌شه. ‫می‌دونم.
‫برای شعرخوندن‌ها....
‫برای نقاشی‌کشیدن‌ها... ‫برای گیتارزدن‌ها...
‫موقع خدافظی ‫یادت اومده اشکم رو دربیاری؟
‫خدافظ.
‫کجا می‌ری؟
‫یه جایی.
‫اصلاً هر جا.
‫اون بالاها.
‫حرفم یادت نره، رؤیا.
‫موفق باشی.
‫تو هم همین‌طور.
‫باورم نمی‌شه واقعاً رفت.
‫در اصل ۳۰۰ سال پیش رفت.
‫فکر کردم باهامون برمی‌گرده.
‫آره.
‫غصه نخورین.
‫زندگی کوتاهـه.
‫حالا شد.
‫شرمنده‌ام که این‌همه راه ‫برای هیچی اومدیم.
‫برای هیچی نبود.
‫دیگه فهمیدیم چرا از پیش‌مون رفت.
‫و می‌دونیم که برنمی‌گرده.
‫تازه تو هم نصیحت نصیبت شد
‫و من هم هاپو گیرم اومد.
‫خب، حالا چی؟
‫عع، نمی‌دونم.
‫نظر تو چیـه؟
‫چی‌کار کنیم؟
‫من برمی‌گردم معبد.
‫آها.
‫یادم رفته بود.
‫هنوز به پسرم مدیونـم.
‫پسرم.
‫سلام، پدر.
‫ممنون که برگشتی.
‫قول داده بودم.
‫عمو چطور بود؟
‫عموت...
‫نمی‌دونم.
‫از اینجا
‫رفته. ‫از این دنیا رفته.
‫البته خیلی وقتـه از پیش ما رفته بود.
‫قرار نیست همیشه توی ‫زندگی به اهداف‌مون برسیم.
‫وقتی دنبال برادرت بودی...
‫فکر می‌کردی برمی‌گرده پیشت
‫و قلمروی خودش رو اداره کنه؟
‫انتظارم همین بود، ‫ولی ته دلم می‌دونستم نمی‌آد.
‫ولی باز هم
‫اومدی اینجا
‫پیش من.
‫پس می‌دونستی در ازای پیداکردنش ‫چی ازت می‌خوام.
‫چیز سختی می‌خوای.
‫ولی برات برآورده‌ش می‌کنم.
‫عجیبـه.
‫هزاران سالـه که آرزوی مرگ داشتم.
‫از همه‌ی خداها خواستم ‫که بهم آرامش ابدی بدن.
‫می‌خواستم تمومش کنم.
‫فکر نمی‌کردم تو برآورده‌ش کنی.
‫یادتـه بهم چی گفتی؟
‫گفتی
‫«اختیار زندگی‌ت دست خودتـه.»
‫«اختیار مرگت هم همین‌طور.»
‫«خداحافظ.»
‫«دیگه همدیگه رو نمی‌بینیم.»
‫می‌دونی چرا این‌ها رو گفتم؟
‫چون کارهایی کردم ‫که حالا ازشون پشیمونـم.
‫چون ترسیده بودم.
‫می‌ترسیدم توی دنیایی ‫بدون تو زندگی کنم.
‫باید خیلی وقت پیش می‌مُردم.
‫آره، شاید.
‫کاش به حرف تو
‫و خاله تِلوته گوش می‌دادم.
‫کاش شرایط جور دیگه‌ای بود.
‫آره. ‫کاش.
‫من آماده‌ام.
‫پسرم...
‫سفرمون به پایان رسید.
‫دیگه دِینی ندارم.
‫خواهر جان...
‫بارناباس...
‫من دیگه می‌رم.
‫رؤیا.
‫ممنون که باهام اومدی.
‫تنهایی از پسش برنمی‌اومدم.
‫بریم، هاپو.
‫می‌ریم خونه‌ی من.
‫جای باحالیـه. ‫مطمئنـم خوشت می‌آد.
‫شاید هم نیاد.
‫لوسیِن.
‫تشریف آوردین.
‫برگشتم.
‫دیگه تموم شد.
‫حال‌تون خوبـه؟
‫می‌خوام امروز رو استراحت کنم.
‫کسی مزاحمم نشه.
‫فردا برمی‌گردم سر کارم.
‫زمان زیادی دور از وظایفم بودم.
‫کمکی
‫ازم برمی‌آد؟
‫بله.
‫خیلی وقت پیش، کشیش‌هایی رو ‫مسئول محافظت از پسرم کردم
‫تا بهش آسیبی نرسه.
‫حالا وظیفه‌شون تموم شد.
‫آخرین خواسته‌م ازشون اینـه که
‫یه جای امن
‫پسرم رو دفن کنن
‫و ردی ازش به جا نذارن.
‫بعدش می‌تونن به معبد برگردن
‫یا هر کار دوست دارن، بکنن.
‫متوجه شدم، سرورم.
‫بقیه‌ی کارها باشه
‫واسه‌ی بعد.
‫آماده نشد؟ ‫چیزی نمونده.
‫این هم از این.
‫آفرین به تو، خوشگلم.
‫بفرمایین چایی.
‫هنوز داری به اون شال ور می‌ری؟
‫بهش وابسته شدم.
‫الیاف مرغوبی داره.
‫مطمئنـم چیز خوبی می‌شه.
‫به هر لباسی می‌آد.
‫- با چایی‌تون چی می‌خورین؟ ‫- من کلوچه‌ی زنجبیلی می‌خورم.
‫من بیسکوییت شانسی می‌خورم، عزیزم.
‫فالم رو بخون، خوشگلـم.
‫از شنیدن فال روزانه لذت می‌برم.
‫«پادشاهی، قلمروی خود را ‫ترک خواهد کرد.»
‫«سپس، مرگ‌وزندگی با یکدیگر ‫دست‌وپنجه نرم می‌کنند.»
‫«نبردی کهن از سر گرفته می‌شود.»
‫قبلاً هم این فال رو داشتیم، نه؟
‫خیلی آشنا بود، فدات‌بشم.
‫خب.
‫دیگه بافندگی بسـه. ‫(جمله‌ی دوپهلو: «دیگه تحمل این اتفاقات رو ندارم.»)
‫مطمئنـی؟
‫یه‌کم دیگه هم ‫ادامه پیدا کنه، چیزی نمی‌شه.
‫تو زیادی احساساتی‌ای.
‫هر دوتون همین‌طوری‌ایـن.
‫پادشاه رؤیا پسر خودش رو کُشت!
‫خودش ازش خواست.
‫خون خونواده‌ش رو ریخته.
‫هر دوران خوشی...
‫یه روز تموم می‌شه.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.