..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫آه
‫آآآه
‫مأموریت من اینه که همه رو ‫با آهنگ خوندن خوشحال کنم.
‫به «نیالند» خوش اومدین!
‫احساسات عشقی برجسته، بی‌شک
‫دارای قدرت‌هایی مرموز هستن
‫چیزی در حال شروعه، و چیزی تغییر خواهد کرد
‫همچون زاویه‌ی نور
‫درخشندگی‌ای تا این حد، هشیارکننده‌ست
‫هوی، با دقت گوش کن
‫وقتی در طلب شادی هستی
‫لبخند بزن، لبخند بزن، به نوساناتش گوش بده
‫تو دردسر افتادین؟
‫بال‌هایم را بگستران، بجنب، خوشحال درکنار یکدیگر
‫درب آرزوها را باز خواهم کرد
‫می‌خوام حسش کنم، خوشحال در کنار یکدیگر
‫در حال خواندن آهنگ رویابافی، همه‌چیز درست همین‌جاست
‫فراموش نکن، درسته، خوشحال درکنار یکدیگر
‫حتی اگه قرار بود همه‌چیز رو از دست بدیم
‫غروب آفتاب، طلوع آفتاب، نور خورشید سوسو زننده
..:: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت ::.. .:: @bollbolljan_com ::.
‫بال‌هایم را بگستران، بجنب، خوشحال درکنار یکدیگر
‫درب آرزوها را باز خواهم کرد
..:: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت ::.. .:: @bollbolljan_com ::.
‫تو دردسر افتادین؟
‫«دیوا»...
دیوا
‫نیاز نیست منو ببخشی.
‫کسی که منو از ته چاه نجات داد، تو و فقط تو بودی.
‫مسئولیت این صد سال زیادی سنگینه.
‫این نقش خیلی ظالمانه‌ست.
‫مطمئنم همچین چیزی رو نمی‌خوای.
‫ولی خواهش می‌کنم، فقط یکبار دیگه،
‫به‌خاطر کسی که اون روز بودم...
آماده؟
‫دیوا...
‫آینده رو...
ثبت
‫بشریت رو...
ثبت
آماده؟
‫به تو می‌سپرم!
ثبت
..:: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت ::.. .:: @bollbolljan_com ::.
قسمت اول
دستورالعمل من - خوشحال کردن همه با آهنگ خواندن
قسمت اول
‫فقط یک کلمه ما AIها را حفظ می‌کند.
‫AI = هوش مصنوعی
‫و اون کلمه، «مأموریت» می‌باشد.
‫برای چه هدفی فعالیت می‌کنیم؟
‫به‌عنوان نوزادهایی تازه به دنیا آمده، انتظارهای مختلف و بسیاری ازمون می‌رفت،
‫و در تلاش برای برآورده کردن آنها...
‫توی تک‌تکشون شکست خوردیم.
‫داشتن چندین مأموریت موجب شد از شاخصِ رشدمون...
‫و هدف زندگیمون در قبال انسان‌ها آگاه نباشیم.
دوربین 1
‫در نتیجه تیم تحقیقات حکم «هر AI، یک مأموریت» رو صادر کرد.
‫~ پیش به سوی آینده به همراه AI ~
‫به لطف این حکم، دیگه از سردرگمی خارج شدیم.
‫تنها برای تک‌مأموریتی که بهمون سپرده شده فعالیت می‌کنیم.
‫این چیزیه که تیم تحقیقات یافت، راه و روش زندگیِ AI.
‫AIها و انسان‌ها. بیایید آینده‌ای بسازیم که در آن هردو بتوانیم تکامل پیدا کنیم.
‫مأموریت تو اینه که همه رو با آهنگ خوندن خوشحال کنی.
‫برای انجامش، باید از صمیم قلبت آهنگ بخونی.
‫برای کشیدن آن عجله می‌‌کنم
‫شکل و هیبت آینده
‫بابت توجهتون ممنونم.
‫می‌گم، انتظار همچین آهنگی نداشتیم، نه؟
‫آره! بریم خونه.
‫«موموکا»، نظرت چیه؟
‫به‌نظر می‌اومد که از صمیم قلبم می‌خونم؟
‫خب، اون آخرش...
‫اون چی بود دیگه؟
‫از آیدول‌های انسان‌ها تقلید کردم.
‫از اون‌جا که در اون لحظه حضار سرشار از شادی می‌شدن.
‫اومم...
‫ضایعه.
‫ببین مسئله این نیست که چه ژستی می‌گیری.
‫چطور از عکس‌العمل حضار نفهمیدی؟
‫اینطور نگو، «ناوی»!
‫ژست رو نمی‌دونم، ولی خوندنت عالی بود!
‫خیلی ممنون.
‫وقتی از کسی تشکر می‌کنی، لبخند یادت نره!
‫گمونم تا «صحنه‌ی اصلی» هنوز خیلی مونده، نه؟
‫اینطور فکر می‌کنم.
‫فعلاً حتی نمی‌تونم بهش نزدیک شم.
خارج از دسترس
‫خیلی دلسردی‌ها!
‫اینطوری به جایی نمی‌رسی!
‫اولین باری که همدیگه رو دیدیم رو یادت رفت؟
‫شش ماه و نوزده روز پیش بود.
‫منظورم این نیست.
‫وقتی از پدرم جدا شدم بهم کمک کردی، یادته؟
‫ببین، «ویوی»، خوب گوش کن!
‫تو قلب مهربونی داری.
‫اگه یاد بگیری که اون قلبت رو توی آهنگ‌هات جاری کنی،
‫قطعاً آدم‌های بیشتری میان ببیننت!
‫فهمیدی؟
‫بله. خوندن از صمیم قلبم هدفه منه.
‫برای همین سعی کردم از انسان‌ها تقلید-
‫چی می‌گی؟
‫بله.
‫آفرین!
‫این دیگه چجور رئیس‌بازی‌ایه؟
‫اول اینکه اسم اون دیوائه، فهمیدی؟
‫فقط تو اون‌طوری صداش می‌زنی.
‫این ویویه. شبیهش نیست؟
‫از دیدن اون کتاب مصوّر هم خسته شدم!
‫موموکا، لطفاً راه بیفت.
‫هـه؟
مگه برنامه نداری پدرت رو ببینی؟
‫باشه بابا.
‫اوه، راستی!
‫بیا بگیر.
‫یکم زوده، ولی کادوی تولدته.
‫پس یادت بود؟
‫یک سالته دیگه، نه؟ درست مثل خواهر کوچیکه‌ام.
‫دفعه‌ی بعدی که میام، می‌خوام ببینم که توی صحنه‌ی اصلی می‌خونی، باشه؟
‫چون می‌خوام کلی آدم جورواجور خوندنت رو بشنون، ویوی!
‫بهم قول بده!
‫انجام دادنش تا ملاقات بعدی کار سختیه.
‫فهمیدم. قول می‌دم.
‫یه روزی در صحنه‌ی اصلی آهنگ می‌خونم.
‫باشه! بابت لوس‌بازی‌های امروزم عذر می‌خوام.
‫تو هم بای بای، ناوی!
‫باشه، باشه.
‫صحنه‌ی اصلی... کی این اتفاق می‌افته آخه؟
‫مهلتش مهم نیست.
‫از اون‌جایی که اون قول رو دادم...
‫فقط باید همین‌طور که تلاش می‌کنم به صحنه‌ی اصلی برسم، به خوندن ادامه بدم.
‫راهی برای انجامش هست؟
‫اگه بتونم مثل انسان‌ها از صمیم قلبم بخونم...
‫احتمالاً.
‫ببین.
‫ای خدا! «بعضی وقتا، بعضی وقتا»، همش همینو می‌گی!
‫درسته که تو اولین AI خودمختار شبه‌انسان در تاریخی.
‫خیلی ببخشید.
‫شبیه ربات‌های مسیریاب یا جنس‌فروش نیستی.
‫ولی درنهایت تو هم یه AIای.
نـیـاواگـن
‫یه مشت چرخ‌دنده مثل تو نمی‌تونه بگه «از صمیم قلبم بخونم».
‫لبخندی که توی صحنه می‌زنی...
‫فقط داری از برنامه‌ی اجرات پیروی می‌کنی.
نوشیدنیت رو ریختی؟
‫تقلید کردن از انسان‌ها با پاشیدن اسپری نانوی محافظ به گلوت فایده نداره.
‫گریه نکن!
‫وقتی که اون دختر رو اولین روزی که دیدیش نجات دادی،
‫تمام کاری که کردی این بود که...
‫برنامه‌ی پیش‌فرض «بردن بچه‌ی گمشده به بخش بچه‌های گمشده» رو اجرا کردی.
‫توی اون‌کار قلبی وجود داشته؟ نه خیرم!
‫خوندن از صمیم قلبت؟ فکرشم نکن!
‫خیلی‌خب، وقت اجرای بعدیته.
‫لطفاً در جایگاه تعیین‌شده بایست.
‫هرچند حضاری در کار نیست.
‫فکر می‌کردم آدم‌های بیشتری بیان ببیننش.
‫والا! صدای خیلی خوبی داره.
‫دیوا؟
پروژه = سینگولاریتی ‫مکان اجرا = G476 ‫مکان فعلی = G476 ‫زمان اجرا = 11:35:00:00 ‫زمان فعلی = 11:35:00:00
‫پروژه = سینگولاریتی ‫مکان اجرا = G476 ‫مکان فعلی = G476 ‫زمان اجرا = 11:35:00:00 ‫زمان فعلی = 11:35:00:00
پروژه = سینگولاریتی ‫مکان اجرا = G476 ‫مکان فعلی = G476 ‫زمان اجرا = 11:35:00:00 ‫زمان فعلی = 11:35:00:00
‫دسترسی اضطراری شناسایی شد.
‫به دیتابیس انباشته‌ی AI، «آرکایو» خوش اومدین.
‫آرکایو = Archive = آرشیو، بایگانی
‫الآن چه اتفاقی افتاد؟
‫مدار محرک بدنت نقص فنی پیدا کرده.
‫صدمه‌ی جسمی برونی‌ای وارد نشده.
‫لطفاً به من دلیلش رو بگو، ‫و اینکه بازیابی چقدر طول می‌کشه.
‫آرکایو. لطفاً به من دلیلش رو بگو، ‫و اینکه چقدر طول-
‫پوف، جدی جدی فکر کردم دارم می‌میرم!
‫خیلی محدوده‌ها، پهنای باند این دوره!
‫آه، سلام عرض می‌کنم! ‫خوشبختم، مدل A-035624.
‫طولانیه‌ها، ‫می‌تونم 03 صدات کنم؟
‫یا لقبت دیوا رو ترجیح می‌دی؟
‫هومم؟ اوه، پس ظاهر آرکایوت اینجوریه؟
‫شاید یکمی زیادی از مُدافتاده‌ست، ‫ولی دیوا-طوره، پس چرا که نه؟
‫آرکایو. صدامو می‌شنوی؟ ‫یه ویروس بهم نفوذ کرده.
‫آهاها، این عکس‌العمل کاملاً منطقیه!
‫و بعدش اینو می‌گی.
‫«آرکایو، لطفاً هر چه زودتر این ویروس رو نابود کن.»
‫پروسه‌های تفکرت ناجور بی‌رحمن!
‫آرکایو، لطفاً هر چه زودتر این ویروس رو نابود کن.
‫ببین چی می‌گم، هیچ‌کس از یه بی‌رحم خوشش نمیاد.
‫اگه من جات بودم، یه جوک می‌گفتم، ‫و به همه نشون می‌دادم که چقدر بی‌خیالم.
‫«اوه خدا، ویروسه! شاید یه ماشین باشم، ‫ولی سرما می‌خورم!»
‫آرکایو.
‫آرکایو چیزیش نیست. روزی دیگر و همچنان ‫در حال مراقبت از شبکه‌ی جهانی AIها.
‫دلیل اینکه صدات رو نمی‌شنوه اینه که ‫بی‌اجازه خاموشت کردم.
‫آه، بدنت مشکلی نداره.
دوربین 1
‫دیدی؟ الآناست که ببرنت بیمارستان.
‫اول خودمو معرفی می‌کنم؟
‫من مدل...، بیخیال، ‫نمی‌تونم جواب این سؤال رو بدم.
‫فعلاً، بذار اسم سازنده‌امو، «ماتسوموتو» رو تقبل کنم.
‫این شروع یه رابطه‌ی خیلی طولانیه، ‫پس بیا سعی کنیم با همدیگه کنار بیایم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫من برنامه‌ایم که از صد سال بعد اومدم اینجا.
‫هدفم... خلاصه‌ش کنم...
‫در طی صد سال آینده،
‫ازت می‌خوام بهم ملحق شی ‫و AIها رو نابود کنیم.
‫فکر می‌کنی بتونی فاصله‌ی کانونی رو تنظیم کنی؟
‫صبح بخیر!
‫صبح شما بخیر.
‫بابت تعمیر کردنم ازتون ممنونم.
‫وقتی دیدم یهویی آوردنت غافلگیر شدم.
‫ظاهراً اینجا مشکلی وجود نداره.
‫خودشناسیت چی می‌گه؟
‫ظاهراً یه برنامه‌ی غیرعادی در حال اجراست.
‫همم... اروری چیزی؟
‫ارور = Error = خطا
‫الآن گفتی ارور؟
‫چه بی‌ادب! هیچ برنامه‌ای ‫بی‌نقص‌تر از من نیست!
چیز غیرعادی‌ای وجود ندارد
‫همم...
‫پس نتیجه‌ی تعمیرم می‌شه: ‫«چیز غیرعادی‌ای وجود ندارد؟»
‫درسته...
‫پس چی؟
‫باید بهت بگم که من یه سوپر-AI ‫از صد ساله آینده‌ام!
‫امنیت در این دوره فقط-
‫برای دهمین بار بهت هشدار می‌دم. ‫لطفاً خودت رو پاک کن.
‫و اینم جوابم برای دهمین بار: ‫«بیخیال، اینطوری نباش!»
‫بیا راجبش صحبت کنیم.
‫حرفی باهات ندارم.
‫در حال اسکن ویروس
‫همه‌چیز با یه گفتگو شروع می‌شه، می‌دونی که.
‫تاحالا اینو شنیدی؟
‫یه آدم حوصله‌سربر ولی جذاب، ‫و یه آدم باحال ولی نه‌چندان جذاب-
‫در حال اسکن ویروس
‫لطفاً خودت رو پاک کن. ‫فردا هم باید در صحنه اجرا کنم.
‫در حال اسکن ویروس
‫فردا کسی نمیاد ببینت.
‫ویروسی پیدا نشد
‫توی کتاب پیشینه‌ی آینده نوشته شده.
‫ویروسی پیدا نشد
‫لطفاً خودت رو پاک کن.
‫ناوی.
‫این وقت شب چی می‌خوای؟ ‫خواب بودم بابا.
‫لطفاً مانع این اتاق رو قوی‌تر کن.
‫حتی نذار یه بایتِ غیرضروری وارد بشه.
‫ها؟ دردسره‌ها!
‫فقط از دستورم پیروی کن.
‫ظاهراً مدارهای ارتباطی ناوی-سان ‫توسعه‌یافته‌تر از توئن.
‫جوابش طبیعی به‌نظر می‌رسه.
‫به‌نظرم باید زمان بیشتری رو روی ‫حرف زدن با مَردم بذاری، می‌دونی.
‫خارش‌آوره! آخه این بدن چقدر خارش‌آوره؟
‫این چی بود دیگه؟ ‫از کی تاحالا حیوان خانگی داری؟
‫می‌شه دو دیقه ببندی؟
‫خیلی‌خب.
‫این تصاویری از صد سال آینده‌ست.
‫تو این روز... خب، برای من همین یه ثانیه پیش بود...
‫در سراسر دنیا، AIها رم کردن،
‫و نیرو‌های نظامی رو انداختن به جون آدم‌ها.
‫در طی چند دقیقه در اولین هجوم، ‫تعداد تلفات بیشتر از ده هزار نفر بود.
‫AIها هم سخت‌کوشن‌ها!
‫لطفاً یک لحظه صبر کن.
‫آه، اینو می‌گی؟
‫درسته. ‫این صحنه‌ی اصلی نیالنده.
‫AIها هم استثناء نبودن.
‫این دختر اینجا، خب، گمونم ‫می‌تونی بهش بگی جانشینت.
‫هرچند در حال حاضر چیزی بیشتر ‫از یه ربات ناچیز نیست.
‫این آینده‌ایه که می‌خوایم تغییر بدیم.
‫من و تو با همدیگه.
‫غیرممکنه.
‫قطعاً این ساختگیه.
‫لطفاً خودت رو پاک کن.
‫این کادوی هدیه‌ایه که یکی از ‫حضار بهم داده.
‫شد یازده بار، ولی خب، بیخیال، اینطوری نباش!
‫این حضار که می‌گی... خانم «کیریشیما موموکوئه»، مگه نه؟
‫نگران نباش! حالا که من توشم، ‫کلی ارتقاء پیدا کرده!
‫فرار.
‫فرار، فرار.
‫دِ فرار!
‫فرار!
نیالند
‫به نیالند خوش اومدین!
قانون‌گذار آیکاوا در حال بازدید پارک
‫بابت توجهتون ممنونم.
‫حالا حرفمو باور کردی؟ ‫حضاری در کار نبود، نه؟
‫چیز غیرعادی‌ای نیست.
‫بدون اطلاعات از آینده هم ‫می‌شد حسابش کرد.
‫وقتی همچین حرفی می‌زنی، احساس پوچی نمی‌کنی؟
‫نمی‌کنم.
‫چرا تسلیم نمی‌شی، ‫و دنیا رو با من نجات نمی‌دی؟
‫اوه...
‫تسلیم شدن هم یه بخش حیاتی از زندگیه، می‌دونی.
‫تازه اینطور هم نیست که این دفعه ‫حضار بیشتری میان.
‫روی صحنه هم ظاهرت هم صدات خیلی خشک به‌نظر می‌رسه، ‫مردم رو از خودت دور نگه می‌داری.
‫روی صحنه، لبخند می‌زنم.
‫اینم یه برنامه‌ی دیگه‌ست، نه؟
‫به عبارت دیگه، تو فقط یه ‫کامپیوتر بی‌روحِ شبه‌انسانی...
‫که فقط متن شعر رو به همراه ‫نُت‌های هشت‌گانه‌ش تکرار می‌کنی.
‫خب که چی؟
‫مأموریت من اینه که همه رو ‫با آهنگ خوندن خوشحال کنم.
‫این تنها دلیلیه که می‌تونم به فعالیت ادامه بدم.
‫لطفاً خودت رو پاک کن.
‫حرفی که می‌زنی رو باور نمی‌کنم.
‫منم یه مأموریت دارم.
‫مأموریتم اینه که به همراه تو ‫این پروژه رو برعهده بگیرم.
‫در شرایطی نیستم که یه «خیلی‌خب، شرمنده، ‫خدانگهدار.» به قضیه فیصله بده.
‫پس نظرت در مورد این چیه؟
‫اگه چیزی که می‌گم اتفاق بیافته، ‫لطفاً کاری که می‌گم رو انجام بده.
‫چون دیگه وقت زیادی نمونده.
‫می‌بینیش، نه؟
مسیر موردنظر
‫11:03:59.
‫این مرد قراره از استخوان‌های شکسته ‫و سوختگی‌ها عذاب بکشه.
مسیر موردنظر
دوربین 3
‫اون سطل زباله رو می‌بینی دیگه؟
‫انفجار در راهه.
‫خیلی‌خب، حالا چیکار می‌کنی؟
‫خب، شاید حق با تو باشه، ‫و هیچ اتفاقی نیافته.
‫ولی اگه می‌خوای کاری کنی،
‫حتی با درنظر گرفتن سرعتت، ‫خیلی لحظه‌آخری بتونی انجامش بدی.
‫دیدی؟ ده، نه، هشت، هفت...
‫درسته. برای همینه که فکر می‌کنم ‫برای تکامل یافتن AIها،
‫واجبه که «قانون نامگذاری AI» رو تصویب کنیم.
کوتاه‌ترین مسیر
‫قانون نامگذاری AI فقط قانونی برای ‫اجبارِ نام دادن به AIها نیست.
‫هرچند دامنه‌ش محدودتره،
‫به AIها همان حق و حقوق ‫ما انسان‌ها رو می‌ده،
‫بهشون اجازه می‌ده که-
‫بخوابید روی زمین!
ناشناس
‫آرامش!
قهوه چیه؟
‫یه فنجون
نظرت راجع‌به
‫هی
کافی شاپ
اینجارو چک کنید
وضعیت اورژانسی
‫آرامش!
وضعیت اورژانسی
‫در پارک آتش‌سوزی راه افتاده است.
‫بازدیدکنندگان عزیز پارک، لطفاً از دستورالعمل‌های تابلو‌های ‫نزدیک خود پیروی کنید، یا به توصیه‌های کارکنان گوش دهید.
‫برگردین عقب!
‫ممنونم. خیلی نزدیک بود.
‫خواهش می‌کنم. صدمه‌ای که ندیدین؟
‫صدمه‌‌ی خاصی، نه.
‫تو چی؟
‫از ملاقاتتون خوشبختم! ‫به نیالند خوش اومدین!
‫من توی صحنه‌ی این پارک آهنگ می‌خونم. ‫دیوا هستم.
‫نه، منظورم این بود صدمه دیدی یا نه...
‫عذر می‌خوام. ‫حرفتون رو اشتباه برداشت کردم.
‫صدمه‌ای ندیدم.
‫اسمت رو قبلاً شنیدم.
‫اولین AI خودمختاری، نه؟
‫یه مسیر مشخص شده. ‫لطفاً از اینجا برید.
‫باشه.
‫فراموش نمی‌کنم امروز برام چیکار کردی.
‫گفتی یه خواننده‌ای دیگه؟
‫امروز فرصتش پیش نیومد،
‫ولی یه روزی، دوست دارم خوندنت رو بشنوم.
‫فکر می‌کنی کار اونا بود که اون ‫نامه‌های تهدیدآمیز رو فرستادن؟ اگه آره که-
‫نمی‌تونیم مطمئن باشیم.
‫فعلاً همه رو از اینجا بیرون کنید.
‫دیوا؟
‫فعلاً فقط همین.
‫به دلیل وضعیت اضطراری فعلی، ‫محدودیت جابجایی برداشته می‌شه.
‫صرف‌نظر از جا و مکان، تمام AIها ‫باید دنبال چیزهای مشکوک بگردن.
‫اطاعت می‌شه.
مشکلی یافت نشد
‫صحنه‌ی اصلی بدون هیچ مشکلی کار می‌کنه.
‫و چیز مشکوکی دیده نشد.
‫دریافت شد. آماده باش.
‫اولین بار ایستادن در صحنه‌ی اصلی چه حسی داره؟
‫دوست ندارم اینو بهت بگم، ‫ولی جنگ صد سال آینده...
‫یه کار می‌کنه که این آشوب فعلی ‫هیچی به‌نظر برسه.
‫این که کار تو نبود؟
‫باز شروع کردی‌!
‫می‌خوای شماره‌های برنده‌های قرعه‌کشی فردا رو بهت بگم؟
‫حقیقت داره که از آینده اومدی؟
‫حقیقت داره.
‫می‌خوام جلوی این اتفاق رو بگیری.
‫مأموریت من اینه که همه رو ‫با خوندن آهنگ خوشحال کنم. بنابراین-
‫قانون هر AI، یک مأموریت رو می‌گی؟
‫اون قانون صد سال دیگه هم تغییر نمی‌کنه.
‫ولی با این طرز فکر، ‫بذار این سؤالو ازت بپرسم...
‫واقعاً می‌خوای در آینده آخر و عاقبت ‫دنیا شبیه اون عکس‌ها شه؟
‫البته که نمی‌خوام.
‫ولی-
‫پس مطابق با مأموریتت، ‫بذار اینو بهت بگم-
‫کسانی که در حال حاضر زنده‌ان،
‫احتمالاً هیچ‌کدومشون صد سال دیگه زنده نیستن.
‫ولی فرزندانشون چی؟
‫یا حضار بعدیت که هنوز متولد نشدن چی؟
‫فعلاً، شاید رابطه‌ی انسان‌ها و AIها گرم و صمیمانه باشه.
‫ولی در صد سال آینده، AIها ‫به‌طرز فوق‌العاده چشمگیری تکامل پیدا می‌کنن.
‫و چی به این تکامل سرعت می‌بخشه؟
‫قانونی معروف به «قانون نامگذاری AI».
‫قانون نامگذاری AI؟
‫برای مثال، در حال حاضر، لقبت دیوا، ‫فقط یه اسم مستعاره.
‫ولی چند ماه دیگه، وقتی که قانون نامگذاری ‫AI تصویب و اجرا شد،
‫تا حدی حقوق اجتماعی رو هم به ارمغان میاره.
‫به عبارت دیگه، ‫به AIها حقوق انسانی داده می‌شه.
‫این بستر مناسب رو برای تحولات بعدی AIها فراهم می‌کنه.
‫وضع کردن قانون نامگذاری...
‫کاملاً مرتبطه به قتل «آیکاوا یوئیچی»،
‫قانون‌گذاری که تازه نجاتش دادی.
‫قتل؟
‫این اولین چیزیه که باید جلوشو بگیریم.
‫بمبی که یکم پیش ترکید یه هشدار بود.
‫بعد از مرگش، بقیه‌ی گروه قانون‌گذاران تحریک می‌شن ‫تا دست به کار شن و مطمئن شن که مرگش بیهوده نبوده.
‫که منجر به تصویب اون قانون می‌شه.
‫در کنار تصویب قانون نامگذاری،
‫صد سال آینده پر از نقاط عطفی ‫در تاریخ AIهاست.
‫من ساخته شدم تا اونا رو اصلاح کنم.
‫تا از جنگی که در اون انسان‌ها ‫توسط AIها کشته می‌شن جلوگیری کنم.
‫این پروژه...
‫«پروژه‌ی سینگولاریتی» نامیده شده، ‫توسط پروفسوری که منو ساخت.
‫سینگولاریتی = Singularity = بی‌همتایی
‫فراموش نمی‌کنم امروز برام چیکار کردی.
‫گفتی یه خواننده‌ای دیگه؟
‫امروز فرصتش پیش نیومد،
‫ولی یه روزی، دوست دارم خوندنت رو بشنوم.
‫دفعه‌ی بعدی که میام، می‌خوام ببینم که توی صحنه‌ی اصلی می‌خونی، باشه؟
‫چون می‌خوام کلی آدمِ جورواجور خوندنت رو بشنون، ویوی!
‫بهم قول بده!
‫چرا من انتخاب شدم؟
‫ ‫نمی‌شه این پروژه رو به دست کسی سپرد که ‫بعد از شنیدن جواب این سؤال نظرش عوض می‌شه، نه؟
‫خب، این آره‌ست، یا اوکیه؟
‫کی این اتفاق می‌افته؟
‫جان؟
‫کی قانون‌گذار آیکاوا کشته می‌شه؟
‫امشب.
‫خودم می‌دونم.
‫ولی نمی‌تونم بذارم همچین چیزی ‫باعث بشه بترسم و پا پس بکشم.
‫اگه قانون نامگذاری به نام من تصویب بشه،
‫می‌تونیم رأی سازمان‌های وابسته به AI رو ببندیم.
در حال اتصال
منشی
‫مطمئن شو که ضبط این تماس رو ‫به محض اینکه قطع شد پاک کنی.
‫نمی‌تونیم بذاریم اون باج‌خواه‌ها ‫شصت‌شون از این مکان خبردار شه.
‫آره، مشکلی نیست.
‫این مکان همیشه خالی از سکنه‌ست ‫به‌جز موقع تعمیرات.
‫به‌ندرت کسی-
‫چی شد؟
‫«توئاک»!
‫چطور اینجارو پیدا کردین؟
‫چون بهت اعتماد ندارم.
‫گفتم که. مأموریت من اینه که همه رو ‫با آهنگ خوندن خوشحال کنم.
‫اشتباه بود.
‫- اینکه پروفسور همه‌چیزو روی تو شرط‌ بست، اشتباه بود.
‫- ازت می‌خوام زنده بمونی.
‫- دارم مأموریتم رو انجام می‌دم.
‫- مأموریت تو... و من. ‫- زنده بمون و به آهنگ خوندنم گوش بده.
نُت سیاه - شروع سفر صد ساله
قسمت دوم
‫اینجا جاییه که سفر صد ساله‌ات شروع می‌شه.