‫در گوشه‌ای از قلبم گلی شکوفه می‌دهد.
‫گل کوچکی که نامی ندارد.
‫در زمان ناراحتی، اگر گلبرگ قرمزی را،
‫در گوشه چشمت قرار بدهی...
‫...اشک‌ها حتما ناپدید می‌شوند.
‫هر زمانی که به اشک ریختن فکر می‌کنم،
‫فقط یک صدا کافیه تا سرازیر بشن،
‫تا زمانی که این گل در قلبم باشه،
‫فقط با فکر کردن به آن قدرت می‌گیرم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫بچه‌ها، براتون نامه اومده!
‫وای!
‫ساکت! آروم! یه لحظه لطفا!
‫زودباش!
‫باشه...
‫همم...این برای توئه لیندا.
‫وای! از طرف مامانمه!
‫همم...بعدی برای توئه دیانا.
‫آه! از طرف پدرمه.
‫چقدر عالی!
‫هی نگاه کنید! ببین!
‫اوه...آرمنگارد، این دو بسته برای تو هستن.
‫ها؟ برای من دوتا هست؟
‫یکیشون از طرف پدرته.
‫بـ-بازم کتاب؟
‫اون یکی از طرف عمه‌ات در حومه شهره.
‫وای! از طرف عمه الیزاست!
‫خب، برای امروز تموم شد!
‫به علاوه، چیزی هست که باید به همه بگم.
‫ من باید شب خونه‌ی یکی از اقوام بمونم.
‫و امشب در مدرسه نیستم.
‫ها؟ این غیر معموله!
‫برای همین، امشب نمی‌تونم به اتاق همه‌اتون سر بزنم.
‫اما، شما نه باید تا دیروقت بیدار بمونید و حرف بزنید، ‫نه باید جنگ بالش داشته باشید.
‫همه باید خوب رفتار کنن و بخوابن، فهمیدین؟
‫بله خانم.
‫خداروشکر، کفش دیگه پاره به نظر نمیاد.
‫تو حتی تعمیر کردن کفش هم بلدی پیتر ‫خیلی فوق‌العاده‌اس!
‫اوه نه...اونقدر کار زیادی نیست.
‫ممنونم پیتر.
‫بعدا می‌بینمتون خانم!
‫ممنونم!
‫داشتی کجا پرسه می‌زدی؟
‫قرار بود بری بیرون خرید کنی! ‫می‌دونی ساعت چنده؟
‫معذرت می‌خوام.
‫کفشم پاره شده بود و نمی‌تونستم راه برم.
‫و یه نفر کفشم رو تعمیر کرد.
‫چطوری همچین دروغ ناشیانه‌ای رو باور کنم؟
‫اگه انقد از اینجا بدت میاد پس برنگرد!
‫لعنتی، از اونجایی که تو انقدر دیر برگشتی...
‫...ما وقت کافی نداریم که شام امشب رو آماده کنیم.
‫ما رو به خاطر اینکه همه رو سر میز منتظر می‌ذاریم ‫سرزنش می‌کنن.
‫معذرت می‌خوام.
‫آمم...
‫چیه؟
‫می‌شه سارا-سان بره یه چیزی بخوره؟
‫چی گفتی؟
‫سارا-سان حتی ناهارم نخورده.
‫برام مهم نیست چیزی خورده یا نه.
‫سارا...اگه می‌خوای چیزی بخوری همینجوری واینسا ‫و برو کارتو انجام بده.
‫بله، مولی-سان.
‫خانم...
‫یکمی نون توی کابینت باقی مونده.
‫بعدا می‌تونید بزنیدش تو چای سیاه و بخورینش.
‫ممنونم بکی.
‫بکی!
‫سارا اجازه نداره شام بخوره.
‫اگه دخالت کنی تو هم محروم می‌شی.
‫جیمز، نون‌های باقی مونده رو بریز دور.
‫باشه فهمیدم.
‫خب، شما دوتا باید مشغول کار بشید.
‫شب بخیر!
‫شب بخیر...
‫خانم...
‫بذارید بقیه‌اشو من تموم کنم.
‫شما باید برگردین به اتاقتون.
‫نمی‌تونم اینکارو کنم. نمی‌تونم تنهایی برگردم.
‫اوه نه، بر خلاف شما من شام خوردم.
‫اما...
‫خانم...من می‌فهمم چه حالی دارید.
‫ شب شام نخوردین، و بدنتون احساس ضعف داره.
‫نمی‌تونید هیچ کاری انجام بدین.
‫می‌دونم که بالا رفتن از پله‌ها تا اتاق زیرشیروانی خیلی طول می‌کشه.
‫برای همین، امشب رو...
‫ممنونم بکی...
‫ها؟
‫خدای من...آرمنگارد اینجاست.
‫مامان سارا!
‫آرمنگارد! لوتی! ‫شما اینجایین!
‫آره! آملیا-سنسه امشب اینجا نیست!
‫امشب خونه‌ی یکی از فامیلا می‌مونه.
‫برای همین امشب هیچ کس برای بازرسی اتاقمون نمیاد!
‫می‌تونیم تا صبح بازی کنیم و مشکلی پیش نمیاد.
‫خدای من...پس، شما دوتا اینجا منتظر من بودین...
‫آره، ولی ترسیده بودیم.
‫موش‌ها اومده بودن بیرون و ‫اینطرف و اونطرف می‌چرخیدن.
‫می‌خواستن بپرن بالا روی تخت.
‫ها؟ مل می‌خواست این کارو کنه؟
‫دیدی؟ دیگه همه‌ی بیسکوییت‌هایی که ‫براشون آوردیم هم خوردن.
‫دیگه نداریم!
‫که اینطور. معذرت می‌خوام مل...
‫امشب نتونستم چیزی برات بیارم بخوری.
‫ها؟
‫وای...این کتابا اینجا چیکار می‌کنن؟
‫پدرم بازم کتاب برام فرستاد.
‫فکر کردم تو می‌تونی بخونیشون.
‫خدای من...این «انقلاب فرانسه» از کارلایله!
‫ها؟ اون کتابو می‌شناسی؟
‫بله!
‫همیشه می‌خواستم پدر این کتابو برام بخره.
‫پدرم می‌خواد این کتابا رو بخونم و...
‫...قبل از تعطیلات تابستون حفظشون کنم.
‫وای...
‫برای من غیر ممکنه!
‫بیا انجامش بدیم آرمنگارد!
‫من اول می‌خونمشون، بعد محتواشون رو بهت میگم.
‫حتما اینطوری یادت می‌مونه.
‫ها؟ واقعا؟
‫اهوم!
‫خانم مدیر!
‫تو اون ظرف چیه؟
‫بله...این...خب، آملیا-سنسه همیشه می‌خوان ‫برای میان وعده‌ی نیمه شب رولت گوشت بخورن...
‫ازم خواستن امشب براشون بیارم بالا.
‫دروغ میگی!
‫آملیا امشب پیش اقوامه.
‫بکی!
‫به من بگو...کی بهت گفته اینو درست کنی؟
‫زودباش بگو!
‫اگه بهم نگی...
‫ها؟
‫این بکیه.
‫خانم مدیر داره بکی رو دعوا می‌کنه.
‫ها؟
‫خب، بهم بگو...
‫کی قراره این رولت گوشت رو بخوره؟
‫لطفا منو ببخشید! من...
‫من خیلی گرسنه بودم...
‫می‌خواستم ببرمش بالا تو اتاقم و خودم بخورمش.
‫چی گفتی؟
‫راستشو گفتم!
‫می‌خواستم خودم بخورمش!
‫نمی‌دونم باهات چیکار کنم...
‫چرا تو...تو خیلی بچه‌ی شکم پرستی هستی! نمی‌بخشمت!
‫ازین مدرسه برو بیرون!
‫لطفا منو ببخشید خانم مدیر!
‫خواهش می‌کنم منو ببخشید خانم مدیر.
‫منو از اینجا بیرون نکنید!
‫تو یه بچه‌ی خراب پر سر و صدایی!
‫همین الان برگرد به اتاقت!
‫وای نه! مدیر داره میاد!
‫چیکار کنیم!
‫چراغو خاموش کن!
‫بکی!
‫خانم...
‫خیلی متاسفم.
‫مدیر رولت گوشتی که براتون درست کرده بودم بخورید ‫رو پیدا کرد خانم.
‫چطوری این اتفاق افتاد؟
‫اما اشکالی نداره!
‫به مدیر نگفتم که رولت گوشت برای شما بود.
‫فقط سیلی خوردم.
‫نگران من نباشید!
‫بکی...
‫سارا...
‫آمم...نکنه شما دوتا...گرسنه هستین؟
‫متاسفم که اینو زودتر متوجه نشدم.
‫عمه‌ای که خیلی دوستش دارمو یادته؟
‫یادمه. عمه الیزا درسته؟
‫آره. راستشو بخوای امروز یکم شیرینی فرستاد اینجا.
‫وای...
‫یادم رفت بیارمشون بالا...
‫بذار الان برم بیارمشون، می‌تونیم همه باهم بخوریمشون!
‫هورا!
‫ممنونم آرمنگارد!
‫اما...اگه الان برگردی پایین خانم مدیر....
‫خانم، فکر کنم مشکلی پیش نیاد.
‫مدیر برگشته اتاقش.
‫الان باید...
‫واقعا؟
‫پس، آرمنگارد، مراقب باش...
‫خودشه!
‫چهارتایی اینجا یه مهمونی برگزار می‌کنیم!
‫آخ جون!
‫خب، بیاید میز رو آماده کنیم.
‫شال آرمنگارده.
‫عالیه! می‌تونیم ازش به عنوان رومیزی استفاده کنیم.
‫آره!
‫بذارید تو اتاقم دنبال چیزایی برای تزئین کردن بگردم.
‫بله! ممنونم می‌شم بکی!
‫دیدی؟ همونطوریه که بهت گفتم!
‫درست میگی! بیا بریم به لاوینیا بگیم!
‫بکی، معذرت می‌خوام...اما می‌تونی کلاهت رو بهم قرض بدی؟
‫می‌خواید کلاهم رو قرض بگیرید؟
‫بله.
‫آمم...با کلاهم چیکار می‌تونیم بکنیم؟
‫خب، می‌تونیم ازش به عنوان یه دسته گل ‫پر از گل‌های سفید برای مهمونی استفاده کنیم.
‫وای! واقعا شبیه گل هستن!
‫که اینطور! واقعا شبیه‌اشون شدن!
‫آرمنگارد...همه چیز خوب پیش رفت؟
‫آره، همه چی خوب پیش رفت.
‫همه با خیال راحت خوابن!
‫خداروشکر! بیاید غذا رو برای مهمونی روی میز بچینیم!
‫هورا!
‫ها؟ پس تو همه چیزو می‌دونستی لاوینیا؟
‫البته! وقتی خانم مدیر بکی رو دعوا می‌کرد بیدار شدم.
‫پس در مورد سارا و بقیه باید چیکار کنیم؟
‫کاری می‌کنم که دیگه نتونن به اتاق زیر شیروانی برن.
‫با دقت تحت نظر میشن.
‫حالا، تصور کنید که تو اتاق زیر شیروانی نیستیم.
‫به جاش، در تالار بزرگ کاخ ورسای هستیم که ‫ماری آنتوانت در اون زندگی می‌کرد.
‫ها؟ اینجا؟
‫داریم از تخیلمون استفاده می‌کنیم!
‫ما خادمان قصر هستیم!
‫شاه لویی شانزدهم همه‌ این افراد رو به اینجا دعوت کرده.
‫همه برای مهمونی اینجا هستن!
‫واقعا؟
‫از...تخیلت...استفاده کن!
‫باید از تخیلمون استفاده کنیم؟
‫همم؟
‫بکی، چیکار داری می‌کنی؟
‫بله، خب...دارم تصور می‌کنم که الان ‫یکی از خدمه‌های قصر هستم!
‫اما خانم...فکر کردن بهش قدرت زیادی می‌خواد!
‫اشکالی نداره، مجبور نیستی برای انجام اینکار ‫قدرت به کار بگیری.
‫خب...غذا آماده‌اس!
‫بله...کوکی‌ها و کیک‌هایی که عمه الیزا درست کرده...
‫اونا کوکی و کیک نیستن!
‫در عوض، همه‌اشون استیک و رولت گوشت‌هایی ‫هستن که مخصوص در قصر درست شدن!
‫به علاوه، بشقاب‌هایی که غذاها در اونا هستن ‫از طلا ساخته شدن!
‫می‌بینید؟
‫بعدش...زمینه...
‫ببینید!
‫پوشیده شده از فرشه!
‫یه لوستر از سقف آویزونه.
‫این تالار بزرگه!
‫و ما خدمتگزاران زیبا هستیم.
‫بیاید به سمت تالار بزرگ بریم.
‫وای! عالیه!
‫خواننده‌های دوره گرد دارن روی استیج ‫کاخ اجرا می‌کنن.
‫همچنین شومینه‌ای با آتش بزرگ هست ‫که سوختش درختان همیشه سبزن.
‫دور تا دور اتاق شمع‌هایی هستن که ‫درخشان می‌سوزن.
‫حالا...ملکه ماری آنتوانت داره وارد تالار می‌شه.
‫چیکار دارین می‌کنین؟
‫چطور جرات می‌کنی همچین کار غیر قابل قبولی انجام بدی؟
‫اگه لاوینیا-سان خبر دار نمی‌شد...
‫...همتون تا صبح این بالا بیدار می‌موندید.
‫زودباشید همه اینجا رو تمیز کنید!
‫سارا!
‫می‌دونم آرمنگارد به فکر انجام اینکار نمی‌افتاد.
‫آمم...من فکر کردم که سارا گرسنه‌است...
‫نمی‌خوام یه کلمه دیگه از تو بشنوم!
‫سارا...فردا به شدت تنبیه‌ات می‌کنم.
‫آرمنگارد! لوتی! به اتاقتون برگردین.
‫بکی! تو هم برگرد اتاقت!
‫گوش کن سارا.
‫فردا، تو نه می‌تونی صبحانه بخوری، نه ناهار نه شام.
‫متاسفم مل.
‫می‌خواستم خانواده‌ات رو دعوت کنم.
‫اما مهمونی از بین رفت.
‫آتش در شومینه هنوز داره می‌سوزه و قرمزه.
‫وسایل روی میز هنوز گرمن.
‫غذایی که برای امشب آماده شده هنوز گرمه.
‫بعدش، من روی یک تخت زیبا و نرم دراز می‌کشم.
‫یه پتوی بزرگ و یک بالش نرم دارم.
‫بعد...بعدش...
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫با شکم خالی برای خرید بیرون رفتم.
‫ناگهان، یک سکه پیدا کردم.
‫بعدش، دختری رو دیدم که به چیزی نگاه می‌کرد.
‫در قسمت بعد «شاهزاده خانم کوچولو سارا»:
‫«نانوای مهربان»
‫منتظرتون هستیم!