‫در گوشه‌ای از قلبم گلی شکوفه می‌دهد.
‫گل کوچکی که نامی ندارد.
‫در زمان ناراحتی، اگر گلبرگ قرمزی را،
‫در گوشه چشمت قرار بدهی...
‫...اشک‌ها حتما ناپدید می‌شوند.
‫هر زمانی که به اشک ریختن فکر می‌کنم،
‫فقط یک صدا کافیه تا سرازیر بشن،
‫تا زمانی که این گل در قلبم باشه،
‫فقط با فکر کردن به آن قدرت می‌گیرم.
‫خانم؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خانم!
‫بکی...
‫آمم...شما کجا...
‫خانم؟
‫این تب خیلی بالاییه!
‫امروز باید استراحت کنید!
‫ولی...
‫من به مولی-سان میگم.
‫ممنونم بکی.
‫براتون یه حوله‌ی خیس میارم خانم.
‫امیلی اینجا باهاتون استراحت می‌کنه.
‫هنوز حتی آتیش روشن نشده!
‫ظاهرا هیچ کاری انجام نشده.
‫صبح بخیر...مولی-سان، جیمز-سان.
‫چیکار داری می‌کنی بکی؟
‫هیچ کدوم از آماده سازی‌های صبح رو انجام ندادی!
‫به علاوه، سارا کجاست؟
‫بله، خب...اون تب بالایی داره...
‫چی گفتی؟
‫به خاطر همین، امروز رو...
‫...می‌خواد استراحت کنه درسته؟
‫خواهش می‌کنم! کار سارا-سان رو من انجام میدم.
‫مسخره بازی در نیار! اون نمی‌تونه همینجوری ‫از انجام وظایفش شونه خالی کنه!
‫از انجام وظایفش شونه خالی نمی‌کنه! دارم حقیقت رو میگم!
‫فقط یه تب کوچیکه، که چی؟
‫به این کارا عادت می‌کنه.
‫من میرم بیارمش پایین.
‫مولی-سان!
‫تو باید کارت رو انجام بدی!
‫خانم!
‫سارا! ادای مریض‌ها رو در نیار!
‫چشم‌های منو نمی‌تونی فریب بدی!
‫بلند شو!
‫خانم مدیر!
‫خیلی آشفته‌ای. چه خبره؟
‫بله، باید بهتون بگم...
‫گفتی سارا...
‫بله خانم. اونجوری که از تبش پیداست، ‫باید خیلی بیمار باشه!
‫آملیا! با من بیا!
‫بله، اونه-ساما.
‫خدای من...دختر بیچاره...
‫مولی! برش گردون روی تخت!
‫بـ-بله خانم مدیر!
‫اون دختر نفرین شده داره باز برام مشکل می‌تراشه.
‫اونه-ساما!
‫اونه-ساما، این یه بیماری معمولی نیست.
‫باید عجله کنیم و دکتر خبر کنیم!
‫فقط یه سرما خوردگی کوچیکه.
‫کی به یکم تب اهمیت میده؟ بزرگش نکن!
‫اما، ما خیلی دانش‌آموز اینجا داریم!
‫اگه یکی از دانش‌آموزا بیماری رو بگیره چی؟
‫والدین دانش‌آموزا حتما نگران میشن!
‫قطعا روی شهرت مدرسه اثر می‌ذاره!
‫روی شهرت مدرسه اثر می‌ذاره؟
‫اونه-ساما، بیاید دکتر هوگاس رو خبر کنیم. ‫اون دکتر نسبتا معروفیه...
‫این غیرممکنه! سارا به اون نیازی نداره.
‫پس، دکتر وایلد چطور؟
‫اما...اون به خوبی و معروفی....
‫باید اون رو بیاریم.
‫لطفا دکتر رو خبر کن.
‫زودباش و بیارش اینجا!
‫بله، اونه-ساما.
‫خانم؟ خانم؟
‫خب...وقتی بیدار شدید لطفا اینو بخورید.
‫باید نیرو بگیرید.
‫لطفا از این طرف بیاید دکتر.
‫اون طبقه بالاست.
‫مولی، لطفا راه رو نشونشون بده.
‫بله خانم مدیر، لطفا از این طرف بیاید.
‫چه خبره؟ اون بوی آبجو میده!
‫درسته...
‫اوه...این خیلی بده...
‫خیلی بد به نظر میاد...
‫ببخشید...حالش چطوره؟
‫خب، طبق معاینه من، اون نسبتا بیماری بدی گرفته.
‫یعنی دارید می‌گید...
‫یک بیماری کشنده و بسیار مسریه.
‫احتمالا می‌تونید حدس بزنید چیه.
‫خـ-خدای من...
‫اونه-ساما!
‫افسوس که برای اون خیلی دیر شده.
‫ضمنا، برای جلوگیری از سرایت بیماری به ‫بقیه دانش‌آموزا...
‫...اتاق باید کاملا ضدعفونی بشه.
‫بله!
‫داریم همه این کار‌ها رو برای اون سارای نفرین شده می‌کنیم!
‫آملیا!
‫اگه یک کلمه در مورد بیماری از مدرسه به بیرون درز کنه ‫شهرت ما نابود میشه!
‫این باید به هر قیمتی راز بمونه! فهمیدی؟
‫بله، اونه-ساما.
‫بنابراین، دکتر گفته که بیماری سارا نسبتا خفیفه.
‫هیچ کس نباید در موردش نگران باشه، آشوب به پا کنه ‫یا حتی در موردش صحبت کنه.
‫فهمیدید؟
‫بله خانم مدیر.
‫در هر صورت، بیماری بیماریه.
‫بنابراین رفتن به اتاق زیر شیروانی ‫برای دیدن سارا ممنوعه.
‫آرمنگارد...
‫بله خانم!
‫...و لوتی...
‫بله خانم!
‫شما دو تا متوجه شدین؟
‫بله خانم!
‫بنابراین بچه‌ها...بعد از شام امشب ‫لطفا به اتاق‌هاتون برگردید و استراحت کنید.
‫بله خانم مدیر.
‫ببینم، به نظرت اینکه گفت بیماری سارا ‫خفیفه مشکوک نیست؟
‫آره! اگه بیماریش خفیفه چرا خانم مدیر دکتر ‫خبر کرد که سارا رو ببینه؟
‫وضعیت سارا باید خیلی بد باشه.
‫منظورت چیه؟
‫متوجه نشدین؟
‫آرمنگارد و لوتی به عنوان عزیزترین دوستان سارا...
‫من فکر می‌کنم که یه بیماری خیلی شدیده.
‫احتمالا یه بیماری کشنده‌اس.
‫چـ-چطور ممکنه؟
‫داری دروغ میگی! دروغه!
‫پس برید به اتاق زیر شیروانی و خودتون ببینید.
‫البته، تعجب می‌کنم اگه شما دو تا جرات ‫نافرمانی کردن از مینچین-سنسه رو داشته باشید.
‫لاوینیا...لاوینیا تو یه دروغگویی!
‫دروغه لوتی، باید دروغ باشه.
‫خواهش می‌کنم لاوینیا! در مورد سارا دروغ نگو!
‫چی؟ نمیشه یه شوخی باهاتون کرد نه؟
‫خدایا...خواهش می‌کنم خانم من رو نجات بده.
‫پدر...پدر...
‫سارا...سارا...سارا.
‫تب بالاییه!
‫سارای طفلک.
‫خدای من...آرمنگارد-سان!
‫بکی! من نگران سارا هستم...
‫بکی...خیلی وقته که اون اینطوریه؟
‫بله...اگه می‌تونستیم تبش رو پایین بیاریم عالی میشد.
‫تبش؟
‫خودشه!
‫فهمیدم بکی! عمه‌ی من احتمالا برای پایین آوردن ‫تبش دارو داره!
‫وای...
‫من میرم به خونه‌ی عمه الیزا.
‫لطفا صبر کنید.
‫بذارید من برم دارو بگیرم.
‫ولی...
‫برای یه دانش‌آموز بده که این وقت شب ‫تنها در خیابان‌ها باشه.
‫اگرکنار خانم بمونید بهتره آرمنگارد-سان.
‫اون قطعا می‌خواد که شما پیشش بمونید.
‫بکی...
‫خب، لطفا بهم بگید که عمه‌اتون کجا زندگی می‌کنه.
‫صبر کن بکی.
‫بیرون سرده، لطفا اینو بپوش.
‫خیلی ممنونم آرمنگارد-سان.
‫سارا...فقط یکم دیگه تحمل کن...
‫تسلیم نشو!
‫خانم...
‫بکی! تویی بکی؟
‫پیتر! خودتی پیتر؟
‫غافلگیرم کردی! این بیرون چیکار می‌کنی؟
‫خانم...خانم...
‫مقاومت کن! تسلیم نشو سارا!
‫زودباش!
‫عصر بخیر! عصر بخیر!
‫اومدم!
‫آرمنگارد-سان منو اینجا فرستاده!
‫تو...همون راننده کالسکه نیستی؟
‫بله، خودم هستم، پیتر.
‫درباره سارا-سانه. یه خواهشی ازتون دارم...
‫آه...اون بانوی طفلک...
‫در هر صورت، بیاید داخل.
‫بله خانم!
‫چی گفتی؟ براش خیلی دیره؟
‫بله خانم. دکتر گفت که کار دیگه‌ای ‫نمی‌تونه براش انجام بده.
‫دختر بیچاره!
‫خواهش می‌کنم! خواهش می‌کنم یه جوری ‫خانم رو نجات بدید!
‫گفتی اون تب داره درسته؟
‫بله خانم.
‫اولین کاری که باید بکنیم اینه که ‫تبش رو پایین بیاریم.
‫من میرم یک داروی تب بر درست کنم.
‫اونو بهش بده بخوره تا ببینیم بعدش ‫چه اتفاقی میوفته.
‫بله خانم! خیلی ازتون ممنونم!
‫زودباش! بدو!
‫ممنونم پیتر.
‫بکی!
‫هر کاری از دستم برمی‌اومد بگو.
‫تا جایی که بتونم سریع خودمو می‌رسونم.
‫باشه!
‫پیتر...از صمیم قلبم ازت ممنونم.
‫خب...زودباش دارو رو به خانم برسون.
‫باشه!
‫سارا! سارا!
‫داروی عمه الیزا اینجاست!
‫خب خانم...لطفا اینو بخورید، بفرمایید.
‫باید بخوریش سارا!
‫بفرمایید خانم.
‫سارا!
‫خانم...فقط یک قاشق دیگه بخورید...
‫بکی، بهش فشار نیار...
‫مشکلی نیست، آرمنگارد...
‫دارو رو می‌خورم.
‫ممنون میشم بکی.
‫بله خانم.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫هیچ تغییری در وضعیت بیماریم اتفاق نیوفتاد.
‫درحالی که از تب رنج می‌بردم، یک رویای ‫نسبتا اسرارآمیز دیدم.
‫در قسمت بعد «شاهزاده خانم کوچولو سارا»:
‫«آغاز جادو»
‫منتظرتون هستیم!