‫در گوشه‌ای از قلبم گلی شکوفه می‌دهد.
‫گل کوچکی که نامی ندارد.
‫در زمان ناراحتی، اگر گلبرگ قرمزی را،
‫در گوشه چشمت قرار بدهی...
‫...اشک‌ها حتما ناپدید می‌شوند.
‫هر زمان که به اشک ریختن فکر می‌کنم،
‫فقط یک صدا کافیه تا سرازیر بشن،
‫تا زمانی که این گل در قلبم باشه،
‫فقط با فکر کردن به آن قدرت می‌گیرم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اونجا نیست!
‫بفرمایید!
‫صبح بخیر خانم!
‫نگاه کن بکی.
‫به همین سادگی، دیگه اونجا نیست!
‫وای!
‫پس این یعنی، جادوگر دیشب نامه رو با خودش برده!
‫«...این نامه را به شما تقدیم می‌کنم. ‫می‌ترسم که این نامه...»
‫«...باعث خجالت زدگی شما شود، زیرا می‌دانم که ‫صدقه خود را مخفی نگه داشته‌اید.»
‫«اما، من دیگر نمی‌توانم جلوی ابراز احساسات ‫قلب سرشار از قدردانی‌ام را بگیرم.»
‫«بکی و من مدت‌هاست که در سرما و گرسنگی هستیم.»
‫«با این حال، شما به ما شادی بی‌اندازه‌ای بخشیدید.»
‫«لطفا اجازه بدهید از شما تشکر کنیم.»
‫«خیلی ممنونم.»
‫«و خواهش می‌کنم از سلامتی خود مراقبت کنید.»
‫«از طرف دختری در اتاق زیر شیروانی»
‫«به دوستی مهربان و جادویی که هنوز او را ندیدم»
‫چه نامه‌ی فوق‌العاده‌ای.
‫کی می‌دونست که این خانم جوان می‌تونه ‫احساس من رو درک کنه؟
‫رام‌داس.
‫بله ارباب؟
‫الان، من پر از احساسات متناقض هستم.
‫وکیل کارمایکل در پاریس داره دنبال دختر رالف کورو می‌گرده.
‫اگر اون به خوبی این خانم جوان نباشه چی؟
‫یعنی من می‌تونم برای اون دختر هم، مثل یک ‫جادوگر مهربان باشم؟
‫می‌فهمی، رام‌داس؟
‫راستش، من از دیدن این خانم جوانی که ‫قراره از پاریس بیاد می‌ترسم...
‫در بخشی از قلبم، به این فکر می‌کنم که اگر ‫اون رو پیدا نکنیم بهتره...
‫ارباب...
‫می‌دونم.
‫دوباره...حتما بیماری‌ای که در ذهنمه باعث ‫چیزهایی که دارم بهش فکر می‌کنم شده.
‫بعد از شنیدن حرفای تو در مورد دختر فقیر ‫اما در عین حال مهربان همسایه ...
‫دختر رالف رو هم به همین شکل تصور کردم.
‫درسته...اگه اون دو نفر یکی بودن...
‫خیلی خوشحال می‌شدم...
‫مدام به چیزی چنگ می‌زنم که فقط یک توهم احمقانه‌است.
‫با این حال، این توهم احمقانه وقتی وکیل کارمایکل...
‫...دختر رالف رو برگردونه تموم میشه.
‫رام‌داس، میشه لطفا بری بندر دنبالشون؟
‫بله ارباب.
‫اتفاقا، خانم کارمایکل و بچه‌ها دارن با کالسکه به اینجا میان.
‫دونالد!
‫مراقب باش!
‫خوبم! زودباش زودباش!
‫سلام رام‌داس-سان!
‫منتظرتون بودیم، بفرمایید داخل.
‫سلام، کریسفورد-سان!
‫اون کارو نکن دونالد!
‫باید بگی «حالتون چطوره».
‫ها؟ چرا؟
‫هردوتون آروم باشید...
‫دونالد، جنت...دوتاتون اومدین.
‫بعد از دیدن شما سرحال‌ترم.
‫واقعا؟ امروز، منم در اصل می‌خواستم برم ‫به بندر دنبال بابا!
‫در عوض با اونه-سان اومدم شما رو ببینم کریسفورد-سان.
‫از دست تو دونالد.
‫خب، باید بگم کار خوبی کردین.
‫اگر امکانش هست خانم...لطفا رام‌داس رو تا بندر همراهی کنید.
‫متوجه شدم.
‫پس...شما دوتا، لطفا بچه‌های خوبی باشید و اینجا منتظر بمونید.
‫باشه! مشکلی پیش نمیاد!
‫با اجازه‌.
‫راه بیوفت!
‫به سلامت!
‫میگم، کریسفورد-سان...
‫فکر می‌کنید دختری که بابا داره از پاریس میاره...
‫...چجور دختری می‌تونه باشه؟
‫همم؟
‫همم...این سوال سختیه.
‫دونالد، ایشون از کجا اینو بدونه؟
‫آخه اگه قرار باشه من باهاش دوست بشم...
‫...امیدوارم اندازه اون دختر کبریت فروش خوب باشه.
‫اوه، تو یک دختر کبریت فروش می‌شناسی؟
‫بله می‌شناسم، می‌دونم که اون دختری با یک زندگی ناراحت‌کننده‌اس.
‫مادر و پدر اون فوت کردن.
‫اما، به گفته‌ مامان، به نظر میاد اون خیلی اصیله.
‫در مورد اون دختر، وقتی با کالسکه داشتیم رد می‌شدیم ‫دیدیم که داره زیر برف کبریت می‌فروشه.
‫برای همین، من ازش چندتا کبریت خریدم.
‫که اینطور، کار مهربانانه‌ای بود.
‫خب، حالا اسم دختری که کبریت می‌فروخت رو می‌دونی؟
‫اینو نمی‌دونم.
‫همم...پس، می‌دونی کجا زندگی می‌کنه؟
‫اون رو هم نمی‌دونیم.
‫نمی‌دونید؟
‫بله، وقتی دوباره با کالسکه از اون منطقه می‌گذشتیم...
‫...یه دختر دیگه داشت کبریت می‌فروخت.
‫نگرانم که اتفاقی برای اون دختر افتاده باشه.
‫ممنونم بکی، خیلی گرمه.
‫مولی-سان و جیمز-سان خیلی بامزه‌ان!
‫اونا گفتن که خانم مدیر بهشون گفته...
‫...که مطمئن بشن اتاق شما پر از زغال باشه.
‫وای...
‫مثل تغییر آب و هوا می‌مونه!
‫رفتار همه نسبت به شما ناگهان تغییر کرده!
‫باید به خاطر بسته‌ای باشه که جادوگر فرستاده!
‫ممکنه همین باشه.
‫اما، من خیلی خوشحالم.
‫تو همچین روز برفی‌ای بدون آتیش توی شومینه ‫آدم یخ می‌زنه!
‫خدای من...
‫یه چیزی اون بالاست!
‫نکنه سزار تنها رفته اون بیرون!
‫گربه نیست.
‫درسته! نکنه...
‫در مورد چی حرف می‌زنید؟
‫بکی، می‌تونی کمکم کنی؟
‫بله خانم.
‫خـ-خانم! خانم...
‫معذرت می‌خوام بکی.
‫می‌دونستم تویی!
‫چیشده؟ خیلی سردته!
‫خب، بفرما تو!
‫بیا!
‫خـ-خانم!
‫مشکلی نیست بکی.
‫خدای من...کوچولوی طفلک...
‫داری یخ میزنی سوریا!
‫دوباره فرار کرده اینطرف؟
‫گمونم.
‫رام‌داس-سان! رام‌داس-سان!
‫سوریا دوباره به اینجا فرار کرده!
‫به نظر میاد خونه نیست. تعجبی نداره که سوریا فرار کرده.
‫درسته...الان یادم اومد که یه کالسکه تازه از ‫در خونه همسایه رفت.
‫وای...این خیلی دردسرسازه.
‫چیکار کنیم بکی؟
‫خانم، فعلا باید میمون رو گرم کنیم.
‫خب...الان دیگه خوبه.
‫گرمه؟
‫اما خانم...با میمون چیکار کنیم؟
‫این چطوره؟
‫من بعدا اونو پس می‌فرستم.
‫ها؟ نمیشه!
‫اگه کسی تو مدرسه شما رو ببینه که ‫ دارید با یک میمون میرید بیرون...
‫...خدا می‌دونه که خانم مدیر چه رفتار ناخوشایندی ‫باهامون می‌کنه!
‫درسته...
‫ولی، نمی‌تونیم بذاریم همیشه اینجا بمونه...
‫باید یه راهی پیدا کنیم که بفرستیمش.
‫این خیلی دردسرسازه...
‫کالسکه‌ایه که بابا و بقیه داخلشن!
‫ها؟
‫همون کالسکه‌اس! کالسکه‌ای که بابا و بقیه داخلشن برگشته!
‫من دم در بهشون خوشامد میگم.
‫و-وایسا!
‫وایسا دونالد!
‫نیازی نیست عجله کنید! کالسکه جایی نمیره!
‫خدای من...
‫دختر رالف، ها؟
‫کریسفورد-سان...
‫آمم...آمم...
‫من از پاریس برگشتم.
‫میشه لطفا یک لحظه برید بیرون؟
‫بله، عزیزم.
‫راستش رو بخواید، باید به خاطر ‫این اطلاعات غیر منتظره عذر خواهی کنم.
‫در آخرین نامه‌ام از پاریس، نوشتم که دختر ‫رالف کورو رو پیدا کردم...
‫...و دارم با خودم میارمش.
‫هرچند، قبل از اینکه برگردم...
‫شخص اشتباهی رو شناسایی کردی؟
‫بله قربان.
‫بعد از اون، من تمام مدارس شبانه روزی دیگه‌ی پاریس رو گشتم.
‫متاسفانه، دختر کاپیتان کورو رو بین دانش‌آموزان دختر ‫پیدا نکردم.
‫بالاخره داشتم خودم رو برای این اتفاق آماده می‌کردم کارمایکل!
‫داشتم خودم رو آماده می‌کردم...
‫من خوبم. بنیه من هنوز می‌تونه اینو تحمل کنه.
‫احتمالا به خاطر اینه که انتظار داشتم این اتفاق بیوفته.
‫بفرمایید!
‫خب، خانم...
‫میمون رو بذارید تو این سبد و با شال من اونو بپوشونید.
‫ممنونم بکی.
‫الان نباید مشکلی باشه.
‫خب! تا همین جا کافیه.
‫بعد از این آواز تمرین می‌کنیم.
‫لاوینیا-سان...می‌تونی کتاب موسیقی رو از ‫اتاق من بیاری؟
‫بله، آملیا-سنسه.
‫از اینجا به بعد نباید مشکلی باشه.
‫ممنونم بکی.
‫کریسفورد-سان...
‫راستش رو بخواید، وقتی در کشتی ‫داشتم از فرانسه برمی‌گشتم...
‫یک چیزی همش فکرم رو مشغول کرده بود.
‫ما داشتیم از این واقعیت که همسر کاپیتان کورو ‫یک زن فرانسوی بود...
‫...به عنوان سرنخ برای جست و جو در پاریس استفاده می‌کردیم.
‫من فکر می‌کنم که ممکنه یک چیز رو جا انداخته باشیم.
‫درسته، کاپیتان کورو در لندن به دنیا اومده بود.
‫من می‌خوام جست و جو رو دوباره با ‫مدارس لندن شروع کنم.
‫مدارس شبانه روزی زیادی در لندن وجود داره.
‫درسته! حالا که فکر می‌کنم به نظرم یکیشون ‫کنار همین خونه‌است.
‫درسته.
‫خانم جوانی در مدرسه همسایه هست که ‫برای من عزیزه.
‫ها؟
‫اما، اون بانوی جوان دانش‌آموز نیست.
‫اون یک خدمتکار فقیره.
‫نمی‌تونه دختر رالف کورو باشه.
‫افسوس...
‫که اینطور، پس اینطور شده...
‫معذرت می‌خوام که یهویی اومدم.
‫راستش، میمون شما به اتاق من اومده بود...
‫اوه...متوجه نمی‌شید که من چی میگم، درسته؟
‫«ناماسته»
‫تویی؟
‫وای...
‫خدای من...
‫شما...
‫چه غافلگیری‌ای! چطور شده که اومدی اینجا؟
‫شما...
‫شما دختر اتاق زیر شیروانی همسایه هستین...
‫رام‌داس-سان!
‫اومدم سوریا رو برگردونم که الان اومده بود دم پنجره اتاقم.
‫ها؟ سوریا؟
‫سوریا!
‫شیطون...
‫بابا! یه خبرایی دارم!
‫معذرت می‌خوام.
‫دختر کبریت فروشی که من می‌شناختم...
‫...رام‌داس-سان اونو به عنوان دختر همسایه می‌شناسه!
‫چی گفتی؟
‫تازه، اون بلده هندی حرف بزنه!
‫چی گفتی؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫ارباب، خانم جوانی که در اتاق زیر شیروانی همسایه ‫زندگی می‌کنه، اینجاست تا به شما ادای احترام کنه.
‫می‌خواد شخصا از شما برای لطفتون تشکر کنه.
‫فورا بیارش اینجا!
‫فهمیدم.
‫باعث افتخاره که می‌بینمتون، کریسفورد-ساما.
‫می‌خوام از شما به خاطر لطفتون تشکر کنم.
‫ضمنا، لطفا مزاحمت ناگهانی من رو ببخشید.
‫چه آداب معاشرت عالی‌ای! ‫به نظر نمیاد که اون یک دختر خدمتکار باشه.
‫درسته!
‫من باید از تو به خاطر نامه قدردانی محترمانه‌ات ‫تشکر کنم.
‫راستی، تو بلدی چطور هندی صحبت کنی؟
‫بله، اما فقط می‌تونم سلام کنم.
‫مدت زیادی در هند زندگی کردم.
‫د-در هند زندگی کردی؟
‫بله.
‫بیا...
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫کـ-کارمایکل-کون...
‫به جای من، لطفا نام این خانم جوان رو بپرس!
‫می‌تونم اسمتون رو بپرسم؟
‫سارا کورو هستم.
‫خودشه!
‫خودشه! دختره رالفه!