‫«آنچه گذشت...»
‫توی اتاق اندی بودیم. ‫مثل یه پناهگاهـه.
‫کم کم دارم حس می‌کنم که اینجا
‫- اصلاً هتل نیست. ‫- هدفـشون خراب کردنِ منـه.
‫واسـم پاپوش درست کردن.
‫تو هک بلدی، مگه نه لو می؟
‫داشتی چیکار می‌کردی؟
‫نیازی نیست به این مزخرفات جواب بدم.
‫من می‌دونم زومر پسر بیلـه.
‫داربی، تو رفتی اینو به همسرم گفتی؟
‫من عقیم‌ام.
‫ولی به هیچکس نگفتم، حتی به همسرم.
‫اصلاً خوب نیست که ‫این‌همه راز توی دلت باشه.
‫و منم کلی راز توی دلمـه.
‫نمی‌تونم به هیچ کدوم‌شون اعتماد کنم!
‫به نظرم باید برگردیم خونه.
‫حس می‌کنم ‫داری قاتی می‌کنی داربز.
‫من واقعاً فکر می‌کردم ‫با بقیه فرق داری.
‫عملاً حاضری دزدکی واردِ خونۀ ‫یه قاتل سریالیِ تموم عیار بشی،
‫که چی؟ که نجاتـشون بدی؟
‫آخه اصلاً نمی‌تونی. ‫همه‌ـشون مُردن.
‫چرا هر وری که می‌ری، ‫عزرائیلـم دنبالت میاد؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫داربی.
‫داربی بدنت رو گرم کنیم
‫و خشکت کنیم.
‫دارم یخ می‌زنم.
‫جلسۀ درمانی اندی ‫تا ۴۳ دقیقۀ دیگه تموم می‌شه.
‫می‌رم طبقۀ بالا که خبرش کنم، ولی...
‫حواست باشه، ‫الان حال‌وحوصله نداره.
‫با... باشه.
‫مراقب باش.
‫باشه.
‫بلندت کنم. ‫می‌خوام بلندت کنم داربی، خب؟
‫خیله‌خب، آفرین.
‫تا دیوید بیاد، ‫باید منتظرش بمونی.
‫تو بودی که ‫واسم کد مورس فرستادی
‫و گفتی اینجا همدیگه رو ببینیم؟
‫معلومه که آره. ‫خط تلفن‌ها شنود می‌شن اینجا.
‫البته توی یه سری اتاق‌ها، ‫بخاطر حریم خصوصی
‫هیچ نظارتی وجود نداره.
‫مثل اتاقـمون و این حموم‌ها.
‫واسه همینـم ‫می‌شه اینجا صحبت کرد.
‫از کجا معلوم که ‫من رو نفرستادی دنبال نخود سیاه
‫تا کرکرۀ استخر رو ببندی؟
‫خدای من، داربی.
‫همون موقع که من رسیدم، ‫کرکرۀ بسته شده بود.
‫گیر کرده بود. بخاطر همینـم ‫رفتم دیوید رو آوردم کمکم کنه.
‫کرکرۀ استخر هوشمنده؟
‫- به نظرت یکی هکـش کرده؟ ‫- آره.
‫ای کاش می‌تونستم ‫بهت اعتماد کنم لی.
‫ولی سختـه.
‫با اون پاسپورت جعلی و...
‫فکر کنم اصلاً هیچ موقع
‫درمورد هیچ موضوعی ‫باهام روراست نبودی.
‫هرکسی که در جریان حقیقت بوده، الان مُرده.
‫همه به جُز دیوید.
‫باور کن داربی، قصدم صرفاً ‫محافظت از تو بوده.
‫خب در امان که نیستم.
‫هیچکس نیست.
‫مسئله اندی‌ـه.
‫مگه نه؟
‫داری بخاطرش یه چیزی رو لاپوشونی می‌کنی.
‫لی...
‫تو پاسپورت و کارت بانکیِ ‫جعلی داری.
‫یه کلاه‌گیس و یه کیفِ آماده ‫که همه‌جا با خودت دور می‌دی.
‫شبیه به کسی هستی که
‫جُرمی مرتکب شده.
‫اولـش با چیزهای کوچک شروع شد.
‫اندی همیشه اینطوری می‌گفت: ‫«پسر منه، گل‌پسر خودمـه.»
‫هیچوقتِ خدا نشنیدم بگه پسرمون.
‫ولی واقعاً عاشق زومره، بخاطر همینـم ‫حرف‌هاش زیاد مهم نبود.
‫ولی به مرور زمان همون چیزهای کوچیک
‫خیلی بزرگتـر از پیش شدن.
‫خورد و خوراکِ زومر، ‫تا آخرین گرم اندازه‌گیری می‌شه.
‫مرحلۀ «رِم» خوابـش رو طولانی‌تر کرد.
‫امواج آلفای مغزش رو
‫برای تمرکز بهتر افزایش داد.
‫اندی لحظه به لحظۀ ‫زندگیِ زومر رو کنتر می‌کنه.
‫وقتی که تحتِ فشار ‫ساختن این مکان و «ری» بود،
‫خیلی زود از کوره در می‌رفت.
‫آروم، آروم، آروم.
‫آها، داری خوب پیش می‌ری.
‫حالا اولین باری که اندی
‫این هتل رو نشونـمون داد ‫رو تصور کن،
‫اصلاً اجازه نمی‌داد زومر ‫پاش رو از خونه بیرون بذاره.
‫من رو ببین مامان!
‫می‌ترسید بدزدنـش.
‫بخاطر همینـم زومر ‫توی هتل دوچرخه‌سواری می‌کرد.
‫ولی یه روز زمین خورد.
‫اندی هم بدجور جوش آورد.
‫حالت خوبـه؟
‫بارها و بارها زومر
‫شاهدِ چنین صحنه‌ای بود.
‫سرم خیلی درد می‌کنه.
‫بیا بریم با همدیگه...
‫واقعاً شرمنده. ‫همه‌چیز یهو...
‫مامانی.
‫تموم هم و غم اندی این بود ‫که برای محافظت از پسرش
‫در برابر هرجور اتفاق آخرالزمانی‌ای ‫که می‌تونست متصور بشه،
‫- این امپراطوری رو بنا کنه. ‫- من خوبـم.
‫ولی در واقع باید ‫از زومر در مقابل اندی...
‫محافظت می‌شد.
‫آب ریخته
‫جمع‌شدنی نیست.
‫با خودم گفتم خب ‫وقتی که هتل تکمیل بشه،
‫دیگه کلاً اندی ما رو تو چنگش داره.
‫ما رو می‌بره توی خونۀ زیرزمینیـش ‫و...
‫گیر میفتیم.
‫می‌دونستم باید به یه روشی ‫از اینجا خارجش کنم،
‫ولی نمی‌دونستم چطوری.
‫فکر کردم که به پلیس زنگ بزنم،
‫ولی اندی شمارۀ خودِ رئیس‌جمهور رو داره.
‫حساب‌هام همه مشترک‌ان.
‫همۀ کارت‌های بانکیـم به اسم اونـه.
‫عملاً هیچ پولی ندارم.
‫بعدش یهویی یادِ ‫یکی از بچه‌های بامزۀ دبیرستانـم افتادم،
‫روزنامه‌نگار شده بود ‫و از اینترنت فاصله گرفته بود
‫و توی یه کلبۀ کوچک ‫توی جنگل‌های نوا اسکوشیا زندگی می‌کرد.
‫و تا حالا هیچوقت ‫درموردش به اندی نگفته بودم.
‫یه روز که رفتم ‫زومر رو مثل همیشه
‫از مدرسه برگردونم.
‫مامانی!
‫فردا می‌بینمت بچه‌جون.
‫- سلام عشق من. ‫- سلام مامانی.
‫- مدرسه چطور بود؟ ‫- خوب.
‫کمربندت رو بستی؟
‫خیله‌خب.
‫ولی دیگه خونه نرفتم.
‫رفتیم یه جایی که ‫خیلی شلوغ بود.
‫بستنی رام ‫دوست داشتی دیگه، نه؟
‫- نه. ‫- نه؟ شکلاتی؟
‫آره، یکم می‌خوام.
‫خیله‌خب بگو ببینم ‫چرخ و فلک سوار بشیم
‫یا که ترن هوایی؟
‫همۀ دوربین‌های مداربستۀ عمومی
‫قابلیت تشخیص چهره دارن،
‫ولی من یه راهی ‫برای پیچوندنـش بلد بودم.
‫و می‌دونستم که اندی ‫روی گوشیـم یه بدافزار نصب کرده،
‫برای همینـم یه راهی پیدا کردم ‫که واسه یه مدت دنبالِ
‫یکی دیگه باشه.
‫به نظرت تا اونجا می‌تونیم بریم؟
‫- ها؟ خیلی دوره‌ها. ‫- آره.
‫سازمان وسایل نقلیۀ ‫نیوجرسی رو هک کردم،
‫یه خانمی با موهای قهوه‌ای، ‫چشم‌های آبی،
‫هم‌قد و هم‌وزن خودم پیدا کردم ‫که یه پسر کوچک هم داشت.
‫گواهینامه‌اش داشت منقضی می‌شد.
‫برای همینـم ‫درخواست گواهینامۀ جدید دادم
‫و رفتم سازمان وسایل نقلیه
‫تا به جای اون، ‫از من عکسبرداری کنن.
‫ماشین خودمون چی؟
‫این ماشین جدیدمونـه.
‫اون یکی رو بیشتر دوست داشتم.
‫عه واقعاً؟
‫هنوز که توی این ماشین ‫سواری نکردی.
‫از کجا مطمئنی؟
‫۱۸ ساعتِ تموم رانندگی کردم.
‫جرئت نداشتم ‫بزنم بغل یکم بخوابم.
‫فقط پمپ بنزین وامیستادم.
‫تحت عنوان مانیکا چپ‌من و ‫پسرش تامی
‫از مرز رد شدیم ‫و به کانادا رفتیم.
‫۲۱۳ دلار توی حساب خودم داشتم.
‫وقتی که به کلبۀ توی جنگل رسیدیم،
‫خیالـم راحت شده بود.
‫موفق شده بودم.
‫صدای خندۀ دوستـم رو می‌شنیدم ‫که از توی ایوون می‌اومد.
‫و از شنیدن صدای خنده‌اش، ‫خنده‌ام گرفت چون...
‫درست مثل ۱۵ سال پیشش بود.
‫هی لی، بالاخره رسیدی.
‫ولی بعدش جا خوردم ‫دیدم داره با کی خوش و بش می‌کنه.
‫اندی بود.
‫توی راه برگشت، توی هواپیما،
‫اندی فقط یک بار صحبت کرد.
‫تو می‌تونی بری.
‫ولی زومر می‌مونه.
‫راستش رو بخوای داربی، ‫تا همین امروز،
‫هنوز که هنوزه نمی‌دونم چطوری این کار رو کرد.
‫نمی‌شه از دستـش فرار کرد.
‫و خیلی بیشتر از پیش، ‫درگیرِ زومر شده.
‫موفقیت اندی نشات گرفته ‫از تنها چیزیـه که روش متمرکزه،
‫و تمرکز جدیدش روی پسرشـه.
‫پس می‌خواسته با بیل آشنا بشه؟
‫تا بتونه عمیقاً پسرش رو بشناسه؟
‫ممکنه، با عقل جور درمیاد.
‫روحمـم خبر نداشت که ‫بیل پدرِ زومره.
‫فکر می‌کردم اندی ‫بیل رو دعوت کرده بخاطر اینکه
‫می‌خواسته مخالفینـش ‫رو به خودش نزدیک نگه داره.
‫و تعجبی هم نکردم وقتی‌که ‫دیدم بیل دعوتنامه رو رد کرد.
‫صبر کن.
‫بخاطر همین بود که ‫اندی من رو دعوت کرد؟
‫من رو طعمه کرد.
‫و بیل موافقت کرد.
‫وای خدای من.
‫بعد از اینکه بیل ‫دعوتِ اندی رو قبول کرد،
‫دست به دامن بیل شدم.
‫چیز دیگه‌ای به ذهنـم نمی‌رسید. ‫چارۀ دیگه‌ای نداشتم.
‫و به نظرت...
‫دومین شانست برای فرار، ‫بیل بود؟
‫و بیل بهت گفت ‫روهان رو هم بخاطر قایقـش دعوت کنی؟
‫حضور یک اقلیم‌شناس ‫توی چنین شرایطی
‫کسی رو به شک نمی‌انداخت.
‫آره، ولی قایقـم ‫در هر صورت یه مقصدی داره،
‫بخاطر همینـم به پاسپورت ‫و اسم و رسم جدید نیاز داشتی.
‫بخاطر همینـم سراغ کسی رفتی ‫که اندی کمترین شک رو بهش می‌کنه.
‫آرژانتینیـه.
‫که بتونه صحیح و سالم ‫تا بوئنوس آیرس ببرتتـون.
‫دیوید هم خشونتِ اندی ‫رو به چشم دیده.
‫و بخاطر همینـم بود که ‫دیوید اون شب
‫توی اتاق بیل بود.
‫با همدیگه ملاقات داشتن. ‫سه تا فنجوی چای بود.
‫بیل.
‫روهان.
‫دیوید.
‫و از نظرت اندی پشت پردۀ ‫همۀ این جریاناتـه؟
‫ممکنه. ‫ولی اندی باهوش‌تر از این حرف‌هاست
‫که بیل رو به دورهمیـش دعوت بکنه ‫و بگیره بکشتـش.
‫مخصوصاً اگه می‌دونست ‫پدرِ زومره.
‫حتی اگه در این مورد شک می‌کرد.
‫وایسا ببینم، بخاطر همینـم هست ‫که اندی انقدر باهام خوب رفتار می‌کنه.
‫یعنی شاید بهم نیاز داره ‫که سر از این قضیه دربیارم.
‫وای عجب خری بودم ‫که مستقیم فرستادمش دنبال تو.
‫خدای من، خیلی متأسفم لی
‫- بخاطر همۀ بلاهایی که به سرت اومد. ‫- متأسف نباش.
‫من عاشق اندی شدم،
‫و هنوزم که هنوزه یه عشقی
‫نسبت به اندی دارم.
‫ولی نمی‌تونم اجازه بدم ‫زومر هم مثل من توی این عمارتِ درد و عذاب
‫بزرگ بشه.
‫منـم که یه عذرخواهی بهت بدهکارم داربی.
‫واقعاً همۀ این جریانات ‫تقصیرِ منـه.
‫با خودت می‌گی ای کاش ‫به همین‌ سادگی‌ها بود.
‫شان اینطوری بهم گفت.
‫بهم گفت که اغلب مواقع، ‫احساس گناه
‫راحت‌تر از خودِ حقیقت بدست میاد.
‫حقیقت چیه؟
‫همین که فریبت دادن، ‫مثل سایه دنبالت بودن،
‫و به وحشت انداختنت که باعث شد ‫بخوای از صحنۀ روزگار محو بشی.
‫ولی بعدش با ‫یه مردِ قدرتمند آشنا شدی
‫که فکر می‌کردی ‫قراره از همۀ این جریانات
‫نجاتت بده.
‫ولی کاشف به عمل اومد ‫خودشـم با سر و شکلی جدید...
‫درست مثل بقیه بود.
‫با این حال نقشۀ خوبی بود.
‫آخه اگه نقشه درست پیش می‌رفت، ‫کار و بارِ اینجا خیلی شلوغ پلوغ می‌شد،
‫و می‌تونستید با زومر ‫برید و توی دل شب
‫ناپدید بشید. ‫واقعاً یه نقشۀ درست‌وحسابی بود.
‫ولی یکی پیدا شد که کلکِ بیل رو بکَنه ‫تا نقشه‌های تو رو نقش برآب بکنه.
‫و حالام در تلاشه که منو کنار بزنه.
‫ولی به نظرم ‫باید یه سر بریم اتاق بیل.
‫- چرا؟ ‫- فکر کنم من...
‫فکر کنم دوباره دارم ‫همون اشتباه بزرگ همیشگیم
‫رو مرتکب می‌شم.
‫اشتباه بزرگ همیشگیت چیه؟
‫اینکه زیادی تمرکزم رو ‫روی قاتل گذاشتم،
‫درصورتی‌که باید سعی کنم ‫قربانی رو درک کنم.
‫چقدر مونده تا اندی ‫درمانـش تموم بشه؟
‫یه ده، پونزده دقیقه‌ای.
‫عالیه.
‫دیوید؟
‫توی دیوید؟
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫- حلقه‌م رو غیرفعال کرده. ‫- صبر کن، واسه من رو امتحان کن.
‫لعنتی.
‫الیور.
‫دیوید فرستادتـم.
‫گفت تاد رو سرگرم نگه داشته.
‫- و زومر کو؟ ‫- دیوید گفت، خوابیده.
‫من رو فرستاد هردوتون رو ‫ببرم اونورِ راهرو، توی اتاقـم.
‫گفت اونجا در امانیـد ‫تا اندی رو خبر می‌کنه.
‫چه خبر شده دقیقاً؟
‫چرا بریم اتاق تو؟
‫آم، چون کسی دنبال من نیست.
‫راست می‌گه.
‫آم، خب من باید برم اتاق بیل.
‫منم باهات میام.
‫می‌شه منـم بیام؟
‫چند روز پشت‌هم نشستن ‫توی اتاقت و خبر نداشتن
‫از هیچ چیزی، ‫اینکه آیا قربانی بعدی تویی یا نه،
‫واقعاً مضطربم می‌کنه.
‫این دست رو دست گذاشتن‌ها.
‫دیگه نمی‌تونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫[لیست لوازم «ویلیام فراح»]
‫فکر نکنم دیوید خیلی بتونه...
‫سر اندی رو گرم کنه.
‫اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫هنوز نمی‌دونم.
‫چقدر از دوربین‌های روی در می‌دونی؟
‫- می‌دونی حافظۀ پخش مجدد دارن یا نه؟ ‫- ندارن.
‫لعنتی.
‫کاش لپ‌تاپم همراهم بود.
‫مدام تصاویر دوربین میاد جلوی چشمم.
‫من نذاشتم تاد همۀ وسایل الکترونیکم رو بگیره.
‫بیا.
‫ایول.
‫می‌دونی به کدوم شبکه وصل شی؟
‫آره، راستش. می‌دونم.
‫از لامپ فهمیدم.
‫امم.
‫شمارۀ ۱۱...
‫یه موضوعی قبل از مرگ بیل هست...
‫که بدجوری آزارم میده.
‫اونجا.
‫این.
‫- یه راهروی خالیه. ‫- نه، ببین.
‫نور تغییر می‌کنه، می‌بینی؟
‫بیل در رو باز کرده.
‫یکی خودش رو از تصویر حذف کرده.
‫آره، ولی خب چرا ‫کلِ اون صحنه رو پاک نکرده؟
‫اون‌وقت می‌فهمیدیم ‫یکی تصاویر رو دستکاری کرده.
‫کار هرکی که بوده، ‫مو لای درزش نمی‌رفتـه.
‫شاید هم بیل فکر کرد صدایی شنیده،
‫در رو باز کرده، ‫ولی کسی رو اونجا ندیده.
‫یه‌بار دیگه پخشش کن.
‫ببین.
‫کتابت اینجاست.
‫- باید دستکش دستت کنی. ‫- اوه، خب...
‫هیچ کدوم‌مون نباید اینجا باشیم،
‫و تو رسماً داشتی ‫لباس یه مُرده رو بو می‌کردی!
‫[آهوی نقره‌ای] ‫[داربی هارت]
‫کلی اثرانگشت بیل روشـه.
‫به بیل مورفین تزریق کردن. ‫از این اتفاق غافلگیر شد.
‫قاتل میره.
‫چیزی نمونده تا بیل متوجه شه...
‫که توی چه دردسری افتاده.
‫بعدش حس می‌کنه که سینه‌ش...
‫می‌خواد منفجر شه و...
‫مغزش از کار میفتـه و...
‫انگشت‌هاش سرد می‌شن.
‫بعدش حس می‌کنه...
‫عملکرد دستگاه‌های اصلی بدنش از کار میفتن.
‫سعی می‌کنه کنار شومینه ‫خودش رو سرپا نگه داره.
‫ولی سرش آسیب می‌بینـه.
‫میفته.
‫بعدش روی زمینـه و...
‫کلی خون اینجا ریخته.
‫همه‌جا خونیـه و...
‫اونم می‌دونه خیلی فرصت نداره.
‫کتاب رو می‌بینه.
‫برمی‌داره.
‫چون می‌دونست تو میای.
‫چون یه چیزی توی کتابه ‫که اون می‌خواد بدونم.
‫من همیشه توی جلسات کتاب‌خوانی...
‫فصل آخر کتابم رو می‌خونم.
‫واسه همه‌مون بخونش.
‫الان؟
‫آره، همین الان.
‫چه زمان محشری رو واسه ‫تأسیس باشگاه کتاب‌خوانی انتخاب کردی.
‫بیل داشت می‌مُرد.
‫می‌دونست که داره می‌میره.
‫و توی آخرین لحظات عمرش...
‫نه سمت تلفن میره نه در.
‫میره اون کتاب رو برمی‌داره.
‫چون یه چیزی توی اون کتاب هست...
‫که می‌خواد داربی بدونـه.
‫بخونش، داربی.
‫سه‌تایی عقل‌مون بیشتر کار می‌کنه.
‫«بعضی وقت‌ها از خودم می‌پرسم...
‫بهتر نبود اگه نمی‌رفتـم؟»
‫«من به چشم امتیاز آخرِ بازی تنیس، یا...
‫شیر یا خط بهش نگاه می‌کنم.»
‫«وقتی بازی، شرط،
‫زندگیت...
‫می‌تونه به دو سمت مختلف بره.»
‫حالا قراره چیکار کنیم؟ ‫بریزیم توی...
‫- خونۀ یه قاتل سریالیِ احتمالی؟ ‫- خونۀ خالی، بیل. واسه فروش گذاشتنش.
‫- ولی باز قراره دزدکی بریم. ‫- تو با ماشین دزدی اومدی دنبالم.
‫یعنی حالا می‌تونیم بریم به امید...
‫پیدا کردن قربانی اولش ‫خونه‌شو زیر و رو کنیم؟
‫می‌خوای خونه بری، برو. ‫ایرادی نداره.
‫من خودم تنهایی از پسش برمیام.
‫متأسفم.
‫این... احمقانه‌ست.
‫احمقانه نیست.
‫فکر می‌کنم یه‌کم به‌هم ریختی.
‫و اشکالی نداره.
‫- ما کنارتیم. ‫- آره.
‫برو بخش بعدی.
‫آخه من معمولاً...
‫این بخش رو...
‫نمی‌خونم.
‫ولی اون صفحه خونی‌تر از بقیه صفحاتـه.
‫«ما کم‌کم پله‌کان رو باز کردیم...
‫تا جایی که راه برگشتی نبود.»
‫بیل.
‫با همسرش شروع کرد.
‫پاتریشا.
‫پاتریشا بِل.
‫کارمن پرز.
‫لاتیشا جونز.
‫روث کامینسکی.
‫ملیسا چنگ.
‫آلیسون دوپری.
‫مریسا بهاری.
‫بیل...
‫چی؟ صدات رو نمی‌شنوم.
‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫گوشیم کار نمی‌کنه.
‫می‌تونی کمکم کنی؟
‫بیل؟
‫کمکم می‌کنی؟ به کمکت نیاز دارم.
‫بهم کمک می‌کنی؟
‫آره، امم...
‫- آه... ‫- آره.
‫- آره، آره. ‫- آره.
‫بیا، این طرفش رو بگیر.
‫خب؟
‫خب.
‫[گواهی‌نامۀ رانندگی] ‫[فرانک بِل]
‫آهای!
‫کسی خونه نیست؟ خواهش می‌کنم!
‫متأسفم.
‫دو نفر کشته شدن.
‫و گوشی منم کار نمی‌کنه، می‌شه...
‫چی؟ کجا؟
‫اون‌طرف خیابون، ۳۹۴. ‫می‌شه به پلیس زنگ بزنین؟
‫خونۀ سابق فرانک؟
‫اون که خالیه. واسه فروش گذاشته.
‫خونۀ قدیمیِ فرانک یه عمره واسه فروشه.
‫تازه، اون خودش پلیسـه.
‫داخل خونه پاتریشا بل رو پیدا کردیم.
‫پتی؟
‫آره، گمونم...
‫باقی‌موندۀ جسدش رو زیرِ خونه پیدا کردیم.
‫می‌تونم با تلفن‌تون یه زنگ بزنم؟ ‫خواهش می‌کنم.
‫جرج؟
‫برو تلفن رو بیار.
‫۹۱۱، مورد اورژانسی‌تون چیه؟
‫پتی رو پیدا کردن!
‫پاتریشا بل.
‫از شهر نرفته بود!
‫از خونه‌ش هم نتونست بیرون بره.
‫- الو؟ ‫- الو...
‫- آره، پاتریشا بل و فرانک بل. ‫- آدرس خونه کجاست؟
‫جفت توی خونه‌شون مُردن. ‫خیابون میپل درایو، ۳۹۴.
‫فرانک بل پلیس بازنشسته‌ست.
‫داخل خونه خودکشی کرد.
‫ما شواهد و مدارکی داریم که...
‫ثابت می‌کنه اون مسئول قتل‌های سریالی...
‫یازده زن توی هفت ایالتـه.
‫ممنونم. ممنون.
‫بیل؟
‫چیه؟
‫می‌خوای بیای داخل وان؟
‫آره، آره.
‫بیا.
‫صورتش رو دیدی؟
‫نه.
‫نه، ندیدم.
‫منم ندیدم.
‫دوست داشتم ببینم چشم‌هاش چه شکلیـه.
‫ببینم از تصمیمش مطمئن بوده یا...
‫هنوز دو به شکه.
‫فکر نکنم اهمیتی داشته باشه.
‫آره خب.
‫حتماً صفحۀ ردیت‌مون رو داشت.
‫یه مدت بود دنبال‌مون می‌کرد.
‫کارمون رو می‌دید و عشق می‌کرد.
‫انگار به نوعی داشتیم...
‫از کارش قدردانی می‌کردیـ...
‫من چنین حسی نداشتم.
‫ولی متوجۀ منظورم هستی دیگه.
‫انگار تموم این کارها رو...
‫- واسه پیدا کردن... ‫- صبر کن ببینم. چی می‌گی؟
‫یارو اسلحه داشت. ‫نزدیک بود ما رو بزنه.
‫فکر کردم دخلمون اومده‌ست.
‫ولی چیزی‌مون نشد.
‫ما چیزی‌مون نشد، اون مُرد.
‫- چون نمی‌تونست ببینـه... ‫- کی به اون اهمیت میده!
‫اون هیچی نیست!
‫اون نتیجۀ یه برنامه‌نویسیِ غلطـه.
‫اون کنسانترۀ میوۀ...
‫نظامیـه که واسه سرپا موندن ‫باید بهش...
‫گوشت قربانی پیشکش کرد.
‫اون مثل اکثر کدهای پایه‌ای، ‫کسل‌کننده و قابل پیش‌بینیـه.
‫و این چرخه انقدر ادامه‌دار می‌شه تا...
‫همۀ زن‌ها نابود شن و دنیا آتیش بگیره...
‫چی...؟
‫- چی می‌گی؟ ‫- می‌گم...
‫تو دنبال اینی که به قاتل ‫معنا و مفهوم ببخشی،
‫ولی اون چنین چیزی توی خودش نداره. ‫اون فقط...
‫اون فقط یه قاتلـه.
‫نمی‌دونم، داربی. من...
‫سعی می‌کنم این ماجرا رو هضم کنم،
‫و حسم رو بهت بگم و...
‫تو به فکر پرونده‌ای.
‫می‌خوام بدونم خودت چه حسی داری.
‫من خسته‌ام.
‫فقط خسته‌ام.
‫[مسافرخونه]
‫بیل؟ بیل؟
‫بیل؟
‫[فکر می‌کنم این کارمون افراط و تفریطه.] ‫[ماشین رو برات گذاشتم.]
‫[فنگز]
‫- متأسفم. ‫- اشکال نداره.
‫راستش خیلی خوبه که گریه می‌کنی.
‫نه، نه. حس گهیـه.
‫آره، ولی مثل تهوع می‌مونه.
‫نگه‌ش داری بدتره.
‫اون‌جوری آخرش ‫یه زن گوشت‌تلخِ سلیطه می‌شی.
‫راست می‌گه.
‫فقط...
‫هیچ‌وقت، از...
‫از وقتی نوشتمش، ‫این صفحه رو نخونده بودم.
‫موقع چاپ نسخۀ اولیه رو تأیید کردم، ولی...
‫چرا نخوندی؟
‫گمونم...
‫نمی‌خواستم ببینم چطور...
‫قبل از اینکه اون بذاره بره، ‫من ترکش کردم.
‫نمی‌خواستم باور کنم که...
‫نمی‌تونم عاشق کسی باشم.
‫درکت می‌کنم.
‫منم همین‌طور.
‫اون...
‫حرفی که زد برام خیلی جالب بود.
‫- اجازه هست؟ ‫- آره، البته.
‫گفت...
‫قاتل نتیجۀ یه «برنامه‌نویسیِ غلط»ـه.
‫آره، امم...
‫«یه کد برنامه‌نویسی شده که...
‫توی جسم‌های جدید متولد می‌شه.»
‫خب، یعنی چی؟
‫گمونم یعنی بیل...
‫قاتلش رو می‌شناختـه. ‫می‌دونست قاتلش هکر بوده.
‫و می‌خواست این رو به داربی بگه.
‫شاید حق با دیویده.
‫شاید واقعاً کار لو مِیـه.
‫لو می؟
‫می‌دونی که اون بیل رو می‌شناخت؟
‫یا حداقل بیل بدجوری ‫شهرهای هوشمند رو زیر تیغ بُرد.
‫شهرهای هوشمند این‌جوری نیستن که...
‫توش فقط چراغ‌ها ‫خودکار خاموش و روشن شن.
‫شهرهایی‌ان که توشون رد همه زده می‌شه.
‫- همه زیرنظرن. ‫- لعنتی.
‫خب، پس...
‫پس، لو می؟
‫ایوا چطور؟
‫نمی‌دونم، مـ... من...
‫حس می‌کنم که...
‫عاشق اندیـه؟
‫واقعاً هم هست.
‫کسی چه می‌دونه،
‫شاید بعد از اون همه جلسات درمانی،
‫اندی هم عاشقش شده باشه.
‫ولی ایوا بلده گیرندۀ ضربان‌ساز رو هک کنه؟
‫نمی‌دونم، ولی...
‫به مورفین و گیرندۀ ضربان‌ساز...
‫دسترسی داره.
‫شاید دست‌تنها نیست!
‫اندی!
‫تازه اندی بیشترین انگیزه رو...
‫واسه کشتن بیل و...
‫مقصر دونستن تو داره.
‫شاید بهتر باشه تو و زومر ‫رو از اینجا بیرون ببریم.
‫همین الان هم ببریم.
‫خب همه باید از اینجا بیرون بریم.
‫آره، ولی...
‫فکر کنم اون‌ها جون‌شون بیشتر در خطره.
‫حتی اگه پلیس اینجا بیاد.
‫اونی که قاتل واسه‌ش چاقو کشید تو بودی!
‫می‌دونم ولی واسه این بود که ‫نذاره بهت نزدیک‌تر بشم.
‫اگه می‌خواست منو بکشه، کشته بود.
‫ببین، من و شان تا ساحل رفتیم. ‫خیلی دور نیست.
‫شاید ۱۶ کیلومتر به سمت شرق باشه.
‫مهم نیست.
‫بیل همیشه می‌گفت کشتی روهان...
‫هیچ قطعۀ الکترونیکی‌ای نداره، ‫با ستاره‌ها کشتی رو هدایت می‌کنن.
‫چطوری می‌خوایم بهشون خبر بدیم؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی هیچ کشتی‌ای بدون ناخداش جایی نمی‌ره.
‫یه قایق نجات و مُنور می‌ذارن.
‫شاید این نزدیکی‌ها منتظرن.
‫لـی!
‫لی، صبر کن.
‫داربی؟
‫خدای من، دیوید!
‫متأسفم.
‫اینجایی پس، خانم‌ام.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.