..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫پنج، چهار...
‫سه، دو، یک...
‫برو خداروشکر کن که نمی‌تونم بزنمت.
‫نیازت دارم. ولی، ماری، ‫نمی‌تونی از دست من فرار کنی.
‫سطح آب داره بالا میاد.
‫و فقط منم که می‌تونم یه جای امن ببرمت،
‫چون فقط منم که چراغ دارم.
‫تا حالا با زبون خوش حرف زدم، ‫حالا بذار منطقی بگم.
‫زندگی تو توی دست‌های منه، همون‌طوری ‫که زندگی من توی دست‌های توئه.
‫من دنبال «دریای آتش» می‌گردم.
‫کی از «دریای آتش» بهت گفته؟
‫پدرت بهم گفت.
‫تو با پدرم صحبت کردی؟
‫فقط بگو کجاست!
‫بگو که پدرم زنده‌ست.
‫می‌دونم که زنده‌ست.
‫صداش رو می‌شنوم.
‫به صدای من گوش بده. ‫گوش بده.
‫نزدیک من بمون. خیلی شلوغه. متأسفم ماری.
‫[پاریس - ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰] ‫[چهار سال قبل]
‫می‌دونم که تولدته، ولی کلی کار دارم. ‫مراقب باش.
‫- گفتی داریم مسافرت می‌ریم. ‫- درسته.
‫پس چرا انقدر عجله داریم؟
‫چون، ماری، متأسفانه آلمان‌ها واسه حمله ‫به پاریس روز تولدت رو انتخاب کردن.
‫ببخشید.
‫آلمان‌ها با فرانسه چیکار می‌کنن؟
‫واسه غرور یه مرد، تمام شهرها رو غارت می‌کنن ‫و هر چیز باارزشی رو به تاراج می‌برن.
‫بیا، می‌شه کمک کنی کلید ‫گالری دایناسورها رو پیدا کنم؟
‫تو از این نظر خیلی از من سریع‌تری.
‫بیا، ماری. باید هرچی که می‌تونیم رو نجات بدیم ‫و بعدشم به فکر جون خودمون باشیم.
‫سمت راستت یه جعبه‌ست.
‫- دنیل! هنوزم می‌خوایش؟ ‫- آره، فوراً.
‫به محض اینکه بتونم برمی‌گردم.
‫شرمنده توام با خودم آوردم، ماری. ‫اگه توی آپارتمان می‌ذاشتم بمونی...
‫قول نمی‌دادم که حتماً برمی‌گشتم.
‫اون‌ها به خیابون‌ها نزدیک‌ان ‫و رفت‌وآمد رو منع می‌کنن.
‫وقتی نازی‌ها پاشون به موزه برسه، ‫اول از همه دنبال این می‌گردن.
‫- این جواهرات رو با خودمون می‌بریم؟ ‫- نه. اون طرفش رو بگیر.
‫به چندتا از معتمدهای خودم میدم ‫تا از پاریس ببرنش.
‫اگه اون‌ها رو بگیرن چی؟
‫قدم آخر.
‫وقتی سوار قطار شیم، ‫با کیک تولدت رو جشن می‌گیریم.
‫جنوب می‌ریم. خونهٔ یکی از دوستان.
‫کدوم دوست؟
‫دوستی که بتونم با فراغ خاطر ‫جواهرات قیمتی رو بهش بسپارم.
‫مثل تو، ماری.
‫بیا، اینو برام تا کن.
‫اینم از این.
‫حالا دایناسورها منتظرن.
‫دستت رو بده من بریم.
‫یادت نره بگی فوریه.
‫دنیل، خداروشکر که برگشتی.
‫آلمان‌ها جلوی در ورودی‌ان.
‫ما بهشون گفتیم موزه تعطیله، ‫ولی فکر کنم به‌زور وارد شن.
‫بذار بیان. براشون قهوه درست کن.
‫سیگار تعارف کن. پنج دقیقه زمان بخر.
‫کلید رو بده تا درهایی ‫که ازش اومدیم رو قفل کنه.
‫و موقع رفتن تظاهر کن ‫کلیدِ درست رو نمی‌تونی پیدا کنی.
‫اون‌هایی که از چشم‌شون استفاده می‌کنن ‫به‌سختی پیداش می‌کنن.
‫می‌بینی چقدر خوب حواسش به منه؟
‫- تو کجا میری؟ ‫- نگران نباش، من جام امنه.
‫مراقب خودت باش.
‫آقای دیلی، درها رو باز کن بذار وارد شن.
‫- منم الان میام. ‫- بگو داستان چیه؟
‫دارم از کت بارونی ‫ده فرانکیم استفاده می‌کنم...
‫تا الماس و جواهری که ارزشش ‫از نصف پاریس بیشتره رو ببرم،
‫و اون‌ها رو توی دهن یه ‫تیرانوسوروس رکس به ژنو بفرستم.
‫یکی از وحشتناک‌ترین ‫دایناسورهایی که پا به زمین گذاشته.
‫تا وقتی که آلمان‌های نازی پیداشون شد.
‫بیا، ازم دور نشو، ‫سمت راستت یه ستونه.
‫مراقب باش، مراقب باش. اینجا.
‫آلمان‌ها نزدیکن. اینجا. ‫بیا اینجا. بمون، بمون، بمون.
‫کیفت رو بده من. ‫باید روی چمدون بشینی.
‫بیا بالا. اینجا.
‫آفرین.
‫من می‌خوام بدوَم. باید بهم اعتماد کنی.
‫- اعتماد دارم. ‫- برو بریم. رفتیم.
‫یه چیزی رو بهت قول میدم، ماری.
‫این اون تولدیه که هیچ‌وقت فراموشش نمی‌کنی.
‫بعدش چی شد؟
‫یه ماشین منتظر جواهرات بود.
‫نمی‌دونم اونی که دنبالش بودی اونجا بود یا نه.
‫من می‌دونم.
‫انقدر دروغ نگو!
‫می‌دونم دست بقیه نبود.
‫پدرت پیش خودش نگه داشت. ‫بعدش به تو داد. کجاست؟
‫پدرم کجاست؟
‫ماری، یه چیزی رو باید بدونی.
‫تقصیر پدرته که کور شدی.
‫«دریای آتش» هم مقدسه و هم نفرین شده!
‫عزیزانِ صاحبان جواهر به ‫مصیبت‌های وحستناکی دچار می‌شن.
‫کوریِ تو هدیهٔ پدر عزیزت بود.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫سرجوخه فنیگ.
‫یه‌بار دیگه بمب‌ها حساب‌شده ‫هدایت و هدف‌گیری شده پرتاب شدن.
‫اومدم ببینم پیام رادیویی‌ای ‫اینجا دریافت کردین...
‫که مربوط به نخ‌دادنِ بمب‌افکن‌ها باشه،
‫که به‌جاش دیدم مشغول...
‫نظافتین!
‫برام جای سؤاله. اشمیت کجاست؟
‫ما... برقمون قطع شد. ‫فیوز سوخت، رفت یدکی بیاره.
‫نگرانم که شاید توی انفجار گیر افتاده باشه.
‫انقدر نگران بودی که ‫تصمیم گرفتی زمین رو تمیز کنی؟
‫اگه فیوز سوخته، ‫پس برق‌ها چرا روشن‌ان؟
‫و چرا رادیو کار می‌کنه؟
‫خودم توی زیرزمین فیوز یدکی پیدا کردم.
‫هنوز اون پایین خون ریخته. ‫پوتینم یه مقدار خونی شده.
‫گفتم تمیزش کنم.
‫نگاه...
‫یکی داره پیام رادیویی می‌فرسته.
‫بذار ببینیم چی می‌گن.
‫«درست مثل قدیم‌ها،
‫توی دفترم، توی باغ گیاه‌شناسی داخل پاریس،
‫فقط...»
‫«می‌خواستم بدونم منظورت ‫از "سال نو مبارک" چیه»
‫یه دختره.
‫یه دختر داره پیام صوتی رو می‌خونه.
‫کدش داره محل بمب رو اعلام می‌کنه.
‫ولی تو از قبل می‌دونستی، مگه نه فنیگ؟
‫و وقتی اشمیت فهمید اون رو کشتی، هوم؟
‫چرا؟
‫اسلحه.
‫- تو یه جاسوسی. ‫- نه.
‫پس توضیح بده!
‫من واسه زنده نگه داشتن ‫یه خاطره این کارو کردم.
‫یه محل امید.
‫تنها چیزی که «رایش» نمی‌تونه نابودش کنه.
‫می‌تونم همین‌جا بکشمت، فنیگ.
‫ولی...
‫تو تنها اپراتور رادیویی هستی ‫که توی سن-مالو داریم.
‫پس، من و تو...
‫قراره موقعیت کسی که پشت رادیو ‫پیام صوتی می‌خونه رو پیدا کنیم.
‫اون‌وقت یه اسلحه بهت میدم ‫و خودت دخل این دختر رو میاری.
‫شیرفهم شد؟
‫بله، قربان...
‫پیام متوقف شد.
‫کل روز رو وقت داریم.
‫بمب‌افکن‌ها رفتن.
‫دفعهٔ بعد که پیامش رو خوند، پیداش می‌کنیم.
‫من واسه اینکه از اولش به تو ‫مشکوک بودم اشمیت رو پیشت گذاشتم.
‫دیشب به فرماندهٔ آموزشگاهی ‫که توش آموزش دیدی زنگ زدم.
‫اون گفت تو واسه این کار ‫انتخاب شدی چون یه نابغه بودی.
‫به گفتهٔ خودش، یکی از بهترین‌ها توی آلمان.
‫تجهیزاتت رو آماده کن.
‫بجنب.
‫چی شد که به اینجا رسیدی؟
‫[یتیم‌خانهٔ ویکتوریاشتراس] ‫[اسن، آلمان - ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰]
‫به کارتون ادامه بدین، بچه‌ها.
‫حتماً پلیسِ رادیوییه.
‫اومده تا واسه شنیدن غیرقانونی ‫پیام‌های صوتی‌شون دستگیرت کنه.
‫اصلاً می‌فهمی چی داری میگی؟
‫زنده‌باد هیتلر.
‫بچه‌ها.
‫زنده‌باد هیتلر!
‫این بازدید رو مدیون چی هستیم، فرمانده؟
‫چند نفر از شما بچه‌ها ‫امروز به رادیو گوش دادین؟
‫هوم؟
‫اگه به برنامه ملی امروز گوش داده بودین،
‫اخبار باشکوه امروز رو می‌شنیدین.
‫بعدازظهر امروز، سربازهای آلمانی ‫وارد خاک پاریس شدن.
‫فرانسه بدون مقابله شهر رو تسلیم کرد.
‫فرانسوی‌ها ملت فاسدی‌ان.
‫به‌زودی مابقی خاک فرانسه هم تصاحب می‌کنیم.
‫اینو همراه آتش‌زنه آوردن.
‫اوم... درسته.
‫هیچ کدوم از بچه‌هاتون به موجی غیر از...
‫موج رادیوی ملی امروز گوش دادن؟
‫تو. تو می‌خواستی دستت رو بلند کنی.
‫اون... می‌خواست بگه از وقتی موج ‫«برندنبرگ آنتن» در دسترس قرار گرفت،
‫هیچ موج دیگه‌ای جز ‫موج ملی در دسترس نیست، قربان.
‫زنده‌باد هیتلر!
‫بله، روی کاغذ همینه.
‫ولی افراد باهوش همیشه ‫راهی برای دور زدن پیدا می‌کنن.
‫حتی راهی پیدا می‌کنن که از ‫خارج کشور به پیام‌های صوتی گوش بدن.
‫افراد باهوشی مثل تو، پسر.
‫- تو وارنر فنیگی، نه؟ ‫- بله، خودم‌ام.
‫درسته. خودتی.
‫قطعاً خودتی، و من واسه توئه که اینجام.
‫چون آوازه‌ت به گوشم رسیده.
‫می‌گن تو یه نابغه‌ای.
‫می‌گن تو نیمی انسان ‫و نیمی فرستندهٔ رادیویی هستی،
‫که توی کله‌ت سیم‌پیچیه که می‌تونه ‫از نیویورک امواج رو مخابره کنه.
‫من هفته‌هاست به برنامه‌های ‫رادیویی خارجی گوش ندادم، قربان.
‫زنده‌باد هیتلر.
‫- در واقع چند ماه... ‫- هیس!
‫من واسه برنامه‌های خارجی اینجا نیومدم.
‫نه.
‫من...
‫فقط واسه این اینجام چون ‫دوستی دارم که رادیوش خراب شده.
‫و از تو، ورنر فنیگ، ‫می‌خوام بیای و تعمیرش کنی.
‫و در لحظه‌ای، یک زندگی تغییر کرد.
‫اجازه هست؟
‫زیباترین خونهٔ اِسن.
‫خونهٔ مصادره شدهٔ یهودی‌ای ‫که ناخن‌هاش رو جلوی در جا گذاشته.
‫مثل مخالفتش با ترکِ این خونه.
‫هدیه‌ای به من از طرف شخصِ رهبر.
‫عزیزم، موزیک رو قطع کن و رادیوی ‫خراب رو به این پسر نشون بده.
‫می‌خوام رادیوم مثل اولش بشه.
‫فنیگ، درستش کن.
‫واسه تعمیرش به ابزار نیاز دارم، قربان.
‫و قبل از اینکه دنبالت بیایم، ‫یه سر به مدرسهٔ محل زدیم،
‫و کمدت رو باز کردیم...
‫و ابزاری که باهاش رادیوهای ‫غیرمجاز می‌ساختی رو پیدا کردیم.
‫یه گیرندهٔ فرکانس‌های ‫امواج کوتاه ۱۳.۱۰ پیدا کردیم،
‫ایستگاه ممنوعه‌ای که جایی توی فرانسه‌ست.
‫به یه پرفسور پیر گوش می‌دادی...
‫که واسه بچه‌ها برنامه‌ای راجع‌به علوم، نور، ‫قوهٔ تخیل و این‌جور چیزها می‌ذاشت.
‫بله.
‫اون فقط از واقعیت و چیزهای ‫قشنگ حرف می‌زنه، قربان.
‫- زنده‌باد هیتلر. ‫- زنده‌باد هیتلر.
‫بله، واقعیت و چیزهای قشنگ، ‫همهٔ این‌ها ممنوعه، ورنر فنیگ.
‫گوشت پر شده از کلمات ممنوعه، ‫واسه همین ذهنت هم آلوده شده.
‫حالا...
‫ما می‌دونیم داشتی چیکار می‌کردی،
‫و توام می‌دونی مجازاتت مرگه.
‫این پیشنهاد من به توئه...
‫تو رادیوی همسرم رو تعمیر می‌کنی...
‫وگرنه می‌میری.
‫یالا.
‫اتصال قطع شده، باید لحیم کنم.
‫اینجا لحیم نداریم.
‫یا درستش کن یا بمیر.
‫امروز ساعت یک ظهر، به وقت گرینویچ، ‫سربازان، تانک‌ها و مابقی تجهیزات آلمان‌ها...
‫رادیو تعمیر شد، قربان. ‫زنده‌باد هیتلر.
‫آفرین، فنیگ.
‫حالا موج رو قبل از اینکه ذهن ‫همه‌مون رو آلوده کنی عوض کن.
‫بله، قربان. البته.
‫[ایستگاه قطار سن-لازار] ‫[پاریس - ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰]
‫راستت، راستت.
‫بجنب. زود، زود. ‫پله‌ها دارن تموم می‌شن. بالا.
‫مراقب باش. منو بگیر. ‫منو بگیر، ماری. نزدیک بمون.
‫آخرین قطار پاریس ایستگاه رو ترک کرد.
‫دارین وقت‌تون رو هدر می‌دین! برگردین!
‫برگردین! باید برگردین. ‫باید از ایستگاه برین.
‫ایستگاه رو ترک کنین!
‫قطار آخر هم حرکت کرده!
‫باید فوراً از ایستگاه برین!
‫باید پیاده بریم.
‫- پیاده؟ ‫- بیا، آره.
‫راه دیگه‌ای نداریم. بیا.
‫ببخشید، ببخشید. ‫بیا، ماری. منو بگیر.
‫منو بگیر.
‫ماری، عزیزم. بذار چمدونت رو من بیارم.
‫خیلی سنگینه.
نکنه رادیوت رو آوردی؟
‫جایی که می‌ریم شاید رادیو نداشته باشن.
‫می‌خوام نظر پرفسور راجع‌به ‫اتفاقاتی که داره می‌افته رو بدونم.
‫ماریا، من متأسفم، ولی ‫نمی‌تونیم اینو با خودمون بیاریم.
‫می‌شه به من توضیح بدی چرا کل مردم شهر ‫وقتی جایی واسه رفتن ندارن، فرار می‌کنن؟
‫می‌تونی بگی چرا یهودی‌ها ‫زودتر از بقیه دارن میرن؟
‫می‌تونی بگی چرا یه کشور ‫دنبال تصاحب یه کشور دیگه‌ست؟
‫نمی‌تونم. هیچ کدوم‌شون رو نمی‌تونم توضیح بدم.
‫توی رادیو، می‌گن نازی‌ها ‫از تمام نژادهای دیگه بیزارن.
‫و از هرکسی که بخواد واقعیت رو بگه متنفرن.
‫- ماری... ‫- گوش بده چی می‌گم. گوش بده.
‫من باهاشون فرق دارم. خودم اینو می‌دونم.
‫می‌دونم سعی کردی ازم محافظت کنی، ‫ولی من فرق دارم.
‫واقعیت رو بگو.
‫آره. من واسه امنیتت ساکت می‌مونم.
‫فرق تو اینه که...
‫تو واسه شنیدن واقعیت حاضری ‫یه چمدون رو با خودت بیاری،
‫که این سر سوزنی از خوبی‌های توئه، ماری.
‫توی زندگی هرگز نباید ‫چیزی که هستی رو پنهان کنی.
‫ولی توی جنگ، توی چشم نبودن ‫می‌تونه زنده نگه‌ت داره.
‫من چمدونت رو میارم.
‫می‌دونی، پرفسور فقط با جَوون‌ها حرف می‌زنه.
‫باید این جنون دنیا رو درک کنیم.
‫- من خودم بارِ خودمو به دوش می‌کشم. ‫- نه.
‫این بارِ تو نیست که بخوای به دوش بکشی.
‫بیا.
‫من اینجام. اینجا.
‫خب، ماری. من این هتل به‌خصوص رو ‫واسه سرویس بی‌نظیرش انتخاب کردم.
‫بابا، صدای مرغ‌ها رو می‌شنوم!
‫درسته واقعاً. فقط غذای تازه.
‫و پیشخدمت زن و مرد و سرپیشخدمت‌ها،
‫و خدمتکارها خیلی فرهیخته‌ان ‫که اصلاً متوجهٔ حضورشون نمی‌شی.
‫نسیم خنکی رو حس می‌کنم.
‫روی تراس نشستیم، نه؟
‫آره، نمای روبه گل خشخاش خیره‌کننده‌ست.
‫امیدوارم صندلی و میزهای ‫ارزون و متوسط اینجا نباشه.
‫اوه، نه. تِمش ژاپنیه. ‫همه روی زانو نشستیم و غذا می‌خوریم،
‫و سرآشپز درجه یکِ اینجا ‫واسه ساندویچ‌های سالامیش معروفه.
‫- بفرما. ‫- مرسی.
‫می‌شه از یکی از سرپیشخدمت‌ها ‫بپرسی شال دارن؟
‫- آره. ‫- یه‌کم سرده.
‫مرسی، و...
‫شاید بهتر باشه به سرآشپز بگی...
‫نصف یکی از اون ساندویچ‌های معروفش هم کافیه.
‫- چرا؟ گشنه‌ت نیست؟ ‫- نه، ام...
‫باید غذامون رو ذخیره کنیم، بابا. من...
‫چون از اون جایی که نمی‌دونی کجا قراره بریم،
‫مطمئن نیستیم سفرمون چقدر طول می‌کشه.
‫من می‌دونم کجا قراره بریم.
‫تصمیم گرفتم به سن-مالو بریم.
‫همون که حاشیهٔ اقیانوسه؟
‫آره، همون. بخور.
‫اوم...
‫توی سن-مالو چه آشنایی داری؟
‫اونجا فامیل داریم.
‫چطور می‌خوایم تا اونجا بریم؟
‫یعنی...
‫قطاری نداریم.
‫کسی هم ما رو سوار نمی‌کنه ‫چون لطف و محبت مُرده،
‫و همهٔ مردم جهان باهم تبدیل به اهریمن شدن.
‫نه همهٔ مردم.
‫ماری، ساعت تقریباً ۱۰ ـه.
‫وقت صحبت‌های پرفسورته.
‫اگه اون می‌دونه چی قراره بشه، ‫منم دوست دارم بدونم.
‫امشب فکر کنم راجع‌به ذاتِ زمان صحبت می‌کنه.
‫ولی از هرچی که حرف بزنه، ‫همیشه از همهٔ موضوعات می‌گه.
‫شب خوش، بچه‌ها.
‫برنامهٔ امشب رو می‌خوام با چند کلمه شروع کنم،
‫هرجا که هستین شاید این‌ها به کارتون بیاد.
‫این‌ها خیلی وقت پیش توسط ‫نمایشنامه نویس یونانی، سوفوکل، نوشته شدن.
‫ولی فکر کنم کلمات به ما این ‫رو بفهمونن که شرایط تغییر نمی‌کنه،
‫حالا هرچقدر که می‌خواد، زمان بگذره.
‫این چیزیه که اون نوشته...
‫«ظالم اولاد غرور است...
‫که از جام زهرآلودِ بی‌ملاحظگی ‫و تکبر می‌نوشد...
‫تا از بلندای خود...
‫سراسیمه، به غبار امید سقوط کند.»
‫می‌دونم توی دورهٔ بدی هستیم، بچه‌ها،
‫ولی همیشه باور کنین که روشنایی چیره می‌شه.
‫حرف از روشنایی شد، ‫دوست دارم باهاتون راجع‌به...
‫ورنر!
‫گشتاپوها گرفتنت ‫بازم داری گوش میدی؟
‫یه ساعت در روز می‌خوام ‫حرف‌های محبت‌آمیز و منطقی بشنوم.
‫- آخ! دردم گرفت! ‫- باید گوش‌هاتو ببرم.
‫درد گرفت!
‫نه اندازهٔ یه گلوله توی ‫سرت یا یه طناب دور گردنت!
‫ورنر، تو تنها کسی هستی که دارم.
‫تو خانوادهٔ منی. تنها کسی که مونده. ‫نمی‌تونم از دستت بدم.
‫- ببخشید گوشتو گرفتم. ‫- خیلی زورت زیاده!
‫خیلی زیاده!
‫یه‌کم شکلات پیدا کردم.
‫- خب، پرفسور چی... ‫- ورنر!
‫سربازها اینجان!
‫می‌گن می‌خوان با تو صحبت کنن.
‫ورنر، تو رو به‌زور ازمون نمی‌گیرن.
‫تو برگزیده شدی چون خیلی باهوشی.
‫می‌گن هنوز خیلی بچه‌ای.
‫می‌گن از صفر به اینجا رسیدی.
‫می‌گن سقف آرزوهات باید آسمون باشه.
‫ولی من بهت باور دارم. ‫می‌دونم که دست به کارهای بزرگی می‌زنی.
‫مرسی.
‫همین‌جوری که هستی بمون، ورنر فنیگ.
‫با اینکه بعضی وقت‌ها خیلی رو مخی.
‫- نباید عوض شی! ‫- دوباره داری فشارم میدی.
‫نذار روت تأثیر بذارن.
‫نذار قانعت کنن.
‫روحت رو همین‌جوری پاک نگه‌دار، خب؟
‫مثل یکی از همون ایستگاه‌های رادیویی مسخره‌ت.
‫فرکانست رو عوض نکن.
‫قول میدم.
‫آره.
‫قول میدم.
‫جوتا... جوتا... جوتا... جوتا...
‫- قول میدم. ‫- جوتا.
‫تبریک می‌گم.
‫تعمیر رادیو یه آزمون کوچولو بود ‫که بدجوری روسفیدم کردی.
‫منو کجا می‌برین؟
‫جایی که از پسرها مرد می‌سازن.
‫و از مرد یه سرباز.
‫زنده‌باد هیتلر.
‫خب، برو که رفتیم، ماری. ‫برو که رفتیم!
‫برو راست، ماری. برو راست. خوبه.
‫خب، حالا کلاچ رو بگیر.
‫- کلاچ دیگه چیه؟ ‫- کلاچ دیگه!
‫پای چپت رو بلند کن. اونجاست.
‫آره! خیلی‌خب! برو کنار. برو کنار.
‫حالا دیگه ماشین می‌دزدیم؟
‫این هر ماشینی نیست، سیتروئنه.
‫در ضمن نمی‌دزدیمش، ‫داریم واسه فرانسوی‌ها آزادش می‌کنیم.
‫[مرکز آموزش‌های سیاسی و بین‌الملل]
‫ببین، هر دفع به یه خونهٔ بزرگ‌تری میارمت.
‫مرکز آموزش‌های سیاسی و بین‌الملل.
‫بهترین مدرسهٔ استعدادهای برتر آلمان.
‫ساخته شده برای باهوش‌ترین‌ها و قوی‌ترین‌ها.
‫فقط ابرانسان‌ها اینجا دَووم میارن.
‫فریدریش نیچه می‌خونی، ورنر؟
‫نه، من نمی‌خونم.
‫فقط گوش میدم.
‫«چیزی که ما رو نکشه، قوی‌ترمون می‌کنه.»
‫زنده‌باد هیتلر.
‫تو کی هستی؟
‫سرهنگ دوم، سایدلر.
‫یه نماینده از حوزهٔ اِسن برای ثبت‌نام آوردم.
‫به من گفتن اول اینجا بیام.
‫چی هستش؟
‫جادوگره.
‫این ورنر فنیگه.
‫این پسر یه استعداد به‌خصوصی ‫توی کار با رادیو داره.
‫درسته، خب...
‫من که نپرسیدم استعدادش چیه، درسته؟
‫من صریحاً پرسیدم «چی هستش؟»
‫اون یه پسره.
‫وقتی یکی می‌پرسه «چی هستی»
‫منظور اینه که چه نژادی هستی.
‫نژادی که هستی تو رو تعریف می‌کنه.
‫حالا، خواهشاً بگو چه نژادیه؟
‫آلمان آریایی.
‫ولی طبق فرمی که پر کردی،
‫ورنر فنیگ توی یتیم‌خونه پیدا شده.
‫پس، یتیمه!
‫پدرت کی بود، ورنر فنیگ؟
‫نمی‌دونم پدرم کی بود.
‫قربان!
‫قربان.
‫مادرت چی؟
‫فوت کرده، قربان.
‫فوت کرده، چی؟
‫فوت کرده قربان... زنده‌باد هیتلر.
‫منظورم اینه مادرت هم آلمانی آریایی بود؟
‫بله، قربان.
‫ولی پدرت که اومد و رفت ممکنه هر نژادی باشه.
‫لباس‌هات رو دربیار.
‫اگه یه پسر برگهٔ رفع ابهام ‫نژاد خودش رو نداره،
‫قبل از اینکه پاش رو داخل ‫این مرکز آموزشی بذاره،
‫باید صفر تا صد آزمایش بشه،
‫تا از ساختار ژنتیکی نژادیش باخبر شیم.
‫گفتم لباس‌های کیریت رو دربیار!
‫من تک‌تک اعضای بدنش رو بررسی می‌کنم.
‫قطر لب، مقدار برآمدگی بینی،
‫تراکم استخوان، رنگ چشم، رنگ پوست،
‫فاصلهٔ بین دو ابرو، قطر دور سر.
‫و تنها بعد از اتمام تمام آزمایشات،
‫و مطمئن شدن از یهودی نبودنش...
‫گفتم همهٔ لباس‌هاتو دربیار!
‫اون‌وقت پذیرش می‌شه.
‫جناب سایدلر، ممنون که به فکر ما هستین.
‫حالا لطفاً برگردین به اِسن.
‫ورنر فنیگ حالا دیگه مهمان ماست.
‫زنده‎باد هیتلر.
‫یه خبر خوش برات دارم، ورنر فنیگ.
‫یهودی نیستی.
‫پس می‌تونی بمونی و...
‫عضو این مرکز آموزشی باشی.
‫ولی بدون...
‫این پسری که هستی، به‌زودی می‌میره،
‫و جاش رو به کسی که فراتر از یه انسانه میده.
‫توجه!
‫- زنده‌باد هیتلر. ‫- زنده‌باد هیتلر.
‫یه پسر جدید دارین.
‫این یونیفرم کارته.
‫این لباس باشگاه‌ته.
‫بند شلوارِ هفتی از پشت بسته می‌شه ‫و موازی‌ها از جلو.
‫آستین‌ها تا آرنج تا می‌خوره،
‫یه چاقو به‌علاوهٔ قلافش ‫سمت راست کمربندت بسته می‌شه.
‫کتاب، سیگار و دارایی شخصی ممنوعه.
‫این کمد توئه.
‫جز یونیفرم، پوتین، چاقو ‫و واکس چیزی توی کمد نمی‌ذاری.
‫بعد از خاموشی صحبت نداریم، ‫نامه‌ها روزهای چهارشنبه پست می‌شن.
‫ما پوستِ ضعف، ترس و تأملت رو می‌کَنیم.
‫به آبشار، به رگباری از گلوله‌ها تبدیل می‌شی.
‫قید راحتی رو می‌زنی و تنها ‫وظیفه‌ت رو توی اولویت قرار میدی.
‫غذات می‌شه کشور و اکسیژنت می‌شه ملت.
‫متوجه‌ای!
‫بله، قربان. متوجه‌ام.
‫خوبه.
‫طبق سنت همیشگی‌مون بهش خوش‌آمد بگین.
‫فرار کن.
‫جوتا، خواهر عزیزم،
‫اینجا جای خیلی جالبیه.
‫کلی جنگل و زمین هست و هوا هم خیلی پاکه.
‫بقیهٔ بچه‌ها هم خوبن. ‫با اینکه اکثراً از من بزرگ‌ترن.
‫هنوز به رادیو دسترسی ندارم،
‫ولی مطمئنم که به اونم می‌رسم.
‫خواهش می‌کنم به خانم الینا بگو نگرانم نباشه،
‫چون من خوبم...
‫و از هوای تازه دارم لذت می‌برم.
‫امیدوارم همه‌تون خوب باشین.
‫همه‌تون رو قلباً دوست دارم ‫و دلم براتون تنگ شده.
‫با آرزوی بهترین‌ها، ‫و زنده‌باد هیتلر،
‫از طرف ورنر.
‫کافیه، کافیه!
‫تو حتماً همون پسر جدیده‌ای که متخصص رادیوئه.
‫پاشو، پاشو ببینم، پسر.
‫با این یکی مهربون باشین.
‫رایش خیلی به این یکی امیدواره.
‫بیا.
‫یا مثل شیر می‌میری،
‫یا خیلی زود محو می‌شی.
‫پاشو، بدو ببینم.
‫[سن-مالو] ‫[چهار سال بعد]
‫یادت باشه، فنیگ...
‫اگه قصد خرابکاری داری...
‫فقط جون خودت به‌خطر نمی‌افته!
‫حواسم به خواهرت هم هست...
‫جوتا.
‫اگه نتونی موقعیت ‫موج کوتاه ۱۳/۱۰ رو ردیابی کنی،
‫خواهرت هم می‌میره.
‫و خیلی بد هم می‌میره.
‫بابا، امروز یاد سفرمون به...
‫برو!
‫سن-مالو افتادم.
‫توی ماشینی که دزدیده بودیم،
‫که چطور توی طویله و پرچین‌ها ‫و مرغ‌های دزدی، وسط راه خوابیدیم.
‫یادمه چطور همون موقع‌ای که ‫بنزین تموم کردیم به شهر رسیدیم...
‫توی فاصلهٔ ۵۰۰ متری به سمت شرق ‫داره پیام رو مخابره می‌کنه.
‫همین رو برو راست.
‫و یادمه اولین‌بار که اینجا رسیدم نگران بودم،
‫نمی‌دونستم سرنوشت‌مون چی می‌شه ‫و قراره کی رو ببینیم.
‫ولی با عشق و لذت روبه‌رو شدیم.
‫همهٔ این‌ها حالا از ما خیلی دور به‌نظر میاد.
‫بابا...
‫دعا می‌کنم سیگنالِ این رادیو ‫هرجا که هستی به دستت برسه،
‫چون من هیچ‌وقت، هیچ‌وقت ‫امیدم رو ازدست نمیدم.
‫به هیچ وجه.
‫تمام عشق من.
‫پیاده شو.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫وقتشه رفیقت رو ببینیم.
‫هرکی که هستی، خواهش می‌کنم منو ببخش.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.