..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫«دوازده آگوست سال 1944»
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫فنیش.
‫بجنب.
‫خب...
‫تو جلو بیفت.
‫اگه همدست داشته باشه، ‫اول خودت می‌میری.
‫اگه تنها باشه توفیق کشتنش نصیب خودت میشه.
‫بگیرش.
‫بگیرش!
‫با یک ارتباط
‫می‌تونم دستور بدم که خواهرت رو ‫جلوی سگ‌های اس اس بندازن.
‫البته وقتی که سگ‌بان‌ها کارشون با ‫خواهرت تموم بشه.
‫راه بیفت.
‫راه بیفت!
‫آفرین.
‫ایست!
‫- ماری! ‫- جاش امنه، قول میدم.
‫تو الان به فرمانده‌ت شلیک کردی.
‫قصه‌ش مفصله.
‫ماری! نگران نباش. ‫اوضاع روبراهه.
‫قفل در شکسته!
‫باید از داخل چفتش رو بکشی.
‫آمریکایی‌ها تو راهن. ‫چند روزی بیشتر طول نمی‌کشه برسن.
‫رادیوهای تو کمکشون می‌کنه ‫هدف بمباران رو مشخص کنن.
‫فقط باید یه خرده دیگه قوی باشی.
‫برای گرفتن دستور امشب ‫کنار چفت در رو لمس کن.
‫متحدان ما بقیه‌ی کارهاش رو انجام میدن.
‫کمکم کن.
‫جسد‌ها رو قراره همین‌جا ول کنیم؟
‫چندتا رفیق دارم که ‫آشغال‌ها رو جمع می‌کنن.
‫با ماشین جسد‌ها رو می‌برن ‫و می‌ندازن برای کاکایی‌ها بخورن.
‫خوبه.
‫پس اسمش ماریه.
‫نمی‌خوام اسمش رو از دهن ‫یه آلمانی بشنوم.
‫من نمی‌دونم کدوم خری هستی
‫ولی می‌خوام این قصه‌ی مفصّلت رو بشنوم.
‫کتت رو در بیار.
‫با من باید بیای.
‫ماری! در اصلی رو می‌بندم! ‫بیا و قفلش کن.
‫بریم.
‫«فصل بیست و دوم.»
‫«بخش دوم.»
‫«تمام نور‌هایی که نمی‌توانیم ببینیم»
‫سورپرایز! ‫(چهار سال قبل)
‫دنیل؟
‫عمه مانک، این دختر کوچیکم ماریه. ‫همونی که بیشتر اوقات راجع بهش نامه می‌نوشتم برات.
‫خوشحالم از دیدنتون خانم مانک.
‫من هم خیلی خوشحال شدم.
‫- بیاین تو، بیاین تو. ‫- ممنون.
‫- این رو من برمی‌دارم.
‫یکی دیگه مونده.
‫می‌دونم عمو ایتین از مهمون خوشش نمیاد ‫ولی اومدیم دیگه.
‫برادرم حالا کنار میاد، بیاین!
‫- کجاییم؟ ‫- توی آشپزخونه.
‫- اینجاست؟ ‫- معلومه که اینجاست.
‫میره توی اتاق زیر شیرونی ‫با رادیوش ور میره.
‫ایتین؟
‫عمو ایتین!
‫صدات رو نمی‌شنوه. ‫هدفون می‌زنه.
‫- چه جور رادیویی داره؟ ‫- امم...
‫یه رادیوی روی اعصاب، جذاب، 24 ساعته روشن ‫که ذهنش رو کنترل می‌‌کنه.
‫باز بهتر از اینه که بره ‫به اقیانوس خیره بشه
‫که البته سرگرمی دیگه‌ش همینه.
‫دنیل.
‫امیدوارم هر روز بهش بگی ‫چقدر خوشگله.
‫عمه منک، کوره، کر که نیست.
‫خودم میشه آینه‌ی روی دیوار
‫و بهش میگم کِی خوشگل باشه و کِی نباشه.
‫عمه مانک، ‫بی‌ادبی نباشه ها
‫ولی این سه روز سفرمون رو داشتیم
‫با گیاه‌های مزخرف و نون بیات سر می‌کردیم.
‫- و تخم مرغ دزدی و ماشین دزدی. ‫- خیلی‌خب...
‫راستش خودم پشت ماشین نشستم.
‫نیازی نیست وارد جزئیات بشی.
‫حالا باید همه‌چیز رو برام بگی! بیاین، بشینید!
‫پناه بگیرید!
‫چیزی می‌بینی؟
‫پناه بگیرید؟
‫شیمیایی زدن!
‫ایتین!
‫ماسکت رو بزن! ‫ماسکت توی جعبه‌اته!
‫ایتین! ایتین! نمی‌دونم چی‌کار کنم. ‫نمی‌‌دونم چطوری کار می‌‌کنه.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب!
‫ماسک وامونده‌تون رو...
‫ایتین!
‫عمو ایتین!
‫- منم! دنیل! ‫- آره!‌ آره، من اینجام.
‫میشه بیام داخل؟
‫در قفله... صبر کن.
‫می‌دونم از غافلگیری خوشت نمیاد.
‫- دنیل. ‫- آره.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫میشه بیام داخل؟
‫وای نه.
‫یعنی... فکر نکنم واقعا بخوای.
‫بابت سر و صدا من پنجره‌ها رو می‌بندم.
‫با کوچک‌ترین صدایی می‌ترسم.
‫بگذریم، به نظرم من باشم ‫جو بینتون سنگین می‌شه.
‫بوی گل یاس رو حس می‌کنم.
‫ادکلن منه. ‫آخرین چیز مزخرفی که ازم مونده.
‫میام پایین.
‫کل روز به چی گوش میدی؟
‫می‌‌دونی، دنیا با خودش مثل یه ‫عصبانی مجنون با خودش صحبت می‌کنه.
‫میکروفن برای چیه؟
‫عمو ایتین، ‫پخش از رادیو غیر قانونیه.
‫- مجازاتش مرگه. ‫- واقعا؟
‫من زیاد روزنامه نمی‌خونم.
‫وایستا...
‫عجب بوی املتی میاد!
‫چه افتخاری نصیبتون شده.
‫رزماری و آویشن زده.
‫به نظرم افتخار از من نیست.
‫من تنها نیومدم اینجا.
‫خب...
‫بذار از داداشم برات بگم ایتین.
‫شنیدم از رادیو خوشش میاد.
‫تعریف می‌کنم برات در موردش.
‫ببین، عمو ایتین قهرمان جنگ بوده.
‫یه عالمه مدال کسب کرده ‫که همشون رو توی اقیانوس انداخته.
‫همین اقیانوس که از پنجره داری می‌بینی.
‫من که اقیانوسی نمی‌‌بینم خانم مانک.
‫وای خدا خیلی ببخشید.
‫خب، قهرمان جنگ بوده...
‫چیزهایی که توی جنگ دیده رو ‫هنوز هم می‌بینه.
‫وقتی چشماش رو می‌بنده می‌بینه.
‫مخصوصا وقتی سر و صدایی باشه ‫یا ناخواسته اتفاقی بیفته.
‫صدای بلند ماشین و مر‌غ‌های دریایی.
‫به مدت بیست سال
‫تقریبا از موقعی که از جنگ برگشت
‫اینجا موند و از خونه بیرون نرفت.
‫حتی سمت ساحل هم نمی‌ره؟
‫حتی سمت ساحل هم نمی‌ره.
‫میگه با کتاب‌هاش به درون ‫دنیا سفر می‌کنه
‫هر چند کم می‌بینم کتاب بخونه
‫ولی رادیو رو کم دیدم بذاره کنار.
‫باهاش راجع به هوای تازه و نور صحبت می‌کنم.
‫- ولی می‌دونی این احمق چی می‌گه؟ ‫- چی؟
‫می‌گه
‫مهم‌ترین نور در دنیا، نوریه که ‫ما نمی‌تونیم ببینیم.
‫ماری...
‫ایشون عمو ایتینه.
‫ایتین، این دختر کوچیکم ماریه.
‫ماری، حالت خوبه؟
‫آره.
‫بابات میگه سفر سختی برای رسیدن به اینجا داشتی.
‫ببخشید.
‫نشـ... نشنیدم. ‫می‌شه دوباره بگید؟
‫بابات گفتی تو سفر جالبی داشتین.
‫خیلی سفر جذابی بود.
‫رادیو داری؟
‫آره.
‫ازش چیزی پخش می‌کنی؟
‫ایتین، خیلی گرسنه‌اند. ‫چندتا نون برش بزن.
‫خوش اومدی ماری.
‫نون، ایتین.
‫حالت خوبه؟
‫صبحونه آماده‌ست، بخورید!
‫یه جوری مزه میده انگار ‫خونه‌ی خودته ماری. بخور.
‫«سن‌ملو، آگوست سال 1944»
‫اشکالی نداره. ‫هنری با منه.
‫این رو بردار.
‫از اجاق فاصله بگیر آلمانی.
‫شما توی کشورتون اجاق دوست دارید، نه؟
‫امشب حمله‌های هوایی بیشتری داریم. ‫کلی کار داریم.
‫احتمالا لازم باشه بری یکم بخوابی.
‫- خودت چی؟ ‫- من از زندانی بازجویی می‌کنم.
‫وقتی بهت اشاره کردم که ‫فرمانده‌ت رو کشتی
‫گفتی قصه‌ش مفصله.
‫گفتی توی اون خونه از اسم ‫یه دختره‌ای خوشت اومده.
‫ماری، اسم قشنگیه.
‫چرا ازش خوشت اومده؟
‫بازم قصه‌ش مفصله.
‫فرستنده‌ای که باهاش پخش داشت رو پیدا کردی.
‫موج کوتاه 13.10.
‫چی شد؟
‫وقتی بچه بودم ‫موج کوتاه 13.10 تنها امیدم بود.
‫موج کوتاه 13.10...
‫راه فرارم بود.
‫مأمن من بود.
‫فکر نکنم بتونی درک کنی.
‫امتحانم کن.
‫بمب‌افکن‌ها تا غروب آفتاب اینجا نمیان.
‫همیشه از رادیو خوشم می‌اومد.
‫و جوون‌تر که بودم همین ‫علاقه‌م من رو خیلی توی دردسر انداخت.
‫چه دردسری؟
‫«مؤسسه ملی سیاسی آموزشی ‫«سال 1912»
‫فکر نکن!
‫فکر نکنید!
‫دستور که دادم ‫با رضایت کامل انجامش می‌دین.
‫افکار، اعمال رو نابود می‌کنه!
‫فردریک نیچه میگه نباید به اعمالمون فکر کنیم!
‫صرفا باید مداماً، مداماً، مداماً انجامش بدیم.
‫پدر شما پیشوای شماست. ‫و داره بهتون می‌گه بپرید!
‫بپر!
‫زودباش!
‫زودباش.
‫درد چیه؟ درد هیچی نیست!
‫ادامه بدید!
‫توی هر کدوم از این جعبه‌ها
‫تمام قطعات یک رادیو ترنسیور ساده رو پیدا می‌کنید.
‫از الان شما یک ساعت برای ساخت ‫یک رادیویی که کار کنه، وقت دارید.
‫ما شکارچی هستیم، نه طعمه!
‫شیر حق این رو نداره گوشت بقیه‌‌ بشه!
‫تکون بخور!
‫افراد قوی حق این رو ندارن که ضعیف باشن!
‫افراد قوی ضعیف‌ها رو می‌بلعن!
‫بجنبید!
‫موزارت، ویوالدی، باخ...
‫هیچ‌کدوم مثل آتو گراتینگن به بشریت خدمت نکردن،
‫مخترع آلمانی رادیوی ارزون.
‫گوبلس خودش گفت ‫بدون رادیو
‫نازی‌ها اصلا نمی‌تونستن قدرت رو تصاحب کنن.
‫چیزی که شما دارید ‫می‌سازید سلاح جنگه.
‫53 ثانیه.
‫ولک‌هایمر، می‌ری توی جنگل.
‫تا ده دقیقه‌ هر چقدر که می‌تونی دور شو ‫و ترنسیورت رو فعال کن.
‫برو.
‫شروع کن.
‫نه.
‫بذارش سر جاش.
‫وقتی در جبهه‌ی شرق داری عملیات انجام میدی
‫همیشه کاغذ قلم نداری که ‫محاسباتت رو ثبت کنی.
‫جبهه‌ی شرق؟ من خیلی جوون نیستم؟
‫آلمان به افراد نابغه نیاز داره.
‫بیا، بگیرش.
‫محاسباتت رو روی گِل بنویس.
‫ولک‌هایمر هزار و دویست متری ‫به سمت جنوب شرقی اینجاست.
‫ورنر...
‫سن فقط یه عدده.
‫نبوغ، استعداده.
‫بعد از اون به من ترفیع دادن.
‫بعدش وارد واحد مخابرات شدم
‫و در نهایت به جبهه‌ی شرق فرستادنم.
‫و توی شرق، ‫پارتیزان‌ها رو می‌گرفتی...
‫اتفاقی که بعد رسیدن به ‫اونجا افتاد هم قصه‌ش مفصله.
‫چیز‌‌‌هایی که دیدم...
‫مدام اذیتم می‌کنه.
‫باید بری به زیرزمین.
‫بقیه امشب برمی‌گردن ‫و محاکمه برگراز می‌شه.
‫بهشون می‌گم به خلاف میلت ‫فرستادن به جبهه‌ی شرق.
‫بعد اینکه سرباز شدی فقط ‫از کاری که انجام دادی خوششون اومد.
‫من کارهای بدی کردم...
‫کارهای بد زیاد.
‫من هم کارهای بدی کردم.
‫ممنون.
‫هیچ‌وقت نگفتی...
‫چه علاقه‌ای به این دختر کوری که
‫این‌قدر بد کتکت زد داری.
‫خیلی هم کوچیک نیست.
‫زنیکه‌ی جنده نزدیک بود سرم رو بشکنه.
‫یه چیزی داره که مال خودش نیست.
‫می‌‌شه بپرسم چه چیزی؟
‫یه الماس.
‫حتما ارزش زیادی داره.
‫بیشتر از پول برای من می‌ارزه.
‫سه سال پیش من رو معاینه کردن.
‫بدنم داره از خودش تغذیه می‌کنه.
‫هر روز هم یکم بیشتر میشه.
‫و یه الماس تو رو درمان می‌کنه؟
‫مطمئنم می‌کنه.
‫سه سال داشتم ‫دنبالش می‌گشتم.
‫سه سال کوفتی.
‫«موزه‌ی تاریخی طبیعی» ‫«پاریس، مِی سال 1941»
‫- کی دزدیدتش؟ ‫- نمی‌دونم والا.
‫به این آدرس برو.
‫اگه زن و بچه اونجا بود
‫تا نیم ساعت دیگه اگه ‫این مرد خونه نیومد بکششون.
‫نه.
‫حالا ساعته که ارباب توئه.
‫بیاین دوباره شروع کنیم.
‫اگه حقیقت رو بهم بگی
‫به موقع می‌رسی خونه ‫تا خانواده‌ت رو نجات بدی.
‫کی جواهرات توی صندوق رو برداشته؟
‫اسمش دنیله.
‫دنیل لبلانک.
‫- ارباب قفل‌های توی موزه. ‫- خدا من رو ببخشه.
‫کجا رفت؟
‫به خدا نمی‌دونم. ‫بهم نگفت.
‫ولی... جواهراتی که دنبالشی
‫بردنش به ژنو.
‫توی سر یه دایناسور قایمش کردن.
‫اگه به سربازهای ایست بازرسی اطراف شهر خبر بدی
‫تمام جواهرات این اتاق مال تو می‌شه.
‫حالا میشه برم خونه؟
‫خواهش می‌کنم.
‫طبق آرشیو
‫یه سنگ به خصوصی توی صندوق بوده
‫که ارزشش از همه‌شون با هم بیشتره.
‫اسمش دریای شراره‌ها دریا بود.
‫اینجا نگهش داشتن، آره؟
‫آره، به نمایش نذاشتنش.
‫یه خرافه‌‌ای هست.
‫یه طلسم.
‫دنیل لبلانک با دستای خودش ‫لمسش کرد؟
‫به طلسم اعتقادی نداره. ‫مثل من آدم اهل علمه.
‫این سنگ فقط دست ما دو نفر بود.
‫- فقط تو و اون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌‌کنم بذار برم خونه.
‫- وقتی جواهرات رو گرفت تنها بود؟ ‫- آره.
‫با دخترش بود.
‫یه زن؟
‫دختر.
‫کوره.
‫یه دختر داره که کوره؟
‫پس شاید دنیل لبلانک، ‫مرد اهل علم
‫باید یه تجدید نظری راجع به ‫این خرافه داشته باشه.
‫دنیل لبلانک و این دختر کوره کجا رفتن؟
‫گفـ... گفتم که نمی‌دونم. ‫قسم می‌خورم نمی‌دونم! به خدا نمی‌دونم.
‫به جان بچه‌هام قسم. ‫به خدا قربان نمی‌دونم کجا رفته!
‫می‌دونی طلسم دریای شراره‌ها چیه؟
‫خواهش می‌کنم. حداقل یه ربع طول می‌کشه ‫برسم خونه.
‫خواهش می‌کنم بذارید برم!
‫کسایی که به دستش بیارن جاودانه می‌شن!
‫خواهش می‌کنم...
‫ولی کسایی رو که دوست داره ‫از فلاکت افتضاحی رنج می‌برن.
‫باید حداقل دست‌کش دستت می‌کردی.
‫نه! هنوز وقت هست که برم خونه!
‫خواهش می‌کنم بذارید خانواده‌م رو نجات بدم! ‫خانواده‌م!
‫سر دایناسور رو پیدا کردیم.
‫ولی دریای شراره‌ها توش نبود.
‫فکر می‌‌کنی دست همون دختر کوره؟
‫می‌دونی، وقتی آمریکایی‌ها بیان
‫مردم کشون کشون منو به عنوان ‫خائن می‌برن توی خیابون
‫چون با سرباز‌های آلمانی خوابیدم.
‫سرم رو می‌تراشن. ‫من رو توی قیر سیاه می‌‌ذارن
‫بالشت‌های پُر از پَر رو می‌ذارن روی صورتم.
‫بعدش اعدامم می‌کنن.
‫وقتی آمریکایی‌ها بیان با ‫سرنوشتمون روبه‌رو می‌شیم.
‫می‌تونی من رو از این شهر ببری بیرون؟
‫چرا باید همچین کاری بکنم؟
‫چون می‌دونم دختر کور کجا زندگی می‌کنه.
‫می‌شه فصل دوم، بخش دوم ‫«بیست هزار فرسنگ زیر دریا».
‫بابا، اگه گوش می‌دی
‫نزدیک بود دیشب روی ‫یک تیکه سنگ بمیرم.
‫من دنبال دریای شراره‌هام! ‫کجاست؟
‫نمی‌دونم چقدر تا موقعی که ‫آلمانی‌ها دوباره پیدام کنن وقت دارم.
‫ولی تا وقتی پیدام کنن ‫من همین‌جا که همه چیز شروع شد می‌مونم.
‫بعد از اون همه بمب
‫تمام دود‌ها...
‫هنوزم بوی گل یاس رو حس می‌کنم.
‫اینجا پنج‌تا پله‌ست.
‫می‌پیچی به سمت چپ.
‫و فقط بخاطر این اینجا راهت میدم ‫چون نمی‌تونی ببینی چه فاجعه‌ایه اینجا.
‫- قضاوتم نمی‌کنی. ‫- اوه.
‫گل یاس؟
‫بوی گل یاس من رو یاد
‫زمانی که جوون و بچه ژیگول بودم می‌ندازه.
‫- می‌دونی ژیگول یعنی چی؟ ‫- نه.
‫خوبه. حالا بشین اینجا.
‫خیلی‌خب.
‫آره، الان روبه‌روی رادیوی من نشستی.
‫اگه این رو روشن کنم...
‫این گیرنده‌ست.
‫و این صفحه‌ی رادیویی می‌تونه در چند ثانیه ‫ببره به کل دنیا.
‫یه موقع آفریقام،
‫بعدش کوبا، ‫بعدش استرالیام
‫و بعدش لعنتی، باتریش تموم میشه،
‫و باید برم زیرزمین یه باتری جدید بیارم.
‫میکروفن برای چیه؟
‫میکروفون به فرستننده وصله،
‫و گاهی ازش استفاده می‌کنم که بین ‫این همه صدا حرفم رو اضافه کنم.
‫چه حرفی می‌زنی؟
‫میگم «دنیای جای قشنگی نیست؟»
‫بعدش تو می‌پرسی
‫«پس چرا داریم نابودش می‌کنیم؟»
‫همین رو نمی‌گی؟
‫گاهی که حرف می‌زنم، ‫کلمات همین‌طوری به ذهنم میان
‫ایتین...
‫میشه ایتین صدات کنم؟
‫چون اگه بگم عمو ایتین بزرگ انگار ‫دارم با یه امپراتور صحبت می‌کنم.
‫واقعا هم امپراتورم ولی ‫فقط توی این اتاق زیر شیروونی.
‫ایتین، احساس می‌کنم همین الانش هم می‌شناسمت، ‫ولی انگار به یه اسم دیگه.
‫ماری، به نظرم باید بری.
‫بابات گفت که می‌خواسته تو رو به اقیانوس ببره.
‫- چرا باهامون نمیای؟ ‫- نه.
‫چرا نه؟
‫بخاطر اینه که چیزهایی می‌بینی ‫که اینجا نیستن، نه؟
‫چیزهایی که نمی‌تونی فراموش کنی.
‫ماری، پدرت منتظره.
‫وقتی صدات رو طبقه‌ی پایین شنیدم، ‫مطمئن بودم که صدات رو می‌شناسم.
‫بیشتر عمرم رو ‫به برنامه‌ی مردی که
‫اسم خودش رو گذاشته پروفسور از ‫موج کوتاه 13.10 گوش می‌دم
‫تو همون پروفسوری.
‫خب، چرت و پرته.
‫به من می‌خوره پروفسور باشم؟
‫نمی‌دونم چی بهت میاد
‫ولی صداها رو طوری می‌شناسم ‫انگار صورت آدم‌هاست.
‫تو همون پروفسوری.
‫من حتی مطمئن نبودم که اصلا ‫کسی می‌شنوه حرفام رو.
‫من همیشه گوش می‌دادم.
‫به نظرم خیلی از ما گوش می‌دادیم.
‫خب...
‫پروفسور مرده. ‫خودم جمعش کردم.
‫و از رادیوم برای کارهای مهم‌تر استفاده می‌کنم.
‫چه چیزی مهم‌‌تر از حرفاییه که به ما گفتی؟
‫ماری، گوش کن.
‫نباید از این قضیه به کسی چیزی بگی ‫خب؟
‫باشه. حالا بابات منتظر می‌مونه.
‫بفرما.
‫ممنون.
‫- مراقب پله‌‌ها باش. ‫- می‌دونم.
‫- پنج پله‌ست. ‫- در واقع شش‌تاست.
‫به سمت چپ.
‫نظرت راجع به اقیانوس چیه؟
‫انگار که یکی توی خواب داره نفس می‌کشه.
‫فکر می‌‌کردم این دنیاست که ‫بارها و بارها نفسش رو ‌می‌گیره.
‫نفسش رو می‌‌گیره.
‫خوشم اومد.
‫شاید یه مدتی رو اینجا بمونیم، اشکالی نداره؟
‫- این چه حرفیه! ‫- اوه خوبه.
‫خانم مانک گفت عمو ایتین قهرمان جنگه
‫ولی به نظر من قهرمان جنگ نیست.
‫خب، اگه یه ببر رو توی قفس آهنی اسیر کنی
‫شبیه همون قفس آهنی میشه.
‫تو فکرمه از مسیر ساحل شروع کنم ‫و توی میدون شهر تمومش کنم.
‫- چی رو شروع کنم؟ ‫- اوه.
‫می‌خوام یه مدل از شهر رو برات بسازم ‫که بتونی بگردی توش.
‫در غیر این صورت برای همیشه ‫توی خونه می‌مونی.
‫شبیه عمو ایتین می‌شی.
‫وقتی مدلش رو یاد بگیرم
‫می‌برمش بیرون. ‫دور و بر شهر رو خودم نشونش می‌دم.
‫حالا خودت می‌بینی.
‫مطمئنا می‌بینم ‫ولی الان باید به کارم برسم.
‫آره، آفرین.
‫چطوری می‌خوای کل شهر رو اندازه بگیری؟
‫قدم به قدم.
‫بعد به من می‌گن دیوونه.
‫312، 313، 314،
‫315، 316، 317، 318، 319، 320، 321،
‫322، 323، 324.
‫اینم از چوب. ‫همین‌جا نگهش دار.
‫قراره سنباده بکشیم. ‫آفرین!
‫دیگه قهوه نخور عمو ایتین. ‫داره کارم تموم می‌شه.
‫نه، این یکی مال منه.
‫و براندی هم هست.
‫اندازه‌گیری خیابون‌ها تموم شده، نه؟
‫تقریبا، چرا؟
‫خانم مانک توی قصابی بود.
‫راجع به یه مردی که داره قدم‌هاش رو می‌شماره شنیده.
‫شهر کوچیکه دنیل.
‫خب که چی؟
‫یه خانم دیگه گفت یه مرده که ‫لهجه‌ی پاریسی داره.
‫و خانم سومی گفت که شنیده
‫این مرد عجیب و غریب از پاریس ‫اومده که به جنبش مقاومت کمک کنه.
‫و شهر رو برای بمب‌گذراهای آمریکایی داشته اندازه می‌گرفته.
‫بهتره ماری رو پیدا کنی ‫و ببریش طبقه‌ی پایین.
‫گشتاپو‌ها اینجان. ‫(پلیس مخفی هیتلر)
‫- لعنتی! ‫- نه، نگران نباش.
‫اگر بخاطر رادیو بود ‫الان صد نفرشون اینجا بودن.
‫فقط دارن شایعه‌ی ‫مرد عجیب و غریب پاریسی رو بررسی می‌کنن.
‫فقط حقیقت رو بهشون بگو. ‫ورقه‌هات رو نشونشون بده و کاریت ندارن.
‫تو کار اشتباهی نکردی.
‫نکردی که دنیل؟
‫ایتین، چیزهایی هست که بهت نگفتم.
‫چه چیزی؟
‫بعضی‌ها راز‌ها بهتره گفته نشن.
‫انتظار ندارم درک کنی.
‫تو تنها کسی نیستی که راز داره.
‫قبل اینکه در رو رو باز کنن ‫قبل اینکه بشکننش.
‫می‌دونی که چی رو نباید بگی، نه؟
‫از موزه حرفی نزن، ‫حرفی از رادیو و میکروفون نزن.
‫می‌دونم بابا. ‫نباید فکر کنن ترسیدیم.
‫نه، نباید فکر کنن ترسیدیم.
‫- چون نترسیدیم. ‫- نه نترسیدیم.
‫این دختره‌ست و این هم باباشه.
‫کوری؟
‫بله جناب.
‫- هی! ‫- چیزی نیست، چیزی نیست.
‫دوستان آلمانیمون فقط می‌خوان ‫وضعیت ماری رو تأیید کنن.
‫- چی دستمه؟ ‫- نمی‌دونم جناب.
‫بابات رو دور و بر شهر دیدن که داشته ‫خیابون‌ها و سنگ‌فرش‌ها رو اندازه می‌گرفته.
‫- اوه بله قربان. ‫- «بله قربان» چه ناز هم هست.
‫یه جوری اندازه گرفته انگار قراره نقشه بسازه ‫برای آدمایی که شاید برنامه داشته باشن بیان اینجا.
‫دارم یه مدل مقیاس از شهر
‫برای دخترم درست می‌‌کنم ‫تا با خیابون‌ها آشنا بشه.
‫حرفی که بابات می‌گه راسته؟
‫بله قربان و وقتی توی پاریس زندگی می‌کردیم ‫اونجا هم یه مدل برام درست کرد.
‫یک.
‫دو.
‫جفت چشمات خوشگل‌اند.
‫و جفتش از کار افتاده.
‫قسمت اول داستان تأیید شد.
‫حالا نشونم بده چی ساختی.
‫ماری.
‫- از پاریس اینجا اومدین؟ ‫- بله.
‫توی پاریس چی‌کار می‌کردین؟
‫می‌بینید که... نجار بودم.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫تا دخترم رو از شهر بیرون ببرم ‫و یه حال و هوایی تازه کنه.
‫اسمت چیه؟
‫کلاود. ‫کلاود دوگری.
‫ورقه‌هات رو نشونم بده آقای دوگری.
‫همین الان.
‫ورقه‌هات رو می‌فرستم پاریس. ‫اونا بررسیت می‌کنن.
‫مهارت خوبی داری.
‫و بدبختی افتضاحی.
‫بدبختی نیست. ‫نعمته.
‫باورم نمی‌شه. ‫تو ورقه‌های قلابی رو به نیروهای گشتاپو دادی.
‫خیلی کارشون خوبه.
‫من برای رئیس مرمت آثار هنری موزه ‫جعل هم کردم.
‫چرا الان این حرفت بهم ‫اطمینان خاطر نمیده؟
‫برای شام آماده بشید. ‫باید با خانم مانک صحبت کنیم.
‫ایتین، چقدر خبر داره؟
‫راجع به چی؟
‫- من ماری رو می‌برم توی تختش. ‫- نمی‌خوام برم توی تختم.
‫- ماری... ‫- این یه رازه.
‫می‌دونم که از صداشون ‫می‌تونم بفهمم.
‫بخاطر همین هم باید بری توی تختت.
‫ماری خواهش می‌کنم.
‫بیا.
‫از اونجایی که اینجا زندگی می‌کنی
‫احتمالا بهترین کار اینه که ‫حقیقت رو بدونی.
‫توی سن‌ملو ‫یه سازمانی هست.
‫آدمای مخصوص که اطلاعات مخصوصی هم برای ‫من میارن
‫در رابطه‌ با حرکات‌ یگان‌ها، قطارها، ‫ورود و خروج کشتی‌ها از اسکله.
‫- و من... ‫- رادیو.
‫قبل اینکه آلمانی‌ها بیان، ‫راجع به صلح موعظه می‌کردم.
‫و حالا شده وسیله‌ی جنگی.
‫و خیلی هم ارزش داره.
‫این اطلاعات رو با استفاده از ‫کد و رمز به لندن فرستادم.
‫اگه لازمه هر کاری که ‫بخواین می‌کنم.
‫فعلا اینه که دیگه توجهی رو به سمت ‫این خونه جلب نکنید.
‫- مفهومه؟ ‫- اوهوم.
‫خب...
‫ببر هنوز هم داره داخل قفس آهنیش گشت می‌زنه.
‫درود بر فرانسه.
‫- انگار که زیر اقیانوسیم. ‫- آره، تعطیلات رو می‌رفتن دیدن اونجا.
‫و من اینجا توی قلعه‌‌ی غار اومدم تا ‫صدف جمع کنم.
‫بچه که بودی ایتین اینجا بود؟
‫آره بابا، جوون بود.
‫- بیا،‌ نگهش دار. ‫- آره.
‫مال قبل زمانیه که جنگ تغییرش داد.
‫قبل اینکه تغییر بده، آره.
‫این چیه؟
‫این عزیزم، تازه‌ترین صدفی که ‫تابه‌حال چشیدی.
‫امم...
‫حتی بهتر از اوناییه که توی پاریسه.
‫چه شکلی بود؟ منظورم ایتینه.
‫ادکلن می‌زد.
‫و وقتی دخترا عقب موتورش می‌نشستن ‫جیغ می‌زدن.
‫این چیز‌ها رو یادمه.
‫واقعا آدم بزرگی بود.
‫چی؟ یه موج بود.
‫یه موج نبود. ‫کار تو بود.
‫- یه موج بزرگ بود. ‫- کجان؟
‫- فرشته‌های کوچولو کجان؟ اوه! ‫- اوه!
‫می‌بینی که یه دست لباس کامل رو فداشون کردم.
‫از خودت پذیرایی کن.
‫صدف‌های قلعه‌ی غار ‫قبلا بهترین صدف‌های دنیا بودن.
‫اوه! هنوز هم اینجان!
‫حرف نداره.
‫این...
‫بیست سالی می‌شه، دنیل.
‫اگه اینقدر دوستشون داری ‫چرا خودت جمعشون نمی‌کنی؟
‫- تا ساحل که راهی نیست. ‫- ماری، خواهش می‌کنم.
‫بابا، اگه این‌قدر سوال نپرسی، ‫عادی می‌شه.
‫شاید دفعه‌ی بعدی بتونی ‫باهامون بیای.
‫وقتی خیابون‌ها رو بشناسم. ‫می‌تونم خودم ببرمت بیرون.
‫ببخشید عمو ایتین، ‫دخترم خیلی رُکه.
‫ماری...
‫فکر کنم دلیل بیرون نرفتنم رو می‌دونی.
‫ولی دلیلی نداره.
‫گذشته‌ها گذشته.
‫فکر کردم به علم اعتقاد داری.
‫- ماری لطفا بس کن. ‫- نه، نه،‌ دنیل. اشکالی نداره.
‫ماری، چرا تصور نمی‌‌کنی که ‫من شبیه‌ یکی از این صدف‌هام؟
‫من توی لاک خودم می‌مونم.
‫ولی تو که صدف نیستی ایتین.
‫کی دیده یه صدف ادکلن گل یاس بزنه
‫و سوار بر موتوری باشه ‫که دخترا جیغ می‌زنن؟
‫آفرین، کارت رو کردی دیگه. ‫خیلی ناراحتش کردی.
‫شاید یکی باید یکی همین کار رو بکنه.
‫- ماری... ‫- بله؟
‫همین‌طور ازم بخواه تا باهات بیام.
‫و یه روزی اگه تو سوال کنی ‫شاید بیام.
‫خوبه.
‫پس حله دیگه.
‫آره، آره، آره.
‫وای، نه، نه، نه.
‫دیگه شما دوتا صدف نخورید. ‫برای خانم مانک چیزی نمی‌مونه.
‫آره... آره، نکته‌ی خوبی بود. ‫احتمالا دیگه نباید بخوریم.
‫صدات رو می‌شنوم.
‫- فقط لاکشه. ‫- من کورم، شنیداریم خیلی خوبه.
‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫- خیلی ممنون.
‫خب دنیل، تا چند دقیقه‌ی دیگه
‫کمیته‌‌ی نبوغ مقاومت سن‌ملو رو می‌بینی.
‫راز‌های ما رو می‌دونی. ‫وقتشه راز تو رو بدونیم.
‫نباید ماری بره؟
‫به نظرم شخصیت ماری زرنگ‌تر از جفتمونه.
‫باید بمونه.
‫- با شیرینی و خوراکی اومدیم پیشتون! ‫- اوه.
‫- اوه سلام. ‫- سلام.
‫اوه...
‫اوه.
‫عمه مانک، عذر می‌خوام، ببخشید.
‫ولی قراره یه جلسه‌ی حساس اینجا داشته باشیم.
‫واقعا هم همین‌طوره.
‫شما از مقاومت هستین؟
‫پسر زرنگ.
‫میشه شما رو به زنان پیر ‫کلاب مقاومت سن‌ملو معرفی کنم؟
‫زن‌ها خیلی بهتر از آقایون رازنگهدارن عزیزم.
‫زن‌ها حرکات یگان‌‌ها رو هم می‌بینن
‫و ورود و خروج کشتی‌ها از اسکله.
‫روی دیوار اسکله ما ماهی می‌فروشیم. ‫به این پیرزن‌ها کسی شک نمی‌کنه.
‫لیست‌‌های خریدمون، اسم‌های ‫کشتی‌هایی که اژدر دارن.
‫برای سرباز‌های جوون آلمانی ‫قهوه می‌بریم
‫و باهامون صحبت می‌کنن انگار که مادرشونیم.
‫همه چیز رو بهمون می‌گن.
‫چه هوشمندانه.
‫خواهرم متقاعدم کرد که ‫عضو مرد افتخاریشون بشم.
‫توی سنگر‌های قهرمان بوده.
‫چقدر ساده‌تره که ‫توی اتاق زیر شیرونیت قهرمان باشی؟
‫و ایتین گفت که یه مشکلی داریم.
‫آره.
‫توی موزه‌ی تاریخ حقیقی پاریس ‫که کار می‌کردم،
‫سگ‌های با ارزشش رو جدا کردم ‫و فرستادمش به ژنو
‫قبل اینکه دست آلمانی‌ها بهش برسه.
‫آفرین!
‫ولی مطمئنم اسمم توی لیسته.
‫دنیل به نیروهای گشتاپو ‫ورقه‌‌های قلابی رو داد.
‫میگه کارشون خیلی خوبه.
‫آره ولی بازم یه مردی‌ام از پاریس ‫که با یه دختر کوره.
‫خب، شاید آلمانی‌ها خیلی سرشون ‫شلوغ باشه که بخوان همچین ارتباطی پیدا کنن.
‫آلمانی‌ها، آلمانی‌اند دیگه.
‫یه واحد رو اختصاص میدن برای ‫برگردوندن سنگ‌های با ارزش.
‫به هر حال... دنبال من نیستن.
‫دنبال چیزی‌اند که دارم.
‫یه جواهر خاص.
‫معروف‌ترین جواهر فرانسه.
‫همونی که مجله‌ها می‌گن ‫طلسم وحشتناکی داره؟
‫همون سنگی که مرد‌های ‫دیوونه‌ رو جذب می‌کنه.
‫آوردیش اینجا؟ ‫توی این خونه؟
‫آره، چاره‌ی دیگه‌ای نداشتم.
‫اگه می‌دونستم اینجا چی‌کار می‌‌کنید
‫همچین دردسری رو نمی‌‌آوردم پیش شما.
‫اگه می‌‌خواین که بریم، می‌ریم.
‫موقع جنگ دنیل...
‫اولویت‌ها عوض میشه.
‫تو از خانواده‌مونی. ‫تو هم‌‌خون مایی و ‌هم‌خون برای همیشه با ماست.
‫ولی فعلا وظیفه‌ی ما فرانسه‌ست
‫و این یعنی باید آلمانی‌ها رو ‫به یه راه دیگه ببریم.
‫وقت برای تلف‌ کردن نداریم.
‫بلیط برگشت به پاریس با یکم پول ‫و آدرس جایی که جات امنه.
‫ماری، خواهشا نگران نباش.
‫چرا باید نگران باشم؟
‫ماری، بابات برمی‌گرده. ‫نقشه ریختیم.
‫چه نقشه‌‌ای؟
‫قبلا از دوستامون توی ‫مقاومت پاریسی‌ها خواستیم
‫از طریق جاسوس‌هاشون اطلاع رسانی کنن
‫که دنیل لبلانک توی پاریس دیده شده.
‫فردا...
‫توی یه کافه ازم عکس می‌گیرن ‫که روزنامه‌ی فردا رو می‌خونم.
‫و بعدش به آلمانی‌ها ‫یه آدرس می‌‌دن.
‫ولی وقتی به آدرس برسن...
‫وسایل من و یک سری ‫و همچنین یک سری از وسایل تو رو پیدا می‌کنن.
‫توی چمدونمه.
‫توی آپارتمان می‌ذارمشون تا پیدا کنن
‫بعدش در بوردو دیده می‌شم ‫و ازم عکس می‌‌گیرن.
‫بوردو؟
‫- با قطار سه ساعت بیشتر فاصله نداره ماری. ‫- و فقط یه روزه.
‫و توی بوردو دوستامون ‫اطلاع‌رسانی می‌کنن
‫که مردی که دخترش کوره ‫قاچاقی از مرز وارد اسپانیا شده.
‫و به قاچاقچی‌ها یه الماس بزرگ دادن
‫که اون هم به اسپانیا قاچاق شده.
‫- اگه این نقشه کارساز باشه... ‫- یعنی چی اگه؟
‫اگه نقشه کارساز باشه ‫تا شش روز دیگه خونه‌م.
‫پس چرا این جواهر نفرین شده رو ‫به پاریس نمی‌بری
‫همونجا بذارش تا آلمانی‌ها پیداش کنن ‫بعد شاید دیگه نگردن.
‫چون آلمانی‌ها دشمن ما هستن ‫و الماس مال اون‌ها نیست.
‫مال فرانسه‌ست. ‫و ما مردم فرانسه هستیم.
‫نباید با ارزش‌ترین جواهرمون رو ‫به این هیولاها بدیم.
‫باید برم که منحرفشون کنم ‫تا جای تو امن باشه.
‫خب ماری... ‫باید به قطار برسم.
‫ایتین بهت اجازه می‌ده ‫از رادیو استفاده کنی.
‫باهام حرف بزن و هر کجا که باشم ‫بهت گوش می‌دم و کنارتم.
‫باشه.
‫باهات صحبت می‌کنم مهم نیست ‫چقدر که نباشی.
‫و من کنارت هستم.
‫بابا، من هنوزم کنارتم. ‫هنوزم باهات صحبت می‌کنم.
‫می‌دونم می‌تونی صدام رو بشنوی.
‫«سنت ملو، آگوست سال 1944»
‫تو منتظری آ‌‌مریکایی‌ها بیان ‫و بعدش به خونه برمی‌‌گردی.
‫مطمئنم.
‫شب بخیر بابا.
‫دوستت دارم.
‫دیگه وقتشه.
‫گفتم شاید سعی کنی فرار کنی.
‫وایستادم چون بهت اعتماد دارم.
‫چرا باید بهم اعتماد کنی؟
‫دیروز، مطمئن بودم که صدات رو شناختم.
‫بعد فهمیدم...
‫دختری که از موج کوتاه 13.10 ‫صداش پخش میشه رو می‌شناسی.
‫اون خونه رو می‌شناسی.
‫تو همونی.
‫تو همون پروفسوری.
‫من یه سربازم. تو هم سربازی. ‫اتفاقات قبل مهم نیست.
‫بشین.
‫خب؟
‫جوونه، اپراتور رادیوئه.
‫- اسمش ورنره... ‫- اسمش برامون مهم نیست.
‫بر خلاف میلش از یتیم‌خونه برداشتنش
‫و مجبورش کردن عضو بخش مخابرات بشه.
‫چندتا مرد و زن و بچه کشتی؟
‫کار من پیدا کردن رادیو‌هایی بود ‫که پیام می‌فرستادن.
‫و وقتی رادیو‌ها پیدا می‌شد چی؟
‫تخمینی بهمون بگو.
‫چندتا مرد و زن و بچه کشتی؟
‫قربان، گفتی می‌تونم ‫داستانم رو کامل کنم.
‫خواهش می‌کنم، می‌خوام ‫توضیح بدم چه اتفاقی افتاده.
‫می‌دونیم چه اتفاقی افتاده!
‫دوستانمون در نورماندی و بلژیک ‫بهمون گفتن چه اتفاقی افتاده.
‫هر کسی که رادیو داشته ‫افراد واحد شما می‌کشتن.
‫خانواده‌هاشون کشته می‌شدن. ‫همسایه‌هاشون کشته می‌شدن.
‫مردها، زن‌ها، بچه‌ها کشته شدن.
‫اون فقط در پیدا کردن فرکانس‌ها دخیل بوده
‫- پروفسور، خواهش می‌کنم... ‫- پروفسور؟
‫علاقه‌آی به حرفایی که داری، نداریم آلمانی.
‫و ظریف نگهداری زندانی رو نداریم!
‫خودم ازش مراقبت می‌کن.
‫بچه‌ی تو نیست!
‫- مراقبت؟ ‫- مسئولیتش رو گردن می‌گیرم.
‫چرا؟ چرا همچین کاری کردی؟
‫حکمش ساده‌ست!
‫- مجازاتش مرگه! ‫- شما درک نمی‌کنید!
‫- کی قراره حکمش رو اجرا کنه؟ ‫- با دستای خودم بهش شلیک می‌کنم.
‫- نه!‌ جکلین! نه! ‫- ایتین، برو خونه! برو خونه!
‫بمب هواپیما نبود.
‫نه، از سمت توپ‌خونه بود.
‫توپ‌خونه‌ی آمریکایی‌ها.
‫آمریکایی‌ها دم دروازه‌ند.
‫- کار آمریکایی‌هاست! ‫- بابا، آزادی نزدیکه، بالأخره داره میاد.
‫- ایتین برو کنار! ‫- آدم خوبیه.
‫اون دشمنمونه! حالا برو کنار!
‫برو کنار ایتین!
‫ایتین، حالا!
‫نه! من نصف عمرم رو بخاطر ترس‌هام ‫مخفی شدم!
‫حالا باید نترس باشی!
‫دوباره تکرار نمی‌کنم!
‫- برو کنار ایتین! ‫- پسر...
‫- ایتین. ‫- من پروفسورم‌ام.
‫ماری؟
‫تکرار نمی‌کنم ها.
‫می‌دونم که اینجایی.
‫حالا مثل قبلا به حرفم گوش کن.
‫برو کنار!
‫راه فراری نیست!
‫فرار کن!
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.