....
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
در طول زندگیم
من
یه استعداد خاص داشتم
و می‌تونستم آینده‌ـم
رو واضح ببینم
اگه می‌تونم ببینمش
پس حتما دست‌یافتنیه
هدف این بود
بدن رو به شکل دلخواه خودت
دربیاری
ولی به این وسیله می‌تونی ذهن و اراده‌ت رو هم بسازی
و کارهایی که بقیه غیرممکن می‌دونـن رو انجام بدی
...و این بهت اراده‌ای می‌ده
برمی‌گردم
که بدون شک
نه تنها
به رویاهات برسی
بلکه از اون‌ها فراتر بری
اما من برای اهداف بزرگ‌تری
عزم راسخ داشتم
اهداف خیلی خیلی بزرگ‌تر
اگه قرار بود شخصیت آرنولد رو تو یه کلمه خلاصه کنم
می‌گفتم که اون محاسبه‌گرترین فردیه
که تابه‌حال دیدم
رقابت‌طلب‌ترین آدمیه که دیدم
اون مثل جادوئه
اگه آرنولد قراره روی صحنه بیاد
به‌ نفعته بیشتر تلاش کنی
اصلا با هم نمی‌ساختیم
همه قوانین رو زیرپا می‌ذاشت
آرنولد باور داشت، باید از یک بحران نهایت استفاده رو برد
بازاریابی آٰرنولد، با خودش بود
اون می‌دونه دنیا چه‌جور جاییه
کصشره
[ قسمت اول: ورزشکار ]
خانم‌ها و آقایان اتریش
آقای آرنولد شوارتزنگر لطفا به روی صحنه بیاید
ببینید، آرنولد شوارتزنگر، ۲۲ساله
درحال‌حاضر مقیم لس‌آنجلس
وزنش تقریبا ۱۰۸کیلوئه
چندین ساعت در روز تمرین می‌کنه
زندگیش همینه. اون یه حرفه‌ایه
وقتی هم که تمرین نمی‌کنه توی نمایشگاه‌ها و مسابقات
سراسر دنیاست
تشویق جمعیت رو ببین
این هم از این
آرنولد شواتزنگر از اتریش
هفت داور در حال مشاهده رشد و نمایش عضلانی اون هستند
نفر اول
آقای آرنولد شواتزنگر
این هم از برنده
الحق که برای این جوون، روز بزرگیه
وقتی توی مدرسه بودم احساس می‌کردم من به اونجا تعلق ندارم
و به جای دیگه‌ای تعلق دارم
من نمی‌خواستم مثل اتریشی‌ها زندگی کنم
یعنی مثلا
تا ۱۸سالگی تحصیل کنم و بعد هم ازدواج کنم و بچه‌دار بشم
و بعد هم کار کنم تا خرج اون‌ها رو بدم
باور داشتم هدف من تو این زندگی فراتر از این‌هاست
اتریش، روستای تال
به اینجا برگشتن رو دوست دارم
هر وقت که برمی‌گردی با یه دیدگاه دیگه‌ای
اون رو می‌بینی
همیشه برام مهم بود که وقتی به اتریش میام
چه برای تبلیغ بدنسازی و فیلم باشه
...یا هر چی
حتما به تال سر بزنم
به‌نظرم خوبه که آدم ریشه و جایی که ازش اومده رو فراموش نکنه
تال جای خیلی قشنگیه
اطراف خونه‌ای که توش بزرگ شدم
پر از مزرعه بود
اون‌طرف خیابون یه قلعه داشتیم
که توی قرن یازدهم میلادی ساخته شده
جای بازی کردن‌مون بود خیلی هم قشنگ بود
خونه‌ی ما قدیمی بود
اوایل قرن نوزدهم ساخته‌ شده
طبقه پایین، جنگلبان زندگی می‌کرد
ما طبقه بالای اون خونه قدیمی زندگی می‌کردیم
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
مادر من خیلی سخت‌کوش بود
اسمش آورلیا بود
هیچ‌وقت عقب نمی‌کشید
وسواس تمیزی داشت
یعنی دو بار در هفته
زانو می‌زد
کف خونه رو تمیز می‌کرد
و وقتی کابینت رو باز می‌کردی
حوله‌ها
همه مرتبِ مرتب بودن
قشنگ تا شده‌بودن
بنگ. بنگ. بنگ
و اگه پدرم حتی به‌شون دست می‌زد
دیوونه می‌شد
این‌قدر وسواسی بود
بذارید بهتون بگم وقتی بچه بودم چی یاد گرفتم
"مثل سگ کار کن"
پدرم، رئیس پلیس کشور بود
آدم زورگو و پلیس سرسختی بود
خبری از بازیگوشی نبود
به‌نظر پدرم توی خونه باید نظم و انضباط برقرار می‌بود
و می‌گفت باید برای صبحونه زحمت بکشی
با برادرم رابطه خیلی خوبی داشتم
ولی خب یه رابطه رقابتی بود
برادرم یه سال از من بزرگ‌تر بود
عضله و هوش بیشتری داشت
درسش خوب بود
پدرم هم کاری می‌کرد با هم رقابت داشته‌باشیم
که کی می‌تونه سریع‌تر بدوه
کی تو روز مادر، گل‌های قشنگ بیشتری می‌چینه
پدرم می‌گفت: یه ساعت بهتون وقت می‌دم
برادرم با گل‌هایی که چیده‌بود، برمی‌گشت
و پدرم می‌گفت: آفرین، ماینهارد، خیلی خوبه
آرنولد، سال بعد دوباره تلاش کن
حتی سر این چیزهای مسخره هم با هم رقابت داشتیم
این جاه‌طلبی رو از پدرم دارم
:و البته این پیام رو
آرنولد، هر کاری می‌کنی بکن
فقط مفید واقع شو
با این‌که روستامون خیلی جای زیبایی بود دوران کودکی سختی داشتم
...ولی گذشتن از دوران جنگ
بلایی که سر ذهنت میاره
وقتی از جنگ
مثل پدرم با سندرم استرس پس از سانحه
برمی‌گردی
سه روز زیر آوار بود
تازه توی جنگ هم شکست خورده‌بودن
با چنان افسردگی‌ای برگشتن خونه
که اتریش شده‌بود کشور مردان افسرده
به‌نظرم وقت‌هایی بود که پدرم واقعا در عذاب بود
وقتی کتک می‌خوردیم
یا پدرم با کمربند ما رو می‌زد
بچه همسایه هم از پدرش کتک می‌خورد
واسه همه همین‌طور بود
وقتی بزرگ‌تر شدم
و هر چی بیشتر از دنیای بیرون مطالعه کردم
دنیای بیرون از اتریش :بیشتر با خودم می‌گفتم
به‌نظرم من جایی که باید باشم به‌دنیا نیومدم
یه‌ جای کار می‌لنگه
می‌دونم به‌نظر دیوونگی میاد ولی یه مدت فکر می‌کردم
پدرم، پدر واقعیم نیست
می‌گفتم شاید یه سرباز آمریکایی باشه
«متـــرجم: امیــرحســیـن تـرکـاشــونـد» Hiz3n
پی‌اش رو گرفتم، گفتم: این حس از کجا میاد؟
این حس
که شاید من به اتریش تعلق ندارم
شاید جای من، توی آمریکاست ولی چرا؟
برای همین گفتم حتما یه‌روز باید به اینجا بیام
من جای اشتباهی هستم
باید از اینجا برم
وقتی من و برادرم به گراتز رفتیم
اولین‌باری بود که یه شهر رو می‌دیدیم [ سال ۱۹۶۱ ]
بعد از مدرسه، توی شهر یه‌کم قدم می‌زدیم
و بعد یهو سینماها رو دیدیم
تبلیغ فیلم، یه بابایی بود
که این‌طوری وایساده‌ بود
من مبهوتش شده ‌بودم
اون کیه؟
هرکول و زنان دربند
بالاخره
با شخصیتی جدید و پویا از راه رسید
رج پارک در نقش هرکول
قدرت ابرانسانی
رفتم اونجا و بدنش رو دیدم
و اون‌قدری شگفت‌زده شده بودم که نمی‌تونستم از ذهنم بیرونش کنم
هورمون‌های تستوسترون داشت ترشح می‌شد
علاقه به دخترها به‌وجود می‌اومد
همه‌چی داشت با هم اتفاق می‌افتاد
و یه روز از یه مغازه رد شدم
پر از چیزهای آمریکایی
یکی‌شون یه مجله تناسب‌اندام از آمریکا بود
اونی که توی فیلم هرکول دیده‌ بودم
رج پارک
روی جلد مجله بود
داخلش، برنامه تمرینیش رو نوشته‌بود
ساعت پنج صبح بیدار می‌شد و تمرین می‌کرد
و بعد برای بار دوم و سوم در روز تمرین می‌کرد
من هم باید همین‌کار رو بکنم
نوشته‌بود که چه‌طور قهرمان مستر یونیورس شده‌بود
و چه‌طور استعدادش توی رم برای نقش هرکول کشف شده‌بود
با خودم گفتم: خدای من
این آدم، الگوی منه
مثل نقشه‌کار من
برای اهداف زندگیم بود
خیلی دلم می‌خواست به آمریکا بیام
و اگه واقعا می‌خوای برای این اهداف تلاش کنی
باید بگردی ببینی
توی چی استعداد داری
کارت توی چه زمینه‌ای خوبه
برای من، بدنسازی حکم یه ورزش آمریکایی رو داشت
بازخوردی که توی باشگاه گرفتم خیلی خوب بود
برای همین مطمئن شدم که راه درست من، همینه
توی خونه‌مون تمرین می‌کردم
هیچ صدایی نبود
سکوت کامل
و می‌تونستم فکر و تمرکز کنم
و تجسم کنم که چه‌طور قراره یه قهرمان بدنسازی بشم
چه‌طور قراره به آمریکا برم
چه‌طور قراره وارد سینما بشم
چه‌طور قراره میلیون‌ها دلار پول دربیارم
دریاچه تالرسی، جای بسیار زیبایی بود
و پیش کشتی‌گیرهای حرفه‌ای
وزنه‌بردارها
بدنسازها
و کلا آدم‌های عضلانی بودم
بعدش قهرمان بدنسازی اتریش رو دیدم
کرت مارنول
یه‌سری دختر خوشگل پیشـش بود
و یه ماشین اسپرت آلفا رومئو زیر پاش بود
و این خیلی من رو تحت‌تاثیر قرار داد
من خیلی یهویی عضوی از اون گروه شدم
مصل یه بچه که داشتن به فرزندخوندگی قبول می‌کردن
از اون موقع به‌بعد من این نوع رفاقت رو خیلی عزیز می‌دونستم
و به‌خاطر تحسینی که براش داشتم هر جا که رفتم اون رو به‌وجود آوردم
پدرم مخالف بود، چون این کار غیرمعمول بود
ورزش معمول این بود که فوتبالیست بشی
یا قهرمان اسکی
اینجا اتریشه
وزنه‌برداری دیگه چیه؟
و وقتی تمرین می‌کنی به آینه خیره می‌شی
یعنی چی این کار؟
که یعنی خیلی خودشیفته‌ای
می‌گفت اگه می‌خوای از ماهیچه‌هات استفاده کنی، برو چوب‌ها رو خرد کن
مادر هم ترسیده‌بود
می‌گفت: پسر های همسنش
عکس دختر
روی دیوار اتاق‌شون دارن
پسر من، عکس یه دختر هم نداره، نگاه کن
یه دختر هم نیست فقط مردهای لخت چرب
کجای کار اشتباه کردیم؟
اولش، آرنولد روحیه رهبری نداشت
خودش رو با ما سازگار داد [دکتر کارل ملقب به چارلی، دوست دوران کودکی آرنولد]
ولی طی یه سال
فکر کنم ۱۵.۲کیلو وزن اضافه کرد
و وقتی پیش آرنولدی
همه‌چی به‌نظرت آسون میاد
و هیچ مشکلی وجود نداره
پدرم بعضی‌اوقات موقع تمرین می‌اومد
و متوجه پتانسیل آرنولد شد
فردی گرستل، پدر دوستم
یکی از بزرگ‌ترین حامی‌های من شد
می‌گفت: ماهیچه قوی کافی نیست
باید ذهن‌تون رو هم قوی کنید
بدن سرخود عمل نمی‌کنه با دستوری که بهش می‌دی عمل می‌کنه
می‌گفت: یه‌چیز رو یادت باشه
با یه جراحت، ممکنه حرفه ورزشکاریت تموم بشه
ممکنه میلیون‌ها دلار پول داشته‌باشی
و یکی جیبت رو بزنه
ولی تنها چیزی که کسی نمی‌تونه ازت بگیره، ذهنته
قدرت مغزت
اراده‌ـت
که در آخر، خیلی مهم‌تر از بدنه
برام مثل پدر بود اما اخلاقش برعکس پدر خودم بودم
برخلاف پدرم که از همه‌چیز ایراد می‌گرفت
ایشون فهمیده‌تر بود
کسی بود که درکت می‌کرد و به راه درست هدایتـت می‌کرد
به‌جای این‌که مجبورت کنه
همیشه یه صدایی توی ذهنم هست که می‌گه
"تشنه دانش باش"
من عضو باشگاه ورزشی گراتز شدم
بچه‌هایی که توی دریاچه بودن هم اونجا تمرین می‌کردن
پس بالاخره می‌تونستم پیش گردن‌کلفت‌ها تمرین کنم
کرت مارنول همین‌جا تمرین می‌کرد
این باشگاه وزنه‌برداری برای من، حکم مکه رو داشت
معتادش شده‌بودم
هر روز می‌رفتم
وارد باشگاه که می‌شدم یه دیوار چوبی
بود
یادمه یه گچ برمی‌داشتم
و روش می‌نوشتم
جلوبازو
پشت‌بازو
سینه، زیربغل
بعد یه ست جلوبازو می‌زدم
بعدش یه خط می‌کشیدم بعدش یکی دیگه
بعدش یکی دیگه، یکی دیگه، یکی دیگه
و بعدش
روی میز پروانه می‌زدم
تا وقتی ۲۰ست از یه حرکت
رو زدم، حسابش دستم باشه
و بعد از سه ساعت تمرین
کل اون دیوار از چوب‌خط‌های ست‌هایی بود که زده‌بودم
تا بتونم به هدفم برسم
[سال۱۹۶۴، ۱۶سالگی آرنولد]
بدنسازی کلا یک یا دو تا مسابقه در سال داشت
بعضی‌اوقات در طول یه‌روز بیشتر از یه مسابقه برگزار می‌شد
مثلا مستر استایمارک که به معنی مستر استیریا هست
[مقام چهارم مستر استیریا]
بعدش مسابقه مستر هرکول بود
که معمولا برای حجیم‌ترین بدنسازها بود
[مقام سوم مستر هرکول]
یه گروه موسیقی محلی جذاب رو استخدام می‌کردن
و پر از زن‌های زیبا بود
تا به ورزش بدنسازی، جلوه بهتری بدن
مسابقه مستر اتریش هم بود
که خب مشخصه، مسابقات قهرمانی کشوری بود
[مقام اول مستر اتریش]
بیشتر وقتم رو اینجا می‌گذروندم
توی همین اتاق، روی همین تخت
همین‌جا این‌طوری
دراز می‌کشیدم
و همین‌جوری واسه خودم
خیال‌بافی می‌کردم
و به عکس این اشخاص خیره می‌شدم
و بعد پا می‌شدم می‌نشستم
و رج پارک و بدنش رو نگاه می‌کردم
و بعد یاد داستان بزرگ شدنش
توی شهر لیدز انگلستان
می‌افتادم
یه شهر مثل گراتز بود
یه شهرک صنعتی بود
و مردمش خیلی سخت‌کوش بودن
:و با خودم می‌گفتم طرف از یه همچین جایی اومده بیرون؟
پس من هم شانس بیرون اومدن
از اینجا رو دارم
و بعد دنبال هر فرصتی بودم تا از اینجا برم
فکر کنم دلیل این‌که زود عضو ارتش شدم همین بود
توی اتریش، خدمت توی ارتش برای همه الزامیه
من تصمیم گرفتم توی ۱۸سالگی خدمت کنم
می‌خواستم خدمتم رو تموم کنم و برم
چون بدون پایان خدمت
نمی‌تونستی پاسپورت بگیری
می‌خواستم متخصص تانک بشم راننده تانک بشم
بهم گفتن غیرممکنه، قدم زیادی بلنده
پدرم توی ارتش چند تا آشنا داشت
و خلاصه تونستم راننده تانک بشم
و شجاع‌ترین راننده تانک‌شون شدم
اواسط آموزش ابتداییم
به یه مسابقه توی اشتوتگارت آلمان دعوت شدم
بخش نونهالان بهترین بدنساز اروپا
وقتی ازشون پرسیدم می‌تونم برم گفتن نه
من نمی‌دونستم
وسط آموزش ابتدایی
نمی‌تونی اردوگاه رو ترک کنی
ولی خب به‌هرحال من رفتم
[سال ۱۹۶۵، اشتوتگارت]
بیست‌وهشت نفر توی مسابقه بودن
و من بردم
اونجا بود که آینده حرفه‌ایم رو دیدم
خودم رو روی صحنه مستر یونیورس تجسم کردم
فقط باید سر رج پارک رو با سر خودم
جابه‌جا می‌کردم و با جام قهرمانیم
فیگور بگیرم
و بعد
جمعیت هزاران نفری
سالن و سینما رو می‌دیدم که فریاد می‌زدن
"آرنولد، آٰرنولد، آرنولد"
آرنولد
با خودم خیالبافی می‌کردم
ولی فقط در حد یه رویا نبود
گفتم: نه، کون لق رویا با رویا چی کار می‌شه کرد؟
باید یه هدف مطلق داشته‌باشی
و وقتی هدفت رو کامل تجسم کنی
صددرصد باور می‌کنی که می‌تونی به دستش بیاری
اولین واکنش من این بود [آلبرت بوسک، عکاس و دوست آرنولد]
که این فوق‌العاده‌ترین نونهالیه که توی عمرم دیدم [آلبرت بوسک، عکاس و دوست آرنولد]
چون همه‌چی تموم بود
جذبه‌ای داشت که توی اون سن، غیرمعمول بود
از همون موقع هم
صحنه رو دست می‌گرفت
بهش پیشنهاد دادم که بیاد توی باشگاهی که مدیرش بودم
مربی‌گری کنه
قرار بود سه سال توی خدمت باشم
پس باید ازشون درخواست می‌کردم که زودتر برم
پیشنهادی که من به داده ‌شده‌بود
تا مربی یه باشگاه بدنسازی توی آلمان بشم
برام جذاب بود
به‌نوعی تنها راهی بود
که باهاش می‌تونستم از اتریش برم و یه قدم به آمریکا نزدیک‌تر بشم
کسی نمی‌تونه توی اتریش
بهترین بدنساز تاریخ بشه
چون باید با بهترین بدنسازها تمرین کنی
و مرکز بدنسازی هم آمریکا بود
"به هر قیمتی شده، باید از اینجا برم"
وقتی یاد دوران بچگیم می‌افتم :با خودم نمی‌گم
"وای، چه‌قدر بد تربیت شدم"
نه
تنفری که توی بچگی داشتم چیز خوبی بود
چون به‌خاطر همین بود که می‌خواستم از اونجا برم
خیلی‌خب، بریم به دخترها غذا بدیم
اونو، میستی
به‌خاطر همین بود که می‌تونستم بیشتر از هر کس دیگه‌ای تمرین کنم
و به کشورهای دیگه برم این همه بدبختی بکشم
قادر به انجام کارهایی بودم
که بقیه نمی‌تونستن
داری هولش می‌دی‌ها
برام مهم نبود
چون از جایی که بودم بهتر بود
[مونیخ، سال ۱۹۶۶]
وقتی رسیدم به مونیخ
دوستم آلبرت بوسک من رو از ایستگاه قطار سوار کرد
و ساکن باشگاه شدم
یه اتاق خیلی کوچیک بود
و تختم اندازه همون تختی بود که توی اتاق خونه خودمون بود
کل داراییم یه مخلوط‌کن بود که باهاش پروتئینم رو مخلوط کنم
و چند تا دونه لباس
همین
و تقریبا تا یک سال اونجا بودم
تا هر وقتی که خواستم
بتونم برم تمرین کنم
ببین من چه خرشانسی هستم که توی خونه‌ـم یه باشگاه داشتم
بعدش خونواده کوچیک خودم رو تشکیل دادم
که اعضاش، آلبرت بوسک
فرانکو کلمبو
که یک سال قبل توی اشتوتگارت باهاش آشنا شده‌ بودم
اون نمونه یه حریف تمرینی ایده‌آل بود
و از معدود ایتالیایی‌هایی بود که آلمانی بلد بود
اون از اتریش بود و من از ایتالیا
با هم رفیق شدیم و تمرین می‌کردیم
[فرانکو کلمبو، بدنساز، مستر الیمپیای ۱۹۷۶ و ۱۹۸۱]
از اون موقع، من، یکی از بهترین دوستان آرنولدم [فرانکو کلمبو، بدنساز، مستر الیمپیای ۱۹۷۶ و ۱۹۸۱]
خراب کردم
بذار دوباره بگم
[لندن، سال ۱۹۶۶]
دوست‌هام کمکم کردن تا پول کافی برای بلیط هواپیما جمع کنم
و بتونم توی مسابقه مستر یونیورس شرکت کنم
بیست‌وچهار سپتامبر سال ۱۹۶۶ لندن، انگلستان
فکر کن، همین چند ماه پیش
توی ارتش بودی
و حالا داری می‌ری لندن تا توی مسابقه مستر یونیورس شرکت کنی
هدف من این بود که عضو شش نفر برتر بشم
ولی نفر دوم شدم
توی ۱۹سالگی
گفتم: یا خود خدا
اگه من پسرک کشاورز اتریشی
بدون هیچ تجربه‌ای، دوم شدم
سال بعد حتما قهرمان می‌شم
آرنولد اون‌قدر با استعداد بود
که مردم عادی، طرفداران بدنسازی می‌دونستن
این، آینده‌ی بدنسازیه
توی مسابقه مستر یونیورس
یه داور به اسم آقای وگ بنت بود
:و می‌گفت
آرنولد، بدنت فوق‌العاده‌ست
شگفت‌انگیزه
با همون لهجه انگلیسیش
ما رو برای شام دعوت کرد
و چون یکی از داورها بود برام باورنکردنی بود
اون موقع‌ها انگلیسیم افتضاح بود
همیشه به این قضیه می‌خندیدیم
وگ گفت: اگه باز هم اینجا اومدی می‌تونی بیای پیش ما
لازم نیست بری هتل
سال بعد
وگ مسئول برگزاری مسابقه بود
و پول بلیط هواپیما رو اون داد
یادمه خونه بنت توی لندن
پلاک ۳۳۵ جاده رامفرد بودم
دقیقا یادمه
و یهو رج پارک وارد شد
ملاقات با رج پارک
از اون لحظات فراموش‌نشدنی زندگیم بود
اون روی جلد مجله‌ها بود
توی فیلم‌ها بود
و حالا، الان جلوی من وایساده
از آفریقای جنوبی برگشته‌بود و می‌خواست تمرین کنه
ما هم با هم تمرین کردیم
یادمه حتی ژاکتش رو هم در نیاورد
این‌که هرکولی که توی فیلم‌ها می‌دیدی
الان جلوت باشه، باورنکردنی بود
با هم صحبت می‌کردیم و اون خیلی خوش‌اخلاق بود
همه‌چی رو درباره من می‌دونست
چون وگ بنت بهش گفته ‌بود
:برای انگیزه دادن بهم گفت
اگه مسابقه مستر یونیورس رو ببری
با خودم می‌برمت آفریقای جنوبی
می‌برمت نمایشگاه بدنسازی
و برای هر کدوم از این نمایشگاه‌ها هم بهت پول می‌دم
اونجا می‌تونی کلی پول دربیاری و کل کشور رو دور بزنی
جای اشتباهی وجود نداره
چون باید قهرمان مستر یونیورس ۱۹۶۷ بشم
وگ می‌گفت: باید ساق پات رو تمرین بدی
جلوبازوت خیلی بزرگ‌تر از ساق پاته
ساق پات لاغره تناسب ندارن
اگر می‌خوای ببری
بدنت باید کامل باشه و همه‌چی باید بی‌نقص باشه
[مستر یونیورس ۱۹۶۷]
بالاخره، همه‌چی درست شد
و اما برنده
آرنولد شوارتزنگر
توی ۲۰سالگی
رویام
رو حقیقی کردم
روی همون سکویی که رج پارک قهرمان شده‌بود
همون جام رو دقیقا همون‌طوری گرفتم
و دقیقا همون‌طوری که تصورش رو داشتم
همه فریاد می‌زدن
آرنولد
احساس می‌کردم دارم خواب می‌بینم
همه‌چی سر جای خودشه
[آفریقای جنوبی سال ۱۹۶۷]
رج پارک من رو به خونه‌ش
توی ژوهانسبورگ دعوت کرد
می‌دونی چه افتخار بزرگی بود؟
الگوی زندگیم من رو به خونه‌ش دعوت کرده
من آرنولد رو وقتی اومد اینجا، دیدم
اون‌موقع نه سالم بود
خیلی مؤدب و خوش‌اخلاق بود [جان جان پارک، مربی، فرزند رج پارک]
ولی صندل رو با جوراب پاش می‌کرد [جان جان پارک، مربی، فرزند رج پارک]
مثل دهاتی‌ها
پوستش خیلی سفید بود همه توی ساحل، برنزه بودن
یادمه اولش یه‌کم خوف داشت و معذب بود
ولی پدرم کاری کرد احساس راحتی داشته‌باشه
مادرم هم همین‌طور
سریعا مثل عضوی از خانواده‌مون شد
هر شب با هم می‌رفتیم شام می‌خوردیم و سینما می‌رفتیم
از پدر و مادرم یاد گرفت که خانواده چه‌قدر مهمه
فکر کنم بیشتر از هر چیز دیگه‌ای همین تحت‌تاثیر قرارش داده‌بود
مادرم، آرنولد رو راهنمایی می‌کرد
می‌تونست فیگور‌های پیش‌پا افتاده رو بگیره ولی جابه‌جایی بین‌شون یه جریان هماهنگ نداشت
مادرم به برنامه‌ریزیش کمک کرد
ماریان معلم رقص باله بود
به رج یاد داده‌بود چه‌طور روی صحنه برازنده‌تر باشه
این دو ورزش خیلی از هم متفاوتن باله با حرکات آروم و جنب‌وجوشه
ولی بدنسازی فقط یه‌جا وایسادنه
و حرکت و جابه‌جایی زیادی نداره
اصلا درک نمی‌کردم
ولی به مرور زمان چیزهایی که بهم یاد داده‌بود رو به‌کار گرفتم
دوران بچگی، خجالتی بودم
و بدنسازی
ورزشی بود که باید روی صحنه اجرا می‌کردی
پس باید به روش خودم یاد می‌گرفتم
چه‌طور روی صحنه اجرا کنم و فیگور بگیرم
و بقیه میان و ایرادت رو می‌گیرن و می‌گن: بیشتر لبخند بزن
این کار رو بکن اون کار رو بکن
و این‌طوری بود
که یاد گرفتم سرگرم‌کننده باشم
و از لحظه لذت ببرم
[مستر یونیورس سال ۱۹۶۸]
سال ۱۹۶۸، توی لندن تو مسابقه مستر یونیورس شرکت کردم
...هروقت می‌گفتن یه فیگور بگیر
وقتی فیگور جلو بازو جفت از جلو می‌گرفتم بزرگ‌ترین جلوبازوهای مسابقه رو من داشتم
و وقتی می‌گفتن از پشت فیگور بگیرید
می‌دیدم پشت هیچ‌کسی به‌پای من نمی‌رسه
و اون موقع بود که فهمیدم قراره برنده بشم
دومین مقام مستر یونیورسم رو برنده شده‌بودم و احساس می‌کردم توی اوجم
و وقتی می‌خواستم برگردم به مونیخ
یهو یه تلگراف
از طرف جو ویدر برام اومد
گفتم: یا خدا
"جو ویدر؟ اون مثل پدرخوانده بدنسازیه"
از سال ۱۹۳۹ مربی قهرمان‌های بدنسازی بوده
همه قهرمان‌های مستر یونیورس و مستر ورلد
مربی‌شون جو ویدر بوده
توی تلگراف نوشته‌بود
می‌خوام تو رو به میامی به مسابقات مستر یونیورس خودمون دعوت کنم
چون دو تا مستر یونیورس بود
ویدر مسابقات مستر یونیورس خودش رو توی دهه ۶۰ راه انداخته‌بود
حتی خونه هم نرفتم وسایلم رو بردارم
همون‌جا زنگ زدم :به آلبرت و فرانکو و گفتم
یه دعوتنامه از ویدر گرفتم من دیگه برنمی‌گردم
می‌رم آمریکا
خدافظ
[آمریکا، سال ۱۹۶۷]
وقتی اومدم آمریکا
گفتم: آخیش، بالاخره رسیدم به خونه‌م
[میامی، سال ۱۹۶۸]
بعدش رفتیم فلوریدا
کاملا متقاعد شده‌بودم
که قراره همه بدنسازهای آمریکایی رو شکست بدم
خودم رو یه قهرمان جدید جلوه بدم
بهترین بدنساز تاریخ بشم
چون برای اون فقط حجم و گنده بودن مهم بود
و وقتی نفر چهارم و سوم رو اعلام کردن
به نفر دوم که رسید آرنولد شوارتزنگر
ای بابا
غیرممکنه
من قبلا شکست‌ناپذیر بودم ولی حالا یهو مسابقه رو فرانک زین برد
وحشتناکه، خجالت‌زده شدم
به‌نظرم خیلی به بردن عادت کرده‌بود
تازه اومده بود آمریکا و یکی
که به قول خودش
"یه نی‌قلیون با بازوهای ۴۰سانتی" بود، شکستش داده‌بود
این خیلی اذیتش کرد
داغون شده‌بودم
نصف شب روی تخت هتل
خوابیده‌ بودم
و فکر می‌کردم دنیا قراره به آخر برسه
من تو یه کشور غریبم
زبون‌شون رو بلد نیستم
کیلومترها از خونه فاصله دارم
و مسابقه رو هم باختم
همه رو ناامید کردم
با خودم می‌گفتم الان جامعه بدنسازی می‌گه
شوارتزنگر اونی که فکر می‌کردیم، نیست
پس کون لقش
تا صبح گریه کردم
روز بعد گفتم: خیلی‌خب
دیشب مثل بچه‌ها نشستی گریه کردی، کصخل
خب دیگه، بریم
بعدش ویدر بهم بلیط هواپیما به لس‌آنجلس داد
[ساحل ونیز، سال ۱۹۶۸]
قراره ترتیب همه‌چی رو بده و بهم یه آپارتمان بده
سریعا برای دوست‌هام نامه نوشتم که: قضیه فرق داره
احساس درموندگی
و تنهایی داشتم
باشگاه‌هایی که من توشون تمرین می‌کردم
باشگاه‌هایی بودن که بهترین بدنسازها توشون تمرین کرده‌بودن
من هم می‌خواستم اونجا تمرین کنم
صاحب‌های باشگاه مثل وینس جیراندا
اون صاحب باشگاه وینس بود
می‌گفت: تو هنوز بچه‌ای
باید چربیت رو کم کنیم
ولی پتانسیل داری
با خودم گفتم چی گوه می‌خوره؟ پتانسیل داری؟
و بعد توی باشگاه گلد جیم تمرین کردم
و جو گلد بهم می‌گفت خیکی
گفتم
وای خدا
فهمیدم که چرا به آمریکا اومدن این‌قدر مهم بود
چون درک اون‌ها از بدن روی فرم
کاملا متفاوته
من تنهایی کاری نمی‌تونم از پیش ببرم
من کمک‌لازمـم
پس فرانک زین رو دعوت کردم کسی که شکستم داده‌بود
تا به کالیفرنیا بیاد
و باهام تمرین کنه
تا با چشم‌های خودم ببینم
چی‌کار کرده که همچین هیکلی ساخته
من هم پیشـش موندم و توی اتاق خوابش روی تخت کوچیک می‌خوابیدم
و با هم می‌رفتیم باشگاه و تمرین می‌کردم
می‌رفتیم ساحل، برای ویدر عکس می‌گرفتیم
برگشتم فلوریدا
از شغل معلمیم استعفا دادم و رفتم کالیفرنیا
وقتی داشتم اینجا تمرین می‌کردم
مخصوصا وقتی تو باشگاه گلد جیم بودم :می‌گفتم
خوب نمی‌شد اگه فرانکو هم بود و می‌دید اینجا چه‌خبره؟
آخه، توی مونیخ حریف تمرینی و دوست صمیمیم بود
و دلم براش تنگ شده‌بود
ولی وقتی جو ویدر فهمید قدش چند سانته اصلا علاقه به همکاری نداشت
می‌گفت: نمی‌خوام یه کوتوله رو بیارم اینجا
بیخیال
ولی با هزار بدبختی من و آرتی زلر، عکاس‌مون
قانعش کردیم
و از اونجا به‌بعد همه‌چی یهو اوج گرفت
پنج، شیش، هفت
چیه؟
هفت
هشت
نه
ده
خیلی‌خب
می‌زنم
فرانکو می‌تونه
بلندش کن دیگه
استعداد من توی تشکیل جامعه و رفاقت
بهتر از استعداد بدنسازیم
بود
گلد جیم توی ساحل ونیز
بدنسازهایی که برای قهرمانی می‌خواستن مسابقه بدن، اونجا تمرین می‌کردن
و بعد جو ویدر باشگاه رو به‌عنوان باشگاه قهرمانان تبلیغ کرد
دماغت کوچیک‌تر می‌شه
اولین واکنشم بهش این بود که به‌نظرم آدم خون‌گرم، باحال [کن واکر، مستر یونیورس آی‌اف‌بی‌بی ۱۹۷۵]
و شوخ‌طبعیه
وقتی توی باشگاه بود، متمرکز بود
انرژی خوبی توی باشگاه برقرار بود و ما به هم کمک می‌کردیم
این‌که موقع تمرین، آرنولد پیشت باشه عالیه چون حضورش
باعث می‌شه بخوای سخت‌تر تمرین کنی
تا تحت‌تاثیر قرارش بدی
اون کمال‌گرا بود
وقتی با هم تمرین می‌کنید به هم کمک می‌کنید
حتی برای دم دادن عضله‌ها هم پشت صحنه با حوله به‌هم کمک می‌کردیم
و به هم روغن می‌مالیدیم
باید بهم روغن بمالی چون خودم که نمی‌تونم به کمرم روغن بزنم
پس یکی باید باشه، بزنه
برای همین به هم کمک می‌کردیم
و قبل از رفتن روی صحنه، برای هم آرزوی موفقیت می‌کردیم
من می‌گفتم: موفق باشی چون قراره شکستـت بدم
من هیچ‌وقت توی رژیمـم افراطی نبودم
فرانک زین و فرانکو کلمبو
بودن که برام ویتامین می‌خریدن
بعد استروییدها رو هم تست می‌کردیم
همه بدنسازهای برتر
استرویید می‌زنـن
شاید کلا پنج درصد از پیشرفت من
:) از استرویید باشه
من تحت نظارت دکتر بودم
یه قانون بود که اکیدا فقط چهار ماه قبل از مسابقه
می‌تونستم استرویید بزنیم و بعدش می‌ذاشتیم کنار
من هم رژیم غذاییم رو تغییر دادم
برنزه کردم
اگه کل شخصیتـت حول‌محور خودنمایی می‌چرخه
همیشه دلت می‌خواد هیکلت رو به مردم نشون بدی
صدها نفر می‌اومدن و تمرین کردن بچه‌ها رو می‌دیدن
احساس می‌کردم دارم تو سیرک زندگی می‌کنم
همیشه اون حس رضایت رو داشتی
چون مردم همه می‌اومدن و می‌دیدنت
و می‌گفتن: واو، چه بدنی داره
تابستون سال ۱۹۶۹ بود
یه مهماندار توی غذاخوری زوکی بودم
:اومد پیشم و گفت
خیلی سکسی هستی
باید حتما ازت بخوام باهام بیای سر قرار
[باربارا اوتلند بیکر نوسینده آرنولد و من]
با یه لهجه غلیظ [باربارا اوتلند بیکر نوسینده آرنولد و من]
دایره لغاتش به صد کلمه هم نمی‌رسید
اون خیلی جذاب و خوش‌قیافه
با جذبه بود
با بقیه فرق داشت
وقتی رسید سر قرارمون من داشتم فرود ماه رو می‌دیدم
دریافت شد، عقاب
ما هم با همدیگه تماشاش کردیم و جلوی تلویزیون عکس گرفتیم
پایگاه ترنکویلیتی صحبت می‌کنه عقاب فرود اومد
بعد از قرار اول‌مون
تا جایی که می‌تونستیم، پیش هم بودیم
اون همه رو می‌خندوند
...خیلی
مسحورکننده بود
اولین‌بار از طریق باربارا بود
که تونستم ببینم آمریکایی‌ها چه‌طوری کریسمس رو جشن می‌گیرن
چون من رو می‌برد خونه‌شون
و خانواده خیلی خوش‌اخلاقی داشت
اولین‌باری بود
که توی عمرم تولدم رو جشن ‌گرفتم
وقتی بود که مادر باربارا برای تولدم کیک درست کرده‌بود
قبل از اون تاحالا تولد نگرفته‌بودم کسی تولدت مبارک و این‌چیزها نمی‌خوند
نمی‌دونم چرا
یه‌جورایی باعث شد
قدردان زندگی آمریکایی
و کلا زندگی عادی بشم
...ولی خانواده خودم
میونه و ارتباط‌مون خیلی خوب نبود
...و برادرم
اون رو کلا طی دوران بدنسازیم
از ذهنم پاک کرده‌بودم
می‌گفتم من اینجا زندگی خودم درست کردم
و نمی‌خواستم دیگه کاری با گذشته داشته‌باشم
جو ویدر دنبال یه راه بازاریابی برای من بود
ایده ای که داشت
این بود که من یه ربات آلمانی‌ هستم
خالی از احساسات، فقط رو به جلو حرکت می‌کنم
و این‌طوری قرار بود من قهرمان بشم
و من هم عاشقش شدم چون نگاهم به خودم همین بود
یه آدم غیر قابل توقف
جو ویدر یه هدف داشت این‌که من همه مسابقات رو برنده بشم
و جلد مجله‌هاش باشم
و کلی از مکمل‌های غذاییش رو بفروشم
و هر کاری که کردم
رو به اسم ویدر تموم کنه
و وقتی من خواستم
تمرین جلوبازوم رو از پشت‌بازوم جدا کنم
اون اسمش رو می‌ذاشت برنامه تمرینی ویدر
قرارمون این بود
یه بار دیگه با هم مرور کنیم
عکس‌هایی که می‌گیری باید خاص باشن، آرنولد
کاری کن متفاوت به‌نظر برسن
:باهاش که کار می‌کردم می‌گفتم
جو، تو داری محصولات خودت رو می‌فروشی و میلیون‌ها دلار پول درمیاری
من هم می‌خوام محصولات خودم رو بفروشم
تنها چیزی که ازت می‌خوام اینه که یه صفحه از مجله‌ت رو واسه تبلیغ بهم بدی
من می‌خواستم پول دربیارم و یه دلار رو دو دلار کنم
و می‌خواستم این کار رو به روش آمریکایی یاد بگیرم
:به جو ویدر گفتم
می‌تونی کمکم کنی؟ می‌خوام برم دانشگاه و انگلیسی یاد بگیرم
بعد می‌خوام کلاس تجاری بردارم
چون ممکنه بعدا مجبور باشم جانشین خودت بشم
و اون عاشق این ایده شد
این هم از جلدهای جدید
بذار ببنیم
بیخیال، می‌خوای اون رو بذاری روی جلد؟
یه بار بهم گفتی
فقط قهرمان‌های مستر یونیورس و الیمپیا رو می‌ذاری روی جلد
پنج تا کپی دیگه
جو؟
هر وقتی که می‌خوام چیزی رو به‌دست بیارم
با خودم می‌گم: خب، هدف بعدی چیه؟
وقتی همیشه عطش داشته‌باشی هیچ‌وقت سیر نمی‌شی
چون رج پارک سه‌ بار قهرمان مستر یونیورس شده
پس آرنولد باید اون رکورد رو بشکنه
همه می‌گن، این دیگه زیاده‌رویه ولی برای من هیچ‌وقت کافی نبود
و من بیشتر می‌خواستم
[مستر یونیورس ۱۹۷۰]
پدرم بازنشسته‌ شده‌بود
ولی تصمیم گرفت توی مستر یونیورس شرکت کنه
اون موقع، ۴۲سالش بود
آرنولد ۲۳سالش بود
یکی بهم گفت می‌دونی دیگه کی قراره توی مسابقه امسال شرکت کنه؟
گفتم: کی؟
گفت: رج پارک
گفتم، بیخیال، غیرممکنه
رقابت با الگوم یه‌کم عجیب بود
و بعدش، بردم
با اون اتفاق، یه‌کم ذهنم آشفته شد
عذاب‌وجدان داشتم
گفتم چه‌قدر مغرور شدم
شاید بهتر بود، اون سال شرکت نمی‌کردم
توی ۱۵سالگی داشتم درباره‌ش خیالبافی می‌کردم
و ازش الگوبرداری می‌کردم
و حالا یهو خودم شده‌بودم
الگوی بقیه
بالاخره به هدفم رسیده‌ بودم
ذهن من یه‌طور دیگه‌ای تنظیم شده
برای پیشرفت تنظیم شده
هدف جدید چیه؟
چالش جدید. قله جدید برای فتح
مستر یونیورس یه عنوان قهرمانی جهانیه
ولی هر سال یه مستر یونیورس هست
پس بهترین‌شون دقیقا کیه؟
برای همین هم جو ویدر مستر الیمیپا رو برگزار کرد
جایی که همه قهرمان‌های مستر یونیورس
می‌اومدن تا توی مستر الیمپیا شرکت کنـن
اگه اونجا برنده بشی پس می‌تونی به خودت بگی بهترین
پاو
مستر الیمپیا
[مستر الیمپیای ۱۹۶۹]
سال ۱۹۶۹، اولین مسابقه مستر الیمپیام بود
یه سطح متفاوتی بود
با سرجیو اولیوا رقابت کردم
جلوش باختم
از من بهتر بود
روی صحنه آبدار ماچش کردم
و گفتم: ازش لذت ببر چون دفعه آخرته
سال بعد با حس انتقام‌جویی برگشتم
باید توی ذهنم اون رو شرور داستان می‌دونستم
تا بتونم برم و سخت‌تر از روز قبل تمرین کنم
بالاخره فرصت روبه‌رویی باهاش رو پیدا کردم
[مستر الیمپیای ۱۹۷۰]
بعدش بهش یه حقه کوچیک زدم
موقع فیگور گرفتن
بهش گفتم: فکر کنم دیگه بس باشه
تا الان دیگه تصمیم‌شون رو گرفتن
که کی برنده‌ست
بهم گفت: آره حق با توئه و بعدش از روی سکو رفت
بعدش بهش اشاره کردم و گفتم: ببینید، تسلیم شده
یه‌کم با روح و روانش بازی کردم
تا برای همیشه قال قضیه رو بکنم
برگشت بهم گفت: ای حرومزاده
خیلی عصبی شده‌بود
تو دهه ۷۰، دلم فقط می‌خواست توی مسابقات شرکت کنم و عنوان‌ها رو برنده بشم
[مستر الیمپیای ۱۹۷۱]
اون‌قدر از همه جلوتر بودم که کسی به گَرد پام نمی‌رسید
[مستر الیمپیای ۱۹۷۲]
[مستر الیمپیای ۱۹۷۳]
انتظار دارید امشب چی ببینید؟ - نمی‌دونم والا -
کنجکاوم ببینم چه‌طوریه
می‌شه ازتون سوال کنیم انتظار دارید امشب چی ببینید؟
انتظار دارم یه‌سری بدنساز فوق‌العاده ببینم
به جز این به مسابقه‌های دیگه هم رفتید؟ - نه -
به جز این به مسابقه‌های دیگه هم رفتید؟ - نه تاحالا -
شما چی؟ - نه -
[موزه ویتین، سال ۱۹۷۵]
بدنساز بودن مثل یه هنرمند بودن
یه مجسمه‌ساز مثل رودن یا میکل آنژ
چون باید از تقارن و زیبایی سر دربیاری
اگه همه‌چیز رو با هم نداشته‌باشی
همه زحماتـت هدر می‌رن
همینه. نگه‌دارش
خودشه، نگه‌دارش
از دو ماه پیش تغییر کرده، نه؟
من هیچوقت از بدنم راضی نبودم
یا خدا
:توی آینه نگاه می‌کردم و می‌گفتم نمی‌دونم این بدن تخمی
چه‌طور می‌خواد برنده مسابقه بشه
ممنون که اومدی - لو فرینگو هم داره میاد -
وقتی خودنمایی می‌کنم همّ‌ش چرنده
خیلی‌خب - خیلی قضیه رو جدیش نکن، آرنولد -
به نوعی این اون یکی آرنولده
آرنولدی که می‌خوام دنیا ببینه
این یکی رو باش
این یکی الهام‌بخشت می‌شه چون فیگور بازوئه
کلمبوئه
از این فیگور خوشت اومد؟
ولی واقعیتش اینه که من
:خودم رو نگاه می‌کنم و می‌گم
هنوز کافی نیست، نمی‌شه
سینه رو باش
فکر می‌کنم حس جاه‌طلبی و عطشم
هم از این نشأت می‌گیره
سینه‌ـت عالیه، آرنولد
خیلی بزرگه
من توی بالتیمور و فیلادلفیا
مشغول شرکت توی نمایشگاه های بدنسازی بودم
وقتی برگشتم خونه
فرانکو بهم که خبرهای بدی داره
گفتم: چی شده؟
گفت: برادرت تو یه تصادف با ماشین مرده
مست داشته رانندگی می‌کرده
و می‌زنه به یه تیر برق
کلا گیج شده بودم
اون همیشه سوگولی خانواده بود
هنرمند بود
باهوش بود
کتاب زیاد می‌خوند
ولی به‌نظرم اون هیچ‌وقت از ته‌دل خوشحال نبود
فکر کنم به‌خاطر شرایط سختی که توش بزرگ شده بودیم شروع کرد به مشروب خوردن
خشونتی که توی خونه بود
کتک‌هایی که بعضی‌اوقات از پدر و مادرمون می‌خوردیم
فکر کنم، تحمل این همه رنج و عذاب
رو نداشت
اون، ذاتا آدم ظریف‌تری
بود
توی خونه شاهد رفتار جنون‌مانندی
بودیم
پدرمون یه‌روز مهربون بود
و بعضی روزها مست می‌اومد خونه
و ساعت سه صبح داد می‌زد
ما از خواب بیدار می‌شدیم
تپش قلب داشتیم
چون می‌دونستیم معنیش چیه
یعنی هر لحظه ممکنه مادرمون رو بزنه
یا دیوونه‌بازی دربیاره
خشونت عجیبی بود
تربیتی که داشتیم
برای کسی مثل من که قوی و مصمم بود
مفید بود
ولی برادرم خیلی ظریف‌تر بود
حق با نیچه بود
چیزی که تو رو نکشه قوی‌ترت می‌کنه
چیزی که من رو به این تبدیل کرد
اون رو نابود کرد
آرامگاه ماینهارد شوارتزنگر ۱۹۴۶-۱۹۷۱ در آرامش بخواب
سال ۱۹۷۱ وقتی توی شهر اسن آلمان توی یه مسابقه بودم
پدر و مادرم به دلیل نامشخصی
اومده بودن اونجا
من توی پنجاه‌تا مسابقه
از وزنه‌بردرای گرفته تا پاورلیفتینگ
توی مسابقات محلی و سراسری و کشوری
شرکت کردم
پدر و مادرم به هیچ‌کدوم از اون‌ها نیومدن
برای همین غافلگیر شده‌بودم
رفتار پدرم عجیب بود
آروم‌تر بود و بعضی‌اوقات من‌من می‌کرد
پس یه‌جای کار می‌لنگید
چند هفته بعد
باهام تماس گرفتن
و گفتن که پدرم سکته کرده
با پرواز بعدی رفتم اتریش
ملاقات پدرم توی بیمارستان
نمی‌تونست حرف بزنه
نیاز به مراقبت پزشکی داشت
ولی نمی‌دونستم این درمان‌شدنیه یا نه
نمی‌دونستم
برگشتم لس‌آنجلس
و بعدش، اون فوت کرد
وقتی برادر و پدرم مردن
هیچ احساسی نداشتم
می‌دونی؟ من اون احساسات رو از بین بردم
...حالا نمی‌دونم اون احساسات
بعدا در آینده فوران کنه ولی نمی‌دونم
به خودم یاد دادم این کار رو بکنم
این که چیزهای دیگه روم تاثیری نذارن
والا
من که توی زمینه روانشناسی و این‌چیزها
تخصصی ندارم
فقط می‌تونم این رو بهتون بگم
وقتی همیشه توی ذهنت یه هدف داشته‌باشی
یه ماموریت داشته‌باشی
دیگه وقت این رو نداری با خودت بگی: امروز حالم چه‌طوریه؟
احساس غمگینی دارم؟
برای خودم تاسف می‌خورم؟
نکنه من یه قربانی شدم؟
خدای من، دلم برای خودم خیلی می‌سوزه و خلاصه این‌چیزها
من واسه این کارها وقت ندارم
بیشتر اوقات به‌خاطر اینه که مردم به‌اندازه کافی کار نمی‌کنـن
اگه همیشه سرت شلوغ باشه
وقت این‌ چیزها رو نداری
فقط پیشرفت، پیشرفت، پیشرفت
وقتی فهمیدم ورزش بدنسازی خیلی شناخته‌شده نیست
تصمیم گرفتم حسابی خودم رو تبلیغ کنم
داورها ازت چی می‌خوان؟
اون‌ها دنبال نسبت و تقارن اندام هستن
اندازه ماهیچه
و طرز فیگور گرفتنت
کلی زحمت کشیدم تا مردم بفهمن
ورزش بدنسازی چیه
کامل نشستی؟ - نه، یه مشکلی پیش اومده بود -
آّها
من فقط پنج ساله که توی این کشورم
شلپ‌شلوپ یعنی چی؟
خدای من
یه ورزشه که من می‌خوام توش بهترین باشم
و به‌نظرم من یه هنرمند هم حساب می‌شم
دارم از هیچی این بدن رو می‌سازم
[مستر الیمپیای ۱۹۷۴]
سال ۷۴، هیکل آرنولد فوق‌العاده بود
و کاملا شکست‌ناپذیر بود
من مسابقه مستر الیمپیای ۱۹۷۴ رو برنده شدم
پس روی هم رفته، ۱۳تا قهرمانی بدنسازی داشتم
یکی پس از دیگری
چون تحت‌تاثیر هدفی که داشتم، بودم
دیگه چه کاری مونده؟
یه قهرمانی دیگه؟
حوصله‌سربر شده
پس بیخیال شدم
الان ۱۰سال می‌شه که دارم رقابت می‌کنم
و احساس می‌کنم بعد از ۱۰سال دیگه کافیه، می‌دونی
باید میدون رو برای بقیه باز کنی
و تا برنده‌ای صحنه رو ترک کنی
آقایون و خانم‌ها معرفی می‌کنم، آرنولد شوارتزنگر
عاشق رقابت توی این ورزشم
و می‌خوام بهترینِ دنیا باشم
می‌دونی، بهترین
این‌که وایسم اونجا و بدونم که توی این زمینه
هیچ‌کسی بهتر از من نیست
و به‌نظرم بدنسازی دیگه تکراری شده
و می‌خوام مشغول یه کار دیگه بشم
و سعی کنم توی اون زمینه، بهترین باشم
مثلا چی؟
به بازیگری علاقه دارم
ببینم توش استعداد دارم یا نه
[ده سال بعد]
یادمه باهاش پشت تلفن داشتم حرف می‌زدم
الو؟
...:گفتم
خب از برنامه‌ای که برای حرفه بازیگریت داری بگو
اون جواب داد: جیم
من نمی‌خوام یه بازیگر باشم
من می‌خوام یه ستاره سینما باشم
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.