‫مرده و زنه حالشون خوش نیست.
‫مرده یه بار به من غذا داد.
‫امیدوارم بازم بده.
‫زنه عموم رو وقتی خونه‌ش بود ترسوند.
‫ترسوند؟ عموت از ترس خرابکاری کرد؟
‫آره کرد. ‫زنه یه اسلحه گرفت طرفش.
‫این اقدام به جنگ قابل تاییده؟
‫حاضرم برای شهادت فریاد بزنم.
‫تایید شد.
‫ناراحتم.
«مشــاجــــره»
«قسمت دهم - شمایل نور»
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫کیر توش.
‫همونجایی که هستی بمون.
‫ایمی.
‫اسلحه رو بیار پایین.
‫تکون نخور.
‫زنگ می‌زنم به پلیس.
‫این دیگه چه کوفتیه؟ برو گمشو!
‫دنی!
‫گه توش.
‫دنی!
‫لعنتی.
‫لعنتی. چرا مجبورم کردی این کار رو بکنم؟
‫کمک!
‫گه توش.
‫کیر توش.
‫آخ.
‫«لطفا کمکم کن. دنی من رو ‫از جاده خارج کرد. گم شدم.»
‫«ارسال نشد»
‫لعنتی.
‫خدا لعنتش کنه.
‫آب.
‫اوه، یکی اینجاست. خدا رو شکر.
‫سلام؟
‫آه! دنی!
‫اوه، گور بابات!
‫راحتم بذار!
‫تو من رو راحت بذار!
‫جنابعالی زندگی من رو نابود کردی!
‫من زندگی تو رو نابود کردم؟ جانم؟
‫شاید دیگه هیچوقت جون رو نبینم، ‫مرتیکه روانی!
‫برادر من به خاطر تو مرده!
‫چی؟
‫آخ.
‫پال مرده؟
‫نمی‌دونم. فکر کنم.
‫لعنتی!
‫دنی، چی شد؟
‫پلیس‌ها بهش شلیک کردن.
‫سعی کرد از دیوار بره اونور ‫و اون لاشی‌ها بهش شلیک کردن.
‫خب، دیدی سوار آمبولانسش کنن؟
‫- چندتا تیر خورد؟ ‫- نمی‌دونم، باشه؟
‫نتونستم ببینم.
‫خب، پس مطمئن نیستی.
‫شاید در رفت.
‫میگم یعنی اینم ممکنه، مگه نه؟
‫نمی‌دونم. قاطی کردم.
‫فقط می‌خوام ببینم حالش خوبه یا نه.
‫خیلی خب؟ فقط... ‫می‌دونی چطوری برگردیم؟
‫ببین، وقتی من رو از اون صخره ‫کیری هل دادی پایین مچ پام آسیب دید،
‫پس کمکم کن از اینجا برم بیرون ‫منم بهت نشون میدم جاده کجاست.
‫به پلیس‌ها زنگ نمی‌زنم.
‫اسلحه‌ت کجاست؟
‫نمی‌دونم. گمش کردم.
‫از کجا بدونم قایمش نکردی؟
‫هان؟ چون جنابعالی مرض دروغگویی داری.
‫چون اگه دستم بود که بهت شلیک می‌کردم کسخل.
‫هی! هی، برگرد اینجا.
‫نه. مودبانه درخواست کن.
‫بهم گفتی دروغگو.
‫تا وقتی مودبانه درخواست ‫نکنی، بهت کمک نمی‌کنم!
‫باشه بابا، باشه، باشه.
‫تو خروجی بزرگراه یه بیمارستان هست.
‫شرط می‌بندم بردنش اونجا.
‫ببین، جنابعالی حق نداری راجب پال حرف بزنی.
‫- فهمیدی؟ ‫- فقط سعی داشتم کمک کنم.
‫اگه قراره من کولت کنم، ‫جنابعالی ساکت میشی، تمام.
‫حالا هرچی.
‫ای بابا، هیچ‌جا آنتن نمیده.
‫حالا چیکار کنم؟
‫- اگه فکر کرده می‌تونه همینطوری جون رو... ‫- میشه لطفا خفه‌خون بگیری؟
‫میشه؟ مطمئنی داریم راه درست رو می‌ریم؟
‫بله، می‌دونم دارم کجا میرم. ‫برو به سمت اون درخت‌ها.
‫کدوم درخت‌‌ها؟ همه‌ش درخته.
‫اون‌هایی که دارم بهشون ‫اشاره می‌کنم دیگه ابله.
‫اوه، خدای من.
‫- انگار داریم دور خودمون می‌چرخیم. ‫- نمی‌چرخیم، باشه؟
‫باشه.
‫چیزی واسه خوردن داری؟
‫آره. صبر کن.
‫اوه.
‫- اوه، ممنون. ‫- بیا.
‫- ممنون... ‫- بگیر بخورش.
‫- خیلی لاشی‌ای. ‫- هممم. خیلی خوشمزه‌ست.
‫آخ! چرا اینکار رو کردی؟
‫- خودت شروع کردی. ‫- ای خدا.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫ول کن. ول کن. ول کن.
‫برادرت این حرکت رو بهم یاد داد.
‫کس بابات.
‫دفعه بعد که یکی واست بوق زد، ‫بیخیالش شو.
‫دفعه بعد که خواستی واسه ‫یکی بوق بزنی، تجدید نظر کن.
‫- این چطوره؟ ‫- چرا همیشه خدا عصبانی‌ای؟
‫- می‌تونم همین سوال رو از خودت بپرسم. ‫- حالا هرچی.
‫ما آب لازم داریم.
‫آدم‌ها می‌تونن چند روز بدون ‫آب دووم بیارن، پس آروم باش.
‫اینی که گفتی 100 درصد غلطه.
‫اوه جدا؟ پس چقدر دووم میارن؟
‫نمی‌دونم... شاید 19 ساعت؟
‫نوزده؟ من نوزده ساعت بدون آب خوابیدم ابله.
‫کی انقدر می‌خوابه؟
‫روز تخمی‌ای داشتم!
‫- واقعا که بچه‌ای. ‫- واقعا که نوزادی.
‫جنابعالی حتی نمی‌تونی راه بری.
‫در ضمن، خودت هم بگا دادی. ‫الان دیگه نمی‌تونم کولت کنم.
‫مهم نیست.
‫فقط کافیه تا صبح دووم بیارم.
‫- صبح یکی پیدام می‌کنه. ‫- صحیح.
‫فکر کردی کسی داره دنبالت می‌گرده؟
‫شرط می‌بندم جورج حتی نمی‌دونه گم شدی.
‫بعد از اونهمه بلایی که سرش ‫آوردی، عمرا بهت سر بزنه.
‫ولمون کن، عمرا بهم شلیک کنی.
‫آروم باش! خدایا!
‫توی کسمغز مدرک اینی که روان‌درمانی غربی ‫روی ذهن شرقی جوابگو نیست.
‫نه بابا؟
‫حالا برو یکم آلوئه ورا و خنجریان پیدا کن.
‫آقطی هم همینطور.
‫یالا.
‫باشه بابا.
‫و جایی بمون که بتونم ‫ببینم وگرنه شلیک می‌کنم.
‫دیگه چیزی برای از دست دادن ندارم.
‫آقطی اصلا چه کسشری هست؟
‫میشه این رو خورد؟
‫نه، اونا گلن.
‫برو سمت صخره. ‫آت‌آشغال‌های آبدار سمت سایه درمیان.
‫این رو چی؟ میشه خورد؟
‫خدایا، فقط به من گوش بده ‫و دنبال چیزی که گفتم بگرد.
‫چیزی دیگه‌ای میل دارید براتون بیارم؟
‫چای؟ دسر؟
‫بازم تیکه بنداز تا بهت هیچی ندم.
‫اوه، واو، خیلی خب.
‫می‌دونی مشکل تو چیه؟
‫تو فقط به خودت فکر می‌کنی.
‫مشکل توام اینه که فقط زر ‫می‌زنی و از بقیه ایراد می‌گیری.
‫بیا دیگه حرف نزنیم، باشه؟
‫بیا، یکم آقطی بخور.
‫یالا.
‫حالا هر چی.
‫چه بلبشویی.
‫می‌دونی، به دنیا میای،
‫چندتا تصمیم می‌گیری،
‫بعدش یهویی...
‫سر از اینجا درمیاری.
‫چه خلاصه شاهکاری.
‫هی، مطمئنی اینا آقطی‌ان؟
‫اوه، خدای من.
‫ما چه زهرماری خوردیم؟
‫یه چیز سمی.
‫فکر کردم گفتی متخصص گیاهانی.
‫فقط یه مشت کسشر گوگل می‌کنم ‫و اداش رو درمیارم.
‫اوه خدای من. قراره بمیرم. قراره بمیرم.
‫فکر کنم تو دردسر افتادیم. این...
‫این عادی نیست.
‫میرم کمک پیدا کنم.
‫نه، اون موقع نمی‌تونی برگردی پیش من.
‫می‌خوام سعیم رو بکنم.
‫هی!
‫اینجا ولم نکن.
‫نمی‌تونم تکون بخورم.
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫سم اصلا چی هست؟
‫فکر کنم یه‌جور ماده شیمیاییه.
‫ماده شیمیایی چیه؟
‫نمی‌دونم دنی.
‫چطوریه که آسیایی‌ها به لاکتوز حساسیت دارن؟
‫آم...
‫شاید چون...
‫شیر جزوی از غذای روزمره اجدادمون نبوده.
‫نه، این با عقل جور درنمیاد،
‫چون همه غذاهای کره‌ای توشون گوشت گاو هست.
‫پس اگه گاو داریم، ‫چرا شیرشون رو نمی‌خوریم؟
‫- هی... ‫- می‌دونی؟
‫...باید سوال پرسیدن ازم رو تموم کنی، باشه؟
‫- شدی شبیه جون. ‫- مامان، چرا انقدر کار می‌کنی؟
‫- باشه. حالت خوبه؟ ‫- مامان، ترکم نکن!
‫زمان الان اصلا با عقل جور درنمیاد.
‫جورج بهم گفت زمان چطوریه...
‫مثلا، وقتی که بچه‌ای، ‫کاملا... کوچیکه.
‫مثلا یه درصدی داره...
‫لعنتی. دارم گند می‌زنم به حرفش.
‫آم، چیزه... لعنتی.
‫کیر توش. می‌رینم تو همه‌چی.
‫باید برم خونه.
‫روزی که برام بوق زدی،
‫داشتم سعی می‌کردم ‫سیخ منقل‌هایی که واسه
‫کشتن خودم خریده بودم رو پس بدم.
‫اوه.
‫نذاشتن پسشون بدم.
‫انگار دنیا می‌خواست که من بمیرم.
‫شاید واسه همینه که مریضیم...
‫خدایا، کیر زدم تو همه‌چی،
‫اصلا تقاضانامه دانشگاهم ‫به دستشون هم نرسیده.
‫به پال کمک کن.
‫هرچی نباشه تو برادر بزرگتری.
‫این صداها رو می‌شنوی؟
‫نه، چیزی نمی‌شنوم.
‫خوبه.
‫دنی، جدا باید بالا بیاری.
‫من رو که بهتر کرد.
‫یه بار شاشیدم همه‌جای حمام یه نفر.
‫آره، حمام من بود.
‫اوه، آره درسته.
‫نه، منظورم وقتی بچه بودم بود.
‫تصادفی بود، ‫اما بابام جوری کتکم زد صدای سگ دادم.
‫حالام باید این آسیب روحی ‫روانی که دچارش شدی رو
‫به راننده بی‌گناه و معصوم ‫یه شاستی‌بلند سفید منتقل کنی.
‫می‌دونستی که بدن ما مواد مغذی رو جذب می‌کنه
‫و آت‌آشغال‌ها رو با ‫شاشیدن و ریدن تخلیه می‌کنه؟
‫آره دنی، می‌دونستم.
‫اگه ما در حال انجام همین ‫کار با بچه‌ها باشیم چی؟
‫اما، می‌دونی، مثلا والدین
‫مثلا، آسیب‌های روحی روانیشون ‫رو می‌شاشن رو بچه‌هاشون.
‫واسم سواله که اولین بار کی شاشید، می‌دونی؟
‫- قبل از اینکه میمون باشیم، چی بودیم؟ ‫- اسفنج.
‫قبل از میمون بودن اسفنج نبودیم.
‫دم داشتیم.
‫هنوزم بعضی‌وقت‌ها جای دمم رو حس می‌کنم...
‫اوه خدای من، یکی داره میاد.
‫ممنون.
‫خیلی ممنونم.
‫برای چی؟
‫چی؟
‫اوه.
‫فکر کنم بهترم کرد.
‫اوه ببین، خیلی شبیه اسمارتیزه.
‫الان واقعا دلم برگر کینگ می‌خواد.
‫می‌دونی، هرکی تو دهه ‫80 به‌ دنیا اومده رفته درش،
‫مثل فست فوت، آبنبات، سیگار دسته دو کسشر.
‫ببین، فقط بهش فکر کن.
‫دقیقا وقتی اینترنت رو اختراع ‫کردن، ما دچار بلوغ شدیم.
‫و وقتی که ما از خونه پدر مادرمون رفتیم، ‫همون موقع اترنت رو ساختن.
‫صحیح.
‫اونهمه پورن. قلمرو ناشناخته.
‫آره شبیه سریال «غرب وحشی وحشی» بود.
‫حتی لازم نبود جستجو کنم. ‫هرچی که بود برمیداشتم.
‫می‌دونی چیه، ‫ما موش‌های آزمایشگاهی بودیم، درسته؟
‫ازمون استفاده کردن.
‫خیلی کیریه.
‫گمونم باهات همنظرم.
‫ببین، اگه...
‫اگه نسل ما کپی کردن پورن توی دنیای واقعی رو
‫شروع کرده باشه چی؟
‫و بعدش زندگی واقعی به ‫پورن تبدیل شده باشه چی؟
‫مثل یه پل... ‫مثل یه پل دیجیتال-آنالوگ.
‫اوه، واو.
‫صحیح. مثلا...
ما ‫دلیل اینیم که الان خفه‌کردن باب شده.
‫واقعا باب شده؟
‫آره، همه بچه‌های امروزی انجامش میدن.
‫و حتی نمی‌دونن که قبلا انقدر رایج نبود.
‫جانم؟
‫برادر منم اینطوری بود؟
‫آره، خیلی خشن بود ولی به بهترین شکل ممکن.
‫خیلی خب، راستش اصلا... ‫وایستا. وایستا. وایستا. وایستا. باشه؟
‫ببخشید که پرسیدم. ‫نمی‌خوام جزئیاتش رو بدونم.
‫ببخشید.
‫حتی نمی‌دونم که اصلا پال ‫دوست‌ دختر واقعی داشت یا نه.
‫باید بیشتر باهاش حرف می‌زدم.
‫راجب چیزهای مهم.
‫خوشحال می‌شد.
‫فکر کنم فقط می‌خواست دیده بشه.
‫مگه همه‌مون همین رو نمی‌خوایم؟
‫من نمی‌خوام کسی ببینه من واقعا کی‌ام.
‫می‌دونی، یه بار انقدر از کوزه‌های ‫جورج کلافه شده بودم که،
‫یکی‌شون رو از قصد ‫شکوندم و انداختم گردن جون.
‫- از کوزه‌های جورج خوشت نمیاد؟ ‫- نه، ازشون متنفرم.
‫آخه... نمی‌تونستم بهش بگم.
‫نمی‌تونستم خیلی چیزها رو بهش بگم.
‫چرا نمی‌تونستی؟
‫به نظرم وقتی هیچ‌جا مثل خونه نمیشه، ‫آدم تو خودش غرق میشه.
‫ولی جورج و جون مثل خونه میشن، مگه نه؟
‫نمی‌دونم.
‫قبلا فکر می‌کردم جون جواب مشکلاتمه.
‫وقتی که بچه بود، بهش نگاه می‌کردم ‫و این حس بهم دست می‌داد
که ‫مهم نبود که اون روز ‫چیکار کرده یا نکرده بودم،
‫عشق اون هیچوقت کم نمیشه.
‫و از اون موقع اون حس رو دنبال کردم.
‫اما الان داره بزرگتر میشه.
‫و عشقش داره شرطی میشه.
‫درسته، مثل اگه اون کلوچه رو بهم بدی، ‫منم بغلت می‌کنم.
‫پال اینطوری بود.
‫هنوزم هست.
‫دقیقا.
‫فهمیدم که وقتی که نوزاد بود،
‫نسبت به من عشق بی‌قید و شرط نداشت.
‫مردم فکر می‌کنن که نوزادها خیلی معصوم و ‫گوگولی‌ان در حالی که نیستن.
‫نه، همه‌ش گریه می‌کنن و جیغ می‌زنن،
‫چون همون لحظه هرچی که ‫می‌خوان رو بهشون نمی‌دیم.
‫- آخ. ‫- بین آدم‌ها از همه بی‌رحم‌ترن.
‫فقط زبون یا قدرتش رو ندارن تا کاری بکنن.
‫نوزادی که بتونه تکون بخوره و ‫زور داشته باشه، قاتل زنجیره‌ایه.
‫و با این حال، فکر به اینکه...
‫انتظار داشتم این بچه کوچیک من رو کامل کنه.
‫اونم وقتی که جورج نمی‌تونست ‫و کارم نمی‌تونست.
‫هممم.
‫چرا خوشحال بودن برای ما انقدر سخته؟
‫اوه، لعنتی، حالت خوبه؟
‫من اسمارتیز خوردم؟
‫اوه، یه چیزی درست نیست. ‫داره بدتر از قبل میشه.
‫حس می‌کنم انگار تو توی سرمی.
‫تو داری حرف می‌زنی یا من؟
‫مطمئن نیستم.
‫فکر کنم داشتم راجب ‫اون شبی حرف می‌زدم،
‫که تا دیروقت بیدار بودم
‫و مامانم با خرید از کی‌مارت ‫اسگلم کرد و حالم رو گرفت.
‫فکر کنم اون موقع 12 یا 13 سالم بود.
‫از تخت پا شدم و رفتم سمت تخت برادرم.
‫فکر کنم داشت خواب خیلی خوبی می‌دید،
‫چون داشت لبخند می‌زد و این کسشرها.
‫باعث شد خیلی کفری بشم.
‫یه مداد نوکی برداشتم و ‫نزدیک بود بکنمش تو چشم پال.
‫و تنها دلیل اینکه نکردم این ‫بود که وقتی سرم رو آوردم بالا
‫یه مهمون متل از بیرون پنجره زل زده بود بهم.
‫فکر می‌کردم من این کار رو کردم.
‫صبر کن.
‫من کی‌ام؟
‫تو ایمی هستی.
‫من دنی‌ام. بیخیال.
‫اوه درسته، من ایمی‌ام.
‫صبر کن ببینم، با عکس کون من جق زدی؟
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره دنی.
‫منم کارهای شرم‌آور انجام داده‌م.
‫راستی، قضیه تتوت چیه؟
‫شماره 22ئه.
‫صحیح، اما چرا 22؟
‫می‌دونستی جوزف هلر اسم ‫کتابش رو گذاشت «تبصره 18»
‫اما ویراستارش خودسرانه ‫به «تبصره 22» تغییرش داد؟
‫آخ، آخ، آخ.
‫نه.
‫خب، از وقتی که یادم میاد، ‫زنده بودن همچین حسی داشته.
‫نمیشه بدون فضا، شکل داشت.
‫نمیشه بدون تاریکی، روشنایی رو تجربه کرد.
‫گیر کردیم.
‫آره، و هر دفعه که سعی می‌کنی ‫به یه چیزی بچسبی...
‫سر می‌خوره میره.
‫هیچوقت نتونسته بودم این ‫حس درونم رو توصیف کنم،
‫اما فکر کنم خودشه.
‫«تبصره 22».
‫مگه نه؟ عین یه خلا می‌مونه.
‫اما نیست. انگار خالیه اما توپره.
‫آره، درسته دنیل.
‫خالی اما توپر.
‫یه مبحث عمیق.
‫فکر می‌کنی بقیه آدم‌ها هم ‫همچین حسی بهشون دست میده؟
‫می‌دونم به جورج که دست نمیده.
‫امیدوارم هم به جون هیچوقت دست نده.
‫نمی‌دونم.
‫شاید ما عادی نیستیم.
‫شاید اوضاعمون خیلی بگاییه.
‫یا شاید آدم‌های عادی کسخل و توهمی‌ان.
‫هر کدوم که باشه، ‫به همین خاطره که به خدا اعتقاد ندارم.
‫منظورت چیه؟
‫چرا یه خدا باید زندگی رو این شکلی درست کنه؟
‫خب، اگه خدا همه‌چیز باشه،
‫پس ما هم خداییم.
‫این یعنی خدا درست مثل ماست.
‫شاید به همین خاطره که ‫همه‌چیز این طوریه که هست.
‫خدا فقط سعی داره تو پوچی تنها نباشه.
‫تا حالا هیچوقت با کسی اینطوری صحبت نکردم.
‫منم همینطور.
‫فکر کنم داریم می‌میریم.
‫منم همین فکر رو می‌کنم.
‫زندگیت رو می‌بینم.
‫ای بیچاره.
‫تنها خواسته‌ت این بود که تنها نباشی.
‫نیاز نیست خجالت بکشی.
‫اشکالی نداره.
‫همه‌چیز رو می‌بینم.
‫نیاز نیست مخفی بشی. اشکالی نداره.
‫واو.
‫واقعا بعد از این هیچی نیست.
‫باید بیشتر این کار رو می‌کردیم.
‫چه فرصت‌هایی که هدر رفتن.
‫حداقل یه بار انجامش دادیم.
‫آره.
‫حس خوبی میده.
‫اوه، خدای من.
‫دنی بیدار شو.
‫هان؟
‫هنوز زنده‌ایم؟
‫آره.
‫هی، صدای ماشین می‌شنوم.
‫اوه، احتمالا داریم نزدیک می‌شیم.
‫یجورایی خنده‌داره که داریم
‫با عجله برمی‌گردیم پیش ‫کیر خری که منتظرمونه.
‫آره خب...
‫باید باهاش رو در رو بشیم، مگه نه؟
‫آره، اما می‌تونیم یکم آروم‌تر بریم، مگه نه؟
‫آره، خیلی خب باشه.
‫می‌دونه چیه؟
‫آدم فراموش می‌کنه، ولی ‫لس آنجلس واقعا قشنگه.
‫اوه آره.
‫وقتی بهش عادت می‌کنی، ‫راحت ندیده‌ش می‌گیری.
‫اوه لعنتی.
‫اونجا چندتا خونه هست.
‫اوه، واو.
‫ببین. اوناهاشن.
‫از این بالا خیلی آرومه.
‫«ایمیل وکیلم رو بهت رسید؟» ‫«وکیل جورج برات ایمیل فرستاده؟»
‫«تو اخباری.» ‫«جدی؟ نمی‌خوای جواب بدی؟»
‫«همه‌چی مرتبه؟ فومی بهم زنگ زد.» ‫«وکیلم سعی داشت بهت زنگ بزنه»
‫«حالت خوبه؟» ‫«دنی بهم زنگ بزن.»
‫«تلفنت هنوز خاموشه. دارم نگران میشم.» ‫«هشدار. آیفونم را بیاب فعال شد.»
‫«دنی، به مامان زنگ بزن.» ‫«پول فوری می‌خواید؟ همین الان بله را ارسال کنید.»
‫آنتنم اومد.
‫اوه، خدایا شکرت. ‫«سیکتیر! بلاکت کردم!»
‫پال زنده‌ست.
‫اوه خدای من. شگفت‌انگیزه.
‫گه توش، آنتنم رفت.
‫کیر توش. مال منم.
‫اون خونه‌ها از اون بالا ‫نزدیک‌تر به نظر می‌رسیدن.
‫پشمام.
‫فکر کنم نزدیک شدیم.
‫اوه، خدا رو شکر.
‫مطمئنم می‌تونیم همه‌چیز رو توضیح بدیم.
‫یه وکیل خوب باید بتونه ‫جلوی زندان رفتنت رو بگیره.
‫ببین دنی، اگه هر کمکی نیاز داشتی،
‫- چه می‌دونم، مالی یا مثلا... ‫- نه، نه، نه. مشکلی پیش نمیاد.
‫همه‌چیز همونطور که باید، پیش میره.
‫مطمئنی؟
‫نیستم ولی...
‫- باید استراحت کنیم. ‫- آره، آره، آره.
‫خیلی خب.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- مراقب باش. مراقب باش. خوبی؟ ‫- ممنون.
‫- آره. ‫- هی!
‫- ایمی! ایمی حالت خوبه؟ ‫- جورج؟
‫دستت رو ازش بکش!
‫چیه؟ چیه؟
‫فقط می‌خوام بدونم باید به ‫جایی که تو هستی برسم یا نه.
‫هرچیزی محو و نابود میشه.
‫هیچ‌چیز باقی نمی‌مونه.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
♪ Fool enough to almost be it ♪
♪ Cool enough to not quite see it ♪
♪ Doomed ♪
♪ Pick your pocket, full of sorrow ♪
♪ And run away with me tomorrow ♪
♪ June ♪
♪ We'll try and ease the pain ♪
♪ But somehow ♪
♪ We'll feel the same ♪
♪ Well, no one knows ♪
♪ Where our secrets go ♪
♪ I send a heart to all my dearies ♪
♪ When your life is so, so dreary ♪
♪ Dream ♪