‫تماشای این برنامه به افراد زیر ۱۸ سال توصیه نمی‌شود! ‫محتویات این برنامه ساختگی بوده، لطفاً در واقعیت آن را امتحان نکنید!
قسمت یازدهم
‫دائو ما.
‫درمورد قضیه امروز...
‫کمکت می‌کنم.
‫بچه رو بده به من.
‫برگرد و گزارش کن که
‫شبیخون خوردیم.
‫در بدترین حالت، بخاطر بی‌کفایتی تنبیه می‌شی.
‫فرستاده می‌شی به مرز تا بعضی کارها رو انجام بدی.
‫ما هنوز شانس برگشت به سواره نظام سلطنتی رو داریم.
‫منو وادار نکن کاری کنم.
‫دائو ما.
‫رئیس.
‫اون دیگه مرده.
‫بدیمش به سگ‌ها تا بخورنش؟
‫صبر کن.
‫یه نوزاد پسر هم هست.
‫بیدار شدی؟
‫تو و این بچه...
‫خیلی خوش‌شانس بودید،
‫که توی این بیابون پهناور زنده موندید.
‫اگر دوست داشتی،
‫می‌تونی اینجا زندگی کنی.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫بدرود، دائو ما.
‫شیائو چی.
‫شیائو چی!
‫کجایی؟
‫شیائو چی!
‫دائو ما...
‫اینجام...
‫جاییت درد می‌کنه؟
‫جایی هست که حس عجیبی داشته باشه؟
‫چی شده؟
‫دائو ما.
‫آیویا و آنی...
‫کی برمی‌گردن؟
‫ولم کن!
‫وایسا!
‫جوابمو بده!
‫می‌ریم دنبالشون، درسته؟
‫درسته؟
‫با هم قرار گذاشتیم،
‫که باهم به چانگ‌آن بریم!
‫مگه نه؟
‫شیائو چی.
‫آیویا دیگه رفته...
‫درست مثل مو.
‫درست مثل...
‫همه کسایی که قبلاً دیدیم...
‫برو!
‫نزدیک‌تر نیا.
‫چی‌کار داری می‌کنی؟
‫زن و مرد غریبه نباید به هم نزدیک بشن!
‫فکر نکن می‌تونی از من سوءاستفاده کنی.
‫فقط داشتم می‌رفتم این اطراف دست‌شویی کنم.
‫فکر کردی از اینجا که پرنده هم توش تخم نمی‌ذاره،
‫نمی‌تونم فرار کنم؟
‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫منو بذار زمین.
‫بیاید اینجا از هم جدا بشیم.
‫حسابمون رو تسویه شده فرض می‌کنیم.
‫برادر،
‫این یارو داره دخترای جوون رو قاچاق می‌کنه!
‫کمکم نمی‌کنی؟
‫جون این بچه رو من نجات دادم.
انقدر آدم نمک‌نشناسی هستی؟
‫ژی شیلانگ.
‫موهامو نکش.
‫بیدارم.
‫حالا،
‫دیگه همه چیز رو می‌دونی.
‫تو و مو،
رابطه‌تون دقیقاً چطور بود؟
‫ژی شیلانگ موی پیر رو خیلی وقته که می‌شناسه.
‫دائو ما رو هم خیلی وقته می‌شناسم.
من؟
‫هفت سال پیش،
‫توی آشوب شیجو،
‫مردم سه استان و چهار بخش،
‫همزمان به اسلحه‌‌خانه حمله کردند.
‫اون‌ها مقامات محلی رو کشتند،
‫و انبارهای غله را باز کردند...
‫و به مردم غذا رسوندند.
‫این باعث حیرت دربار شد.
‫دربار سویی پنجاه هزار نیروز زبده اعزام کرد تا آشوب رو بخوابونه،
‫یانگ سو از سواره نظام سلطنتی این نیروها رو رهبری می‌کرد.
‫سواره نظام سلطنتی یکی از دوازده جوخه ارتش بود،
‫که از
‫نخبه‌ترین افراد تشکیل شده بود.
‫هر یک از اعضا دارای قابلیت‌های فوق‌العاده‌ای بودن،
‫و وظیفه‌شون انجام مأموریت‌های سری دربار بود.
‫پوشاندن چیز‌هایی که نباید وجود می‌داشتن،
‫پاک‌کردن افرادی که نباید می‌بودن،
‫تا کم کم از حافظه‌ی دنیا محو بشن.
‫فراموش شدن،
‫برابر است با هرگز وجود نداشتن.
‫این شامل صد و پنجاه هزار زن و ‫بچه‌ای که در شیجو کشته شدن می‌شه،
‫و همینطور،
‫گروه هوآ یَن.
‫گروه هوآ ین؟
‫راه و روش بهشت،
‫گرفتن چیزهای اضافی، و پرکردن کاستی‌هاست.
‫راه و روش انسان،
‫گرفتن از کاستی‌ها، و اضافه کردن بر اضافاته.
‫داشینگ‌‌گونگ دشت‌های مرکزی رو متحد کرد،
‫و دوره‌ای پررونق را شروع کرد،
‫اما این رونق فقط به افراد خاصی تعلق داشت،
‫درحالی که فقرا مورد ظلم قرار می‌گرفتن.
‫اون‌ها هرچیزی که داشتن رو به ثروت‌مندان می‌دادند.
‫در دوران پرآشوب، مردم رنج می‌کشن.
‫در دوران آبادی، مردم همچنان رنج می‌کشن.
‫یه نفر باید بایسته تا وضعیت رو تغییر بده.
‫گروه هوآ ین.
‫اون‌ها مردم شیجو رو رهبری کردند،
‫تا پیامی رو به دنیا برسونند:
‫اجرای عدالت به نیابت از بهشت،
‫و آوردن خوبی برای همه.
‫این اولین باری بود که اسم گروه هوآ ین سر زبون‌ها افتاد.
‫اما درباریان هیچ علاقه‌ای به ‫شنیدن گریه‌های مردم نداشتند.
‫اون‌ها گفتن که،
‫افراد هوآ ین یه مشت شورشی ‫هستند که مردم رو گول می‌زنن.
‫این شورشی‌ها دشمن آبادی هستند.
‫و این دشمنان،
‫باید نابود بشن.
‫پس،
‫گارد سلطنتی
‫تصمیم گرفت مردم شهر رو قتل عام کنه.
نشان نیروهای نخبه در دوره سلطنت امپراتور سویی
‫ژی شیلانگ هنوز اون شب رو بیاد داره.
‫ناگهان، آتش بزرگی در شهر شیجو شعله ور شد.
‫همه درحال فریاد کشیدن
‫و فرار بودند.
‫مرد و زن،
‫پیر و جوان،
‫تاجر و رعیت،
‫هیچ‌کس نمی‌دونست زنده می‌مونه یا نه.
‫فقط در یک شب،
‫اجساد همه جای شیجو رو دربر گرفت،
‫و رودخانه‌ای از خون بوجود آمد.
‫و جمعاً صد و پنجاه هزار نفر،
‫به‌طرز وحشیانه‌ای قتل عام شدند.
‫اون روز،
‫اولین روزی بود که ژی شیلانگ دائو ما رو دید.
‫اون‌موقع،
‫تو داشتی با بقیه‌ی اعضای سواره‌نظام،
‫دنبال مغز متفکر [هوآ ین] می گشتی.
‫چهره‌ت پر از خستگی و شک بود.
‫ژی شیلانگ همه‌چیز رو دید.
‫ولی هیچ نتونست تکون بخوره.
‫متأسفانه در نهایت،
‫تو هم نتونستی مغز متفکر رو پیدا کنی.
‫درست نیست.
‫پس چرا من شنیدم...
‫که راهزنی بوده؟
‫اسم مغز متفکر لی‌ یینگ‌لین بود.
‫اون یه شرور بی‌رحم بود که مردم بی‌گناه رو سلاخی می‌کرد.
‫اون راهزن‌ها رو رهبری کرد تا مردن شیجو رو غارت کنند،
‫و در نهایت توسط نیروهای نظامی کشته شد.
‫بعد از اون،
‫بدنش...
‫جلوی دروازه‌ی شهر داژینگ آویزون کردن.
‫و مورد تنفر هزاران مردم قرار گرفت.
‫اون اولین روزی بود که وارد چانگ‌آن شدم،
‫برای همین خیلی خوب به‌یاد میارمش.
‫چیزی که دیدی،
‫لزوماً بیانگر حقیقت نیست.
‫و چیزی که ندیدی،
‫به این معنی نیست که اتفاق نیفتاده.
‫دربار می‌دونست که این موضوع زیادی بزرگ شده،
‫و دیگه نمی‌تونن کاملاً حقیقت رو بپوشونن.
‫برای همین ایده‌ی دستکاری حقیقت به‌ذهنشون رسید.
‫اون‌ها همه‌ی سوابق در مورد گروه هوآ یان رو از بین بردن...
‫و یه داستان از یورش راهزنان و به شهر،
‫و نابودیشون توسط افسران نظامی ساختن.
‫قربانی‌ای که پیدا کردن...
‫لی یینگ‌لین بود.
‫اما رهبر واقعیِ گروه هوآ ین،
‫نمرد.
‫از جهنم بیرون خزید،
‫برای مدت هفت روز و هفت شب زیر یه درخت نشست.
‫تا زمانی که عباش...
‫به رنگ قرمز دراومده بود.
‫وقتی بلند شد و صورتش رو پاک کرد،
‫فهمید خون خشک‌شده هنوز روی صورتشه.
‫اون‌موقع بود که،
‫تبدیل به ژی شیلانگ شد.
‫برای همین تصمیم گرفت به‌جایی بره تا افکارش رو عملی کنه.
‫به تیانژو.
‫همه‌ش مزخرفه.
‫تو مدام ادعا داری دنبال عدالت برای رعیتی،
‫اما در نهایت،
‫همه‌ی مردمی که تحت تأثیر ‫تحریکات تو شورش کردن، مردن.
‫در حالی که تو هنوز جون سالم به‌در بردی،
‫و به این زندگی رقت‌بار ادامه می‌دی.
‫این دیگه چطور عدالتیه؟
‫از دنیا و مردم حرف می‌زنی،
‫ولی توی قلبت، تو هم دنبال تاج و تختی.
‫من آدمای زیادی رو مثل تو دیدم.
‫اما...
‫هیچ‌کدومشون برام اهمیتی ندارن.
‫چیزی که بیشتر از هرچیزی برای من مهمه،
‫اینه که مو زندگیش رو برای محافظت از آشغالی مثل تو از دست داد.
‫براش متأسفم.
‫اگه کشتن ژی شیلانگ می‌تونه از بار نفرتت کم کنه،
‫خب انجامش بده.
‫شیائو چی،
‫چشم‌هات رو ببند.
‫شمشیرت رو بیار پایین.
‫بذار حرفش رو تموم کنه.
‫ژی شیلانگ می‌خواد دربار رو سرنگون کنه،
‫اما این به‌خاطر آرزوهای خودخواهانه‌ی خودش نیست.
‫رئیس مو این رو درک می‌کرد.
‫چون...
‫ژی شیلانگ زمان زیادی برای زنده‌موندن نداره.
‫این...
‫جذامه.
‫شیائو چی،
‫ازش فاصله بگیر.
‫نگران نباش.
‫این بیماری مسری نیست.
‫بدن و اندام‌های ژی شیلانگ،
‫ذره ذره دارن می‌پوسن.
‫توی این دنیا،
‫درمانی براش وجود نداره.
‫ولی راهی برای جلوگیری از پیش‌رویش هست،
‫تا پوسیدگی رو کند کنه.
‫و این تجویز رئیس مو هست.
‫می‌تونی ژی شیلانگ رو به دربار تحویل بدی،
‫اینطوری خانواده‌ی مو حمایت دربار رو به دست میاره،
‫و پنج خانواده رو متحد می‌کنه،
‫و از رونق و ثروت برخوردار می‌شه.
‫هفت سال پیش،
‫تو به ژی شیلانگ کمک کردی تا به تیانژو بره،
‫و به لطف درمان تو بود
‫که ژی شلانگ،
‫تونست زنده برگرده.
‫وقتشه تا برات جبران کنم.
‫و اگه تحویلش ندم؟
‫خانواده‌ی مو به فنا می‌رن.
‫پنج خانواده‌ی اصلی
‫در اصل یه گروه از پناه‌جوها بودن که...
‫توی بحبوحه‌ی جنگ‌های بین کشورها زندگی می‌کردن.
‫سرنوشت ما خارج از کنترلمون تعیین شده.
‫حالا که قصد دارن این‌جا رو نابود کنن،
‫اگه منم ژی شیلانگ رو تحویل بدم.
‫بهونه‌های دیگه‌ای پیدا می‌کنن.
‫در نهایت،
‫چه بهشون تحویل بدم و چه ندم،
‫تفاوتی ایجاد نمی‌کنه.
‫وقتی ژی شلانگ به چانگ‌آن برسه، ‫می‌تونه همه‌چیز رو تغییر بده.
‫متأسفانه،
‫توی نسل تو رخ نمی‌ده.
‫اوضاع بدنت روز به روز وخیم‌تر می‌شه.
‫می‌ترسم عمرت به دیدن چانگ‌آن کفاف نده.
‫حتی اگه بدن فیزیکی من بمیره،
‫ژی شیلانگ همچنان می‌تونه به چانگ‌آن برسه.
‫برای ژی شیلانگ اهمیتی نداره که خودش ‫می‌تونه شاهد نتیجه باشه یا نه،
‫برای اون فقط یه‌چیز ارزش داره:
‫بذرهایی که در زمان‌ حال می‌کاره.
‫تو تنهایی
‫نمی‌تونی به چانگ‌آن بری.
‫من بهترین محافظ رو برات می‌ذارم.
‫دخترم، آیویا،
‫همراهت میاد.
‫شاید یه روز،
‫وقتی که آتش مقدس رو توی این دنیا برافروختی،
‫اون هم به این‌جا برگرده،
‫و خانواده‌مون به پیشرفت خودش ادامه بده.
‫این هم یکی از بذرهاییه که کاشتم.
‫دائو ما.
‫معلومه احساسات ناواضح،
‫کشنده‌ترین احاساسات‌ان.
‫شیائو چی،
‫برمی‌گردیم.
‫آیویا چه زنده باشه چه مرده،
‫من باید برش گردونم.
‫بگیرینش.
‫زنده باشه!
‫تو کی هستی؟
‫از سر راه برو کنار!
‫جراحات بدی داره.
‫برین!
‫برین بگیرینش.
‫چرا شماها...
‫بدون هیچ دلیلی به یه دختر آسیب می‌زنین؟
در آسمان بی‌کران، سفری طولانی
بتاز و دود جنگ را ببین
زندگی در شب و روز به نخی نازک بند است
غازی که به شمال می‌رود، هرگز به جنوب بر نخواهد گشت
آن صورت زیبا را ناامید نکن
جام را پر از غنای جوانی کن
چشم‌اندازان پراکنده و خشکیده
گرگ تنها ببر را می‌کشد و شیطان را به عقب می‌راند
سخت است مقدار باران را در خشکسالی حدس زد
از ریختن شراب دست نکش، به وجود من نیازی نیست