..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫این داستان درمورد دو پسربچه‌است که تمام عمرشون، ‫آرزوی تبدیل شدن به بهترین فوتبالیست تاریخ رو داشتن!
‫سوباسا! داریم میریما!
‫و این ایتالیاست که پیروز جام جهانی شد!
‫بی‌صبرانه منتظرم بدونم که کی قراره زمان پیروزی ژاپن فرا برسه؟!
‫بدون شک روزی که من تو تیم باشم!
‫سوباسا! اگه نیای، جات گذاشتیما!
‫بزن بریم!
- ‫بال‌ها، آماده برای گشوده شدن در آسمان! - ‫☆ معنی سوباسا در ژاپنی: بال پرواز.
‫امان از دست تو بچه...
‫بریم!
‫سوباسا...
‫سوباسا!
‫هوم؟ یائویی!
‫سوباسا! منو فراموش نکنیا!
‫چون که من هرگز تو رو فراموش نمی‌کنم...
‫مطمئنم که باز همدیگه‌رو می‌بینیم.
‫اونجارو ببین! کوهستان فوجی!
‫عه! واقعا خودشه!
‫این یعنی دیگه وارد استان شیزوکا شدیم!
‫چیزی نمونده تا به نانکاتسو برسیم.
‫نانکاتسو...
‫دوباره اینو باز کردی که.
‫آخه هرچی نباشه، قهرمان مسابقات ملی سال گذشته، ‫بازیکنان تیم شوتتسو از همین شهر نانکاتسو بودن!
‫و دیگه چیزی نمونده تا منم بهشون ملحق بشم!
‫نانکاتسو، ما داریم میایم!
‫شنیدم که شوتتسو یه دروازه‌بان خیلی قدرتمند داره!
‫بیا بهش قدرتمون رو نشون بدیم پسر!
‫چیه؟ دوباره یاد بچگی کردی؟! ‫نازی! نازی!
‫بس کن! کافیه! ولم کن!
‫این شهر که در پس‌زمینه‌ی آن، کوهستان فوجی به وضوح دیده می‌شود و ‫از طریق خلیج، به اقیانوس آرام راه پیدا می‌کند، شهری آرام و بی‌هیاهو است.
‫اما تیم فوتبال شوتتسو این شهر، ‫در جوانان عشق فوتبال حسی نه چندان آرام ایجاد می‌کند!
‫این شهر مورد توجه‌ی تمام فوتبالیست‌ها ‫و علاقه‌مندان به فوتبال در سراسر کشوره.
‫دیگه رسیدیم! ما واقعا به نانکاتسو اومدیم!
‫مادر، من رفتم!
‫آهای! مثلا بخاطر تو اینجا اومدیما! ‫حداقل بهم یه کمک کنی، بد نیست!
‫خیلی ممنون که بهم کمک می‌کنید همرو جابجا کنیم!
‫اما گمونم نمیشه کاریش کرد...
‫آخه تنها علت اینکه اومدیم اینجا، این بود که ‫سوباسا بتونه فوتبال واقعی رو تجربه کنه.
‫عزیزم... یعنی الان کجایی؟
‫کاش هرازچندگاهی یه زنگ بزنی...
‫کاپیتان اوزارا، بالاخره مقصد بعدی ما ژاپنه؛ مگه‌نه؟
‫اوهوم. بالاخره بعد از 4 ماه قراره به خونه برگردم.
‫که اینطور.
‫یعنی فوتبالیست قهرمانم الان داره چیکار می‌کنه...
‫فکر می‌کنم که دیگه تاحالا باید به نانکاتسو نقل مکان کرده باشن.
‫هوی! صبر کن ببینم! ‫دوباره داری میری فوتبال بازی کنی؟!
‫چندبار بت بگم که اول باید بهم کمک کنی، بعد بری؟!
‫اما الان وقتی برای این کارا ندارم ننه!
‫آهای! مگه با تو نیستم ریو؟!
‫هی مراقب باش!
‫– کمک! ‫– حالت خوبه؟!
‫هوم؟ اینجا که اصلا عمیق نیست...
‫جدی؟!
‫عه... جدی عمیق نیست... ‫یه لحظه گفتم الانه که بمیرم!
‫شاید صدسال دیگه!
‫برو عمه‌ات رو مسخره کن!
‫چی شده ماسارو؟
‫بخاطر توپ‌ فوتبال این یارو، افتادم تو رودخونه!
‫توپ فوتبال...؟
‫این توپی که وسط جاده افتاده، برای کدومتونه؟!
‫معذرت! اون برای منه!
‫توپ رو بهش پس ندیا!
‫بخاطر همون توپه که من الان موش آب‌کشیده‌ام!
‫هوم...
‫کارش عالیه!
‫واقعا متأسفم، تا بعد!
‫هوی صبر کن ببینم!
‫تا حالا این اطراف ندیدمت... ‫اهل کجایی؟
‫من تازه همین امروز اومدم، اسمم سوباسا اوزاراست!
‫سوباسا...؟
‫پس یعنی دانش‌آموز جدیدی؟! ‫کلاس چندی؟!
‫آره جدیدم، کلاس ششمم!
‫فوتبالت خوبه‌ها!
‫بخاطر همین هم اومدم اینجا تا با تیم‌های اینجا فوتبال بازی کنم!
‫ایول! پس قراره بیای مدرسه‌ی ما!
‫ایول! چه حالی بده!
‫پس یعنی شما هم تو تیم شوتتسو عضوید؟!
‫تو تیم شوتتسو؟!
‫اشتباه کردم...؟
‫مدرسه‌ی ما، مدرسه‌ی دولتی نانکاتسوئه و ‫مدرسه‌ی شوتتسو، رقیب سرسخت ماست!
‫واقعا حیف شد که تو هم قراره یکی از اونها بشی.
‫خب، بزنید بریم.
‫بیاین به زمین چمن بریم.
‫پس سوباسا اوزارا... اون پسره...؟
‫هوم؟ چی شده؟
‫هاع؟! هیچی...
‫اما اون پسره واقعا کاربلد بودا، نه؟
‫آره! تو هم همین فکرو کردی؟!
‫آهای! فراموش نکنید که اون قراره به شوتتسو بپیونده! پس فراموشش کنید!
‫"زمین چمن ورزشی نانکاتسو".
‫پس الکی نیست که این شهر بین فوتبالیست‌ها معروفه!
‫هی، به چی داری نگاه می‌کنی؟
‫مثل اینکه تیم‌های نانکاتسو و شوتتسو دوباره دارن سر زمین دعوا می‌کنن.
‫شوتتسو؟!
‫خفه‌شو بابا! ‫شما که برای خودتون زمین چمن اختصاصی دارید!
‫پس برید همونجا بازی کنید!
‫آره! حق با اونه!
‫هوی واکابایاشی!
‫خودتم می‌دونی که اینجا اونقدر بزرگ نیست ‫و همگی باهمدیگه نمی‌تونیم اینجا تمرین کنیم!
‫پس چطوره اینجارو بدید به ما؟
‫شما که نیازی به تمرین ندارید؛ ‫همگی همین الان هم می‌دونیم اصلا فوتبال بلد نیستید!
‫چی گفتی؟!
‫نکنه قولی که دفعه‌ی پیش دادید رو فراموش کردید؟!
‫ما شمارو 0-10 بردیم!
‫پس طبق قول و قراری که گذاشتیم، اینجا برای ماست!
‫معلومه چی میگی؟! اینطوری که نمیشه!
‫آره، حق با اونه!
‫شما که زمین چمن اختصاصی دارید!
‫بعد از پیروزی در مسابقات ملی، تعداد بازیکنان تیم ما چندبرابر شده.
‫تیم A داره از زمین اختصاصی استفاده می‌کنه.
‫پس اینجا هم برای تیم B، یعنی تیم ماست.
‫هوی واکابایاشی!
‫دلیل نمیشه چون یکم تو فوتبال خوبی، برای خودت قانون بسازی که!
‫واکابایاشی...؟ ‫پس واکابایاشی اونه؟!
‫ایشیزاکی! ‫چرا رفتی و سال‌بالایی‌هارو با خودت آوردی؟!
‫اممم‌... خب...
‫فکر نکن که می‌تونی منو بترسونی!
‫چطوره که دوباره باهمدیگه مسابقه بدیم...؟ ‫تیم ما در برابر تیم شما.
‫می‌خوای با ما مسابقه بدی؟!
‫با اونها؟! ‫آخه چطوره می‌خواد ببره؟!
‫کاپیتان هر باشگاه، به نوبت باید سعی کنه بهم گل بزنه.
‫– جالب شد! بچه‌ها، آماده‌اید؟! ‫– آره!
‫هیچ توپ پنالتی‌ای نیست که من نتونم بگیرم!
‫اگه می‌خواید زمین رو پس بگیرید، باید به من گل بزنید!
‫وقتشه که یکی اونو سرجاش بنشونه!
‫اوی! توپ رو بده بیاد!
‫هرچقدر هم که دروازه‌بان نابغه‌ای باشی...
‫محاله که بتونی از پس این چالش بربیای!
‫تا مسابقه ندیم که هیچی معلوم نیست!
‫دیگه کافیه! ‫الان خودم حسابت رو میرسم!
‫توپ راگبی با توپ فوتبال متفاوته. ‫هیچکس نمی‌تونه جهتش رو پیش‌بینی کنه.
‫آره! حسابشو برس!
‫بگیر که...
‫اومد!
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫جلوی گل رو گرفت...
‫عالی بود!
‫این از اولین نفر.
‫خب! الان نوبت منه!
‫اندازه‌ی توپ فوتبال بزرگتر از توپ هندباله!
‫اگه نتونم با این توپ گل بزنم... ‫واقعا باشگاه هندبال رو شرمنده کردم!
‫چی؟! اما این محاله!
‫خارق‌العاده‌است...
‫مثل اینکه واکابایاشی واقعا یه نابغه‌است...
‫نفر آخر منم!
‫مهم نیست که چقدر حرفه‌ای باشی، ‫محاله که بتونی دیگه این توپ رو بگیری!
‫خواهیم دید.
‫یعنی واقعا می‌خواد توپ بیسبال رو بگیره؟!
‫لعنتی...
‫چی‌شد؟! بیا دیگه!
‫باشه!
‫حالا نظرت چیه؟!
- ‫اما آخه چطور...؟ - ‫تونست توپ رو بگیره...؟
‫اون یه هیولاست!
‫خب، حالا جای هرکس رو مشخص کردیم؛ ‫بیاید تا می‌تونیم تمرین کنیم بچه‌ها!
‫– چشم! ‫– آهای! کجا؟!
‫شرمنده ایشیزاکی، اما بهتره که بیخیال بشی!
‫شرم‌آوره... ‫دیگه حتی به سال‌بالایی‌ها هم نمیشه اعتماد کرد.
‫معلومه که چی میگی؟! ‫شما خودتونم قبلا بهش باختی!
‫کاپیتان... حالا کجا تمرین کنیم؟
‫راهی نیست... امروز نمی‌تونیم تمرین کنیم.
‫اما اینطوری که حتما تو مسابقات مدرسه، بازنده‌ایم...
‫تاحالا چنین دروازه‌بان قدرتمندی ندیده بودم!
‫دیگه حتما باید واکابایاشی رو به چالش بکشم!
‫هوم؟
‫آهای تو!
‫آهای با تو ام!
‫واکابایاشی دروازه‌بان کجا رفت؟!
‫معلومه! برگشت خونه‌اش!
‫پس میشه منو ببری خونه‌اش؟!
‫تو با واکابایاشی چیکار داری؟!
‫می‌خوام بهش گل بزنم!
‫هاع؟! بهش گل بزنی؟! حتما خل چلی، نه؟!
‫مگه خودت ندیدی که اون چقدر قدرتمنده؟!
‫بخاطر همینه که می‌خوام بهش گل بزنم!
‫باشه، می‌برمت.
‫که اینطور... ‫پس تازه همین امروز اومدی اینجا.
‫پس بخاطر همینه که از همه چیز بی‌خبری.
‫اونجارو ببین! ‫اون عمارت باشکوه، خونه‌ی واکابایاشیه!
‫خانواده‌ی اون، یکی از قدیمی‌ترین خانواده‌های این شهره!
‫اما بعید می‌دونم که پسربچه‌ای مثل تو، بتونه بهش گل بزنه.
‫اون حتی تو مسابقات ملی پارسال هم گل نخورده!
‫خودم می‌دونم.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫این دیگه چیه؟
‫این که...!
‫نگو که تو...
‫واقعا فکر کردی می‌تونی از اینجا، ‫توپ رو شوت کنی تو خونه‌ی اونها؟!
‫بگیر که اومد!
‫هاع؟!
‫برو!
‫اما آخه...
‫این محاله!
‫هوم؟ چی شده گنزو؟
‫اون توپ رو دیگه از کجا پیدا کردی...؟
‫این توپ از معبد بالای تپه اومد!
‫از خستگی توهم زدی... نه؟ ‫هیچ می‌دونی از اینجا تا اونجا چند متره؟!
‫این توپ... یه دعوت به چالشه؟!
‫دیدی رسید به خونه‌اش؟!
‫تو... محشری!
‫عجب پسر خارق‌العاده‌ای!
‫مطمئنم که داری اشتباه می‌کنی؛ آخه این محاله.
‫اما آخه روی توپ به وضوح من رو به چالش دعوت کردن...
‫تازه! این دست‌خط یه پسربچه‌ی دبستانیه!
‫احمق نشو، فکر می‌کنی یه بچه دبستانی چقدر قدرت داره؟
‫من چالش تو رو قبول می‌کنم، سوکاسا اوزارا!
‫هرکی که باشی، شکستت میدم!
‫به زمین چمن بیا و با من مسابقه بده. ‫امضاء: سوباسا اوزارا.
‫تو واقعا کاربلدیا شیطون!
‫عجب شوتی زدی پسر!
‫چطور اینکارو کردی؟! ‫حتما یه حقه‌ای چیزی درکاره!
‫مثلا کفشی که پوشیدی رباتیکه یا همچین چیزی!
‫الان تازه دارم بهت ایمان پیدا می‌کنم که ممکنه شکستش بدی!
‫اینو می‌خوام برم بالا به سلامتی قهرمان آینده‌ی فوتبال جهان!
‫خب، بیا بریم سر زمین چمن!
‫امان از دست این سوباسا... ‫معلوم نیست کجا غیبش زده...
‫امیدوارم گم نشده باشه!
‫تو همین امروز اومدی، درسته؟
‫پس یعنی قراره باهمدیگه تو نانکاتسو همکلاسی بشیم؟!
‫خب...
‫تو این شهر فقط دوتا دبستان وجود داره.
‫یکی مدرسه‌ی دولتی نانکاتسو، اون یکی هم مدرسه‌ی خصوصی شوتتسو.
‫احتمالا فهمیدی و نیازی نیست که بهت اینو بگم...
‫اما نانکاتسو و شوتتسو، رقیب همدیگه‌ان!
‫این رقابت چندین و چند ساله که در جریانه.
‫مسابقه‌ی امروز سر زمین چمن، فقط یه نمونه‌ی کوچیک از این رقابته.
‫اونها خودشون یه زمین اختصاصی فوتبال خیلی عالی دارن!
‫اما ما مجبوریم که زمین خودمون رو با بقیه باشگاه‌ها تقسیم کنیم.
‫تو نماینده‌ی نانکاتسو در این مسابقه‌ای!
‫من اهمیتی به نمایندگی برای نانکاتسو نمیدم!
‫من فقط می‌خوام با واکابایاشی مسابقه بدم!
‫اما اگه تو اون رو شکست بدی، ‫ما می‌تونیم زمین رو از شوتتسو پس بگیریم!
‫ایشیزاکی!
‫اون پسر، قراره دانش‌آموز شوتتسو بشه.
‫چی؟! واقعا؟!
‫اگه قراره به تیم شوتتسو ملحق بشی، ‫پس چرا می‌خوای به واکابایاشی گل بزنی؟!
‫اون می‌خواد به واکابایاشی گل بزنه؟!
‫یعنی سوباسا اوزارا کیه...؟
‫چطور تونست از بالای معبد، چنین شوتی انجام بده؟!
‫یعنی ممکنه این چالش از سمت نماینده‌ی نانکاتسو باشه...؟
‫چطور چنین بازیکن قدرتمندی، به اونها ملحق شده؟
‫میگما... مطمئنی که سوباسا اوزاکا یه بچه دبستانیه؟
‫آخه محاله که توپ، با یه شوت ساده‌ی یه پسربچه چنین فاصله‌ای رو طی کنه.
‫هوم...؟
‫عه! اون واکابایاشیه!
‫نکنه که... کار اون بود...؟
‫واکابایاشی! با فردی که قراره تو رو شکست بده آشنا شو! ‫اسم اون سوباسا اوزاراست!
‫چی گفتی؟!
‫اما اون که یه پسربچه‌ی ساده‌است... ‫این محاله!
‫مسخره بازی درنیار!
‫آخه چطوری این فسقلی تونسته چنین شوتی کنه؟!
‫اما من به وضوح با چشم خودم شاهد ماجرا بودم!
‫پس چطوره همین الان امتحان کنیم و ببینیم ‫واقعا می‌تونه چنین کاری کنه یا نه؟!
‫مراقب باش! جا خالی بده!
‫جهت توپی که من شوت کردم رو تغییر داد...!
‫پس تو واقعا....
‫سوباسا اوزارایی!
‫سوباسا اوزارا...
‫شک ندارم که این، همون پسره!
‫این داستان...
‫روایت دو نفر از بزرگ‌ترین نوابغ تاریخ فوتبال جهانه!
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.