‫می‌خوام...
‫آشپز می‌خوام!
‫یه آشپز حرفه‌ای می‌خوااااام!
‫این نونی که سنکو پخته خیلی عالیه که.
‫عین سنگ می‌مونه، ولی راحت از گلو پایین می‌ره!
‫شماها چه می‌فهمین از نون!
‫نون واقعی یه چیز دیگه‌ست!
‫برای همین هم آشپز حرفه‌ای می‌خوام! ‫باید یکی‌شون رو بیدار کنیم!
‫باید به عرضت برسونم که مایع حیات‌بخش‌مون ته کشیده.
‫می‌تونیم از مدفوع خفاش درست کنیم، ‫ولی یه‌کم طول می‌کشه.
‫اقلاً چند ماه!
‫نه! همین الآن می‌خوام!
‫اصلاً می‌شنوی چی می‌گه؟
‫غمت نباشه!
‫خودم اندازه‌ی یکی دو نفر پیدا می‌کنم؟
‫از کجا؟ ‫کودن.
‫وقتی می‌گم نداریم، یعنی نداریم دیگه.
‫در مورد اونش...
‫یه آدم ناجنسی می‌شناسم که ‫یه‌کم ازش قایم کرده.
‫قیافه‌شو!
‫آخه از خودت ناجنس‌تر هم داریم مگه؟!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
خواستن = عدالت
‫الو؟
‫هان؟ مایع حیات‌بخش؟
‫من رو چه به این چیزها؟
‫خودت رو به اون راه نزن، خبرنگار!
‫مسئول انتخاب افراد برای احیا ‫تو بودی، درست می‌گم؟
‫مطمئناً اونقدرها فرصت کِش رفتن داشتی.
‫عوضش هر کی رو که دوست داری، ‫بیدار کن و ازش مصاحبه بگیر.
‫بالاخره این آرزوی هر خبرنگاریه.
‫هیچکس نمی‌تونه از چنگال طمع فرار کنه.
‫این رو منی می‌گم که حریص‌ترین آدم دنیام.
‫محاله یه‌کمش رو قایم نکرده باشی.
‫واقعـــــاً؟!
‫واقعاً می‌تونی درستش کنی، سنکو چان؟!
‫سنکو که اصلاً چیزی نگفت.
‫بهتره زبون‌بازی رو بسپریم به گن!
‫می‌گه در عوض مایع حیات‌بخش، ‫یه هدیه‌ی ویژه برای خبرنگار بااستعدادمون،
‫هوکوتوزای مینامی داره.
‫هوکوتوزای مینامی؟
‫عجب اسمی هم داره.
‫حروف اول 4 جهت اصلی در انگلیسی رو که بگیریم،
‫به کلمه‌ی "News" می‌رسیم.
‫پیس‌پیس، پیس‌پیس، پیس پیس...
‫من...
‫قبوله!
‫فقط...
‫شنیدی؟ مثل اینکه یه‌چیزی می‌خواد.
‫مثل اینکه قراره باز با استفاده از ‫دانش یه‌چیزی درست کنیم!
‫حرفی نیست.
‫«خواستن»، نیرو محرکه‌ی علم‌ـه.
‫بدون اون، راه به جایی نمی‌بریم.
‫هر بار که چیز جدیدی می‌سازیم، ‫یه قدم به آینده نزدیک‌تر می‌شیم.
‫فقط اندازه‌ی یه توله ببر بیشتر نمی‌شه ها.
‫حالا کی رو می‌خواین بیدار کنین؟
‫یه آشپز سه‌ستاره؟
‫اینجا که...
‫آها.
‫همون جایی‌ـه که ریوسویی رو پیدا کردیم.
‫کسی که می‌خوایم، اسمش «فرانسوا»‌ست.
‫جاش رو بلدین.
‫وقتی که سنگ شدیم، کنار خودم بود.
‫فرانسوا؟
‫پیش‌کار من، فرانسوا، یه چک بهتون می‌ده.
‫هر رقمی که دوست داشتین، داخلش بنویسین.
‫فرانسوا!
‫پیش‌کار خودته، هان؟
‫پیش‌کار و آشپز.
‫البته که آشپزی تنها مهارتش هم نیست.
‫در مهمان‌نوازی نظیر نداره.
‫حتم دارم حتی توی این دنیای سنگی ‫هم صرفاً غذا درست نمی‌کنه،
‫بلکه چیزی درست می‌کنه که خواست همه باشه.
‫مَرده؟!
‫نه. زن‌ـه؟!
‫حقیقتش... نمی‌دونیم.
‫پس محض اطمینان من برم.
‫قباحت داره.
‫مگه فرانسوا اسم مردونه نیست؟
‫هر چند ریوسویی چیزی نگفت.
‫لباس‌هایی رو که ازم خواست، با خودم آورده‌م.
‫بابت همه چیز ازتون ممنونم، خصوصاً بابت لباس.
‫اما پیش از هر چیزی...
‫از بین شماها کسی ریوسویی نانامی ساما رو نمی‌شناسه؟
‫باید فوراً ایشون رو پیدا کنم.
‫تازه بعد از 3,700 سال از خواب بیدار شدی،
‫فکر نمی‌کنی باید یه‌کم استراحت کنی؟
‫ریوسویی هم سالم و سرحاله.
‫هیچ نگران نباشین.
‫نگران؟
‫با کمال تاسف، باید بگم که نگران بودن و نبودن من ‫تغییری در شرایط به‌وجود نمیاره.
‫درهرحال این شغل منه.
‫با اجازه‌تون مرخص می‌شم.
‫وایسا! وایسا! ‫تو که نمی‌دونی اون کجاست!
‫من تو رو می‌برم پیشش.
‫وااای!
‫از صمیم قلبم ممنونم.
‫لطف می‌کنید.
‫به دادم برسین...!
‫گفتی «فرانسوا»؟
‫فرانسوی‌ـه؟
‫ژاپنی بلده؟
‫تا حالا به اینش فکر نکردم.
‫گمونم ژاپنی باشه.
‫نمی‌دونم فرانسوا بود یا فرانسواز؟!
‫نه اسمش دقیق یادمه، نه جنسیت‌ش.
‫جنسیت‌ش هم یادت نیست؟!
‫آدم، سنگ باشه، تو نباشه!
‫فقط یه چیز رو یادمه:
‫اینکه اون خواستنی‌ترین پیش‌کار دنیاست.
‫تا وقتی کارش خوب باشه، ‫پیشینه و جنسیتش اهمیتی نداره. غیر اینه؟
‫با کسب اجازه از ریوسویی ساما و باقی دوستان.
‫قبل از هر چیزی می‌خوام نگاهی ‫به نونی که پختید، بندازم.
‫عین جن یه‌هو ظاهر شد!
‫وای... مُردم...!
‫دو روز تمام...
‫نمی‌خواد یه توضیحی از اوضاع بهش بدیم؟
‫احتیاجی نیست.
‫خودش توی راه که بوده، شرایط رو ارزیابی کرده و متوجه شده.
‫و این همون نونی‌ـه که با گندم درست کردیم!
‫این همون نونه.
‫آماده‌بودن برای بدترین سناریوی ممکن، ‫بخشی از کار منه، ولی بگید که...
‫...این رو برای مهمانانمون سرو نکردید؟
‫کردم!
‫خیلی هم خوشمزه بود!
‫لطفاً هدف منوی غذایی و درخواست ‫مهمانانمون رو بفرمایید.
‫غذایی با ماندگاری بالا می‌خوایم.
‫نونی که برای آدمیزاد قابل خوردن باشه، ‫و ماندگاری بالایی هم داشته باشه.
‫بهتر بگم. چقدر می‌خواید ماندگاری داشته باشه؟
‫تا جای ممکن یه عدد دقیق بهم بگید.
‫طبق تجربه‌ی من،
‫خدمه، بیش از یک سال روی ‫دریا دووم نمیارن.
‫و خب بیشترش هم واقعاً آدم رو به دردسر می‌اندازه.
‫پس نهایتاً...
‫ده ماه.
‫ده ماه، کافیه.
‫ده ماه.
‫متوجه شدم.
‫در این صورت، منویی که در نظر دارم،
‫نان اشتولن با شیر بُز‌ـه.
‫نون شیرینی که هم ماندگاری بالایی داره. ‫هم توی کریسمس سرو می‌شه.
‫این...
‫حرف نداره! کَره‌ی بُز!
‫داخلش هم با میوه‌های خشکِ نگهداری شده در الکل، پُر می‌کنیم.
‫آهان.
‫با استفاده از کره، نمک و میوه‌ی خشک ‫تمام رطوبتش رو می‌گیری.
‫باکتری‌ها هم که بدون رطوبت رشد نمی‌کنن.
‫در نتیجه فاسد نمی‌شه.
‫بیش از قدرت به سرعت احتیاج داریم.
‫خوب ورزش بدیم.
‫نشد!
‫ریوسویی ساما، سنکو ساما،
‫میوه‌هاش داره می‌ریزه بیرون.
‫اینجوری بدون شک اون قسمت‌هاش می‌سوزه!
‫می‌بینم که از حرارت بالا و پایین به‌طور مجزا استفاده می‌کنی.
‫خارق‌العاده‌ست.
‫واقعاً ازتون سپاسگزارم.
‫وظیفه‌ی منه که با نهایت مهمان‌نوازی، ‫میل و خواست همه رو برآورده کنم.
‫خواستن،
‫برابر است با عدالت.
‫برای اینکه نون خودش رو بگیره، ‫9 دقیقه‌ی ابتدایی خیلی مهمه.
‫اونجا رو باش! چه خبره!
‫اوهوم.
‫هرگز تو عمرم چنین بویی حس نکرده بودم!
‫دوره‌ی رشد یا همون پُف کردن نون، ‫همون 9 دقیقه‌ی ابتدای کاره.
‫خیلی مهمه که چقدر حرارت به نون‌مون برسه.
‫داری چی داخل اجاق تزریق می‌کنی؟
‫یه‌کم علم قاتی‌ش کردم.
‫بخار، بهتر از هوا حرارت رو منتقل می‌کنه.
‫آب
‫حرارتش رو برات بردم بالا.
‫ریوسویی ساما، به‌عنوان پیش‌کارتون ‫متعهد می‌شم که تمام تیکه‌های صنایع نانامی رو برگردونم.
‫و برای این کار، در این دنیا،
‫مطمئناً به ایشیگامی سنکو احتیاج داریم.
‫کاملاً متوجهم.
‫ناسلامتی من حریص‌ترین آدم دنیا هستم.
‫پشمــــــام!
‫این دیگه چجور نونی‌ـه؟
‫تو مخیله‌م نمی‌گنجه انقدر خوبه!
‫دلم می‌خواد گریه کنم.
‫بعد از چند هزار سال بالاخره یه ‫غذای مدرن درست‌وحسابی خوردم.
‫نسخه‌ی سفت‌تر کیک مادلن‌ـه.
‫هر قدر ازش بخورم، سیر نمی‌شم.
‫آره.
‫کم از نون‌های فروشگاه‌های مدرن نداره.
‫هم تا اون سر دنیا ماندگاری داره، ‫هم طعمش عجیب خوبه.
‫همون چیزی که برای رسیدن بهش ‫خودم رو به آب و آتیش می‌زدم.
‫و بالاخره به دست آوردیمش!
‫خواستن، برابر است با عدالت.
‫نان به‌دست آمد!!
‫این...
‫این حرف نداره!
‫آخه مگه می‌شه، فرانسوا؟!
‫چندان چیز پیچیده‌ای هم نیست.
‫تنها چیزی که برای پخت نون نیاز دارین، آرد‌ـه.
‫آرد رو با آب مخلوط می‌کنین و می‌ذارین ‫چند روز توی دمای 30 درجه استراحت کنه.
‫الآنم که تابستونه و دمای هوا همونه که باید باشه.
‫خود‌به‌خود تخمیر اتفاق می‌افته ‫و حباب می‌اندازه.
‫هان؟
‫یعنی برای تهیه‌ش به چی بود اسمش، ‫«مخمر»، احتیاج نداریم؟
‫مخمر همه جا هست.
‫خود گندم به تنهایی ازش داره.
‫عجب...
‫رو پوست میوه‌ها هم ازش زیاد هست.
‫می‌تونه به نون‌مون عطر هم بده.
‫هر چی آب بیشتری استفاده کنی، ‫نونت هم نرم‌تر می‌شه.
‫اما در عین حال زودتر هم فاسد می‌شه.
‫برای همین پیشنهاد می‌کنم ‫از آرد و آب به یک نسبت استفاده کنید.
‫تا اینجاش رو که یاد بگیرین، ‫باقیش دیگه کاری نداره.
‫آموزش پخت نان با فرانسوا
‫آموزش پخت نان با فرانسوا.
‫آب.
‫نمک
‫ابتدا آب و نمک را به آرد بیافزایید ‫و به خوبی ورز دهید.
‫اجازه دهید یک ساعت استراحت کند.
‫خمیر را مجدداً گرد کنید تا گازهای آن خارج شود.
‫دست رو در حالت V بگیرید، ‫و خمیر را روی خودش تا کنید.
‫سپس یک ساعت دیگر به آن استراحت دهید.
‫و در دمای 200 تا 300 درجه‌ی سانتیگراد بپزید.
‫و تمام.
‫پشمام!
‫محشره!
‫اون‌وقت برای داشتن چنین نون ‫محشری، مدیون کی هستین؟
‫فرانسوا.
‫نخیرم!
‫یعنی آره، ولی...
‫اونم بود. درسته. ولی...
‫این من بودم که مایع حیات‌بخش ‫باارزشم رو بهتون دادم!
‫هنوز یادم نرفته عوضش چه قولی بهم دادین ها!
‫نون، واقعاً خوبه. ‫ولی چیزی که من می‌خوام...
‫چی می‌گه این؟
‫زبونت زیادی داره ول می‌چرخه، منتالیست ها!
‫تو اون لحظه یه‌هو از زبونم پرید دیگه.
‫ولی کار که برای تو نشد نداره، سنکو چان.
‫ولی پیچیدگی خاص خودش رو داره.
‫به هنر استاد کاسکی هم احتیاج داریم.
‫کاسکی سنی ازش گذشته.
‫پیاده از دهکده‌ی ایشیگامی تا اینجا راه درازیه.
‫مطمئنی فکر خوبیه که خبرش کنیم؟
‫پس خودم کولش می‌کنم میارمش!
‫آه، تویی تایجو؟!
‫بسپرش به من!
‫خیله‌خب. پس روت حساب می‌کنم.
‫سپاس فراوان!
‫نیازی نیست نگران من باشی.
‫سنکو...
‫می‌دونی از وقتی که رفتی ‫چقدر حوصله‌م سر رفته؟
‫هرگز یه صنعت‌گر رو دست‌کم نگیر!
‫با وجود پیستون‌های دوگانه‌ش ‫می‌تونه از هر سربالایی‌ای بالا بره.
‫گوریل بخار شماره‌ی 2.
‫هر چیزی که لازم داشتیم، ‫دم دست‌مون بود، از جمله موتور.
‫لباس‌هاشو!
‫بهم میاد، نه؟
‫گمونم از این به بعد همین‌جوری تیپ بزنم.
‫خب، بگو ببینم چی باعث شد به ‫من احتیاج پیدا کنی؟
‫لباس‌هاش!
‫بهتره ساختش رو به کاسکیِ صنعت‌گر بسپریم،
‫و خودمون رو قسمت علمی‌ش تمرکز کنیم.
‫حله!
‫چیزایی که این‌بار باید مخلوط کنیم،
‫این دوست قدیمی‌مون، سدیم هیدروکسید،
‫نقره،
‫و آمونیاک‌ـه.
‫همون چیز بوگندویی که تو گُه هست؟
‫این شیشه رو وارد ترکیبی که درست کردیم، می‌کنیم.
‫یه‌کم گلوکز هم بهش می‌زنیم،
‫و تمام.
‫چه سریع!
‫پناه بر خدا! این دیگه چیه؟!
‫این منم؟!
‫پشمام!
‫آینه به‌دست آمد!!
‫الآن فقط کافیه سطح جلویی‌ش رو پاک کنیم، ‫و کاغذی، کربنی، چیزی بچسبونیم پشتش،
‫که یه‌وقت پوشش نقره‌اش ازش جدا نشه.
‫آینه می‌خواستی، مینامی چان؟
‫فکرش رو کن! ‫چهره و زیبایی‌ت همیشه همراهته!
‫خیلی حیوون‌صفتی، کروم!
‫زن‌ها همه‌شون زیبان. ‫بایدم حواسشون به خودشون باشه.
‫درسته که آینه مهمه.
‫ولی من دنبال ابزار کارم هستم.
‫ابزار کارت؟
‫این آینه،
‫فیلم عکاسی‌ـه.
‫پس یعنی...
‫آینه رو می‌ذاریم داخل محفظه‌ای که ‫استاد کاسکی ساخته و درش رو می‌بندیم.
‫اینجوری خودش مجهز به تاریک‌خونه هم هست.
‫بعدش اون رو آغشته به بخار گوگردی که ‫از جلبک دریایی گرفتیم، می‌کنیم.
‫و اینجوری به فیلم عکاسی می‌رسیم.
‫روشِ داگرئوتایپ.
‫قدیمی‌ترین دوربین...
‫...بشریت!
‫اون روز، هزاران سال پیش،
‫برای همیشه دوربینم رو از دست دادم.
‫ممنون.
‫قول می‌دم... که از این یکی، در راه...
‫...اینکه چگونه بشریت از هیچ‌وپوچ به تمدن رسید،
‫استفاده کنم.
‫چه‌جورم قراره ازش استفاده کنی!
‫قراره چند تا عکس هم از تو بالون بگیری.
‫آره راستی!
‫عکس‌های هوایی برای نقشه‌برداری از بالا!
‫اینجوری ده میلیارد درصد سریع‌تر ‫از استفاده از چشم‌ـه.
‫برای همین هم دوربین رو ساختم.
‫حالا می‌گفتی به خاطر مینامی چان ‫هم بود، جای دوری نمی‌رفت.
‫طفلک چه سخنرانی تاثیرگذاری هم کرد.
‫اقلاً بذار اولین عکس رو برای ثبت خاطرات بگیرم!
‫حق هم داری.
‫من عکس، حق استفاده از مدل و خلاصه همه چیز رو می‌خرم!
‫اون‌وقت برای چی اولین عکس جهان، ‫باید عکس جنابعالی باشه؟
‫کی گفت باید من باشم؟!
‫این سرآغاز تمدن تکنولوژیک‌ـه.
‫مسلمّه که باید سنکو باشه.
‫اینطور نیست؟
‫بعدها هم به‌عنوان تاریخچه‌ی دنیای جدید ‫در موزه‌ی نانامی به نمایش در خواهد آمد.
‫گمونم شما در مورد ریوسویی ساما ‫دچار سوءتفاهم شدید.
‫ایشون افتخار رو برای خودشون نمی‌خوان.
‫طمع ایشون، به این سادگی‌ها نیست.
‫اون می‌خواد همه در مرکز توجه باشن،
‫و افتخار این کار رو تماماً برای خودش می‌خواد.
‫و...
‫...از اونجایی که انتظار این رو داشتم؛
‫از کاسکی ساما خواستم که کالکشن لباس‌ها ‫رو برای عکاسی با خودشون بیارن.
‫کِی وقت کردی این همه کار انجام بدی؟
‫فرانسوای خودمی!
‫خب... شروع می‌کنیم.
‫این از همون دوربین‌هاست که...
‫...همه چیز توش برعکس می‌افته؟
‫نه. این داخلش منشور داره.
‫چیزی رو برعکس نمی‌کنه.
‫بسه دیگه!
‫لباس جلو دست‌وپای آدم رو می‌گیره.
‫می‌خواین عکس بگیرین، همین‌جوری بگیرین!
‫اقلاً یه ژست بگیر!
‫سنکو؟! ژست؟!
‫تصورش هم سخته!
‫سنکو؟! علامت 2 نشون بده و عکس بگیره؟!
‫ژست مشهورترین دانشمند جهان چطوره؟
‫عالیه!
‫برخلاف دوربین‌های دیجیتال و گوشی‌های هوشمند، ‫این در لحظه عکس نمی‌گیره.
‫پس با سرعت یکنواخت پیش برو ‫وگرنه عکس‌ها تار می‌شن.
‫هرگز پادشاه باد رو دست‌کم نگیر.
‫چشم به هم بزنی، نفت رو پیدا کردیم.
‫اینطور که سنکو گفت، اگه با مس حرارتش بدیم،
‫و سپس محلول تثبیت‌کننده‌ی تهیه‌شده ‫از گوگرد رو بهش اضافه کنیم...
‫سنکو رو صفحه ظاهر شده!
‫حالا این دیگه چجور ژستی‌ـه؟
‫این رو دیگه باید از آدم‌های ‫دنیای مدرن باشید که بفهمید.
‫این ژست مشهورترین دانشمند دنیاست.
‫دوربین به‌دست آمد!
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت بعد
‫نخستین برخورد
‫محتوای داستان تخیلی‌ست، اما گیاهان، ‫حیوانات و نحوه‌ی تولید مواد براساس واقعیت توصیف شده‌اند. ‫کنجکاوی و انجام خودسرانه‌ی آن‌ها بسیار خطرناک، و در برخی موارد غیرقانونی‌ست! ‫لطفاً از تقلید کورکورانه و بدون دانش و تجربه پرهیز کنید!