....
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫چند هزار سال از زمانی که انسان‌ها ‫تبدیل به سنگ شدن می‌گذره.
‫قرار نیست تا ابد دست روی دست بذاریم.
‫وقتشه همه‌ی 7 میلیارد انسان رو نجات بدیم.
‫جااااان؟!
‫اون‌وقت چند میلیون لیتر مایع حیات‌بخش احتیاج داریم؟!
‫از کجا بیاریم؟
‫غار اعجاز هم که نابود شد، رفت.
‫قرار هم نیست تا ابد به معجزات ‫طبیعت متکی باشیم.
‫تازه همون غار اعجاز هم تازه بعد چند روز،
‫مایع کافی برای احیای یه نفر تولید می‌کنه.
‫به‌هیچ‌وجه کفاف کل بشریت رو نمی‌ده!
‫گنجینه‌ای هست که مایع حیات‌بخش ‫کافی در اختیارمون قرار می‌ده.
‫که قراره توی جزیره‌ی گنج، ‫جایی که آغازگاه صد حکایت‌ـه،
‫درون صندوقچه‌ی گنج، پیداش کنیم.
‫صندوقچه‌ی گنج، توی جزیره‌ی گنج؟!
‫ایول!
‫هان؟ کجا؟
‫حالا شد.
‫تازه داره شکل ماجراجویی به خودش می‌گیره.
‫هیچکس هم که روی جزیره نیست.
‫پس عین آب خوردن‌ـه.
‫خــــب...
‫بزنین بریم جزیره و پیداش کنیم.
‫بریم گنجی که بیاکویا و تیم‌ش ‫برامون گذاشتن، پیدا کنیم.
‫گنجی که قد طلا ارزش داره.
‫3,700 سال پیش، ‫چند سال پس از سنگ‌شدن انسان‌ها
‫اون چیه؟
‫هوم؟ آهان.
‫حلقه‌ی ازدواج این دو تاست.
‫از الماسی که باهاش سوزن گرامافون درست کردم، ساختمش.
‫الآن دیگه چیزی جز یه تیکه سنگ نیست.
‫هر چی بیشتر برای آیندگان بذاریم، بهتر.
‫این گنجینه‌ی بشریت‌ـه.
‫قراره این کانی‌ها و چیزهای گرانبها ‫توی صندوقچه‌ی گنج استراحت کنن.
‫مامانی!
‫چیزی نیست، قربونت بشم.
‫این چیه؟
‫صدف دریایی‌ـه.
‫آسیابش که کنی، هزار تا کار ازش میاد.
‫زمانش که برسه،
‫بالاخره به دست دانشمندان آینده خواهد رسید.
‫بگو روری.
‫می‌خوام داستان‌هایی که 3,700 سال ‫سینه‌به‌سینه نقل شده، بشنوم.
‫تمام صد تاشون رو.
‫عه! سنکو کجاست؟
‫شب رو پیش آبجی روری می‌مونه.
‫خدا شانس بده!
‫اون چیزی که فکر می‌کنی نیست، مردک!
‫بسیار خب.
‫فقط آماده‌ی شنیدن هستی؟
‫آماده؟
‫نخستین قصه‌ی صد حکایت.
‫سنکو چان و روری چان هم خیلی وقته مشغولن.
‫برم یه سری بهشون بزنم...
‫اکثر اعضای بادکنک‌ماهی سمی‌ـه، ‫جز ماهیچه‌هاش که به‌دشت لذیذن.
‫یعنی تموم شدن؟
‫که اینطور.
‫پس به قسمت‌های سمی‌ش رسیدن.
‫خیلی هم خوب.
‫و تا ابد به خوبی و خوشی زندگی کردند.
‫دهکده‌ی ایشیگامی به لطف دانشی که ‫پدر سنکو به جا گذاشته، تا الآن پابرجا مونده.
‫اونم برای هزاران سال.
‫یه‌کم استراحت کنیم...
‫هشتمین قصه‌ی صد حکایت.
‫دیگه...
‫هنوز از ده هم جلوتر نرفتین؟!
‫حالا فهمیدم چرا پرسیدی آماده‌م یا نه.
‫روری، احیاناً همین باعث ذات‌الریه‌ت نشده؟
‫برای همینه که پیشوایان ‫تمام زندگی‌شون رو صرف این کار می‌کنن.
‫می‌خوام یه‌کم درباره‌ی کانی‌ها بشنوم.
‫یه قصه هم درباره‌ی کانی‌ها می‌خوایم.
‫ممکنه یکی پیدا شه که از سر علاقه ‫شروع کنه به جمع کردن سنگ و این چیزا.
‫تقریباً اسامی همه‌ی اهالی دهکده ‫از سنگ‌ها گرفته شده.
‫باید توی صد حکایت باشه، مگه نه؟ ‫که مردم درباره‌ی کانی‌ها یاد بگیرن.
‫کوهاکو: کهربا. گوهری شفاف، ‫به رنگ درخشش آفتاب.
‫کین: طلا. ‫شن‌هایی به رنگ درخشش آفتاب.
‫که در صندوقچه آرمیده.
‫الماس، گوهر بسیار سخت و شفاف.
‫که در صندوقچه آرمیده.
‫پلاتین چطور؟
‫پلاتین، کانی‌ای که حتی از طلا هم کمیاب‌تره.
‫یه تیکه‌ی کوچیکش هم کافی‌ـه.
‫به‌عنوان کاتالیزور ازش استفاده می‌کنیم و ‫بی‌نهایت نیتریک اسید درست می‌کنیم.
‫در واقع می‌شه گفت با داشتنش ‫ماشین تولید انبوه مایع حیات‌بخش داریم.
‫هان؟! یعنی فقط با یه تیکه‌ش؟!
‫الحق که گنج‌ـه!
‫کروم، داخل کالکشن سنگ‌های معدنی‌ت ازش نداری؟
‫داشتم که عالی بود.
‫اگه همچین گنج کمیاب و بی‌نظیری داشتیم،
‫که تا الآن باهاش کلی مایع حیات‌بخش ساخته بودیم.
‫نه اینکه تمام این مدت توی مدفوع دنبالش باشیم.
‫که تازه کلی هم طول بکشه ‫تا چُس‌مثقال ازش به‌دست بیاریم.
‫بعد چرا از همون کم شروع نکردیم؟
‫چون یه‌چیزی به اسم عدد دانبار هست.
‫بیشینه‌ی تعداد آدم‌هایی که مغز ‫انسان می‌تونه به خاطر بسپره، 150 نفره.
‫حداکثر افرادی که می‌تونن به خوبی ‫با هم کنار بیان و همکاری کنن.
‫عدد دانبار برای مقاصد نظامی هم استفاده می‌شه.
‫و حالا وقت آزمون رسیده!
‫امپراتوری دانش در حال حاضر از ‫چند نفر تشکیل شده است؟
‫امپراتوری سوکاسا چیزی بالغ بر 100 نفر بودن...
‫حدود 40 نفر هم توی دهکده‌ی ایشیگامی هستن.
‫که جمع‌ش با هم...
‫...حدود 150 نفر می‌شه.
‫بینگو!
‫این رو به خودِ سنکو هم گفتم.
‫از این بیشتر خطرناکه.
‫اونجوری پخش‌وپلا می‌شیم.
‫چه واقع‌بین! تحت تاثیر قرار گرفتم!
‫دمت گرم!
‫ممنون از تعریفت! ‫ولی چیزی از من عایدت نمی‌شه.
‫حتی اگه مایع حیات‌بخش هم داشتیم، ‫فقط می‌تونستیم تعداد محدودی رو احیا کنیم.
‫به‌علاوه که شهروندان هم پراکنده می‌شدن.
‫همین الآن هم می‌شه هرج‌ومرج رو ‫سر اینکه چه کسی احیا بشه، دید.
‫و اینجوری چرخه‌ی سوکاسا در برابر هیوگا ‫مدام تکرار می‌شد.
‫در حالی که با داشتن پلاتین، ‫هیچ محدودیتی برای احیای افراد نخواهیم داشت.
‫می‌تونیم تمام بشریت رو احیا کنیم.
‫پلاتین در ژاپنی به «هاکّین» و «شیروگانه» هم معروفه...
‫شن‌هایی که درخشش مهتاب رو دارن.
‫که در صندوقچه آرمیده.
‫حالا این صندوقچه اصلاً کجا هست؟
‫حتی اگه بابای سنکو هم اینا رو ‫برامون باقی گذاشته باشه،
‫چه‌جور صندوقچه‌ای می‌تونه این همه ‫سال دووم بیاره؟
‫ساده‌ست که!
‫زرهی سخت و محکم که نتیجه‌ی ‫نهایت علم بشر باشه،
‫و از پس حرارت ورود به جو بربیاد.
‫محکم‌ترین صندوقچه‌ی موجود تا به الآن.
‫آها!
‫صندوقچه‌ی گنج...
‫فضاپیمای سایوز!
‫پس یعنی اگه فضاپیما رو گیر بیاریم،
‫می‌تونیم کل بشریت رو نجات بدیم؟!
‫اوهوم.
‫آره، الآن دقیقاً همین رو گفتم.
‫ولی حالا مگه جاش رو بلدیم؟
‫همه با هم می‌گردیم و پیداش می‌کنیم.
‫هزاران سال گذشته.
‫تا جزیره رو با چشم‌های خودمون نبینیم، ‫هیچ حرفی نمی‌شه زد!
‫عالیه!
‫شکار گنج، در جزیره‌ی گنج...
‫...آغاز می‌شود!
‫سنکو چان! سنکو چان!
‫یکی از اعضای تیم قدرت ‫بعد از شنیدن حرف‌های ما...
‫...می‌گه یه کار مهمی داره.
‫تو...
‫...دیگه کی هستی؟!
‫اصلاً اسمت رو یادم نمیاد!
‫معلومه که یادت نمیاد. ‫چون اصلاً اسم نداره.
‫موقع نوشتن اسامی خدمه هم حسابی عاجز شده بودم.
‫برای همین علی‌الحساب «بدون‌نام» نوشتمش.
‫د درسته. هر چی دوست دارین، صدام کنین.
‫واقعیتش من از اهالی ایشیگامی نیستم.
‫هان...
‫پس از کجا اومدی؟
‫وقتی بچه بودم، یکی از اهالی دهکده ‫من رو کنار ساحل پیدا می‌کنه و دلش برام می‌سوزه.
‫مادری که من رو بزرگ کرد ‫مجبور بود درباره‌م دروغ بگه.
‫اسم واقعی من تو دهکده ‫توجه خیلی‌ها رو جلب می‌کرد.
‫برای همین در تمام عمرم بدون اسم زندگی کردم.
‫اسم واقعی من...
‫...سایوزه.
‫سایوز...
‫هم‌اسم فضاپیمایی که داشتیم ‫درباره‌ش حرف می‌زدیم!
‫شـ شاید بتونم به اونجا راهنمایی‌تون کنم.
‫به خونه‌م...
‫به سایوز، صندوقچه‌ی گنج.
‫چی بهتر از این؟!
‫به‌هرحال خوب یا بد،
‫به اطلاعاتی رسیدیم که ده میلیارد درصد ازش مطمئن‌ایم.
‫این که جزیره‌ی گنج خالی از سکنه نیست.
‫یعنی می‌گی جز ما، بازمانده‌های...
‫...دیگه‌ای هم روی جزیره‌ی گنج هست؟
‫آره.
‫به لطف اطلاعات دقیق ایشون ‫میشه مطمئن بود که افرادی اونجا زندگی می‌کنن.
‫اگه متروک بود، کار خیلی آسون‌تر بود.
‫با خیال راحت همه جا رو می‌گشتیم.
‫متاسفانه شانس هیچوقت با سنکو یار نیست.
‫وایسین! وایسین! وایسین! ‫من نفهمیدم!
‫این مردمی که روی جزیره‌ی گنج هستن، کی‌اَن؟
‫مگه تمام بشریت سنگ نشده بود؟
‫پس اونا از خویشاوندان دور دهکده‌ی ایشیگامی هستن.
‫این نظریه‌ی منه.
‫اما به احتمال ده میلیارد درصد همین‌طوره.
‫زمانی که بشریت سنگ شد،
‫پدر سنکو به همراه باقی فضانوردان همراهش...
‫...تونستن توی فضا زنده بمونن.
‫و نوادگان اون‌ها توی جزیره‌ی گنج ساکن شدن.
‫خواست بنیان‌گذاران، همون‌طور که ‫سینه‌به‌سینه توی صد حکایت هم نقل شده،
‫بر این بوده که روزی ژاپن رو پیدا کنن.
‫شاید توی این چند هزار سال این چالش رو ‫قبول کرده باشن و دریا کارشون رو ساخته باشه.
‫یا شاید یه گروه‌شون به هر سختی که ‫شده خودشون رو به ژاپن رسونده باشن.
‫پس اینا اجداد ما هستن؟!
‫البته اون‌قدر احمق نیستن که ‫همه‌شون با هم به آب بزنن.
‫قطعاً چند تاشون توی جزیره موندن.
‫آ آهان.
‫پس اونایی که موندن، الآن از ساکنان جزیره هستن.
‫خونه‌ی من.
‫امیدوارم باهامون مهربون باشن.
‫اگه نبودن، کارت دراومده، منتالیست.
‫واقعاً که! همه‌ی کارهای سخت رو دوش منه!
‫خواستن دردسر درست کنن، راحت دخل‌شون رو میاریم.
‫کلی جنگجو همراهمون داریم.
‫ماگما! چقدر بگم که جنگیدن کار خوبی نیست؟!
‫بهتره تایجو رو پیش ماگما نگه داریم.
‫ممکنه آقای «چرا» باشن؟
‫مردم روی جزیره رو می‌گم...
‫درسته، اگر کسی اونجا باشه، ‫منطقیه که...
‫آخه برای چی این همه مدت لال‌مونی گرفتی؟!
‫چرا زودتر نگفتی که یکی از ما نیستی؟
‫هر چند...
‫همین که الآن گفتی هم جای تشکر داره.
‫یعنی با منابع محدود چنین جزیره‌ی کوچیکی ‫چنان پیشرفت کردن...
‫...که چنین سیگنالی بفرستن؟
‫اگه اینطور بود، که تو اون جزیره‌ی متروک نمی‌موندن!
‫چه چیزی در ورای افق انتظارمون رو می‌کشه؟
‫می‌خوام زیر و بم دنیا رو ببینم!
‫همه چیز رو یاد بگیرم!
‫بشریت هرگز نمی‌تونه مقابل ‫وسوسه‌ی خواستن مقاومت کنه.
‫مـ منم همیشه دنبال دونستن‌ش بوده‌م.
‫که اگه...
‫...به اینجا تعلق ندارم،
‫پس به کجا تعلق دارم؟
‫با خاطره‌ی مبهمِ گوشه‌ی ذهنم، ‫به آب می‌زدم،
‫و به خاطر طوفان مجبور می‌شدم برگردم.
‫فایده‌ی دونستن چیه؟
‫می‌دونم الآن دونستنش بی‌فایده‌ست.
‫اما همچنان...
‫...می‌خوام بدونم.
‫آره.
‫همین «می‌خوام بدونم!» نیرو محرکه‌ی دانش‌ـه.
‫ناسلامتی خودت هم بخشی از امپراتوری دانش هستی، سایوز چان.
‫روزها پارو زدم، ولی... ‫ولی هرگز نتونستم جزیره رو پیدا کنم.
‫ولی با این کشتی علم، مطمئناً...
‫چشم به هم بزنی، رسیدیم.
‫چند روز مونده به جزیره‌ی گنج برسیم؟
‫چند ساعت دیگه بیشتر نمونده.
‫چه زود!
‫نیاکان ما برای گذشتن از این آب‌ها چه سختی‌ها که نکشیدن!
‫اون‌وقت ما در چشم‌به‌هم‌زدنی رسیدیم!
‫پرسئوس عجب کشتی خفنی‌ـه!
‫زحمات سنکو و تیم دانش بالاخره داره به ثمر می‌شینه!
‫آره. کاش می‌شد با طرز کارش آشنا شم.
‫یوزوریها، مراقب باش چی به زبون میاری ها.
‫از ما گفتن بود!
‫واقعاً؟
‫می‌خوای با طرز کار کشتی آشنا شی؟
‫حالا که اصرار می‌کنی...
‫فقط پر از چیزهای علمی‌ـه.
‫اینا از خداشونه ماشین‌هایی رو که ساختن،
‫به دیگران نشون بدن.
‫تا آخرش هم دست‌بردار نیستن.
‫اشکالی نداره!
‫قبلاًها همیشه پای ثابت سخنرانی‌های 5 ساعته‌ی ‫سنکو درباره‌ی موشک و این چیزها بودم.
‫پس با یه کهنه‌سرباز طرفیم!
‫اجازه بده...
‫...سراسر پرسئوس رو بهت نشون بدم!
‫پله‌هاش چه شیب تندی دارن.
‫موقع پایین اومدن از پله‌ها ‫نرده‌ها رو بگیر.
‫وگرنه وقتی کشتی به جلو حرکت می‌کنه، سقوط می‌کنی.
‫اصول اولیه‌ی دریانوردی.
‫چقدر قطعات منحنی توش به کار رفته.
‫خوابگاه ‫ ‫(تخت‌های پنج‌طبقه)
‫تو این کشتی هیچ چیز به اندازه‌ی ‫تو صاف نیست، کینرو!
‫گلخانه
‫وگرنه که می‌شکنه.
‫اون باید چشم‌های علم باشه!
‫آنتن ‫رادار ‫GPS
‫از اینجا هم می‌تونی ماهی بگیری!
‫سکو
‫پنجره‌های کشتی به قدری بزرگه ‫که آدمی بتونه ازش عبور کنه،
‫محض استفاده در مواقع اضطراری.
‫موتورخانه
‫هان؟!
‫از این گردالی کوچیک؟!
‫برای تو راحت نیست، تایجو چان.
‫موتورخانه
‫اینجا هم آزمایشگاه داریم؟!
‫آزمایشگاه، شاهراه امپراتوری دانش‌ـه.
‫یه آزمایشگاه سیّار. درست مثل ماشین.
‫به ساحل که رسیدیم، ‫می‌تونی هر جایی ببریش.
‫بدجور دریازده شدم...
‫حالم داره بد می‌شـ...
‫نگاشون کن.
‫کاش اقلاً نمی‌گفت همه چیز رو ‫به مرمان آب بسپاریم!
‫نمی‌شه سرزنش‌شون کرد.
‫به‌هرحال اولین باره که توی آب‌های آزاد هستن.
‫دقیقاً. پاک دریازدگی رو از قلم انداخته بودم.
‫نگران نباشین. آزمایشگاه برای اینجور مواقع‌ـه.
‫یه‌کم اسکوپولامین برای کاهش فعالیت ‫سیستم عصبی خودمختار باید درستش کنه.
‫یه‌مقدار گیاه نفس شیطان برمی‌داریم.
‫پس این یه گیاه دارویی شگفت‌انگیزه؟!
‫نه. از قضا به‌شدت سمّی‌ـه.
‫هــــــــــان؟!
‫مواد محلول در چربی‌ش رو از ‫مواد محلول در آب‌ش جدا می‌کنیم،
‫اینجوری ترکیبات فعالش رو ازش استخراج می‌کنیم.
‫مقادیر ناچیزش اثر دارویی هم داره.
‫ولی حواست نباشه، در جا می‌کشتت.
‫پس سمتش نرید.
‫خوب شدممممم!
‫دراز بکشین!
‫یا اگر انقدر حالتون خوبه، ‫یه کاری دست بگیرین.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫حتی درمانگاه هم تو این دنیای سنگی داریم.
‫این کشتی باید بتونه از طوفان عبور کنه.
‫طوفان؟
‫واقعاً فکر کردی ما، مردمان آب، ‫از طوفان هراسی داریم؟
‫بفرما! تا حالت تهوع‌ش رفع شد ‫برگشت به تنظیمات کارخانه.
‫همچین بگین تا واقعاً طوفان‌گیر بشیم ها.
‫آب‌وهوای دریا مثل حس و حال ‫زن‌ها در لحظه عوض می‌شه.
‫آخه انقدر یه‌هویی؟!
‫برخلاف زمین، روی دریا هیچ مانعی هم نیست.
‫اتفاق بدی افتاده، ریوسویی؟
‫اوضاع خیلی خرابه؟!
‫می‌بینم لاته‌ی چای سبز با شیر بز درست کردی، فرانسوا.
‫بدک نیست.
‫چه خونسرده!
‫من بی‌نهایت طوفان پشت سر گذاشته‌م.
‫تا وقتی هدایت کشتی با منه، غم‌تون نباشه.
‫وحشت نکنین.
‫یه نفر گرخیده!
‫شماها هم باید بگرخین!
‫بجنبین جمع شید!
‫مسئله وخیم بودن اوضاع نیست.
‫این یه فرصته!
‫ما نمی‌دونیم مردم روی جزیره ‫دوستن یا دشمن.
‫اگه همه چیز خوب پیش بره، ‫می‌تونیم با این طوفان...
‫...یواشکی با چشمان علم یه ‫نگاهی بهشون بندازیم.
‫همگی به جای خود!
‫هرگز فراموشش نکردم...
‫خودشه...
‫خونه‌م! جایی که توش به دنیا اومدم!
‫بالاخره رسیدیم، بیاکویا.
‫به جزیره‌ی گنج‌ت.
‫فارغ از اینکه با چی قرار طرف بشیم...
‫چه شود!
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انیمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت بعد
‫بارقه‌های نومیدی، بارقه‌های امید
‫محتوای داستان تخیلی‌ست، اما گیاهان، ‫حیوانات و نحوه‌ی تولید مواد براساس واقعیت توصیف شده‌اند. ‫کنجکاوی و انجام خودسرانه‌ی آن‌ها بسیار خطرناک، و در برخی موارد غیرقانونی‌ست! ‫لطفاً از تقلید کورکورانه و بدون دانش و تجربه پرهیز کنید!
‫از دل این قصه‌ی ناگفته،
‫دردی برآمده که ریشه کرده تا عمق وجود!
‫دردی لازم و ناگزیر!
‫ چنان‌که ماه شب‌هنگام آرمیده بر فراز آب‌ها
‫دردهای گذشته‌ت رو قدر بدون!
‫‫اما ابداً الآنت رو فدای گذشته نکن!
‫که آدمی هر قدر احمق، باید با دردهاش روراست باشه
‫قلبم می‌کوبه توی سینه!
‫حتی اگر در این راه، باعث آزار عالم و آدم بشم،
‫نوری هست که نمی‌تونم بی‌خیالش بشم
‫نه که بخوام دوباره بحث قدیم رو پیش بکشم،
‫اما توی این دنیا... توی این دنیا...
‫هنوز آماده نیستم که سپرده شم دست خاطرات
‫آدم خیال‌باف رو چه به مرگ؟!
‫از صفر شروع کن، حتی اگه آسمان بشکافه از هم
‫پیش به‌سوی آن دنیا! ‫پیش به‌سوی آن دنیا!
‫​​‫بارها و بارها، صدها بار، هزاران هزار بار،
‫​​باید بلعید دردها را
‫​​تا دهه‌ها بعد، قرن‌ها بعد، هزاران هزار سال بعد
‫​​‫برسی به کمال!
‫
‫از دل این قصه‌ی ناگفته،
‫‫دردی برآمده که ریشه کرده تا عمق وجود!
‫دردی لازم و ناگزیر!
‫ چنان‌که ماه شب‌هنگام آرمیده بر فراز آب‌ها
‫دردهای گذشته‌ت رو قدر بدون!
‫اما ابداً الآنت رو فدای گذشته نکن!
‫‫که آدمی هر قدر احمق، باید با دردهاش روراست باشه
‫قلبم می‌کوبه توی سینه!
‫حتی اگر در این راه، باعث آزار عالم و آدم بشم،
‫نوری هست که نمی‌تونم بی‌خیالش بشم
‫نه که بخوام دوباره بحث قدیم رو پیش بکشم،
‫اما توی این دنیا... توی این دنیا...
‫‫هنوز آماده نیستم که سپرده شم دست خاطرات
‫آدم خیال‌باف رو چه به مرگ؟!
‫‫از صفر شروع کن، حتی اگه آسمان بشکافه از هم
‫پیش به‌سوی آن دنیا! ‫پیش به‌سوی آن دنیا!
‫بارها و بارها، صدها بار، هزاران هزار بار،
‫باید بلعید دردها را
‫تا دهه‌ها بعد، قرن‌ها بعد، هزاران هزار سال بعد
‫‫برسی به کمال!
‫از دل این قصه‌ی ناگفته،
‫دردی برآمده که ریشه کرده تا عمق وجود!
‫دردی لازم و ناگزیر!
‫ چنان‌که ماه شب‌هنگام آرمیده بر فراز آب‌ها
‫دردهای گذشته‌ت رو قدر بدون!
‫‫اما ابداً الآنت رو فدای گذشته نکن!
‫که آدمی هر قدر احمق، باید با دردهاش روراست باشه
‫قلبم می‌کوبه توی سینه!
‫حتی اگر در این راه، باعث آزار عالم و آدم بشم،
‫نوری هست که نمی‌تونم بی‌خیالش بشم
‫نه که بخوام دوباره بحث قدیم رو پیش بکشم،
‫اما توی این دنیا... توی این دنیا...
‫هنوز آماده نیستم که سپرده شم دست خاطرات
‫آدم خیال‌باف رو چه به مرگ؟!
‫از صفر شروع کن، حتی اگه آسمان بشکافه از هم
‫پیش به‌سوی آن دنیا! ‫پیش به‌سوی آن دنیا!
‫​​‫بارها و بارها، صدها بار، هزاران هزار بار،
‫​​باید بلعید دردها را
‫​​تا دهه‌ها بعد، قرن‌ها بعد، هزاران هزار سال بعد
‫​​‫برسی به کمال!
‫قلبم می‌کوبه توی سینه!
‫حتی اگر در این راه، باعث آزار عالم و آدم بشم،
‫نوری هست که نمی‌تونم بی‌خیالش بشم
‫از صفر شروع کن، حتی اگه آسمان بشکافه از هم
‫​​‫بارها و بارها، صدها بار، هزاران هزار بار،
‫​​باید بلعید دردها را
‫​​تا دهه‌ها بعد، قرن‌ها بعد، هزاران هزار سال بعد