‫خازن شارژ شد.
‫جایگزینی شتاب‌دهنده به آلیاژ مس با مقاومت پایین.
‫سرعت باد: تقریباً 2.8 گره ‫هر گره برابر با 1.852 کیلومتر بر ساعت است.
‫دما: 41 درجه فارنهایت.
‫تمامی شرایط سبز و پایدارن.
‫آغاز آزمایش.
‫پس آلومینیم هم دقت مد نظرم رو نداره.
‫گمونم باید مرکز جرم گلوله‌ها رو تغییر بدم.
‫زاویه شلیک رو 1.27 درجه بیار پایین‌تر.
‫ایراد از اسلحه‌ت نیست.
‫مهارتش رو نداری.
‫پس یعنی تو می‌تونی به هدف بزنی؟
‫معلومه که می‌تونم.
‫واقعاً تحسین‌برانگیزه.
‫اینکه مسیر گلوله رو صرفاً حسی...
‫این اسلحه عادی به‌نظر نمیاد.
‫کی اینو ساخته؟
‫تو؟
‫منظورت از «این» دقیقاً کدومشه؟
‫شتاب‌دهنده‌ش؟ پرتاب‌کننده‌ش؟
‫چیزی که الآن باهاش شلیک ‫کردی، اسمش ریل‌گانه.
‫چاشنی‌ش مواد منفجره نیست،
‫نیروی الکترومغناطیسه. ‫یا در واقع همون نیروی لورنتس.
‫قصد داری انقلابی چیزی به‌پا کنی؟
‫فکر بدی هم نیست.
‫صرفاً دوست دارم قوانین و اصول اولیه ‫هر چیزی رو ارزیابی کنم.
‫هدف از علم، آشکار کردن سازوکار این دنیا،
‫و کشف چیزهای جدید و ناشناخته‌ست.
‫مهندسی هوافضا، کاوشگری ساخت...
‫که تونست از 75,280,000 کیلومتر دورتر ‫مناظر شگفت‌انگیزی از مریخ ثبت کنه.
‫مکانیک کوانتوم داره در مقیاس کوئنتیلیون‌متر...
‫...پرده از اسرار هستی برمی‌داره.
‫لذت علم در همین کاوش‌های بی‌پایان و اکتشافات روزافزون‌شه.
‫علم واقعاً تحسین‌برانگیزه.
‫چه آدم عجیبی.
‫استنلی هستم.
‫بهش می‌گن دست دادن. ‫نمی‌دونی چیه؟
‫البته که از چیستی اون اطلاع دارم.
‫فقط...
‫...اولین باره با کسی ‫تجربه‌ش می‌کنم.
‫همچنین.
‫منم زنوام.
‫استنلی، خوشحال می‌شم برق زیبای ‫علم رو بهت نشون بدم.
‫بالاخره بیدار شدی.
‫گود مورنینگ، دکتر زنو.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خیره به یک ماه
‫بسیار خب. باید مسیر پیش ‫رومون رو مشخص کنیم.
‫برای این کار، باید از همین ‫شرایطی که توش هستیم، شروع کنیم.
‫نکته‌ی بسیار مهمی رو گفتی.
‫باید این رفقای جدیدمون هم شیرفهم کنیم.
‫خب...
‫...ما می‌خوایم میلیاردهامیلیارد بشریت رو احیا کنیم.
‫بنابراین برای یافتن ذرت ‫به آمریکا اومدیم.
‫همین‌جا بود که خوردیم به پست یه ‫دانشمند دیوونه‌ی کاردرست به اسم زنو چان.
‫که کشتی و افرادمون هم گرفت.
‫اما در عوض،
‫ما هم رئیس دشمن، یعنی زنو رو گرفتیم!
‫از اونجایی که دو طرف گروگان‌هایی داشتیم، ‫توافق کردیم که شهر ذرت رو تبدیل به منطقه‌ای امن کنیم.
‫اما الآن سوار این فسقل قایق‌ایم ‫و داریم از دست...
‫...تک‌تیرانداز ماهر، استنلی اسنایدر، ‫و اعضای یگان ویژه‌ش فرار می‌کنیم.
‫اونم در حالی که با ناو هواپیمابر ‫دنبالمونن تا زنو چان رو پس بگیرن.
‫از این بیشتر دیگه نمی‌تونم.
‫عمراً بتونیم شکست‌شون بدیم!
‫آممم آره. کم‌وبیش همین‌جوریه که می‌گید...
‫کاملاً درسته.
‫قراره همین‌جور از استنلی سنسی ‫جاخالی بدیم،
‫تا خود آمریکای جنوبی!
‫پیش به سوی آمریکای جنوبی!
‫پیش به‌سوی منشاً این پرتوی ‫سنگ‌شدگی کثافت!
‫تصور کنین اونجا یه دستگاه ‫سنگ‌شدگی غول‌پیکر باشه!
‫اون‌وقت چه شود!
‫جونمی جون!
‫ذوقتون دیگه برای چیه؟
‫ناسلامتی دنبالمونن ها!
‫گیریم در منشاء اون پرتو چیزی بوده باشه...
‫دکتر سنکو، به‌نظر تو ممکنه...
‫...متعلق به ساکنان ماه باشه؟
‫پس می‌دونستین.
‫پس تو هم می‌دونی.
‫هر چند با اون همه ریزموجی که از سمت ‫ماه ساطع می‌شه،
‫محاله متوجهش نشد.
‫هر دو دانشمند دنیای جدید اینجان.
‫بهتره مغزمون رو روی هم بذاریم، ‫تا شاید بتونیم سلاح انحصاری خودمون رو بسازیم.
‫انحصار منحصار سیری چند!
‫من و تو، با همدیگه می‌تونیم اسرار ‫پرتو سنگ‌شدنی و ماه رو کشف کنیم.
‫پس چطوره استاد و دانش‌آموز ‫مشغول تبادل اطلاعات بشن؟
‫عالیه! علم تحسین‌برانگیزه!
‫به محض اتمام سوخت‌گیری، حرکت می‌کنیم،
‫تا زنو رو پس بگیریم.
‫شماها! یالّا برین تو قلعه!
‫تفنگت رو بگیر اون‌طرف!
‫اینجا منطقه‌ی آتش‌بس‌ـه.
‫الآن دیگه همه با هم برابریم.
‫گینرو نیستش. یعنی کجاست؟
‫ماتسوکازه کون!
‫باید برم داخل و گینرو دونو رو بیارم.
‫زود باش تکون بخور!
‫بدجور زخمی شده.
‫عمراً بتونه راه بره!
‫زیادی حرکتش بدیم، درجا می‌میره.
‫گذاشتمش توی درمانگاه.
‫یعنی با کشتی می‌بریمش؟
‫عیبی نداره.
‫اگر مرد، که می‌اندازیمش تو آب.
‫اگر هم زنده موند، می‌تونیم به‌عنوان ‫گروگان ازش استفاده کنیم.
‫به تو می‌سپارمش، ماتسوکازه.
‫بچه‌ها...
‫گینرو دونو.
‫به خاطر من برگشتی، ماتسوکازه!
‫همین که من رو قایم کردی، غیبت زد!
‫نمی‌دونستم چیکار کنم!
‫تمام این مدت توی کشتی دشمن ‫مخفی شده بودین.
‫حالا نقشه‌تون رو می‌فهمم!
‫اینجا قایم شدین، تا از موقعیت ‫دشمن باخبر بشین!
‫آممم. آره خب. همچین چیزی.
‫آفرین بهت، ماتسوکازه.
‫خوب از نقشه‌م سر درآوردی!
‫ولی خب. فکرش رو که می‌کنم، ‫می‌بینم بهتره زودتر فلنگ رو که نه...
‫یعنی می‌گم شاید خوبیت نداشته ‫باشه من همچین قهرمانی بشم.
‫من، ماتسوکازه، حداقل باید به‌عنوان محافظتون...
‫ماتسوکازه؟!
‫زخمی شده؟!
‫تو حالت خوبه؟!
‫حالا چه گلی سرم بگیرم؟!
‫بسیار خب. سفر بازپس‌گیری دکتر ‫زنو آغاز می‌شود.
موزیک رو توی هوا می‌شه حس کرد
‫وقت بازجویی‌ـه.
‫بگو دارن کجا می‌رن!
‫هر کاری می‌خواین، بکنین.
‫مهم نیست چه بلایی سرم میارین. ‫من، ماتسوکازه، هرگز به اربابم خیانت نمی‌کنم.
‫هرگز مقصدشون رو لو نمی‌دم!
‫همون‌جا بمونین، گینرو دونو.
‫مهم نیست چه بلایی سر من میاد...
‫آ آ آره د د درسته...
‫من باید همین‌جا مخفی بمونم.
‫هوشمندانه‌ش همینه، مگه نه؟
‫مهم نیست اون چقدر زجر می‌کشه، ‫وظیفه من اینه که صحیح و سالم بمونم.
‫آ آ آمریکای جنوبی!
‫یه جا به اسم آمریکای جنوبی!
‫روم سیاه ماتسوکازه! ‫شرمنده بچه‌ها!
‫نمی‌دونم صدها سال بعد،
‫یا هزاران سال بعد، چه کسی این رو می‌شنوه،
‫اما من، فضانورد، ایشیگامی بیاکویا، هستم.
‫که اینطور.
‫پس چون توی فضا بود، از اون ‫پرتو در امان موند.
‫فضانوردها هم...
‫روس‌ها...
‫کُنی...
‫لیلیان و همچنین...
‫...بیاکویا بودن.
‫اون کسی بود که...
‫...دو مفهوم متضاد عقل و احساس ‫رو تحت کنترل داشت.
‫هرگز نتونستم درکش کنم.
‫اما اینکه اطلاعات رو به‌صورت این صفحه و ‫ قصه به آیندگان برسونه،
‫چیزیه که کاملاً ازش انتظار می‌رفت.
‫ما این بالا توی فضا متوجهش شدیم!
‫پرتوی سنگ‌شدگی جایی در ‫آمریکای جنوبی شروع شد.
‫اونجا چی پیدا می‌کنین؟
‫اونش رو دیگه به شما واگذار می‌کنم!
‫من و تو، با هم، باید با تمام توان ‫مغزمون این اطلاعات رو پردازش کنیم.
‫تا اینکه قدم‌به‌قدم بهش پی ببریم!
‫آره.
‫با همدیگه طول و عرض جغراقیایی دقیقش رو مشخص می‌کنیم،
‫تا منشاء رازی که هزاران سال پیش، تمام بشریت ‫رو تبدیل به سنگ کرد، کشف کنیم!
‫مطمئنین چیزی نمی‌شه؟
‫یعنی کاری مهم‌تر از چای خوردن نداریم؟
‫دور از ادبه که مزاحم حرف‌هاشون بشیم.
‫درست نمی‌گم؟
‫دو تا دانشمنده پس از هزاران سال ‫به هم رسیدن.
‫کروم، تو چرا این‌قدر بی‌قراری؟
‫کجا من بی‌قرارم؟!
‫اتفاقاً خیلی هم هستی.
‫عه. فرانسوا.
‫من اینا رو می‌برم!
‫از هر فرصتی برای فالگوش وایسادن استفاده می‌کنه.
‫حتم دارم الآن دارن...
‫پشمام. چه حباب‌های گنده‌ای.
‫انگار حسابی خوش می‌گذره!
‫منم بازی!
‫جـــــان؟!
‫شماها دارین بازی می‌کنین؟!
‫بازی نه! شبیه‌سازی می‌کنیم.
‫مقداری گلیسیرین می‌ریزیم توی ‫سورفاکتانتی که برای شامپو درست کردیم،
‫تا به حباب‌های فوق‌العاده غول‌پیکر برسیم.
‫دستش هم که باز کردی!
‫تا کارمون تموم نشه، جایی نمی‌ره.
‫فرار نمی‌کنه.
‫خب. اینم از چیزی که خواستین!
‫واقعاً تحسین‌برانگیزه!
‫فرض کنیم دستگاه توی برزیل باشه.
‫پرتویی عجیب در مقیاس سیاره‌ای با شعاع ‫12,800 کیلومتری گسترش پیدا می‌کنه و زمین رو در بر می‌گیره.
‫همون فاجعه‌ای که هزاران سال پیش ‫بشریت رو تا مرز انقراض پیش برد.
‫چه واضح!
‫می‌بینم حسابی سنگ‌تموم گذاشتی.
‫برای رسیدن به نتیجه‌ی تحسین‌برانگیز ‫باید به زیبایی‌شناسی بها داد.
‫از حق نگذریم قلعه‌ای هم ساخته بود ها!
‫هر چی سنکو شیفته‌ی کارایی‌ـه،
‫از اون‌طرف زنو شیفته‌ی شکل و شمایل‌ـه.
‫یه لحظه صبر کن ببینم!
‫نـــه. این اصلاً با عقل جور درنمیاد!
‫اگه واقعاً مثل این مدل باشه...
‫از دید سنکو که طرف مقابل سیاره وایستاده بوده، پرتو سنگ‌شدگی...
‫باید از تو زمین در می‌اومد، اشتباه می‌کنم؟
‫کاملاً درسته.
‫ولی واقعیت اینه که ما از افق دیدیمش، شبیه یه جور سونامی.
‫باید با هر منطقی که شده از این تناقض سر در بیاریم.
‫خب چطور ممکنه پرتو از جلو ظاهر بشه و نه از پایین؟
‫این فقط یه حسه، ولی...
‫شاید فقط بیشتر طول می‌کشه از تو زمین رد شه؟
‫منظورم اینه که، ببینین...
‫یکم راهش تنگ‌تره، می‌دونین چی می‌گم؟
‫فرضیه‌ی حیرت‌برانگیزیه.
‫اما دانشمند‌ها به چیزی بیشتر از حس برای تکیه نیاز دارن،
‫به قابلیت بازتولید عینی نتایج، فارغ از این که آزمایش‌کننده کیه.
‫بازتولید عینی نتایج؟
‫فرض کن یکی پاش رو تو یه کفش کرده که روح می‌بینه.
‫به نظرت کسی که تو کار علمه چرا علاقه‌ای بهش نشون نمی‌ده؟
‫خب چون روح وجود نداره...
‫نه‌خیرم.
‫به احتمال ده میلیارد درصد تا تهش رو می‌جُستن.
‫ولی به شرطی که این روح ما همیشه یه اثری به‌جا بذاره.
‫این که ایشون روح رو می‌بینه،
‫درست و غلطش، روی کار ما تأثیری نمی‌ذاره.
‫ولی همین که یه چیز مشهود برای همه ارائه کنه...
‫مثلاً، هر بار که روح میاد دما یک درجه کاهش پیدا کنه...
‫با استفاده از موتور استیرلینگ و تغییر دما...
‫...می‌شه یه خروار الکتریسیته تولید کرد!
‫ژنراتور روحانی!
‫به غایت تحسین‌برانگیزه!
‫بحران کمبود انرژی بشریت هم حل می‌شه.
‫نمی‌شه که علم فقط به درد کارایی بخوره.
‫از بحث دورمون کردی خره.
‫سنکو، خودتم کم حرف نزدی ها.
‫نکته این جاست که...
‫باید دنبال قابلیت بازتولید پرتو سنگ‌شدگی باشیم
‫تا بر پایه‌ی اون به درک مشترکی برسیم.
‫سنگ‌شدگی من افتاد وسط روز، دقیقاً ۱۲:۴۰:۲۰.
‫مال من دقیق ۸:۲۵ شب بود.
‫ما تو پارک ملی پینکلز بودیم، پس با احتساب منطقه‌ی زمانی،
‫با اختلاف پانزده دقیقه و بیست ثانیه به توکیو رسیده.
‫پس ده بیست دقیقه طول کشیده تا کل سیاره رو بپوشونه.
‫با عقل سلیم جور در نمیاد.
‫چرا در نیاد؟
‫ایستگاه فضایی که بیاکویا و تیمش توش بودن واسه خودش یه جا نمی‌ایستاد.
‫دور زمین می‌چرخید و می‌چرخید.
‫تو چند دقیقه می‌تونست نصف زمین رو دور بزنه.
‫هیچ جوره راه نداره که نخورده باشه به پرتو سنگ‌شدگی!
‫به عبارت دیگه، موج نور کل سیاره را تا ارتفاع مشخصی پوشش داده.
‫این جوری دیگه نور نیست.
‫اگه بود سرعتش افزایش می‌یافت.
‫ولی اگه یه جرم متشعشع بود...
‫که روی پوسته جاری شده، تحت اثر گرانش...
‫با مشاهداتمون جور در می‌اومد.
‫با این فرضیه پیش می‌ریم
‫و داده‌هامون از نقطه نظر طرفین رو می‌ذاریم روش.
‫اگه بخوایم زاویه‌ی پدیدار شدن موج رو حساب کنیم،
‫بایستی دما و شرایط جوی اون لحظه رو هم در نظر بگیریم.
‫خیلی تحسین‌برانگیزه!
‫حتم دارم این استدلال منجر به کشفیات بیشتری می‌شه.
‫لذت علم در همین کاوش‌های بی‌پایان و اکتشافات روزافزون‌شه.
‫کروم چقدر دیر کرد.
‫از وقتی رفت سنکو و زنو رو بپاـه بیرون نیومده.
‫از لحظه‌ای که نور رو در افق دیدیم...
‫...تا وقتی که سنگ شدیم...
‫پنجاه و شش ثانیه طول کشیده.
‫پرتو سنگ‌شدگی، بزرگ که می‌شه سرعتش تغییر نمی‌کنه.
‫ها، کروم! این کشفت هم یه نمونه داده‌ی قابل بازتولیده.
‫سرعتش ثابته.
‫حالا، ببینیم پرتو سنگ‌شدگی تا چه ارتفاعی از سطح بالا رفته؟
‫آدم‌ها توی هواپیما هم سنگ شده بودن.
‫پس می‌شه نتیجه گرفت از بیست هزار متری رد شده.
‫اگه ضریب شکست جو رو ۱/۰۶ بگیریم،
‫توی افق از پونصد کیلومتری می‌درخشید.
‫اگه اون فاصله رو ۵۶ ثانیه‌ای طی کرده باشه، سرعت پرتو...
‫یافتمش! ۳۲٫۰۰۰ کیلومتر بر ساعت!
‫محل شما ۱۵ دقیقه و ۲۰ ثانیه قبل ما سنگ شده بود.
‫بنابراین،
‫با رسم کردن کوتاه‌ترین فاصله از کانون حول بیضی‌وار زمین،
‫نقطه‌ی هدف ما دقیقاً ۸٫۱۸۱ کیلومتر دور‌تره!
‫بله، به نظر درست میاد.
‫ببخشید بنابراین چی؟!
‫اصلاً نفهمیدم بناش بر چه اینی بود!
‫از بس سریع محاسبه می‌کنین آدم نمی‌گیره چی می‌گین!
‫حالا فقط به زاویه نیاز داریم.
‫تخمینی هم باشه کافیه.
‫آره.
‫همه چیز رو تقریبی به دست آوردیم، ولی با هم که جمع بشن،
‫جواب آخر تو مشتمونه.
‫طبق صور فلکی و سایه‌ی میزم می‌تونم حدودش رو بگم.
‫از من قد هفت تا اسکای‌تری چپ‌تر بود. ‫توکیو اسکای‌تری: نام بزرگترین برج مخابراتی جهان در ژاپن است.
‫دست تنها، هیچ وقت به این جا نمی‌رسیدیم.
‫اما با روی هم گذاشتن عقلمون...
‫می‌تونیم برسیم.
‫دو تا خط فقط تو یه نقطه می‌تونن به هم برسن.
‫اونم ۳ درجه و ۷ دقیقه‌ی جنوبی، ۶۰ درجه و ۱ دقیقه‌ی غربیه.
‫اون جاست که نقطه‌ی آغاز همه چیزه!
‫خیلی هیجان‌انگیزه!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت بعد ‫مسابقه‌ی زمین
‫محتوای داستان تخیلی‌ست، اما گیاهان، ‫حیوانات و نحوه‌ی تولید مواد براساس واقعیت توصیف شده‌اند. ‫کنجکاوی و انجام خودسرانه‌ی آن‌ها بسیار خطرناک، و در برخی موارد غیرقانونی‌ست! ‫لطفاً از تقلید کورکورانه و بدون دانش و تجربه پرهیز کنید!