..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫«دردسرهای فلایشمن» ‫«این قسمت؛ کبد»
‫توبی فلایشمن نیمه شب با
‫صدای در زدن بیدار شد.
‫بابلز آروم باش!
‫کیه؟
‫منم، در رو باز کن.
‫چی؟ چه خبر شده؟ ساعت چنده اصلا؟
‫باید باهات صحبت کنم.
‫چی؟ نرفتی خونه اصلا؟
‫نه، باید باهات صحبت کنم. ‫گوشیت خاموش بود.
‫شرمنده ولی آروم صحبت کن. ‫بچه‌ها خوابیده‌ان.
‫دیدمش.
‫- کی رو؟ نمی‌فهمم. تو... ‫- ریچل رو دیدم.
‫- آره. ‫- چی؟
‫واقعا؟ برگ‌هام.
‫بعد از اینکه از اینجا رفتم،
‫رفتم مرکز شهر که...
‫نمی‌دونم، یه قدمی بزنم
‫بعدش یهو دیدمش، ‫روی نیمکت پارک نشسته بود.
‫همم.
‫واقعا غافلگیر شدم...
‫و بعدش بهش گفتم که چه اتفاقی افتاده.
‫درمورد ریچل، اینکه کجا بود ‫و تموم این مدت کجاها بوده.
‫انگار یه روح دیده بودم.
‫غروب دیگه از پیشش رفتم،
‫گذاشتم که بخوابه،
‫برای فردا صبح وقتِ دکتر داشت.
‫همم.
‫خب همین؟
‫«همین»؟
‫آره.
‫چند ساعت دیگه باید برم سرکار لیب.
‫- شرمنده ولی شنیدی چی گفتم؟ ‫- اوهوم.
‫که ریچل رو دیدم و ‫توی پارک نشسته بود و...
‫نه، حرف‌هات رو شنیدم، آره. ‫اما همه‌مون می‌دونستیم که همین دور و بره.
‫خبر رسید که توی پارک چُرت می‌زده ‫یا با شوهر بهترین دوستش خوابیده.
‫بالاخره که پیداش می‌شد. ‫شهرمون کوچکه.
‫نه توبی، دچار حمله عصبی شده. ‫یک بیماری روانی که در آن فرد به شدت دچار اضطراب گشته و خسته می شود و نمی تواند خودش و کارهایش را به درستی مدیریت کند
‫می‌دونم. به نظر اضطراب‌آور میاد.
‫خیله‌خب. باشه، صبح باید بچه‌ها رو ببرم اردوگاه.
‫تازه رئیسمم جدیده و مریضم ‫دستگاه اکسیژنش باید پُر بشه.
‫ببخشید، می‌شه بگی داستان چیه؟
‫دارم می‌گم دچار حمله عصبی شده.
‫بخاطر همینم غیب شده.
‫بچه‌هاش رو ترک نکرده.
‫معلومه که ترک کرده. خب کجاست؟
‫آخه اینجا که نیست. من که نمی‌بینمش، تو می‌بینی؟
‫- درسته، اما دچار حملۀ عصبی شده. ‫- آره، می‌دونم. حرف‌هات رو شنیدم.
‫دچار حملۀ عصبی شده. ‫نیازی نیست دیگه بگی.
‫به کمک نیاز داره توبی.
‫می‌تونه یکی رو واسه کمک استخدام کنه.
‫اون... خودتی؟
‫واقعا الان دارم با کی صحبت می‌کنم؟
‫دارم از مادر بچه‌هات حرف می‌زنم.
‫بله دقیقا، دیگه زنم نیست، خب؟
‫دیگه هیچ ارتباطی به من نداره.
‫نیازی نیست دیگه بهش اهمیت بدم. ‫مشکل من نیست دیگه.
‫- مشکلت نیست؟ ‫- نه.
‫وای خدای من.
‫یادت باشه طلاق گرفتیم و طلاق هم یعنی ‫که دیگه مجبور به معذرت خواهی نیستی.
‫- آره. ‫- چی؟
‫لیبی من حملات عصبیش رو دیدم. ‫نگرانش نباش، خب؟
‫خودش از پسش برمیاد.
‫با پول درآوردن از هرچیزی برمی‌گرده.
‫وقتی این قضایا رو پشت سر بذاره، ‫می‌تونه یه بانک راه بندازه.
‫گمون نکنم حرفم رو فهمیده باشی، خب؟
‫بله.
‫زمان از دستش در رفته، منظورم چندین هفته‌ست. ‫همه‌چیزش رو از دست داده.
‫چیزی رو از دست نداده. ‫یه مشتریش رو از دست داده فقط.
‫و چند روز اضافی هم توی مرکز تندرستی گذرونده
‫وقتی‌که شوهر بهترین دوستش ‫تصمیم گرفت دیگه نکندش.
‫می‌دونی چیه اصلا؟ حق با توئه. شرمنده. ‫واسش لازانیا درست می‌کنم.
‫وای توبی.
‫هی، تو باید طرفِ من باشی‌ها، خب؟
‫- مثلا دوستِ منی‌ها. ‫- معلومه که دوستتم.
‫آره ولی نصف شب اومدی بیدارم کردی ‫فقط برای اینکه بهم این حرف‌ها رو بزنی
‫اونم حالا، وقتی‌که دیگه یه راهی برای پشت‌سر ‫گذاشتن این شرایط با بچه‌های ناراحت و دل‌شکسته‌ام پیدا کردم.
‫بخاطر این بوده که دچار حملۀ عصبی شده.
‫- آره، گفتم دیگه تکرارش نکن. ‫- باشه، باشه، دیگه این کلمه رو نمی‌گم.
‫خب می‌خوای چی بگم؟ ‫نمی‌تونه زندگیش رو مدیریت کنه.
‫مغزش از کار افتاده. ‫نمی‌تونه از بچه‌های خودش مراقبت کنه
‫چون باید اول ماسک اکسیژن کوفتیِ ‫خودش رو بذاره تا سرپا بشه.
‫درواقع، درواقع اون ماسک اکسیژن
‫واسه هواپیماهاست، خب؟
‫واقعا برای استفادۀ بزرگسالان در ‫زمان کمبود اکسیژنه.
‫استعاره نیست که بخوای ازش ‫به عنوان یه روش زندگی مثال بزنی.
‫من خیلی... واقعا برگ‌هام ریخته.
‫قرار نیست زندونیِ اشتباهاتم باشم.
‫اجدادمون برای همین مُردن.
‫حقِ اینکه بزرگسال
‫و کسل‌کننده و بدبخت بشیم.
‫آره، غافلگیر هم بشیم، خب؟
‫می‌خوام برم بخوابم.
‫برو خونه لیبی.
‫می‌تونم بگم چه اتفاقی برای توبی افتاده بود.
‫می‌تونم بگم که فردا صبحش،
‫وقتی که برای ملاقاتِ کمیته‌های مرتبط با
‫فعالیت مغزیِ کارن کوپر به بیمارستان رسیده بود
‫و قرار بود به دیوید کوپر برای ‫راحت‌تر تصمیم گرفتن کمک بکنه،
‫بخاطر عصبانیتش نسبت به این مرد بیچاره پشیمون بود.
‫چه بر سر توبی اومده بود که انقدر سنگدل شده بود
‫و حاضر شد با تندی با مردی که عملا ‫همسرش رو از دست داده بود، رفتار کنه؟
‫توی ذهنش فقط به این فکر می‌کرد ‫که هیچوقت این مدلی نبوده.
‫اما خب باید این رو هم در نظر می‌گرفت ‫که شاید چنین آدمی بوده.
‫شاید مثل خودِ ویلسون،
‫آنچه که هستیم همیشه و ‫در همه حال در درون ما، خفته.
‫چیزی که می‌تونم بگم اینه که توبی ‫همیشه تهاجمی و عصبی بوده
‫و همیشه آمادۀ این بود که ‫بخاطر مشکلاتش دیگران رو سرزنش کنه.
‫و همچنین آدمی بود که
‫حتی شکست‌های حتمی رو در قلبش نگه می‌داشت،
‫و هرگز اجازه نداد حقیقتِ بنیادین و ثابتِ شغلش،
‫که همون مرگ بود،
‫براش عادی بشه.
‫به جرئت می‌تونم بگم که در تاریک‌ترین زمانش،
‫توبی یکم خیالش راحت بود
‫که می‌تونست شغلش رو به همین شکل ادامه بده.
‫که اساسا درک نمی‌کرد
‫چرا باید کاری که دوست داری رو ادامه ندی
‫برای اینکه پیشرفت کنی
‫زمانی‌که پیشرفت کردن در کاری که ‫بهش علاقمند هستی، تعریف نمی‌شد.
‫می‌تونم بگم که توبی سعی داشت ‫از قول‌هایی که به بچه‌هاش داده
‫سربلند بیرون بیاد.
‫و خب، ظاهر دنیا بسته به طرزِ نگاهِ شما
‫فرق می‌کنه.
‫ابر الکترونی متغیره،
‫- اما هسته همیشه ثابته. ‫- درسته.
‫که به این معناست جایگاهش همیشه ثابته.
‫چیزهایی که اطرافش هستن به دورش می‌چرخن.
‫حالا آقا لطفا به داخل این «استریوسكوپ» نگاه کنید. ‫وسیله‌ای شامل دو عدسی چشمی كه دو تصویر تقریباً مشابه را باهم ادغام و به صورت سه بعدی یا برجسته نشان می‌دهد
‫باشه.
‫دو تا هستی وجود داره.
‫ابرهای الکترونی رو می‌بینید که دور هسته جمع شدن،
‫که یه راه حلی برای «معادله شرودینگر»ـه. ‫(معادله‌ای برای توصیف چگونگی تغییر حالت کوانتومی یک سامانه فیزیکی با زمان)
‫داخل این جعبه‌ان.
‫و مکان‌های فیزیکی هر الکترون جداست،
‫که فقط با اندازه‌گیری مستقیمشون ‫از طریق باز کردن این جعبه
‫قابل تعیینه.
‫و هردوشون درست‌ان.
‫و این چیزیِ که می‌خوام درمورد ‫«اصل برهم‌نهی» بگم.
‫خیلی خوبه.
‫به نظرت می‌بَرم؟
‫نمی‌تونم تصور کنم کسی فکر ‫بهتری داشته باشه،
‫یا پسر سختکوش و باهوشتری باشه.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫هوف. خدایا.
‫می‌تونم بهتون بگم که پرده‌ها رو درست نکرده بود.
‫و علی‌رغم اینکه سه دفعه‌ای به سرایدار زنگ زده بود،
‫کولرشون همچنان خراب بود.
‫بابا دیرمون می‌شه‌ها.
‫چی؟ واسه چی؟ ای وای، سالی بیا.
‫سالی بجنب، باید بریم.
‫بجنب، بجنب، بجنب.
‫شرمنده دیر کردم.
‫کلاس چند دقیقه‌ای طول کشید.
‫نه، مشکلی نیست. متشکرم.
‫با درس «هفطارا» چطور پیش می‌ری هانا؟
‫کنتور تیمبرمن می‌گه که خیلی خوب پیش رفتی.
‫اوه بله، هر روز مطالعه می‌کنه.
‫- واقعا؟ ‫- اوهوم.
‫همۀ بچه‌ها اینطوری نیستن.
‫حالا می‌تونیم یکم به بحث منطق بپردازیم.
‫می‌دونم که می‌خوای خونواده‌ات بهت افتخار کنن،
‫با شروع آرک... علیا گرفته تا تورات و این چیزها.
‫- و می‌دونم که برنامۀ سخنرانی دارید. ‫- آها.
‫و گمونم ریچل هم همینطور.
‫- هنوز مشخص نیست. ‫- باشه.
‫هانا درک می‌کنی که داری درگیر سنتی می‌شی
‫که قدمتِ هزاران ساله داره.
‫داری این مسئولیت رو بخاطر
‫خونواده‌ و جامعه‌ات و تموم احکام
‫کتاب «تورات» می‌پذیری.
‫و داری می‌پذیری
‫که دیگه نوبتِ توئه تا تلاش کنی ‫و دنیا رو به جای بهتری تبدیل کنی.
‫الان دنیا از هم پاشیده،
‫و ما به تموم دخترهای باهوش نیاز داریم ‫تا برای بهتر کردنش بهمون کمک کنن.
‫درسته. باشه.
‫و قراره این مشعل رو برای تموم
‫اعضای خونوادۀ فلایشمن و ‫همۀ یهودی‌ها حمل کنی.
‫درسته.
‫خب پس گمونم دیگه آماده‌ایم.
‫گمونم نباید این کار رو انجام بدم.
‫هوم؟
‫هانا؟
‫به نظرم بهتره به این کار ورود نکنم.
‫هانا.
‫- من فقط... ‫- خب، بذار چند دقیقه‌ای صحبت کنیم.
‫- آره. ‫- من نمی‌خوام انجامش بدم.
‫جشن تکلیفه. می‌شه بریم؟
‫هانا... مطالعه کرده.
‫کلی مطالعه کرده. شرمنده. ‫نمی‌دونم چرا اینطوری شده. هانا؟
‫من می‌خوام برم.
‫ممنون خاخام. ‫و شرمنده که نشد.
‫من خیلی... واقعا غافلگیر شدم.
‫می‌دونم خونواده‌تون درگیر مشکلات زیادیه.
‫بله، اجازه بدید برم باهاش صحبت کنم. ‫مشکلی...
‫- بله. ‫- خیله‌خب، متاسفم. شرمنده.
‫- بریم سالی. ‫- راحت باشید.
‫چی شده هانا؟
‫می‌خواستم ببینم این بالا بودن چه شکلیه.
‫نوامبر هم یه شانس دیگه داری.
‫بابا من واقعا نمی‌خوام انجامش بدم.
‫بخاطر اتفاقی که توی اردوگاه افتاده؟
‫چون بهت قول می‌دم نوامبر که بشه،
‫هیچکس دیگه یادش نمیاد.
‫اینطور نیست.
‫بخاطر مادرته؟
‫اینم نیست.
‫گوش بده، می‌دونم حالا که نیست ‫شرایط سخت بوده،
‫اما همچنان یهودی هستیم ‫و این کارها رو انجام می‌دیم.
‫اما چرا؟ چرا این کارها رو می‌کنیم؟ من...
‫اصلا مطمئن نیستم به خدا اعتقاد دارم یا نه.
‫آره خب، والا این موضوع ‫اصلا ربطی به این نداره.
‫موضوع بزرگ شدن توی جامعه‌ایه که توش زندگی می‌کنی.
‫بخاطر پذیرفتن سنت‌هاییِ که من پذیرفتم،
‫تا بتونی توی خونواده‌ات منتقلشون کنی.
‫گمونم فقط نمی‌تونم درک کنم ‫که چرا باید انجامش بدم.
‫بخاطر این که روند زندگیمون اینطوریه.
‫ما فلایشمن و یهودی هستیم.
‫به نظرم زیرکانه نیست.
‫چی برامون به ارمغان آورده؟
‫اصلا چطوری به دنیا کمک کرده؟
‫زندگیمون افتضاحه بابا.
‫فلایشمن‌ها افتضاحن.
‫به نظرم زیادی خودت رو درگیر می‌کنی.
‫- نه، نه، اینطور نیست. ‫- نیست؟
‫همیشه بهم می‌گی که به خودم فکر کنم
‫و بخاطر آدم‌های دور و برم ‫خودم رو خراب نکنم،
‫اما من می‌خوام سنت‌های خودم رو داشته باشم.
‫من زندگی خودم رو می‌خوام ‫و می‌خوام که خودم تصمیماتم رو بگیرم.
‫نمی‌خوام مجبور باشم چیزی رو بهتر کنم.
‫من که اصلا چیزی رو خراب نکردم.
‫من فقط 11 سالمه.
‫می‌تونم بگم که توبی به دختر عاقل و خوشگلش
‫نگاهی انداخت،
‫دختری که اخیرا درگیر مشکلات زیادی شده بود،
‫و متوجه شد که حق با دخترشه.
‫می‌دونی یکی دیگه از سنت‌های بزرگمون ‫اینه که خودت راهت رو بسازی
‫و بهتر از پدر و مادرت باشی.
‫بیا، بیا اینجا. ‫بیا اینجا دختر قشنگم.
‫حالا، اینجا وایسا.
‫و اگه جشن تکلیف یعنی به بلوغ رسیدن،
‫پس باید قبول می‌کرد که هانا برای به بلوغ ‫رسیدن نیازی به جشن نداشت.
‫به آرامی و بعدش یهویی درست جلوی چشم‌هاش
‫به بلوغ رسیده بود.
‫باشد که خداوند تو را همانند ‫سارا، ربکا، ریچل و لیا نماید.
‫انشالله که خداوند متبرکت سازد ‫و از تو محافظت نماید.
‫انشالله که لطف خداوند شامل حالت شود ‫و خیرخواه تو باشد.
‫انشالله که... که خداوند تو را مورد مرحمت قرار دهد،
‫و به تو آرامش اعطا کند.
‫می‌تونم بگم که بعد از هفته‌ها شروع و توقف،
‫این لحظه بود که فلایشمن‌ها متوجه شدن
‫طلاق برای دو نفری که عاشق همدیگه بودن، ‫حکم زمین لرزه رو داره.
‫اما برای بچه‌ها به سانِ یک بیماری مزمن بود
‫که باید یه جوری نجات پیدا می‌کردن.
‫می‌تونم بگم که فلایشمن‌ها ‫دوباره خودشون رو توی نمایشگاه
‫«ونتابلک» پیدا کرده بودن،
‫که روزهای آخرش بود.
‫تصمیم گرفتن برن داخل و ازش دیدن کنن
‫که واقعا بالاخره با همدیگه ‫با این خلأ روبه‌رو بشن.
‫آماده‌اید؟
‫اما نمی‌تونم بگم که حرکتِ بعدیِ توبی چی بود.
‫من هم مشکلات خودم رو داشتم.
‫چیزی که به سرم اومد این بود
‫که اوایل تابستون، قبل از اینکه توبی بهم زنگ بزنه،
‫داشتم وارد سال دوم مادر خونه‌دار بودن،
‫و سیزدهمین سالگرد ازدواجم،
‫و پنجمین سال زندگی در حومۀ شهر ‫و چهل و یکمین سال عمرم می‌شدم.
‫اما هیچکدومشون تغییری در ‫شخصیتِ من ایجاد نکردن،
‫مجله خونی بودم که تکلیفی نداشت.
‫باعث نشد دست از اظهار عقیده‌هام ‫در سرتاسر حومه بردارم.
‫می‌دونی نظرم چیه؟
‫به نظرم همۀ آقایونِ این نسل، ‫واقعا فمینیست‌های خوبی هستن،
‫اما واقعا درمورد اینکه واقعا برابری ‫به چه معناست، فکری نکردن.
‫اکثر اوقات خیلی شکننده‌ان.
‫کل وقتمون رو صرفِ مطمئن شدن
‫و بیرون کشیدن ضعف‌هاشون کردیم.
‫تا حالا فکر کردید که اون پیراهن‌های «آینده مونثه»
‫مثل برندِ «فردا آبجو مجانی»ـه؟
‫آخه آینده همیشه توی آینده‌ست.
‫به نظرتون واقعا اگه حقیقت داشت، ‫می‌ذاشتن ازشون استفاده کنیم؟
‫به نظرم فقط یه پیراهنه لیب.
‫باید برم شام درست کنم.
‫آره منم همینطور.
‫منم باهات بیام؟
‫و وقتی‌که درگیر اون لجنزار بودم، ‫به میشل برخوردم.
‫لیبی! سلام!
‫میشل؟
‫وای خدای من، نگاهش کن.
‫فوق‌العاده شدی.
‫آره خب، دارم طلاق می‌گیرم.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫وای خدای من، عجیبه. چی شد؟
‫داستانش مفصله اما مشکلی نیست.
‫راستش با یکی تو رابطه‌ام، ‫دوست پسر کالجم.
‫چی؟
‫توی فیسبوک دوباره باهم ارتباط گرفتیم. ‫می‌دونم خیلی کلیشه‌ایه، نه؟
‫می‌خوام کوچ کنم شهر. ‫جاناتان اینجا می‌مونه
‫و نوبتی کنار بچه‌ها می‌مونیم.
‫فقط خیلی... خیلی جا خوردم، ‫آخه شما خیلی خوشحال به نظر می‌اومدید.
‫ما فقط خیلی دوست‌های خوبی بودیم، می‌دونی؟
‫آره. آره.
‫خدایا. خیله‌خب شرمنده. می‌خوام ‫همش رو درک کنم.
‫لطفا از اول تعریف کن برام.
‫خب تازه از تعطیلات فوق‌العاده‌مون برگشته بودیم...
‫توی یه ماه سومین طلاقی بود که می‌دیدم.
‫همیشۀ خدا به طلاق فکر می‌کردم.
‫خودِ طلاق نه، ‫بلکه انتخاب‌های خوب و از نو شروع کردن.
‫احساس می‌کنم دوباره خودمم.
‫می‌خوایم یه جایی بالای وست‌ساید بگیریم...
‫«دوباره خودم.»
‫یه جورایی گول خورده بودم.
‫یه جور رویای امنیتی که ‫هنوز درکش نکرده بودم
‫هیچوقت با شخصیتم، که یه شخص آزاد ‫و مستقل بودم، هم‌خونی نمی‌داشت.
‫حاضر بودم تموم آزادی و استقلالم
‫رو بذارم روی میز و بگم
‫«بیا، برنده تویی. همش رو بگیر.»
‫«دیگه بهش نیازی ندارم. ‫هرگز دلم براش تنگ نمی‌شه.»
‫وای که چقدر زندگی رو سخت می‌گرفتم.
‫لری فلدمن اولین مردی بود که بوسیدمش.
‫اولین مردی بود که تا حالا... ‫کلی کار باهاش کردم.
‫وای خدای من.
‫لیبی سلیتر؟ وای.
‫وای که چقدر قبلا سرشار از احساسات بودم.
‫و چقدر که دیگه هیچ احساسی نداشتم.
‫لری فلدمن!
‫چه خبرها؟
‫یهو یادت افتادم
‫و دیدم خبری از احوالت ندارم.
‫می‌دونی، منم بیشتر اوقات بهت فکر می‌کنم.
‫عه واقعا؟ چه جالب.
‫الان دیدم با همۀ بچه‌های مدرسه دوستی،
‫و نمی‌دونم که چطوری من جا افتادم.
‫یادمه من و تو بعد از جشن تکلیف
‫توی زیرزمینِ ملیسا کوپرمن‌ بودیم،
‫و یادمه که گذاشتی بذارم...
‫وای خدایا، چندش.
‫همون شب دیرتر،
‫یکی از دوست‌هام که مدت‌ها بود ‫خبری ازش نداشتم، بهم زنگ زد.
‫- توبی فلایشمن؟ ‫- الیزابت سلیتر.
‫اپستین، دیگه اپستینم. ‫آره، اما بله، سلام علیکم.
‫خیلی خوب بود با آدم‌هایی وقت بگذرونی
‫که هیچوقت نیازی نباشه ‫خودت رو بهشون توضیح بدی.
‫سعی داشتم به درست‌ترین مدل خودم برگردم،
‫اما لری فلدمن ریدۀ منحرف نبود
‫که وقتی خودِ واقعیم بودم من رو می‌شناخت.
‫بلکه توبی بود.
‫کمتر از قبل، احساس بی‌هدفی داشتم.
‫اما درگیر زندگی‌ای بودم که دیگه مال من نبود.
‫و بعدش درگیر زندگی‌ای شدم ‫که هیچوقت مال من نبود.
‫توبی فلایشمن! خدای من!
‫اون شب بعد از اینکه رفتم خونۀ توبی
‫تا بهش درمورد ریچل بگم، ‫بالاخره به خونه برگشتم.
‫بعد از اینکه چندین روز شده بود که ‫با خونواده‌ام در تماس نبودم.
‫سلام
‫متاسفم.
‫- مامان داری صبحونه درست می‌کنی؟ ‫- سلام
‫داشتم به دوستم کمک می‌کردم،
‫اما برگشتم.
‫پنکیک درست کردم.
‫- همه‌چیز رو واسم تعریف کن. ‫- دیگه صبحونه نمی‌خورم من.
‫یعنی چی آخه؟
‫برای همینم کلاس می‌ری رفیق.
‫عمرا قبول شم.
‫من نمی‌رم.
‫- چی شده؟ ‫- آزمون شنا نمی‌دم.
‫مایلز اگه کلاس نری، ‫این چیزها رو یاد نمی‌گیری.
‫مشکل چیه؟ ‫باید آزمون شنا بدی.
‫- حلش می‌کنم. ‫- من نمی‌رم.
‫دیگه کلاس نمی‌رم.
‫- خیله‌خب مایلز، می‌دونم که نمی... ‫- خودم حلش می‌کنم.
‫- یه جورایی به نظر میاد که نمی... ‫- دیرمون می‌شه‌ها.
‫- واسه همه صبحونه درست کردم. ‫- دیگه الان تو مسیر صبحونه می‌خوریم.
‫به شیرینی‌پزی سفارش دادم.
‫امروز دادگاه دارم. یالا دیرمون شده. ‫دیرمون شده، بریم.
‫خدافظ.
‫یه مدتی همینطوری پیش رفت.
‫توبه کردنم.
‫خیره شدنم به «ونتابلک» و فکر کردن ‫به اینکه چطوری حل می‌شه.
‫دیگه با توبی صحبت نمی‌کردم.
‫سث با هیچکدوممون صحبت نمی‌کرد.
‫و من سعی داشتم خودم رو به زندگیم برگردونم
‫قبل از اینکه کسی متوجه رفتنم بشه.
‫پنجاه نفر از ارشدترین مقاماتِ
‫امنیت ملی جمهوریخواهِ کشور
‫نامه‌ای منتشر کردن که عنوان کردن دونالد...
‫داری چیکار می‌کنی ساشا؟
‫سلام مامان
‫جشنی چیزیه؟
‫نه، باربیکیو راه انداختیم. ‫بابا پشته.
‫- بابا پشته؟ ‫- آره.
‫به ده تا بچه نیاز دارم، ‫اما تا حالا سه تا دارم.
‫خیلی باحاله.
‫شاید لیبی بتونه انجامش بده.
‫خب ببینید کی اومده.
‫- لیبی. ‫- سلام
‫فکر کردم نمیای، ادم گفت که نمی‌تونی بیای.
‫اوه، گمونم حساب برنامه‌هامون از دستمون در رفته.
‫- بفرما. ‫- ممنونم.
‫داشتم فکر می‌کردم اون اردوی نمایشیِ یک هفته‌ای ‫رو قبل مدرسه برای بچه‌ها برگزار کنیم.
‫به نظرت ساشا موافقت می‌کنه؟
‫والا اصلا نمی‌دونم هنوزم به نمایش ‫علاقه‌ای داره یا نه، باید ازش بپرسم.
‫از ادم می‌پرسم.
‫ببخشید، می‌شه... می‌تونم...
‫الان بر می‌گردم. یه لحظه.
‫انقدر تاریکه که خطرناکه.
‫یعنی، ملت چیزی که ببینن وحشت می‌کنن.
‫وحشت می‌کنن و فریادزنان فرار می‌کنن؟
‫آره، نه باور کن...
‫باید برن چون تعادلشون رو از دست می‌دن.
‫- اوه سلام لیبی، سلام ‫- سلام
‫سلام
‫در این مورد صحبت کردیم؟
‫- منظورت مهمونیِ باربیکیوئه؟ ‫- آره.
‫نمی‌دونم، توی تقویم خونوادگیمون هست.
‫درسته اما منظورم امروز صبحه، ‫که داشتیم صحبت می‌کردیم،
‫در این مورد حرف زدیم؟
‫نمی‌دونم لیبی. ‫نمی‌تونم دنبالت کنم که.
‫خیله‌خب، من خونه بودم. منصفانه نیست.
‫ادم دیرتر واسه بازی میای؟
‫معلومه که آره.
‫بهتره پنیرم بیاری.
‫کدوم بازی؟
‫واقعا؟
‫الان دیگه بازی تماشا می‌کنید؟
‫پنیر می‌خوری؟
‫ایشون بهترین پنیری دنیا رو درست می‌کنه.
‫- تو پنیر درست می‌کنی؟ ‫- آره.
‫پنیر درست می‌کنم.
‫ببخشید.
‫می‌شه یه لحظه باهم صحبت کنیم؟
‫آره. الان... زمان خوبی نیست.
‫«الان زمان خوبی نیست.» وای، باشه.
‫- نشستیم وسط مهمونی‌ها. ‫- خدای من.
‫می‌شه لطفا انقدر درمورد همه‌چیز بی‌تفاوت نباشی.
‫لطفا، خواهشا. فقط می‌خوام ‫باهات یه صحبت معمولی داشته باشم.
‫یه مکالمۀ معمولی هم نمی‌تونی داشته باشی؟
‫خیله‌خب، می‌دونم.
‫من افتضاحم. باشه؟
‫شرمنده.
‫پس لطفا باهام صحبت کن.
‫درمورد چی؟ ‫چیزی برای صحبت وجود نداره.
‫هرکاری دوست داری بکن.
‫و منم دیگه نمی‌تونم شوهر باملاحظه ‫و بافکرت باشم.
‫اخیرا خیلی بی‌رحم شدی.
‫همیشۀ خدا داغونی و طعنه می‌زنی.
‫به نظرت معنی اینکه انقدر ناراحت می‌چرخی
‫واسه خودت، برای من و بچه‌ها چیه؟
‫اصلا روحمم خبر نداره این مدت چه اتفاقی برات افتاده.
‫خدایا نمی‌خواستم بحث رو باز کنم.
‫باشه ببین، حق با توئه.
‫من افتضاح بودم.
‫تو فوق‌العاده‌ای.
‫نمی‌دونم چه مرگمه.
دارم ‫سعی می‎‌کنم خودم رو درک کنم.
‫حس می‌کنم که...
‫انگار دیگه زنده نیستم.
‫خب می‌دونی چیه؟
‫من خوشحالم خب؟ ما با بقیه رفت و آمد داریم.
‫- ما... ‫- باشه، این‌ها که دوست نیستن.
‫واقعا نیستن، من اصلا نمی‌تونم ‫با این آدم‌ها صحبت کنم.
‫یه جوری رفتار می‌کنن انگار من خل و چلم.
‫همیشۀ خدا در حال صحبت کردن ‫درمورد بچه‌ها و خونه‌هاشونن.
‫ما دو تا بچۀ فوق‌العاده داریم.
‫ما درآمد، امنیت، سلامتی
‫و مزیت‌های بزرگی توی طبقۀ خودمون داریم.
‫ما از اون مدل آدم‌هایی هستیم ‫که به مهمونی دعوتمون می‌کنن.
‫و اگه به این آدم‌ها یه فرصتی بدی ‫می‌بینی که اونا هم چنین
‫تردیدی که تو دچارش شدی رو حس می‌کنن.
‫اینطور نیست. ‫مطمئن باش که اینطور نیست.
‫چرا، هست. هست، باشه؟
‫همه‌شون سعی دارن که درکش کنن.
‫- درست مثل تو، مثل من... ‫- حقیقت نداره!
‫- اینو بدون. ‫- با این حال حقیقت نداره ادم.
‫عاشق اینجان. همیشۀ خدا حرفشون ‫اینه که اینجا چقدر عالیه.
‫انگار مُردیم و ‫این خونه‌ها شدن سنگِ قبرمون.
‫انتخاب خودمون بوده.
‫لیبی خودت ازدواج و بچه‌ها رو انتخاب کردی.
‫ذره ذره‌اش با انتخاب خودمون بود.
‫می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم. ‫با این حال نمی‌فهمم،
‫چون واقعا حس می‌کنم چند سال پیش داشتم زندگی می‌کردم خب؟
‫بعدش پیش خودم فکر کردم،
‫و دیدم... اصلا نمی‌دونم...
‫از کِی تا حالا... همه‌چیز یهویی یکنواخت شد.
‫با من از بارِ غصه‌هات حرف نزن.
‫این بچه‌ها این مدت همش پیشِ پرستار بودن،
‫و اصلا زورته بهم نگاه کنی.
‫خیله‌خب، من سعی دارم که حلش کنم. ‫واقعا می‌گم.
‫می‌تونی با اهمیت دادن بهم، ‫به سعی و تلاشت ادامه بدی، درسته؟
‫من می‌تونم توی این پروسه نقشی داشته باشم.
‫یهویی همه‌چیز به تو ختم شد؟ ‫موضوع تو نیستی ادم.
‫با توبی رابطه داری؟
‫من چی؟
‫توی خونه‌اش باهاش رابطه داشتی لیبی.
‫نه معلومه که با توبی رابطه ندارم. ‫زده به سرت؟
‫- تموم دفاعت همینه؟ ‫- اصلا نمی‌دونم چرا این کار رو کردم خب؟
‫فقط... انتظار داری همه‌چیز رو بدونم.
‫که جواب همه‌چیز رو داشته باشم. ‫اما اینطور نیست.
‫- جوابی ندارم. ‫- نه، انتظار دارم شب بیای خونه.
‫انقدر عجیب و غریب به نظر میاد؟
‫باید برم.
‫- ببخشید، باید بری؟ ‫- بله.
‫ازم خواستن ذرت‌های باربیکیو رو پوست بکنم،
‫چیزی که ازش خبر داشتی ‫و توی تقویم خونوادگیمونم بود.
‫و وقتی می‌گم که می‌خوام جایی باشم و کاری رو ‫انجام بدم، همون اتفاق میفته.
‫بله، گاراژمون رو به بار تبدیل کردم.
‫بهترین قدمی که تا حالا برداشتم.
‫آره، توی بروکلین نمی‌شه چنین کاری کرد.
‫آبکش فرنچ گرفتی؟
‫والا راستش تازه خاک ریختیم، ‫دیگه آب گرفتگی نداریم.
‫خب خونه‌تون بالای تپه‌ست، منطقیه.
‫یارو قشنگ معلوم همجنسگرا نیست، ‫بعد بهم نگاه می‌کنه
‫و می‌گه: «به نظر آدم خوبی میای، ‫اما به درد من نمی‌خوری.»
‫برو حموم و بعدش... ‫عجله کن.
‫قراره امروز همش تو رختخواب باشی؟
‫یادم رفت آلارم گوشیم رو روشن کنم.
‫یه خواب عجیب و غریب دیدم.
‫گمونم بچه‌ها رو ببرم اردوگاه.
‫بچه‌ها، بچه‌ها بجنبید، دیرمون شده. ‫بیاید بریم.
‫خیله‌خب.
‫- ما همیشه دیر می‌کنیم. ‫- بریم!
‫گلن؟ سلام.
‫سلام، خواستم بهت خبر بدم...
‫آرچر مُرد.
‫صبر کن. چی؟
‫نه، خیلی... خیلی عجیبه.
‫عملا همین الان خوابش رو دیدم.
‫چی شد آخه؟
‫توی خوابم از آرچر خواستم نصیحتم کنه.
‫دلیلش رو نمی‌دونم،
‫اما همش می‌پرسید که یه روزی با هم سکس می‌کنیم یا نه.
‫انگار توی زندگی همش یادش می‌انداختم ‫که کی هستم و چقدر تحسینش می‌کنم.
‫و جوابش این بود...
‫«این چه ربطی به من داره؟»
‫خدافظ. خدافظ. خدافظ. خدافظ.
‫هی می‌شه تظاهر کنیم که در ‫این مورد صحبت کردیم و پشت‌سر گذاشتیمش؟
‫شنبه قراره مهمونی راه بندازم.
‫خیلی واسم مهمه که تو هم بیای.
‫شیک و پیک کن لطفا.
‫قراره سه تایی یه شب دور هم جمع بشیم،
‫و در اصل برای اینه که به سوفی بگیم ‫که دیگه کم کم دئودورانت بزنه.
‫شرایطش خیلی وخیمه.
‫بلوغه دیگه.
‫یه زنگ به سوزانا می‌زنم،
‫ببینم می‌تونه شنبه شب پیش بچه‌ها باشه یا نه.
‫چرا؟ من خونه‌ام.
‫نه، سث،
‫مهمونی راه انداخته ‫و ما رو دعوت کرده.
‫اما من نمی‌تونم نرم.
‫گفت که حتما توی مهمونیش شرکت کنم، ‫بخاطر همینم...
‫امیدوارم بهت خوش بگذره.
‫من نگرونی می‌خورم لطفا. ممنون.
‫می‌دونی اینجا چه خبره، درسته؟
‫- لعنتی. ‫- آره.
‫- فکرشم نمی‌کردم که همچین روزی رو ببینم. ‫- می‌دونم.
‫ای... عجب احمقِ کثافتی!
‫عجب اسکلِ مشنگی!
‫وای خدا.
‫می‌شه همه توجه کنید؟
‫- فقط یه لحظه، ممنونم. ‫- ممنون.
‫ممنون که اومدید. ممنونم.
‫فقط می‌خواستم بگم مهمونی‌های زیادی ‫در طول سال برگزار کردم،
‫و قبلا مهمونی‌های خاصی داشتم
‫که اسمشون رو گذاشته بودم مهمونی‌های یادگیری،
‫و همگی مثل شخصیت‌های تاریخی ‫لباس می‌پوشیدیم
‫یا یکی می‌اومد و درمورد ریاضی ‫سخنرانی می‌کرد.
‫واقعا همه‌شون بهونه‌ای هستن برای مست کردن.
‫اما همیشه سعی داشتم معقولانه ‫به دنیا نگاه کنم،
‫درکش کنم و باهاش راه بیام.
‫و فکر می‌کردم اگه از پس چنین کاری بربیام،
‫پس می‌تونم زندگیم رو شروع کنم.
‫آم...
‫امروز اومدم که بهتون بگم تسلیم شدم.
‫و هرگز درکش نمی‌کنم.
‫و همچنین که باید...
‫هرکاری که وجودم ازم می‌خواد، رو انجام بدم.
‫و اونم اینه که از زیباترین دخترِ این محفل ‫بخوام که باهام ازدواج کنه.
‫خیلی آسون‌تر از اون چیزیه ‫که همیشه تصورش رو می‌کردم. من...
‫فقط دلم می‌خواد هر روز از خواب پا ‌شم ‫و صورتش رو ببینم.
‫جوابت چیه ونسا لپشیتز فینکلستین؟
‫می‌تونم ونسا لپشیتز فینکلستین موریست کنم؟
‫- بله. ‫- ایول.
‫بهش گفتم این مهمونی بخاطر تولد مادرمه.
‫داری گریه می‌کنی؟
‫من فقط... چطور تونست...
‫وای آخه چطور تونست بعد از اینکه ‫کل تابستون رو با حرف‌های ما گذروند،
‫فکر کنه چنین تصمیمی کار درسته؟
‫می‌دونم. منظورم اینه که، ‫گمونم تو داستانِ سث،
‫ما فقط دو تا ستاره‌ایم که توی ‫چنین تصمیم بزرگی بهش کمک می‌کنیم.
‫شرمنده لیب.
‫منم همینطور. واقعا...
‫می‌دونم، اصلا دیگه مهم نیست. ‫من... منم شرمنده‌ام.
‫خب تموم شد.
‫پسرمون بالاخره مرد شد.
‫چی می‌تونم بگم؟
‫زندگی فرآیندیه که در گذرش آدم‌ها رو جمع می‌کنی
‫و وقتی هم که دیگه به دردت نمی‌خورن، ‫حذفشون می‌کنی.
‫فقط هم رفقای کالجت استثنا هستن.
‫- سلام ‫- سلام
‫تبریک می‌گم.
‫خیلی واست خوشحالم.
‫خیلی خوشحالم که اومدید.
‫شرمنده که با هم دعوا کردیم سث.
‫من خیلی جدی می‌گیرمت.
‫تو یه آدم واقعی هستی.
‫آره، خیلی واقعی هستی. ‫حس می‌کنم می‌تونم لمست کنم.
‫شرط می‌زنم شمارۀ تامین اجتماعی داری.
‫دیگه نکن دیگه... ‫نکن دیگه... نکن دیگه.
‫فکر می‌کنید کارم حماقته؟
‫نه.
‫نه، شاید ازدواج مصداق همون جمله‌ست ‫که درمورد دموکراسی می‌گه...
‫«دموکراسی بدترین شیوۀ حکومت است،
‫البته به جز بقیۀ شیوه‌ها [که هر از گاهی امتحان شده‌اند].» ‫[وینستون چرچیل]
‫- شنیدی؟ ‫- خوبه.
‫گوش کن، ما دوست داریم.
‫ما کنارتیم و قراره عالی پیش بره.
‫خب، یکی از نادرترین چیزهای ‫قشنگیه که تا حالا بهم گفتی.
‫- ممنون. ‫- آره، نه واست خوشحالم.
‫- هردومون خیلی برات خوشحالیم. ‫- آره.
‫انشالله... انشالله...
‫پرتوان‌ترین اسپرم شما
‫مسیرش رو از لوله‌های رحم ایشون باز کنه
‫و تخمدان‌هاش رو فتح کنه ‫و پسردار بشید.
‫- پسر... ‫- پسر!
‫با فتح کردنِ تخمدان‌هاش.
‫اصلا زیست سال اول رو خوندی؟
‫- چطور مگه، درست نبود... ‫- نخیر.
‫- اینطوری نبود؟ ‫- انشالله پسرانت
‫با دخترهای سرمایه‌گذارها ازدواج کنن،
تا بتونن در رفاه اقتصادی زندگی کنن و سهام اپل و تسلا
‫نصیبشون بشه.
‫می‌دونی، همۀ حرف‌های اون زنِ بینوا ‫به حقیقت بدل شد.
‫گفته بود: «تو هیچوقت به چیزهایی که ‫داری، راضی نمی‌شی.
‫و همیشه قراره چیزهای دیگه‌ای بخوای.»
‫گفته بود تو قراره دنیا رو درمان کنی.
‫آره، اما فقط بخاطر پولی بود ‫که بهش داده بودم.
دلخوری که بینمون نیست، درسته؟
‫انگار یه چیزی قراره به آخر برسه. ‫الان دیگه نمی‌تونم یه داستان دیگه رو تاب بیارم.
‫نه چیزی نیست. چیزی نیست. ‫هیچ مشکلی وجود نداره.
‫- آره، مشکلی نداریم. ‫- سث؟
‫باید برم.
‫نامزدم داره صدام می‌زنه!
‫سلام
‫شنیدم آرچر سیلون فوت کرده.
‫آره. آره.
‫همونطوری که زندگی می‌کرد، از دنیا رفت.
وسط علاقمندی‌های منحرفانۀ جنیسش خفه شد
‫- در هتلی از تایلند... ‫- وای پسر.
‫...در آغوش فاحشه‌ها.
‫- واقعا؟ ‫- آره. آره.
‫ولی خیلی خیلی عجیب بود. ‫همون موقعی که خوابش رو دیدم.
‫بعدش ویراستارم بهم زنگ زد ‫و گفت که از دنیا رفته.
‫- عجیبه. ‫- آره.
‫یه هفته‌ای طول کشید ‫تا جسدش رو پیدا کنن.
‫- چه وحشتناک. چی؟ بو چی؟ ‫- نه، نه، نه.
‫واسۀ ارائۀ گزارش دیر کرده بود، ‫می‌دونی، از حد معمول دیرتر شده بود، بعد...
‫مجله هزینۀ مراسم خاکسپاری و این چیزها ‫رو به عهده می‌گیره
‫ظاهرا کسی رو نداشته.
‫- چه غم‌انگیز. ‫- آره.
‫خوش‌شانسیم که دوست و آشنا داریم.
‫تو خوش‌شانسی، می‌دونی دیگه درسته؟
‫- آره گمونم. ‫- خیله‌خب.
‫فقط...
‫گمراه شدم. نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم دارم با زندگیم چیکار می‌کنم.
‫منظورت چیه که نمی‌دونی داری ‫با زندگیت چیکار می‌کنی؟ کارت رو کردی.
‫افرادی هستن که دوستت دارن الیزابت.
‫لطفا، لطفا بهم بگو که درک می‌کنی ‫چه شخصیت خاصی هستی، درسته؟
‫آره، فقط نمی...
‫گمونم واسم کافی نیست.
‫خدای من، باشه، فهمیدم.
‫راستش رو بخوای ممکنه برای ‫تو هم کافی نباشه.
‫نه، نه، کافیه. ‫قطعا کافیه.
‫می‌دونم توی خیالت به نظرت اینطوریه
‫چون سال‌های زیادی درگیر بودی.
‫اما واقعا روحتم خبر نداره ‫چه احساسی بهت دست می‌ده
‫وقتی چیزی که می‌خوای رو بدست بیاری.
‫روحتم خبر نداره.
‫و رضایت باعث ایجاد آرامش می‌شه،
‫و آرامش مسبب خوش خیالیه، ‫و در پایان خوش خیالی، اضطراب به همراه میاره.
‫شاید بهتر باشه برگردی سرکار.
‫آره، گمونم بهتر باشه.
‫شاید یه کتاب نوشتم.
‫- کتاب؟ خوبه که. راجع به چی؟ ‫- همم.
‫درمورد زندگی،
‫و ازدواج
‫و پول و نارضایتی
‫و دوستی‌های پایدار.
‫و اینکه چطوری همۀ این‌ها توی میانسالی ‫با همدیگه ترکیب می‌شن.
‫و دقیقا لحظه‌ای که قرار بوده احساس آرامش
‫داشته باشی، باعث بدبختیت می‌شن.
‫- خیله‌خب. ‫- آره.
‫آره، راجع‌به همه‌چیز هست.
‫- همه چیز؟ ‫- همه چیز آره.
‫همم، سنگین شد.
‫شاید... یا شایدم، اصلا هدفِ ‫کتاب نوشتن چیه...
‫- اگه قرار باشه راجع‌به همه‌چیز نباشه؟ ‫- بله.
‫آرچرم همین کار رو کرد.
‫خوبه. نه، باید...
‫- مثل آرچر باشی. ‫- آره.
‫شایدم بهتر از آرچر بشم.
‫می‌دونی، یه داستان خیلی خوبی می‌نویسم،
‫اما داستان رو از همۀ زوایای ممکن هم می‌نویسم،
‫نه فقط همونی که خودم دوست دارم.
‫بسیارخب. حالا بگو، ‫موضوع کتابت چیه؟
‫خب... آم... مردی که تازه طلاق گرفته، ‫یه صبح از خواب پا می‌شه،
‫می‌فهمه که همسر سابقش ‫بچه‌هاش رو رها کرده
‫- و ظاهرا قرار نیست که برگرده. ‫- خوبه.
‫و بعدشم تنها مونده و باید ‫بفهمه که همسرش کجا رفته
‫و چرا زندگی انقدر باهاش بد تا کرده.
‫- از داستانت متنفرم. ‫- آره.
‫نه، ببخشید ولی آخه چطوری می‌خوای ‫بنویسیش؟ آخه پایانی نداره.
‫- هنوز پایانی نداشته. ‫- نمی‌دونم.
‫شاید... همین پایانش باشه.
‫بسیار خب، تصورش کن.
‫نه، اینجوری ختمش نکن. ‫پایان خوبی نمی‌شه.
‫نامزدی‌ها پایان خوشی نیستن.
‫عروسی بدتره‌ها ‫اما نامزدی هم به درد نمی‌خوره.
‫خیله‌خب پس، شاید... شاید با ‫برگشتِ زنش خاتمه پیدا کنه.
‫می‌دونی، انگار که کل ماجرا ‫فقط یه اتفاق وحشتناک بوده.
‫پس یعنی خیلی ساده برمی‌گرده؟
‫شاید.
‫چرا؟ چرا برمی‌گرده؟
‫برمی‌گرده چون همیشه قرار بوده که برگرده.
‫مدت کوتاهی از این بابت مطمئن نبود،
‫چون مطمئن بودن باعث می‌شد
‫همه‌چیز باعث بشه ‫احساس خطر کمتری بکنه.
شاید انسان به یکم خطر احتیاج داشته باشه
‫تا بتونه ارزش چیزی که داره رو حس کنه.
‫ریچل این مدلی نیست.
‫خودش می‌دونه که رفتار وحشتناکی داشته. ‫اما اینجوری بوده...
‫که انگار از بدنش خارج شده بوده، ‫می‌دونی چی می‌گم،
‫و داشته از دیدِ سوم شخص به ‫خودش نگاه می‌کرده.
‫و مشکلش اصلا ازدواجش نبوده.
‫طوری بود که فقط ازدواجش شاهدِ...
‫تموم شکست‌هاش بوده،
‫مثل یه بیماری که باعث پیر شدنش می‌شه.
‫همم.
‫و بعدش در آخر که به خونه برمی‌گرده...
‫متوجه می‌شه که شدیدا نیاز داره ‫بفهمه از زندگیش چی می‌خواد.
‫چون بله، ازدواجش بی‌نقص نیست.
‫اما...
‫به این معنی نیست که اگه مجرد باشه ‫دوباره به دوران جوونیش برمی‌گرده.
‫و هیچ چیزی نمی‌تونه ‫تصمیماتی که گرفته رو
‫ناپدید کنه.
‫فقط وقتی که داشت چنین انتخاب‌هایی ‫توی زندگیش می‌کرد، نمی‌دونست
‫قراره همۀ انتخاب‌هایی که می‌تونه در آینده
‫ بگیره، رو محدود کنه.
‫اصلا حتی دیگه تصمیمات اون نیستن...
‫موضوع سر اینه که وقتی انتخاب‌های نامحدودی ‫داشتی، چطور می‌تونستی زندگی کنی،
‫و حالا هم دیگه از دست دادیشون.
‫متاسفم.
‫نه. نه. نه. نه. لطفا ادامه بده.
‫خب... ببخشید. چی می‌شه؟
‫برمی‌گرده. برمی‌گرده و ‫معلوم می‌شه که اشتباه کرده؟
‫مثلا یه جور سوءتفاهمی چیزی بوده؟
‫آره، شاید فقط... ‫فقط...
‫- یهو پیداش می‌شه. ‫- یهو پیداش می‌شه.
‫خب و بعدش چی؟
‫داره بارون میاد. داره بارون میاد.
‫و بارون باعث می‌شه این موج گرمای ‫وحشتناک از بین بره.
‫اوهوم.
‫و تو توی خونه‌ات نشستی
‫و داری به زندگیت فکر می‌کنی،
‫و فکر و ذکرت پشت سر گذاشتن ‫این جریاناته، درسته؟
‫- ولی بعدش صدای چرخوندن کلید در رو می‌شنوی. ‫- خب.
‫- و صدای جیر جیر لولای در. ‫- خوبه.
‫و برمی‌گردی و یهویی...
‫می‌بینی که جلوی در وایساده.
‫و بعدش؟
‫و بعدش کتاب تموم می‌شه.
‫آره اما منظورم اینه که بعدش چی می‌شه؟
‫نمی‌دونم. واقعا فکر نکنم ‫بتونم اینجاش رو تصور کنم.
‫اشکالی نداره.
‫خدایا، خیلی دوستت دارم.
‫خودت می‌دونی دیگه؟
‫اخیرا دوست خوبی واست نبودم.
‫اشکالی نداره.
‫درگیر مشکلات زیادی بودی.
‫اما می‌خوام که بدونی...
‫تو هنوز خودتی.
‫همه‌ش رو می‌بینم. ‫تاریکیت رو می‌بینم.
‫خوبی‌هاتم می‌بینم.
‫هنوزم توی وجودته.
‫مثل روزی که با هم آشنا شدیم، خب؟
‫- چیزی نیست. آفرین. ‫- ممنون.
‫ایشالا خوشبخت بشن.
‫- می‌خوای با همدیگه برگردیم؟ ‫- حتما.
‫بسیارخب. یه دستشویی برم.
‫باشه. بیرون منتظرتم.
‫سلام، می‌تونید من رو به نیوجرسی ببرید؟ ‫دوبرابرش رو می‌دم.
‫حتما.
‫هی ببخشید. من یه تاکسی پیدا کردم، ‫و دارم می‌رم خونه.
‫عاشق هم شدیم
‫و تصمیم گرفتیم توی این لحظۀ فوق‌العاده ‫با همدیگه ازدواج کنیم.
‫اگه هر اتفاقی که بعدش میفته
‫واسه به خاطر آوردن اون لحظه باشه، چی؟
‫- چی؟ اینطور... ‫- درسته، گوش می‌دی؟
‫شاید همۀ این طلاق‌ها بخاطر همین موضوع بودن.
‫شاهد تغییرات خودمون و همسرمون هستیم،
‫و باید مدام دلیلِ انجامِ
‫چنین کاری در ابتدا یادآوری بشه.
‫نزدیک‌ترین شخص به خودتون رو ‫با بدبختیتون اشتباه می‌گیرید.
‫فکر می‌کنید که شاید اگه این شخص ‫رو حذف کنید، دوباره خود واقعیتون بشید.
‫اما دیگه خودتون نیستید.
‫مدت زیادی بوده که خودتون نبودید.
‫و تقصیر اون شخص نیست.
‫این اتفاق قرار بوده که بیفته.
‫و با این حقیقت که در هر صورت
‫زمان قراره بگذره، چیکار می‌خواستید بکنید؟
‫با این حقیقت که نمی‌تونید توی این مبارزه ‫برنده بشید، چیکار می‌خواستید بکنید؟
‫مشکل همین بود.
‫دیگه قرار نبود که دوباره جوون بشید.
‫فقط در خطر فراموش کردن
‫این موضوع بودید که هر لحظه ‫بهتر از قبل پیش می‌رفت.
‫که هرگز مثل امروز جوان نخواهید بود.
‫دیگه نمی‌تونم بگم..
‫و حالا...
‫و حالا، و حالا، و حالا، و حالا...
‫و حالا...
‫وای خدای من.
‫خیلی سرده.
‫و حالا...
‫اومدی؟
‫اومدم خونه.
‫چون تا سر حد مرگ دوستت دارم.
‫شرمنده دیر کردم.
‫اشکالی نداره.
‫تو همیشه برمی‌گردی.
‫اون شب توبی فلایشمن به سمت خونه رفت
‫و منتظر اون وحشته بود که ‫دوباره در درونش بیدار بشه.
‫همون وحشتی که هر دفعه به آینده فکر می‌کرد ‫غرق در عرق می‌شد.
‫اما اتفاق نیفتاد.
‫داشت خوب می‌شد.
‫- سلام ‫- سلام
‫- سلام حالشون چطور بود؟ ‫- خوب بودن.
‫- عه؟ ‫- سالی برندۀ مونوپولی شد.
‫وای نه، خبر خوبیه.
‫خیلی ازت ممنونم فیث.
‫- ممنونم. ‫- خوبه.
‫بارون شدیده. ‫چتری چیزی داری؟
‫- همراهم دارم. ‫- خوبه، عالیه.
‫- ممنون. شب بخیر. ‫- همچنین.
‫چطور چنین احساس ناامیدیِ بسیار
به قلب یک انسان شاد رخنه می‌کنه؟
‫چطور می‌شد شخص بسیار آگاهی بود ‫اما همچنان درگیر سردرگمی موند؟
‫موج گرما در منهتن بالاخره از بین رفته بود.
‫توبی از پسش برمیومد.
‫به هر طریقی از پسش براومد.
‫فردا می‌خواست دنبال یه خونۀ جدید بگرده.
‫جایی که همه‌چیز درست و سالم بود.
‫به پنجره نگاه کرد و انعکاسش رو دید،
‫اما بعدش فراتر از خودش رو دید.
‫مردم رو در پنجره‌های شهر دید
‫که هرکدوم درگیر زندگی مجزا ‫و جداگونۀ خودشون بودن.
‫با خودش فکر کرد که: ‫«خدای من، درسته تنهایی آدم رو می‌کشه.
‫اما امید هم کشنده‌ست.»
امید باعث بسته شدنِ چشم‌هامون می‌شه
‫و علی‌رغم چیزهایی که می‌دونیم،
‫ما رو به سمت تلاش سوق می‌ده.
‫زمان در حرکت بود،
‫اما امشب، برای مدت کوتاهی،
‫مقداری خوش‌بینی به جهان بلوکیش وارد کرده بود.
و این خوش‌بینی ‫برای همیشه اونجا می‌موند.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.