..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫زمین‌های تمرین در حومه شهر
‫آخ... ‫دستام جز جز می‌کنن که!
‫مهم نیست اگه دستات بی حس شدن یا هرچی! ‫سپرتو پایین نیار!
‫اونو همینطور که می‌جنگی نگه دار!
‫چی شده؟ اینا که درمقابل ‫نیش یا پنجه‌های یه اژدها که چیزی نیست!
‫من که هنوز رتبه‌م پورسلینه! ‫حتی درباره اژدها ها فکرم نمی‌کنم...
‫زودباش! مقاومت نشون بده!
‫چه سخت‌گیره.
‫هوی شماها. ‫حواستون پرت نشه ها.
‫می‌فهمم که نمی‌تونین چشماتونو از رو دخترا بردارین،
‫ولی اگه اینو جدی نگیرین، می‌میرینا.
‫نه... من که اینکارو نمی‌کنم.
‫درسته، ما که مثل تو نیستیم، آقای نیزه‌دار.
‫اینارو ببین.
‫خبر ندارم که به چشمی به من نگاه می‌کنین، ‫ولی این نحوه‌ی رفتار با مربی‌تونه؟
‫آخه اون پذیرشگر گیلد که ‫همیشه دست رد به سینه‌ت می‌زنه.
‫من که تازه اومدم اینجا هم اینو می‌دونم.
‫آها. آها. پس اینطوره ها.
‫خیله‌خب. یه چیزی که از شنیدنش ‫خوشتون نمیاد بهتون می‌گم.
‫تو توی اون مأموریتی که اون روزی رفتی،
‫بی‌کله بازی درآوردی و افسونات تموم شدن ‫و آخرشم هیچ کاری از دستت برنیومد!
‫تو هم که فقط میری سراغ موشا، ‫ پس وسط جنگ طولانی انرژیت تموم میشه،
‫ ‫و چون همه‌ش معجون استقامت می‌خری دستت خالیه.
‫پـ ـ پذیرشگر-سان بهت گفت؟
‫آره! ازم خواست تا یه کاری ‫ درباره‌ی استقامت شما دوتا بکنم.
‫گرگم به هوا بازی می‌کنیم. ‫من گرگم، و شماهم بزین.
‫اوضاع خیط شد!
‫فرار کن!
‫هوی بچه پرروها برگردین ببینم!
‫و بعد اینکارو می‌کنی.
‫هه، فقط همین؟
‫آسون‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
‫آره. همین که بند داشته باشی کافیه.
‫مهماتش رو هم هرجا که بخوای می‌تونی پیدا کنی.
‫بلدش باشی ضرری نداره.
‫اینجوری حتی با مقدار قدرت یه رئاهم،
‫باید کافی باشه تا بتونی حساب ‫دشمنی که خیلی نزدیک شده رو برسی.
‫اگه بتونی دخل اولیشونو بیاری،
‫تا رسیدن هم‌گروهیات می‌تونی وقت بخری... ‫احتمالاً.
‫فقط «احتمالاً؟»
‫درسته. صرفاً یه گزینه‌ی دیگه دارین ‫تا بتونین به‌عنوان آخرین تلاش ازش استفاده کنین.
‫اگه این روش به‌نظرتون خوبه، ‫تمرین کنین.
‫جوری که موارد رو گوشزد می‌کنین ‫ منصفانه نیست، گابلین‌کش-سان.
‫تعجبی نداره که اون دختره هم همیشه مضطربه.
‫که این‌طور.
‫گابلین‌کش-سان. ‫مثل اینکه همه دارن سخت تلاش می‌کنن.
‫اومدی پس.
‫بله. برای بازرسی اومدم... نه، اومدم نظارت...
‫اینم زیادی رسمیه. ‫اومدم یه سری بزنم.
‫اوضاع ماجراجوهای پورسلین و آبسیدین چطوره؟
‫مطمئن نیستم.
‫من متوجه این‌چیزا نمی‌شم.
‫از دست تو... ‫اینجور مواقع باید یه جوابِ ساده‌تر بدی.
‫به یاد می‌سپرم.
‫بچه‌ها! بیاین ناهار بخوریم!
‫از مزرعه یه‌کم خوراکی آوردم!
‫گفتن که ناهار رو به خودشون بسپرم.
‫خب، منم باید برم بهشون کمک کنم.
‫اوه، درسته! گمونم بهتر بود بگم ‫ اومدیم تا تو میدون جنگ کمک‌تون کنیم.
‫وقت استراحته.
‫هوی، گابلین‌کش.
‫اون کجاست؟
‫اون؟ اوه.
‫چند تا از بچه‌ها رو با خودش امروز به غار برد.
‫که این‌طور. ‫خب... اتفاق غیرمعمولی‌ای نباید بیفته.
‫اون بچه چطوره؟
‫اوه، همون بچه جادوگره؟ ‫جنمشو که داره.
‫ولی درباره‌ی مهارت‌های جادوگریش نمی‌تونم نظری بدم.
‫که این‌طور.
‫ولی آفتاب از کدوم طرف دراومده؟
‫همیشه انگار فقط مراقب اون دختر راهبه بودی.
‫اینطور نیست.
‫هوی، امشب وقت داری؟
‫آره، ظاهراً وقتم خالیه.
‫پس می‌ریم که بزنیم بر بدن.
‫الکل؟
‫مگه چیز دیگه‌ای هم هست؟
‫از من دعوت می‌کنی؟
‫مگه کس دیگه‌ای هم اینجا هست؟
‫اون‌یکی رو هم دعوت می‌کنم. ‫سه‌نفری شبو میریم عشق و حال.
‫که این‌طور.
‫یه‌کم باهامون وقت بگذرون.
‫فهمیدم.
‫خیله‌خب، پس حل شد!
‫جـ ـ جونم دراومد.
‫آره...
‫هـ ـ همه کاراتو کردی؟
‫نمی‌دونم.
‫منم باید با قلاب سنگ تمرین می‌کردم.
‫هیچ‌چیزی ارزش یاد گرفتن از اون یارو رو نداره.
‫جدی؟ آخه رتبه‌ش که نقره‌ست.
‫ولی فقط با گابلین‌ها می‌جنگه.
‫تازه کوتاه فکر، یه دنده، ‫و هیچ معلوم نیست که چی تو کله‌ش می‌گذره.
‫تازه گابلین‌ها رو با یه ضربه باید خلاص کرد.
‫گابلین‌کش دیگه چه صیغه‌ایه؟
‫خب به‌خاطر اینکه گابلینا رو می‌کشه اینو بهش میگن.
‫خب... منم اینطور نیست که فکر کنم ‫ چیزیش عجیب نمی‌زنه...
‫ولی وقتی که هیچ کاری از دستت برنیومد چطور می‌تونی درباره کسی که کل کارا رو کرد غر بزنی؟
‫کسی هست که دلش آبلیمو بخواد؟
‫غذا هم آماده داریم.
‫اگه بخورم احتمالاً بالا بیارم.
‫آمم... اگه نخوری عصر رو دووم نمیاری.
‫من می‌خورم.
‫عه؟ جدی؟
‫یاد گرفتم که اگه بعد از تحرک چیزی نخوری، ‫ هیچ عضله‌ای نمی‌سازی.
‫خدایی؟ گمونم بهتره بخورم.
‫پس منم همینطور.
‫پس منم می‌خورم!
‫بله، بفرمایین.
‫خواهرم معرکه بود!
‫اگه از سمّ استفاده نمی‌کردن، شکستشون می‌داد!
‫خب... اوضاعتون چطوره؟
‫جونم دراومد.
‫همچنین.
‫من که یه‌جوری می‌گذرونم.
‫راستی، انگار افراد گروهت خبری ازشون نیست.
‫اوه، گروه من؟
‫رهبرمون، پسر دومِ یه اشراف‌زاده بود.
‫فکر کنم برادر بزرگترش مریض شده بود، ‫پس ازش خواستن برگرده؛
‫بعدش از هم جدا شدیم.
‫اوه... ولی ماجراجوییِ تک‌نفره سخت نیست؟
‫آره خب، ولی... من یه رؤیا دارم!
‫یه‌روزی معروف می‌شم!
‫کی اهمیت می‌ده هیکلت چقدر بزرگه؟ آره!
‫اوه، خوب می‌فهمم چی می‌گی.
‫گفتم با اینکه روستایی‌ام، بهترین می‌شم؛ ‫ ولی همه بهم خندیدن.
‫اینطوری درست نیست!
‫منم همینو می‌گم!
‫خب، معلومه همه می‌خندن.
‫آخه اگه تو بهترین بشی، بقیه‌ی ‫ روستایی‌های بی‌سواد می‌خوان چیکار کنن؟
‫چته؟
‫حالا هرچی. من که فعلاً باید یاد بگیرم ‫ چطوری درست‌حسابی گابلین بکشم.
‫این اولویت اصلی‌مه.
‫جادوگری که یه‌زمان می‌شناختم
‫گفت می‌خواست یه اژدها رو شکست بده.
‫اژدها؟ فقط تو خواب و رؤیا می‌تونه.
‫عمراً بشه.
‫خب، یه رؤیاست دیگه. ‫همینکه یه رؤیا باشه کافیه.
‫خیلی‌خب، دیگه می‌رم.
‫امشب دیر برمی‌گردم، پس شام نگه ندار.
‫باشه، باشه. داییم هم ‫قراره به‌خاطر جلسه‌ش دیر کنه.
‫تو خونه کنار تنهاییم می‌مونیم.
‫چفت و بست یادت نره.
‫درها رو قفل کن، و درزِ پنجره‌ها رو ببند.
‫می‌دونم بابا. همش سر هیچ‌وپوچ نگران می‌شی.
‫خودتم آماده‌ای؟ کیسه پولت همراهته؟
‫طوری نیست.
‫پس خوبه!
‫ولی اگه زیادی مست شی میام دنبالت.
‫برای دوست‌هات خیلی دردسر درست نکنی ها.
‫باشه. همچین قصدی ندارم.
‫آه، پس اونجایی، گابلین‌کش!
‫این بالا!
‫به سلامتی!
‫چقدر لفتش دادی. ‫کم‌کم داشتیم نگران می‌شدیم.
‫شرمنده.
‫چرا تو مشروب‌فروشیِ گیلد نوشیدنی نمی‌خوریم؟
‫خب، دلم نمی‌خواد وقتی با ‫مردِ تمام‌زرهی‌ای مثل تو مشروب می‌خورم
‫شایعات عجیبی پشت‌سرم ساخته بشه.
‫چیزی که سعی داره بگه اینه که...
‫خجالت می‌کشه کسی ببینه ‫ داری باهاش مشروب می‌خوری.
‫که اینطور.
‫اوه، حرف بسه دیگه؛ یه‌چی سفارش بده!
‫ببین، خیلی هم سخت نیست؛ ‫فقط یه لیوان بزرگ آبجو سفارش بده!
‫پس آبجو می‌گیرم.
‫پیشخدمت، سه لیوان آبجو سفارش می‌دیم!
‫خیلی‌خب، اینم سه لیوان آبجوتون.
‫می‌شه سفارش بدم؟
‫الان میام!
‫آبجی، می‌خوام همینو دوباره سفارش بدم.
‫چشم، میارم خدمت‌تون.
‫می‌دونی، سینه خوبه، ‫ ولی پشت هم بد نیستا.
‫آه، پس واسه همین چشمت ‫ به اون دختر شوالیه‌ست.
‫اونم اسب‌سواری می‌کنه، نه؟
‫اون کلاً بحثش جداست.
‫گمونم نمی‌تونم توی گیلد از این حرفا بزنیم.
‫خب، بزنیم به سلامتی.
‫به سلامتیِ چی؟
‫بیاید رسم و رسوم رو نگه داریم که دردسر نشه.
‫به سلامتی شهرمون!
‫به سلامتی تاسِ خدایان!
‫به سلامتی ماجراجوها.
‫به سلامتی.
‫خب... می‌خوای چیکار کنی؟
‫درباره چی؟
‫خوب می‌دونی منظورم چیه!
‫پذیرشگر گیلد رو می‌گم!
‫و انقدر پررویی که دور خودتو با دختر الف،
‫دختر مزرعه‌دار و راهبه پر کنی.
‫تا وقتی گابلین‌ها وجود دارن، ‫قرار نیست تغییری کنه.
‫من...
‫باز شروع کرد.
‫گابلین؟
‫نه بابا، منگل.
‫گذشته‌ی مردی که ‫ خودشو گابلین‌کش صدا می‌زنه رو
‫می‌شه گفت از بَرم.
‫که اینطور.
‫منم می‌فهمم.
‫اوه؟
‫آخه وقتی حرف از ما مردها باشه...
‫باید پادشاه قلعه‌ی خودمون بشیم.
‫پادشاه، ها؟ بد نمی‌گی!
‫از یه‌سری مزدور شنیدم که قبنا گلادیاتوری بوده ‫ که تبدیل به پادشاه شد.
‫ولی قضیه اینه که... من باهوش نیستم.
‫پس فقط لازمه درس بخونی. ‫پول کافی داری، و فکر نمی‌کنم احمق باشی.
‫آره، ولی وقتش رو ندارم.
‫اگه بعد از پادشاه شدن درس بخونم، ‫اونوقت یه پادشاه احمق می‌شم.
‫فقط واسه مردمم دردسر درست می‌کنم.
‫درسته.
‫ولی اگه الان شروع به درس‌خوندن کنم، ‫دیگه نمی‌تونم ماجراجویی کنم،
‫و واسه گروهم دردسر درست می‌کنم.
‫که اینطور. واقعاً سخته.
‫آره، سخته؛ ولی حداقل خسته‌کننده نیست.
‫خب، خانوم شوالیه که همیشه‌ی خدا دنبالته...
‫آخ!
‫خفه شو.
‫این چیز بدی نیست.
‫حداقل، نباید چیز بدی باشه.
‫آره.
‫حتماً چرب‌زبون بودن خیلی خوبه.
‫ول‌کن نیستی ها.
‫منگل‌خان! من مرد به‌دنیا اومدم!
‫معلومه که می‌خوام بهترین باشم ‫ و قشنگ‌ترین دخترها رو گیر بیارم.
‫وقتی بهترین شدم، پیش زن‌ها ‫محبوب می‌شم، مردم قدردانم می‌شن،
‫می‌تونم کارهای خوب انجام بدم، ‫و قوی‌تر می‌شم.
‫ضرر نمی‌کنم!
‫محبوبی؟
‫آره که هستم!
‫من که نمی‌بینم.
‫حرف نباشه!
‫خب، گابلین‌کش؟
‫رؤیای بچگی‌هات چی بود؟
‫من؟
‫خب...
‫می‌خواستم یه ماجراجو بشم.
‫الانم که هستی.
‫نه... کار سختیه.
‫سخته؟
‫آره، آسون نیست.
‫گمونم کاری که می‌خوای بکنی، ‫کاری که باید بکنی،
‫و کاری که می‌تونی بکنی، باهم فرق دارن.
‫چقدر رو اعصابه.
‫کسی که می‌خواستم باشم...
‫می‌خواستم یه قهرمان باشم.
‫می‌خواستم یه جنگجو باشم.
‫می‌خواستم تاریخ‌ساز باشم. ‫می‌خواستم یه افسانه باشم.
‫می‌خواستم تجهیزات افسانه‌ای ‫ به‌دست بیارم، پرنسس رو نجات بدم،
‫با اژدها بجنگم، و دنیا رو نجات بدم.
‫می‌خواستم تا جای ممکن تمرین کنم ‫تا مهارتم رو صیقل بدم، بهترین بشم،
‫و قدری قدرتمند بشم که ‫مردم تا نسل‌ها درموردم حرف بزنن.
‫ولی بعد متوجه شدم... من نمی‌تونم ‫بخشی از همچین داستانی باشم.
‫از موقعیت فعلیم خوب خبر دارم.
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کنم ‫دستاورد ناچیزی بوده باشه.
‫با این‌حال... با این‌حال...
‫پس...
‫می‌خوام هرکسی بتونه ‫کاری که می‌خواد رو انجام بده.
‫خیله‌خب، خودت چندتا افسون می‌تونی استفاده کنی؟
‫توپ آتشین... فقط یه‌بار.
‫ابله!
‫گوشاتو وا کن! توپ آتشین ‫ تنها افسونی نیست که داری!
‫کاریبونکلوس، کرسکونت، و لاکتا هم داری!
‫خب، حالا بگو.
‫آتش احضار کن، گسترشش بده، و پرتش کن.
‫این سه‌تا رو کنار هم بذاری، توپ آتشین به‌دست آوردی.
‫دیدی؟ حالا چهارتا انتخاب داری.
‫خب، آره، ولی... ‫این یعنی انقدر ساده‌ست؟
‫عوض‌کردن طرز فکر... نه، این نمی‌شه.
‫باید از انتخاب‌هایی که داری آگاه باشی.
‫شاید به‌درد لای جرز نخوری، ‫اما حداقل انتخاب‌های زیادی تو دست‌وبالته.
‫هی، اون خانوم خوشگله رو یادته؟ همون ساحره؟
‫آره.
‫اون از اینفلامائه برای ‫ روشن‌کردن پیپ‌ش استفاده می‌کنه.
‫چی؟ واقعاً؟
‫اینو می‌دونم هرجا افسون انداختن خوب نیست؛
‫ولی اگه زیر بارون باشی، و سنگ چخماق دم دستت ‫ نیست و تمام برگ‌ها هم خیس باشن،
‫اما به‌هرحال باید آتیش روشن کنی، ‫از افسونت استفاده می‌کنی دیگه، ‌نه؟
‫خب، آره...
‫ولی اگه دانش درست رو داشته باشی، ‫می‌تونی صرفه‌جویی کنی.
‫اگه چوب جمع کنی و دور هم بذاری، ‫می‌تونی آتیش به‌پا کنی.
‫احتمالاً می‌تونی یه‌سری ریشه بکَنی، ‫چون معمولاً خشکن.
‫با دانش کافی، می‌تونی به‌طور مؤثر ‫از توانایی‌هات استفاده کنی.
‫تنها چیزی که فرق می‌کنه، روند کاره.
‫این روندها انتخابن، و انتخاب‌ها هم... ‫می‌شه گفت از همه‌شون مهمتره.
‫تازشم، وظیفه افسونگر، اجرای افسون نیست.
‫اینه که از افسون استفاده کنه.
‫مگه فرقی باهم دارن؟
‫اگه حتی نمی‌تونی فرقشونو بفهمی، ‫فاتحه‌ت خونده‌ست.
‫هرکی فکر می‌کنه جادوگر کسیه که ‫اینور و اونور می‌ره و فقط
‫توپ آتشین و صاعقه پرت می‌کنه، ‫ عقل تو کله‌ش نیست.
‫واقعاً خیلی اشتها داری ها.
‫خب، مردمِ ما پنج یا شش‌بار در روز غذا می‌خورن.
‫در حین ماجراجویی امکانش نیست،
‫پس باید تو یه وعده کلی بخوریم.
‫اگه درست در خاطرم باشه، ‫شما درحال‌حاضر تنها سفر می‌کنید.
‫آره، درسته.
‫برای همین به این فکر می‌کردم ‫ که یه‌ذره موش بکشم.
‫ناگفته نماند، جنگجوهای تازه‌کار ‫ پول زیادی دستشونو نمی‌گیره.
‫امم، اگه دوست‌داری ‫شاید بتونی با من به ماجراجویی بیای.
‫ماجراجویی؟ اون آقای زره‌پوش کجاست؟
‫امروز فکر کنم ندیدمش.
‫اوه، اون خانم الف هم همینطور.
‫اونا الان رفتن که گابلین بکشن.
‫خب می‌بینی، ایشون به منظور اینکه بتونه ‫ رتبه‌ش رو بالا ببره، باید خودشو ثابت کنه.
‫پس دنبال ماجراجوهاییه که بتونه ‫ موقتاً باهاش هم‌تیم بشه.
‫ممکنه فقط یه ماجراجویی باشه، ولی...
‫جهت اطلاعت می‌گم... ‫من خیلی هم شخص مهمی نیستما.
‫یه رئاـم، تجهیزات خاصی ندارم، ‫ و فقط یه جنگجوی ساده‌ام.
‫اما شانس به همراهت داری.
‫شانس؟
‫حتی بهش می‌تونی بگی سرنوشت. ‫شما موافق نیستی؟
‫اوه، بله!
‫اون‌موقع داشتی درمورد ‫ معجون‌ها ازمون سؤال می‌کردی؛ پس...
‫آه، یادت مونده...
‫پس خیلی‌خب؛ قبوله.
‫ولی فقط خودمون دوتا باشیم ‫احتمالاً یه‌ذره سخته.
‫بیا چندنفرو دعوت کنیم.
‫بسپارش به خودم. یه‌سریا رو می‌شناسم.
‫اوه، منم باهات میام.
‫ پاکدامنی به سرنوشت، ‫و سرنوشت به پاکدامنی ختم می‌شه.
‫اخیراً دیگه عادت شده.
‫چی؟
‫بیرون رفتنت.
‫به‌خاطر گابلین‌ها... نه، فقط اون نیست؛ ‫زمین‌های تمرین هم باید بری.
‫بعد این، باز می‌خوای بری، نه؟
‫آره.
‫سرت شلوغه؟
‫خب، مطمئن نیستم.
‫پس واقعاً نمی‌خوای چیزی اونجا ساخته بشه.
‫خب، گمونم اینطوری گفتنش درست نباشه.
‫حتماً احساس تنهایی می‌کنی.
‫تو دربارش حس خاصی نداری؟
‫نه که نداشته باشم...
‫بازی توی رودخونه و ‫یه‌سری چیز دیگه هم یادمه.
‫ولی این فکر هم می‌کنم که ‫ کاری از دستم ساخته نیست.
‫این واسه همه‌چی صدق می‌کنه. ‫دنیا همچنان درحال چرخشه، و ما هنوز زنده‌ایم.
‫باد به دمیدن ادامه می‌ده، ‫و خورشید همچنان بالا و پایین می‌ره.
‫پس گمونم دیر یا زود ‫ این تغییرات رو قبول می‌کنیم.
‫که اینطور.
‫همینطوریه.
‫آره، همیشه همینطوریه.
‫هنوز نمی‌تونم.
‫اوهوم.
‫به‌طور قطع نمی‌تونم بگم، ولی فکر می‌کنم ‫ گابلین‌ها دوباره حرکتشونو شروع کردن.
‫برای همین مجبورم کاری که لازمه رو انجام بدم.
‫آره... آره، می‌دونم.
‫منتظرت می‌مونم.
‫باشه.
‫ها؟
‫اون خاکریز اونجا چیکار می‌کنه؟
‫لعنتی-
‫هه! حقته!
‫وایسا ببینم، اون عوضی‌ها چاله کندن؟
‫خیلی بده.
‫امشب، بهتون هشت روش برای ‫کشتن گابلین‌ها بدون ایجاد صدا رو-
‫ا ـ اون چی بود؟!
‫جیغ؟
‫گابلین.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
- ‫قسمت بعد - ‫پیش به‌سوی ماجراجویی