..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫« هیولای گیونگ‌سئونگ »
‫خانم ناول؟
‫- خانم ناول! ‫- جانم؟
‫این نامه از طرف کیـه؟
‫از چی صحبت می‌کنید؟
‫یعنی شما رو این نذاشتی ‫روی میز من؟
‫نه، من نذاشتم.
‫بیم او. تو این نامه رو ‫گذاشتی روی میز آقای جانگ؟
‫منم نبودم.
‫چی شده؟
‫چی نوشته؟
‫چرا؟
‫چیز بدی نوشته؟
‫« در می‌کده مهتاب منتظرت هستم »
‫آقای جانگ! بهتون توصیه می‌کنم نرین داخل.
‫اون این‌جاست.
‫اومدی...
‫الان دیگه...حدوداً دو سال ‫از زمان جنگ می‌گذره.
‫فکر می‌کردم برگشتی ژاپن.
‫یعنی فکر نمی‌کردی مُرده باشم؟
‫الان واسه چی اومدی این‌جا؟ ‫چیکار داری؟
‫اول دوست دارم ‫ازم معذرت خواهی کنی...
‫بابت گندکاری‌ای که توی مراسم ‫خاک‌سپاری همسرم به بار آوردی
‫و به من آسیب زدی.
‫ما فقط داشتیم برای کسانی که توی حادثه بیمارستان ‫اونگ‌سئونگ جان باختن عزاداری می‌کردیم.
‫این‌طوری می‌خوای حمله تروریستی‌‌ات رو توجیه کنی؟
‫بهتره بهش بگیم «مقاومت»
‫من بهت وفادار بودم.
‫تو رو دوست خودم می‌دونستم، ‫نگرانت بودم.
‫برای همین کمکت کردم.
‫ولی تو همیشه با سر و ته ‫کردن و بی محلی جبران می‌کنی.
‫دوستی‌های واقعی بده و بستان ندارن.
‫بلکه تو دوستی‌های واقعی، ‫درک و هم‌دلی مهمه.
‫برگرد به کشورت، خانم مائدا.
‫دوران شما تموم شده.
‫امیدوارم دیگه هرگز هم رو نبینیم.
‫دیگه هیچ جایی برای...
رفتن نداری،
‫آقای جانگ ته سانگ!
‫بیم او! زودباش.
‫آقای گو!
‫خانم ناول...
‫گورتون رو گم کنید حروم‌زاده‌های عوضی!
‫خانم ناول!
‫به حرفی که زدی یکم فکر کردم.
‫اما همچنان مخالفم.
‫اتفاقاً دوستی‌های واقعی بده و ‌بستان دارن.
‫خانم ناول؟
‫خانم ناول! بیدار شیـن.
‫خانم ناول. به من نگاه کنید.
‫آب!
‫آب.
‫نـه.
‫آقای گو! ‫بیـم او!
‫آقای گو!
‫آقای گو.
‫نه!
‫حروم‌زاده‌های عوضی!
‫آقای جانگ!
‫قربان...
خوبین؟
‫خانم ناول حالتون خوبه؟
‫صدمه دیدی؟
‫یه حس عجیب‌غریبی دارم.
‫خیلی سرده.
‫و سرم خیلی درد می‌کنه.
‫می‌شه کمکم کنید؟
‫خانم ناول.
‫دارم میام.
‫خانم ناول.
‫ته‌سانگ!
‫برو.
‫همین الان.
‫تا می‌تونی از من دوری کن.
‫چیزی نشده ته ‌سانگ.
‫من...
‫من حالم خوبه.
‫می‌دونی که...
‫منظورم چیه، نه؟
‫« هیولای گیونگ‌سئونگ » ‫« در میان آگاهی و ناآگاهی »
‫« قسمت پنجم: هیولا »
‫مردم معمولاً فکر می‌کنن
‫خوشبختی با رسیدن به هرچیزی ‫که آرزوش رو داری به‌دست میاد.
‫نه.
‫وقتی هرچیزی که می‌خوای برات فراهم باشه، ‫حوصله‌ت سر می‌ره!
‫حوصله‌ت سر می‌ره و دیگه ‫هیچ ذوق و شوقی نداری.
‫به‌خاطر همین هم، ‫کم کم به سمت نابودی می‌ری.
‫هر وقت ترس و خشم رو ‫در چشمان کسی می‌بینم،
میتونم زنده بودنم رو با
گوشت و پوست و استخون حس کنم
‫مدت زیادی می‌گذره...
‫خانم یون چئوک.
‫تو چطوری زنده‌ای...
‫دقیقاً همونطوری که خودت زنده‌ای!
‫البته من‌که تعجب نکردم.
سشین زنده‌ت کرد نه؟
‫زمان زیادی گذشته...
‫اما الان که دوباره می‌بینمت، ‫همه‌چی مثل روز روشن شد
‫انگار که همین دیروز بود.
‫خاطراتی که با شما، سشین...
‫و آقای جانگ داشتم.
‫چرا بعد از این همه مدت
‫دوباره سر و کله‌تون پیدا شده؟
‫چرا اینقدر از این‌که اومدیم تعجب کردید؟
‫ما که دیگه دشمن شما نیستیم ‫و نمی‌خوایم به کسی آسیب بزنیم.
‫بعد از این همه سال...
‫به‌نظرت نباید ازمون تشکر کنید؟ ‫حتی یه ذره؟
‫شما، خانم یون چئوک،
‫جون‌ت رو مدیون ما هستی!
‫و همینطور آقای جانگ.
روی اون هم آزمایش انجام دادین؟
‫بهش لطف کردم...
‫به عنوان دوستش!
‫چه غلطی کردی؟
‫چرا این‌کارو کردی؟
‫چرا اون رو قاطی این ماجرا کردی؟
‫می‌دونی...
‫چرا جهنم اینقدر جای ترسناکیـه؟
‫چون هیچوقت تمومی نداره.
‫من و آقای جانگ نتونستیم ‫با هم دوست باشیم،
‫برای همین تصمیم گرفتم ‫جهنمِ‌ش باشم.
چرا اینقدر یهویی تصمیم گرفتی اون رو هم وارد آزمایش کنی؟
‫واسه چی؟
‫وجود متغیرهای ثابت در یک ‫نقشه حیاتی، مثل یه تیغ دو لبه‌ست.
‫ احتمال اتفاقات غیرمنتظره رو بیشتر می‌کنه.
‫اصلاً ربطی به آزمایش نداره...
‫می‌خوام ازش انتقام بگیرم
‫انتقامی که 79 سال پیش نتونستم بگیرمش.
‫آقای جانگ.
‫آقای جانگ!
‫آقای جانگ حالتون خوبه؟
‫همین الان باید انتخاب کنی.
‫یا دوباره به اون آدم سابق تبدیل می‌شی،
‫یا...
‫همین‌جا می‌میری.
‫تصمیم چیـه؟
‫می‌خوای برگردی یا...
‫می‌خوای بذاری شاهدِ مرگت باشه؟
‫اگه دوباره...
‫به اون آدم سابق تبدیل بشم
‫می‌تونم بزنمت؟
‫شاید...
‫و می‌تونم...
‫اون رو هم نجات بدم؟
‫شاید.
‫هیچ‌کاری نکن. همون‌جا بمون.
‫الان میام پیشت.
‫تکون نخور. همون‌جا بمون.
‫الان میام پیشت.
‫نه.
‫نه!
‫این‌کارو نکنید!
‫بس کنید. نـه!
‫نه، این‌کارو نکنید.
‫نه.
‫دنبال یکی می‌گردم.
‫شکوفه‌های گیلاس...
‫تا زمان ریزش شکوفه‌های درختان گیلاس
‫اون مادرم بود!
‫بیا یه قولی به‌هم بدیم! ‫زنده بمون!
‫به‌نظرت ما هم یه‌روزی خوش‌بخت می‌شیم؟
‫نه...
‫شکوفه‌های گیلاس
‫همه ریختن.
‫آقای جانگ!
‫باید بذارید برم پیشش!
‫دیگه خیلی دیره.
‫هیچ کاری از دستت برنمیاد.
‫جلوش رو بگیرین!
‫یون چئوک!
اون کجاست؟
‫جانگ هو جائه فرار کرد.
‫ظاهراً چیزی که ازش ‫می‌ترسیدیم اتفاق افتاده.
‫جانگ ته سانگ فرار کرده و ‫داره دنبالِ دختره می‌گرده.
‫برو...
‫بیارش پیش من.
‫دختره چی؟
‫بکُشینش!
‫به‌روی چشم خانم.
‫شوخی‌ات گرفته...
‫تو کی هستی؟
‫خودت کی هستی؟
‫اول من پرسیدم.
‫من از دوستان نزدیکِ ‫صاحب‌های‌ِ این‌جام.
‫گاهی اوقات براشون غذا و ‫کیمچی میارم و با هم می‌خوریم.
‫تو چی؟ تو اونارو از کجا می‌شناسی؟
‫من به اندازه شما بهشون نزدیک نیستم.
‫چرا دیوار رو سوراخ کردی؟
‫نه؛ اون کار من نیست.
‫الان بهت می‌گم. ‫شماره‌ی پلیس چند بود؟
‫نیازی نیست. من خودم پلیس‌ام.
‫ کارآگاه نو جی-سو از اداره پلیس جونگ-نو.
‫من دنبالِ یه مظنون‌ام.
‫مظنون؟
‫مظنون کیه؟
‫خب، آقای جانگ هو جائه.
‫همیشه برام جای سوال بوده.
‫چرا پلیس همیشه بی‌خیال مجرم‌های اصلی می‌شه و میفته دنبال آدم‌های بی‌گناه؟
‫ببخشید خانم... ‫کافیه.
‫زنگ بزن. ‫ببخشید؟
‫زنگ بزن به رئیس‌ات.
‫زنگ بزنم به رئیس‌ام؟ چرا؟
‫می‌خوای خودم بهش زنگ بزنم؟
‫کارآگاه نو
‫میونگ جان، خودتی؟ ‫منم، آنتن از سین سئول دونگ.
‫چی شده خانم؟
‫درمورد آقای جانگ زنگ زدم.
‫کجایی تو؟ ‫نکنه می‌خوای من با این وضع‌ام بیام پیشت؟
‫آدرس‌تون رو بفرستید.
‫گمش کردی؟ ‫عذر می‌خوام.
‫آدم هروقت سرما می‌خوره، بدنش نسبت به اون ویروس مقاوم می‌شه
‫قبلاً یه‌بار بهش نیتروژن زدن. ‫دیگه گول نمی‌خوره.
‫می‌دونین که وقتی هو جائه عصبانی می‌شه، ‫هیچکس نمی‌تونه جلوش رو بگیره.
‫احتمالاً تو تنها کسی هستی که ‫می‌تونه جلوش رو بگیره.
‫یا، می‌دونی،
‫می‌تونیم اون پسره رو بفرستیم.
‫شماره‌ی 71، درست گفتم؟
‫الان دیگه خیلی قوی شده.
‫- کوروکوها رو آزاد کنید. ‫- چشم قربان.
‫نه!
یون چئوک کجاست؟
‫بگو کجاست!
‫کجاست؟
‫یادم نمیاد کِی،
‫اما یهو همه‌چی از ذهنم پاک شد.
‫چرا داشتم می جنگیدم، ‫برای چی داشتم می جنگیدم
‫دلیل عصبانیت‌ و خشم‌ام.
‫گرفتار یه دلشوره‌ی عجیب شده بودم.
‫وجود داشتم...
‫اما انگار زنده نبودم.
‫فقط می‌خواستم اون رو ببینم.
‫و محکم بگیرمش
‫و بغلش کنم.
‫آقای جانگ!
من راضی‌ام که فقط
‫یک بار دیگه تو رو ببینم.
‫فقط یک‌بار دیگه
‫بتونم لمست کنم.
‫آقای جانگ!
‫منم!
‫اومدم.
‫چی شده؟
‫دو جوخه از کوروکوها به‌طور کامل از بین رفتن.
‫این‌جا چه‌خبره؟
‫همونطور که می‌بینی، ‫به‌گا رفتیم.
‫منم که تیکه‌تیکه شدم.
‫- جانگ ته سانگ کجاست؟ ‫- با اون دختره فرار کرد.
‫رفتن سمتِ تونل 5.
‫چیه؟ نکنه می‌خوای من برم دنبال‌شون؟
‫برید دنبال‌شون. نذارید فرار کنن.
‫چشم قربان.
‫وقت نداریم.
‫کوروکوها دوباره دارن میان سراغ‌تون.
‫می‌شه تو...
مراقبش باشی؟
‫با این وضعیت، کوروکوها سریع می‌گیرنش
‫من تا جایی که بتونم حواس‌شون رو پرت می‌کنم. ‫تو از این‌جا ببرش بیرون.
‫کمکم می‌کنی؟
‫سئونگ جو، ازت خواهش می‌کنم.
‫تونل 5 رو یادت میاد؟
‫انتهای این راهرو برو راست؛ ‫یه سوراخِ کوچیک روی سقفه.
‫خیلی توی چشم نیست. ‫می‌تونی از اون‌جا بری بیرون.
‫حواس‌ت رو جمع کن!
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫بیرون می‌بینمت.
‫نیومده این سمت؟
‫اما جز این‌جا که راه دیگه‌ای وجود نداره!
‫سئونگ جو رو برام بیارید.
‫انگار راحتِ پیداش کردی.
یون چئوک همون دور و ورهای خروجیِ 5ـه.
‫اگه اینطوری بری بیرون، ‫سریع لو می‌ری و بقیه می‌بیننت.
‫لباس‌هات رو عوض کن.
‫ازت ممنونم سئونگ جو.
‫بس‌کن! ‫بهت که گفته بودم به سرم دست نزن!
‫من‌ دیگه بچه نیستم.
‫من برم. اگه طولش بدم بهم شک می‌کنن.
‫اون روز، یک سال پیش...
‫ببخشید که نتونستم بیام.
‫داداش.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.