‫گرفتمت! گرفتمت!
‫فکر کردی داری کجا می‌ری؟
‫چطور همچین کسی جرئت می‌کنه از من چیزی بدزده؟
‫پوستت رو می‌کنم!
‫من می‌گم یه‌بار دیگه...
‫حسابی بزنیمش!
چی؟
‫تو از کجا پیدات شد؟
‫آره همون پسر با صورت ‫باندپیچی‌شده از کوه یوجون‌ـه.
‫پس برای همین بود که تالار لینگ‌ ون توی این ‫چند روز نتونسته توی قلمروی فانی پیداش کنه.
‫داری مزاحم کارم می‌شی!
‫هی! دارم با تو حرف می‌زنم!
‫حتماً به قلمروی اشباح فرار کرده...
‫از سر راهم بکش کنار دیگه!
‫دارین چه غلطی می‌کنین؟
چین‌چیو؟
‫چین‌چیو!
مگه قرار نشد دیگه کله‌خر بازی در نیاری؟
‫اینا چشونه؟
‫ارباب باد،
‫اینا همه‌شون تنشون می‌خواره!
‫ببخشید!
‫این...
‫بار آخره!
‫دیگه عمراً با تو نمی‌رم مأموریت!
‫این بچه می‌ترسه یکی اینو از صورتش برداره!
‫حالت خوبه؟
‫چیزی نیست.
‫بیا،
‫بذار کمکت کنم.
‫یه لحظه صبر کن!
‫این یارو دیگه خر کیه؟
‫برگرد!
کی بهت گفت تو کار ما دخالت کنی؟
‫تو حتماً اون پسره رو می‌شناسی.
‫بیاید همینو بگیریم!
‫بگیرینش!
‫اوه نه.
‫نباید بذارم هویتمون برملا شه.
‫ببخشید!
‫عالیجنابان.
‫می‌سپرمشون به شماها!
‫فعلاً بیاید جدا بشیم و سه روز دیگه...
‫همین‌جا همدیگه رو ببینیم.
‫لعنتی!
‫کار کدوم احمقی بود؟
‫واقعاً متأسفم!
‫از قصد نبود...
‫می‌شه فعلاً برم؟
‫قول می‌دم بعداً خسارتتون رو بدم.
‫عمراً.
‫بعداً خسارت می‌دی؟
‫اگه می‌خوای خسارت بدی، همین الان بده.
‫آره!
‫باید یه درس درست و حسابی بهش بدیم.
‫چطور جرئت می‌کنی این‌جا بلوا راه بندازی؟
‫این یارو یکم پیش به منم خورد.
‫محکم بگیرینش.
‫نذارین فرار کنه!
‫بیاید از این بچه خوشگل ‫یه خورش بپزیم و بعداً بزنیم بر بدن.
‫همگی آروم باشید!
‫بکشید کنار!
‫افسر ماهِ زواله!
‫اون‌ این‌جا چیکار می‌کنه؟
‫جناب محترم،
‫ارباب شهر خواستن برید پیششون.
ها؟ من؟
‫ارباب شهر می‌خوان اون بره پیششون؟
اشتباه شنیدم؟
‫این یارو کیه؟
‫ارباب ما هیچوقت غریبه‌ها رو به لونه‌ی گرم و نرمش نمی‌بره.
‫درسته.
‫ارباب شهر خیلی‌وقته که توی ‫سرای بهشتی منتظرتونن.
‫همراهیم کنید.
‫زنجیر نفرین؟
‫رسیدیم.
‫همین بالا هستن.
‫از این‌طرف لطفاً.
‫ممنون بابت کمکت.
‫سان‌ لانگ...
‫یه تالار از ورق طلا؟
‫این همون بازی‌ایه که دوران بچگی...
‫توی کاخ شیان‌له بازی می‌کردم...
‫عالیجناب...
‫باید زود برگردین داخل،
‫وگرنه سرما می‌خورین.
‫بچه‌ی نادون...
‫مادر...
‫حتی اگه یه تالار از ورق طلا فرو بریزه، ‫می‌تونیم دوباره از اول بسازیمش.
‫اما اگه بچه‌ی من نتونه خوب غذا بخوره و خوب بخوابه...
‫یا اینکه مریض بشه،
‫اون‌وقت چیکار کنیم؟
‫من فقط...
‫نمی‌تونم جدا شدنشون رو تحمل کنم!
‫بیا،
‫ازت پدرت بخوایم بهمون ورق خمیری بده.
‫این‌طوری تا همیشه از همدیگه جدا نمی‌شن،
‫باشه؟
‫بله!
‫بریم.
‫اون‌روزای بچگی،
‫عاشق وصال بودم و از جدایی نفرت داشتم.
‫به لطف صبر و حوصله‌ی پدر و مادرم بهم خوش می‌گذشت...
‫سان لانگ، حتماً زحمت زیادی کشیده تا این سالن ظریف...
‫و پیچیده از ورق طلا رو...
‫تیکه تیکه کنار هم بذاره و بسازه.
‫گه‌گه، حالا که اومدی این‌جا...
‫اون‌جا واینسا و بیا جلو.
‫نکنه...
‫به همین زودی بعد از چند روز جدایی منو یادت رفته؟
‫یکم پیش توی قمارخونه،
‫تو بودی که اول وانمود کردی منو نمی‌شناسی.
‫اون‌موقع، لانگ چین‌چیو اون‌جا بود،
‫برای همین نمی‌خواستم نشون بدم می‌شناسمت...
‫و اتفاقی برات دردسری درست کنم گه‌گه.
‫سان لانگ، مثل همیشه حواست جمع‌ـه.
‫گه‌گه، تو...
‫مخصوصاً برای دیدن من اومدی؟
‫چه برای دیدن من اومده باشی چه نه...
‫تا وقتی تو این‌جا باشی،
‫من خوشحالم...
‫گه‌گه،
‫بیا بریم اون بالا و بشین.
‫اوهوم.
‫راستی،
‫سان لانگ، این چهره‌ی واقعی توـه؟
‫قبلاً هم گفتم،
‫دفعه‌ی بعدی که ببینمت،
‫چهره‌ی واقعیم رو بهت نشون می‌دم...
‫خوبه.
‫راستی...
‫اینو...
‫تو جا گذاشتی؟
‫چیز مهمی نیست.
‫همین‌طوری محض سرگرمی گذاشتم پیشت.
‫باشه.
‫یکم‌پیش توی قمار خونه،
‫شنیدم که داری به این‌جا میای،
‫فکر کردم این‌جا...
‫یه‌طور فاحشه‌خونه‌ست.
‫اما الان،
‫مثل اینکه فقط برای رقص و موسیقیه.
گه‌گه چی داری می‌گی؟
‫من تا حالا پامو توی فاحشه‌خونه نذاشتم.
‫واقعاً؟
‫البته.
‫این‌جا یکی از اقامتگاه‌هاییه که همین‌طوری ساختم.
‫پس این‌جا خونه‌ته.
‫اقامتگاهه.
‫خونه نیست.
‫فرق دارن؟
‫یه خونه خونواده داره.
‫جایی که یه نفر تنها زندگی می‌کنه...
‫اسمش خونه نیست.
‫در این‌صورت، فکر کنم...
‫این 800 سال منم...
‫اگه این‌جا خونه‌ست،
‫اون‌وقت یه‌جای کوچیک مثل معبد بلوط،
‫هزار برابر بهتر از سرای بهشتی منه.
‫انتظار نداشتم...
‫سان لانگ انقدر احساساتی باشه.
‫راستش،
‫وقتی خونه‌ی تو بودم بیشتر احساس خونه داشتم، گه‌گه.
‫واقعاً؟
‫اگه تو مشکلی نداشته باشی،
‫در معبد بلوط هروقت که بخوای به‌روت بازه.
‫گه‌گه،
‫حالا که این‌طور گفتی،
‫منم پیشنهادت رو قبول می‌کنم.
‫اما بعدش نگی سربارت شدم.
‫نه بابا!
‫راستی سان‌ لانگ،
‫یه چیزی هست که می‌خوام ازت بپرسم...
‫تا وقتی پیش منی،
‫هرچی دلت بخواد می‌تونی بگی،
‫تعارف نکن.
‫خب...
‫می‌شه کمکم کنی یه پسربچه رو پیدا کنم؟
‫قبلاً، توی کوه یوجون یه پسر بچه رو دیدم،
‫صورتش باندپیچی شده بود.
‫احتمالاً یه ربطی به امپراتوری سابق من داشته باشه...
‫اینم اشتباه از خودم بود...
‫اون‌موقع نتونستم نگهش دارم.
‫اما،
‫دوباره توی شهر اشباح دیدمش!
‫نگران نباش گه‌گه!
‫صبر کن.
‫ازت واقعاً ممنونم.
‫چیز مهمی نیست.
‫اما...
‫لانگ چین‌چیو رو همونطوری ولش کردی؟
‫شرمنده.
‫یکم‌پیش توی قمارخونه،
‫شاهزاده تایهوا برات دردسر درست کرد.
‫این‌طور نیست.
‫اون در حد دردسر هم نیست.
‫سان لانگ،
‫برات مهم نیست یه مقام آسمانی...
‫توی قلمروت پرسه بزنه؟
‫گه‌گه،
‫تو خبر نداری.
‫با اینکه...
‫همه‌ی آدم‌های سه قلمرو،
‫قلمروی من رو جهنمی از فساد و هیاهو و پر از شیاطین می‌دونن.
‫اما در واقعیت...
‫حتی مقامات آسمانی که وانمود می‌کنن به این‌جا اهمیتی ‫ نمی‌دن هم مخفیانه به این جا میان تا کارهای مشکوک بکنن.
‫تا دلت بخواد از این‌چیزا دیدم...
‫تا وقتی که مشکلی درست نکنن، کاری ندارم...
‫اما اگه دردسری درست کنن،
‫که چه بهتر...
‫خودم بهش رسیدگی می‌کنم.
‫شاهزاده تایهوا...
‫اون‌کار رو از قصد نکرد.
‫فقط می‌خواست جلوی اون قمار رو بگیره.
‫بدون فکر عمل کرد.
‫به‌خاطر اینه که بی‌تجربه‌ست.
‫آدما همه مثل همه‌ن؛ وقتی باید بین اینکه...
‫به عمر خودشون 10 سال اضافه بهش یا از عمر ‫دشمنشون 10 سال کم بشه یکی رو انتخاب کنن،
‫همیشه دومی رو انتخاب می‌کنن.
‫اگه احمقی مثل لانگ چین‌چیو می‌تونه صعود کنه،
‫معلومه توی قلمروی آسمانی زیاد آدم درست و حسابی پیدا نمی‌شه.
‫حداقل این‌طوری نگو.
‫اونم وقتی آدمی مثل من سه‌بار صعود کرده.
‫سان لانگ،
‫شاید چیزی که می‌خوام بگم،
‫ربطی به من نداشته باشه،
‫اما همچنان لازمه که بیانش کنم.
‫من نگرانم اون قمارخونه برات...
‫باعث دردسر بشه.
‫عالیجناب،
‫از لانگ چین‌چیو پرسیدی...
‫چرا دخالت کرد؟
‫«اگه من کاری نمی‌کردم...
‫هیچ‌کس نمی‌کرد.»
‫گمونم...
‫اینو بهت گفته.
‫آره، همینو گفت.
‫خب،
‫من کاملاً مخالفشم.
‫قمارخونه‌ی شهر اشباح جاییه که هر کسی دوست داری یه خودی نشون بده،
‫یه محل اجتماع برای اختلافات و سودهای زیاده.
‫با این حساب،
‫به‌جای اینکه بذارم کس دیگه‌ای کنترل امور رو به دست بگیره،
‫ترجیح می‌دم خودم این‌کار رو بکنم.
‫به‌نظر میاد سان لانگ خیلی نگران قدرت و تسلطش روی شرایطه.
‫اما...
‫بابت نگرانیت ممنونم گه‌گه.
‫سرورم،
‫پیداش کردم.
‫بیارش این‌جا.
‫نترس.
‫دفعه‌ی قبلی تقصیر من بود،
‫دیگه تکرار نمی‌شه.
‫راحت باش، نیازی نیست از من بپرسی.
‫خیلی ممنون.
‫تو...
‫حتماً خیلی گرسنه‌ای...
‫آروم بخور،
‫نیازی به عجله نیست.
‫راستی،
‫اسمت چیه؟
‫احتمالاً چندین ساله حرف نزده،
‫برای همین حرف زدن یادش رفته.
‫منطقیه.
‫آروم بخور.
‫نترس.
‫می‌خوام زخم‌هات رو درمان کنم.
‫اگه بخاطر بیماری مسری چندچهره‌ی اون‌موقع نبود،
‫این صورت...
‫این‌طوری نمی‌شد.
‫بذار من انجامش بدم.
‫نه،
‫خودم انجامش می‌دم.
‫تو از...
‫امپراتوری شیان‌له‌ای؟
‫یونگ آن!
‫تو از یونگ آنی...
‫تا حالا فاجعه‌ی ردای سفید رو دیدی؟
‫گه‌گه...
‫متأسفم!
‫خسته شدی،
‫اول استراحت کن.
‫یه نفر بیاد.
‫گه‌گه،
‫بذار کمکت کنم بلند شی.
‫چیزی نیست.
‫بعداً میام دنبالت.
‫فعلاً بشین و استراحت کن.
‫اگه سوالی داری،
‫خودم به حرف میارمش.
‫نه، نیازی نیست.
‫اگه نمی‌تونه حرف بزنه،
‫بهش فشار نیار.
‫آروم پیش می‌رم.
‫گه‌گه،
‫من یکم دیگه...
‫برمی‌گردم.
‫اخطاره؟
‫نکنه ارباب باد و چین‌چیو...
‫توی دردسر افتادن؟
‫منم میام.
‫نگران نباش،
‫در مورد لانگ چین‌چیو و اون یکی نیست.
‫زود برمی‌گردم.
‫سان لانگ دوباره دستمو خوند.
‫نباید بیشتر از این باعث زحمتش بشم.
‫وای!
‫مأموریت اصلی پاک یادم رفت.
کیه؟
‫همون افسر ماه زواله؟
‫این مرد یه زنجیر نفرین روی مچش داره.
‫یعنی کیه.
‫داره کجا می‌ره؟
‫از هر چی بترسی سرت میاد.
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫تاس؟
‫اون در...
‫به‌نظر نمیاد قفل باشه.
‫این ساختمون که اونقدرا بزرگ نیست...
‫چطور وقتی کسی داخلشه، انقدر ساکته؟
‫پس بگو!
‫یه‌طور قفل طلسم روی این دره.
‫رازش پشت اون دوتا داسه.
‫مثل اینکه باید جفت‌شیش بیارم تا در باز بشه و مقصد درست رو نشونم بده.
‫این طلسمه از قصد برای این بود تا جلوی منو بگیره؟
‫من صدبارم تاس بندازم جفت‌شیش نمیارم.
‫گه‌گه،
‫کلی طول کشید تا پیدات کنم.
‫من فقط می‌خواستم برم،
‫اون‌ بچه‌‌ی فراری رو ببینم.
‫اگه می‌خوای ببینیش،
‫یکی رو می‌فرستم دنبالش.
‫نیازی نیست خودت بری پیداش کنی.
‫انتظار نداشتم خونه‌ت انقدر بزرگ باشه.
‫موقع برگشت راهم رو گم کردم.
‫راستی،
‫یه‌جایی هست که می‌خوام نشونت بدم، گه‌گه.
‫می‌شه لطفاً همراهیم کنی؟
‫معلومه.
‫راستی، به این سرعت همه‌چیزو حل و فصل کردی؟
‫آره... بهش رسیدگی شد.
‫یه سری آدم به‌درد نخور خودشونو ذلیل کردن.
‫آدم به‌درد نخور؟
‫منظورت روح سبز چی‌رونگه؟
‫آره خودش.
‫اون احمق به‌درد نخور چشمش دنبال قلمروی منه...
‫گاهی وقتا آدماشو می‌فرسته تا دردسر درست کنن.
‫زیادی خودش رو دست بالا می‌گیره!
‫گه‌گه، نگرانش نباش.
‫رسیدیم.
‫گه‌گه.
‫می‌شه به این...
‫سلاح‌ها دست بزنم؟
‫راحت باش.
‫اینا...
‫همه‌شون خیلی ارزشمندن.
‫با این شمشیر می‌تونی...
‫مهارت‌های الهی زیادی به‌دست بیاری.
‫این شمشیر هم همین‌طور!
‫صبر کن،
‫این هم‌ــ
گه‌گه نظرت درموردش چیه؟
‫نظرم؟
‫این شمشیرها رو...
‫دوست داری؟
‫دوست دارم.
‫واقعاً دوستشون داری؟
‫واقعاً دوستشون دارم!
‫حالا که انقدر دوستشون داری.
‫همه‌شون رو می‌دم به تو.
‫نه نه نه.
‫من یه عمره شمشیر دستم نگرفتم.
‫قرار نیست هرچی رو دوست داری، مال تو باشه.
‫همین دیدنشون هم حالمو خوب می‌کنه.
‫پس این اتاق رو بهت می‌دم.
‫تو نیازی نیست با خودت ببریش گه‌گه،
‫اما هروقت زمان داشتی می‌تونی بهشون سر بزنی.
‫نه نیازی نیست.
‫اسلحه‌خونه به کسی نیاز داره که روزانه تمیزش کنه و بهش رسیدگی کنه.
‫می‌ترسم در حقشون کوتاهی کنم.
‫من قبلاًها...
‫یه همچین اسلحه‌خونه‌ای داشتم...
‫اما نابود شد.
‫این سلاح‌ها...
‫گنج‌های کمیابی‌ان.
‫سان لانگ تو باید خیلی مراقبشون باشی.
‫پس جواب ساده‌ست،
‫من بهت کمک می‌کنم تا اسلحه‌خونه رو تمیز کنی.
‫چطور ممکنه از ارباب شهر اشباح بخوام برام تمیزکای کنه؟
‫اما سان لانگ،
‫این اسلحه‌ها...
‫با ششمیر مرگبار تو قابل مقایسه نیستن، نه؟
‫پس تو هم در مورد شمشیر من شنیدی؟
‫یکمی شنیدم.
‫پس گمونم...
‫حرفای خوبی نبودن.
‫مثلاً این حرفا که شمشیر من...
‫با قربانی کردن خون زنده‌ها ساخته شده؟
‫اوهوم.
‫اما حرف حرفه ‫و آدم عاقل به اون حرفا زیاد اهمیت نمی‌ده.
‫شایعه‌ رو...
‫همه باور نمی‌کنن.
‫می‌‌خوام بدونم آیا...
‫افتخار اینو دارم که اون شمشیر مرگبار افسانه‌ای رو ببینم؟
‫گه‌گه،
‫راستش،
‫تو همین الان هم دیدیش.
‫ببین،
‫ایناهاش.
‫پس...
‫سلام.
‫گه‌گه،
‫این دوستت داره.
‫واقعاً؟
‫اوهوم.
‫واقعاً.
به کسایی که دوستشون نداره، ‫توجهی نمی‌کنه.
‫شمشیر مرگبار به این راحتی‌ها از کسی خوشش نمیاد.
‫خب، مرسی ازت.
‫منم تو رو دوست دارم.
‫نه.
بهش گفتی «نه»؟
‫می‌خواد بهش دست بزنی،
‫ولی گفتم نه.
خب چه اشکالی داره؟
‫من عموماً، محبت حیوونا رو جذب می‌کنم،
‫اما هیچ انتظار نداشتم محبت یه اسلحه رو هم جذب کنم.
‫این اصلاً یه شیطان تشنه به خون،
‫یا یه اسلحه‌ی شوم نیست.
‫گه‌گه،
‫به نظر خوشحال میای.
‫البته که خوشحالم.
‫خیلی وقت بود با کسی در مورد شمشیرهای ارزشمند حرف نزده بودم.
‫ارباب.
‫بیا،
‫بشین اون‌جا.
‫شهر اشباح قلمروی سان لانگه.
‫پس احتمالاً مشکلی با نون و آب دادن به یه نفر دیگه نداشته باشه...
‫اما...
‫اگه بشه کنار خودم باشه...
‫شاید بتونم کم‌کم راهنماییش کنم،
‫تا خودش رو پیدا کنه.
‫شیائو یینگ قبل از اینکه بمیره تو رو به من سپرد.
‫من هم مسئولیتش رو قبول کردم.
‫اما نمی‌دونم...
‫خودت می‌خوای توی سفر تزکیه‌م همراهیم کنی؟
‫خوبه.
‫و اگه اسم واقعیت یادت نمیاد،
‫نظرت چیه یه اسم جدید روت بذاریم؟
‫یینگ.
‫یینگ، مثل شیائو یینگ.
‫خوبه...
‫تو اهل یونگ آن‌ـی،
‫و اسم فامیلی توی یونگ آن، لانگ هست.
‫پس از الان به بعد،
‫بیا لانگ یینگ صدات کنیم، باشه؟
‫این برای خوش‌آمدگویی به توـه،گه‌گه.
‫نیازی به تعارف نیست.
‫ببخشید که مزاحمت شدم سان لانگ.
‫بیا،
‫بخور.
‫اون الان...
‫کی بود؟
‫گه‌گه...
‫نوشیدنی می خوری؟
‫گه‌گه؟
‫اربـ....
‫ارباب باد؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.