‫شب که می‌شه، خواب به چشمام نمیاد.
‫می‌رم روی رخت خوابم و تلاش می‌کنم که بخوابم.
‫ولی نمی‌تونم بخوابم و زمان می‌گذره.
‫ناتوانیم در خوابیدن باعث چرخه افکار منفی‌ می‌شه.
‫اضطرابم زیاد می‌شه و دوباره خواب به چشمام نمیاد.
‫حدود ساعت 5صبح، ‫صدای موتور تحویل روزنامه رو می‌شنوم...
‫آدم بزرگای اونور خیابون کرکره‌های خونهشون رو باز می‌کنن.
‫سگ هارو هم که نگم...
‫بعدش آسمون کم کم روشن می‌شه ‫و نور از پرده به داخل نفوذ می‌کنه،
‫صبح می‌شه و من برای یه روزِ...
‫ناامیدی دیگه آماده می‌شم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫می‌خوای یه داستان بشنوی؟
‫درباره‌ی اینه که چرا مدرسه‌مون ‫از داشتن یه باشگاه نجوم منصرف شد.
‫قبلاً، یکی از اعضای باشگاه ‫ از یه پسری توی تیم فوتبال خوشش میومد،
‫ولی پسره ردش کرد و خیلی بهش برخورد ‫و از رصدخونه‌ی مدرسه خودشو انداخت.
‫خاکسپاریش تموم شد و مدتی گذشت تا روزی،
‫یه پسر از باشگاه می‌گفت که می‌بینه یه دختر داره ‫ از روی ماه براش دست تکون می‌ده.
‫حتماً پسره مخفیانه از دختری که مرده بود خوشش میومده.
‫از اونموقع به بعد توسط چیزی تسخیر شد و دیگه قادر به خوابیدن نبود.
‫و هرشبش رو با نگاه کردن به ستاره‌ها می‌گذروند.
‫مدتی نگذشت که آخرین نفس های خودشو کشید ‫و این کلمات رو از خودش باقی گذاشت:
‫«اون دختر فقط برای سلام دادن دستاشو تکون نداد.
‫منو به پیش خودش فرا می‌خوند.»
‫بعد از اون بقیه اعضای باشگاه ‫به همین وضع افتادن.
‫بعدش باشگاه منحل شد ‫و رصدخونه تبدیل به انبار شد.
‫ولی، فراتر از اون در محکم قفل شده،
‫روح‌های باشگاه نجوم در کمینن!
‫یه دختر از کلاس 2 گفت که یکیشونو دید!
‫درِ رصد خونه که همیشه قفله ‫نیمه باز بود، واسه همین یه نگاهی به داخل انداخت...
‫و دید که اعضای باشگاه و مشاورشون ‫داشتن اونو به داخل فرا می‌خوندن!
‫هی، کانی؟
‫دیگه بسه هرچی زر زدی، بیا به ما کمک کن.
‫ببخشید؟ من دارم چندتا کارو باهم انجام می‌دم!
‫و حالا که حرفش اومد، درباره‌ی اون شایعه رصدخونه.
‫تنها روحی که هست، ‫روح اون دختریه که خودشو انداخت.
‫راستی، آنامیزو!
‫اگه شکایتی داری،
‫پس چرا به اون تنبل بی‌شرم... ‫ناکامی-کون که اونجاست چیزی نمی‌گی؟!
‫شیرینی گوروجیما
‫چیپس
‫هی، ناکامی.
‫اگه بیکاری، برو یه چندتا جعبه دیگه برامون بیار.
‫توی ساختمون اصلی، نزدیک طبقه چهارم‌ان، باشه؟
‫درسته، درسته. یکم جون بکن!
‫چرا من؟
‫ها؟
‫یکی دیگه هم اینجا هست که وقتش آزاده ‫و داره با داستان ارواح وقتش رو تلف می‌کنه.
‫میگما.
‫جعبه ها پیش همون رصدخونه‌ی روح زده‌ن،
‫پس هیچ دختری به اونجا نزدیک نمی‌شه.
‫چیزی به نام روح وجود نداره!
‫همینطور، ببین.
‫همین الانشم خودم تنهایی دوتا قبرسنگی ساختم.
‫و علیرغمِ اینکه تو زمانای متفاوتی شروع کردیم،
‫شما سه‌تا سرهم هنوز حتی یکی هم درست نکردین.
‫خلاصه، یعنی کارِ امروز من دیگه تموم شده ‫چون اندازه‌ی سه نفر کار کردم.
‫در نتیجه...
‫نگاه کنین! شاهکارمه ها!
‫از اون واقعیش ها نیستا، ناکامی!
‫نونو-سان، ایول!
‫ها؟
‫خیلی خوب درستش کردی. ‫همونطور که از عضو باشگاه هنر انتظار می‌رفت!
‫هیچ هیولایی همچین رنگ پر زرق و برقی نداره!
‫می‌رم جعبه بیارم...
‫اوه، واقعا؟ مرسی!
‫کانیکاوا، سخت گرفتیا.
‫آخه چی بگم؟ ناکامی ضایع‌ست.
‫ جوری رفتار می‌کنه انگار همیشه آدم مظلومه خودشه.
‫ناکامی با خودش فکر می‌کنه از بقیه بهتره، نه؟
‫درسته. تازه همیشه اخماش هم توهمه.
‫هی، ایساکی کجاست؟ ‫درسته. تازه همیشه اخماش هم توهمه.
‫تازه نحوه حرف زدنش هم رو اعصابه.
‫تا همین یکم پیش، پیشم بود.
‫خب، دوست پسرت میاد نه؟
‫اوهوم! قراره بریم باهم بگردیم!
‫فردا روز موعوده. ‫پس بیاین یه بار دیگه مرورش کنیم!
‫اوکی!
‫باید خیلی خوب باشه... که انقدر آزاده و بی‌خیال باشی.
‫چرا فقط منم که مشکل داره؟
‫همونطوری ببرش بالا. ‫یکم ببرش راست.
‫خوبه، حالا همونجا آویزونش کنین.
‫اوکی!
‫شرمنده، زود بر می‌گردم.
‫باشه.
‫گان-چان!
‫اوکِگاوا.
‫یو!
‫بنظر حالت خوب نیست.
‫آره. سردرد دارم.
‫نمی‌خوابی؟
‫چشمم رو هم نذاشتم.
‫جدی؟
‫چندتا راهنمای مرجع خوندم ‫به فکر اینکه شاید خوابم بیاد، ولی هیچ فایده ای نداشت.
‫ولی این قضیه شب‌بیداری
‫عین اینه که درگیرِ یه گیم بشی و نتونی ولش کنی، نه؟
‫شکست ناپذیر می‌شی که!
‫شوخی کردم.
‫بنا به دلایلی شب خواب به چشمام نمیاد، ‫ ولی صبح بدجور خوابم میاد.
‫دیگه انقدر خوابم میاد که دیگه هیچی احساس واقعی بودن نمی‌ده.
‫چی میشه اگه الان عقل از سرم پریده باشه ‫و توفقط یه توهم باشی؟
‫برو تو اتاق پرستار و یکم استراحت کن.
‫عمراً.
‫چرا نه؟
‫چون اگه همه‌ش تو اتاق پرستار بچرخم
‫مردم فکرای بد می‌کنن!
‫اِه؟ چی...
‫بریم.
‫آره.
‫می‌رم چندتا جعبه بردارم.
‫باشه.
‫اگه فقط با اینا برگردم کانیکاوا سرم غر می‌زنه...
‫اشتباه نکنم، گفتن که الان به عنوان یه انباری استفاده می‌شه.
‫چیزی به نام روح وجود نداره.
‫عالیه.
‫عین یه پایگاه مخفیه.
‫به زور سر و صدای بیرونو می‌شنوم،
‫و هیچ‌کس هم بخاطر شایعه روح نزدیک اینجا نمی‌شه...
‫عالیه.
‫تصمیممو گرفتم، اینجا رو ‌کنم پاتوقم.
‫خیلی خب.
‫هی، واـــ!
‫تو ماگاری ایساکی ای، درسته؟
‫همکلاسی ایم.
‫درِ اینجا، قفلش خرابه، وقتی بسته بشه فقط از بیرون...
‫باز می‌شه.
‫یعنی... گیر افتادیم؟
‫شرق
‫خب؟ می‌گی‌ اینجا چی‌کار می‌کنی، ناکامی؟
‫جعبه. بهم گفتن که چندتا ببرم.
‫حالا تو بگو.
‫چرا آماده کردن جشنواره فرهنگی رو پیچوندی و اومدی اینجا؟
‫به تو ربطی نداره.
‫باش.
‫چه گیری کردیم.
‫گوشیمو توی کلاس جا گذاشتم...
‫اون سقف... فکر کنم اگه بازش کنیم بتونیم بریم بیرون.
‫خیلی تاریکه هیچی معلوم نیست.
‫یه چیزی که نور داشته باشه...
‫بیا.
‫احتمالا از حال می‌رفتم اگه الان انقدر سرحال نبودم...
‫ها؟
‫ولی دیگه مشکلمون حل شد!
‫به هرکی می‌خوای زنگ بزن ‫ و بهشون بگو بیان کمک.
‫نمی‌تونم به کسی بگم که چرا اینجا بودم.
‫پس نگو. فقط بجنب.
‫مگه چاره دیگه ای داریم؟ بدش بهم!
‫آه! هی، پسش بده!
‫می‌خوای تا آخر عمرت اینجا گیر بیفتی؟
‫تو... یه چیزیت نیست؟
‫هست.
‫ها؟
‫شبا، هیچ خوابم نمی‌بره و این میره رو مخم.
‫صبحا سردرد دارم و احساس خواب‌آلودگی شدیدی دارم.
‫پس میام اینجا تا استراحت کنم!
‫مثلِ منه...
‫نمی‌خوام کسی نگرانم بشه، ‫واسه همین نمی‌تونم به هیچ‌کس بگم!
‫یه دوست از دوران بچگی دارم،
‫اسمش اوکِگاواعه. اون تنها کسیه که رازمو می‌دونه....
‫درباره‌ی شب‌بیداریم.
‫می‌شه بهش اعتماد کرد.
‫و فکر نکنم سوالی هم در این مورد بپرسه.
‫بر نمی‌داره.
‫عیبی نداه بهش پیام بدم؟
‫اوه، هوم.
‫حالا فقط باید صبر کنیم.
‫من همیشه فکر می‌کردم که یه آدم ترسناک و بداخلاقی، ناکامی.
‫پس با اینکه هیچ وقت باهم درست حرف نزده بودیم، ‫ازم متنفر بودی.
‫خب، همیشه خواب‌آلودم و این کلافه‌ام می‌کنه...
‫ولی، بنازم چه جایی پیدا کردی.
‫همیشه موقع زنگ تفریح‌ها یا ‫قبل از فعالیت های باشگاه میام اینجا تا یکم چرت بزنم.
‫مخفیگاه مخصوص خودمه.
‫حتی قفلش رو هم خودم گذاشتم.
‫فهمیدم.
‫به کسی نمی‌گم، خودمم قرار نیست ازت بگیرمش.
‫ولی یکم پیش بد ترسوندیم.
‫وقتی از قفسه زدی بیرون ‫فکر کردم همون روح معروف باشگاه نجومی...
‫چیزی به نام روح یا بابانوئل وجود نداره.
‫پس مثل دخترای دیگه از این چیزا وحشت نمی‌کنی.
‫اوهوم.
‫به‌خاطر اینکه، ‫هرچی نباشه کسی که اون شایعه رو ساخت خودم بودم.
‫ها؟! اون کار تو بود؟
‫کاملا جواب داد!
‫چه گرمه...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫ها؟ سرم دیگه درد نمی‌کنه...
‫آب دهن...
‫واه! چه نزدیکی!
‫گان-چان!
‫خوبی؟ درو باز می‌کنم.
‫مرسی، مرسی!
‫ها؟ یکی دیگه هم بود؟
‫نجاتم دادی، اوکِگاوا.
‫اینجا واقعا حسِ خونه‌های ارواح زده رو بهم می‌ده.
‫اینجا بهم حس و حال یه روح رو میده.
‫بیا زودتر بریم.
‫بیا سریع از اینجا بریم.
‫هی، اوکگاوا-کون؟ ‫میتونی چند لحظه خودکارت رو بهم قرض بدی؟
‫بعضی از خودکارها مخصوص رنگ‌آمیزی آب هستن ‫که به water-based pen معروف هستن.
‫اوه، باشه، اما مخصوص آبه.
‫دستت رو دراز کن.
‫ها؟ اوه، باشه.
‫مرسی.
‫این رازه دیگه، فهمیدی؟
‫این دیگه چیه؟
‫خیلی خب! بریم انجامش بدیم!
‫بیا اینجا! بدو!
‫برو که رفتیم!
‫بدشانسی که میزون با شروع شدن جشنواره ‫فرهنگی، تو اومدی اتاق پرستاری.
‫ناکامی؟
‫آره، فکر کنم.
‫میگن که از هر 4 نفر تو ژاپن یه نفر با ‫نوعی اختلال خواب دست و پنجه نرم می‌کنه.
‫اونا خوب می‌دونن که خواب مهمه و یکم بهشون ‫فشار میاد دچار استرس بیشتری می‌شن.
‫چرخه بی‌رحمی‌ـه.
‫خب، من هیچوقت نگفتم که نمیتونم بخوابم.
‫و استرس تجربه کردن بخش ‫اجتناب‌ناپذیر زندگی نیست؟
‫کنترل کردنش غیر ممکنه.
‫یه دوره 6 ثانیه‌ایی هستش که ‫عصبانیتت با استرس به اوج خودش میرسه.
‫اگه بتونی الکی فکرتو درگیر نکنی ‫و صبر کنی، عصبانیتت کم میشه.
‫باید یاد بگیری که چطوری عصبانیتت رو کنترل کنی.
‫سنسی! یه توپ خورد به کله‌م!
‫یه زخمیِ دیگه؟
‫یه گربه...
‫گربه فسقلی! برگرد اینجا!
‫6 ثانیه، سنسی!
‫از اون موقع دیگه ندیدمت. ‫تونستی مشکل بی‌خوابیت رو حل کنی؟
‫داشتم خمیازه می‌کشیدم که توپ از دستم ‫در رفت و مستقیم رفت تو دروازه خودمون.
‫مثل همیشه بی‌خوابم.
‫اوه، که اینطور. منم همینطور. ‫یه کوچولو هم نخوابیدم.
‫امروز میایی؟
‫خب، مطمئن نیستم.
‫رصدخونه یه جای عالی برای خوابیدنه،
‫ولی راستش نمیدونم چطوری با دخترا کنار بیام...
‫گوش کن...
‫بهت نیاز دارم، ناکامی.
‫چون نمیتونم بخوابم.
‫بعداً می‌بینمت!
‫امروز کجا می‌خوای بری؟
‫یه جای جدید کنار ایستگاه وجود داره...
‫اوه، اومدی.
‫خیلی خب، بریم سراغ کارمون.
‫مراقب پله‌ها باش، خب؟
‫باشه.
‫لعنتی.
‫اون فقط برای کار‌های سنگین کمک منو می‌خواست...
‫خیلی سنگینه! بیا بذاریمش زمین!
‫ما می‌تونیم!
‫نه، جداً، نمی‌تونم!
‫بهم اعتماد کن!
‫کمرم شکست.
‫وقت استراحته.
‫تنها کاری که قراره اینجا انجام بدی اینکه بخوابی،
‫پس نمیدونم چرا ‫می‌خوای اینجا رو تمیز کنی.
‫اما باید فضای زیادی درست کنیم ‫تا بتونیم ازش استفاده کنیم، نه؟
‫تازه‌شم، اگه بعضی‌وقتا که تونستی اینجا استراحت کنی،
‫ممکنه که نتونی با حس هوسبازیت کنار بیایی.
‫الان که دقت کردم چراغا رو روشن کردی.
‫آره، تاریکی خطرناکه.
‫منطقی‌ـه.
‫ناکامی، راجع بهت کنجکاوم.
‫شب‌های طولانی و خسته‌کننده ‫رو چطوری می‌گذرونی؟
‫با گوشی ور رفتن وقتم رو پر می‌کنم،
‫اما وقتی که شنیدم نور صفحه‌های LCD ‫می‌تونه خواب رو مختل کنه، این کارو کنار گذاشتم.
‫بعدش شروع کردم به گوش دادن به رادیو ‫و یا کتاب خوندن،
‫اما حتی به رخت‌خواب برم،
‫ذهنم ساعت‌ها درگیر می‌مونه ‫تا بالاخره صبح بشه.
‫خیلی اذیت‌کننده‌ست.
‫افسرده شدن از کمبود خواب
‫و نگرانی در مورد یکسری مشکلات که ‫نمی‌تونیم حلش کنیم.
‫پس بیا همه‌چیز رو جالب کنیم!
‫از اونجایی که چه اوقات خوبی داشته باشیم ‫چه اوقات بد،
‫آفتابِ صبح، همون خواهد بود!
‫فکر کنم ما باید اینجا یه گروه تشکیل بدیم.
‫و اسمش رو بذاریم...
‫انجمن سرگرمی شبانه!
‫اومدی!
‫این همون لباسی که بیرون ‫از مدرسه می‌پوشی؟
‫هیس!
‫آروم‌تر.
‫خب، بیا شروع کنیم.
‫عضو شماره 1 انجمن، ایساکی ماگاری:
‫حاضر!
‫بعدی!
‫ها؟ منم باید انجام بدم؟
‫عضو شماره 2، گانتا ناکامی.
‫بسیار خب، انجمن سرگرمی شبانه ‫آماده حرکت کردنه!
‫آماده حرکت کردنه...
‫باورم نمیشه که واقعاً همچین کاری رو کردیم.
‫استرس گرفتم.
‫اینطوریاست؟
‫قبلاً منم وقتی از خونه می‌زدم بیرون، ‫یه حالت استرسی می‌گرفتم.
‫اما همیشه دوست داشتم این کارو انجام بدم!
‫اینکه شبونه تو شهر قدم بزنم.
‫خب چه فکری می‌کنی، کانال ‫رودخونه رو تا پایین دنبال کنیم؟
‫نه.
‫قدم زدن تو منطقه خرید امن‌تره ‫چون جاهای مخفی شدن زیادی داره.
‫چون اگه کسی مارو ببینه کارمون ساخته‌ست.
‫دریافت شد!
‫اون کیف دیگه چیه؟
‫بنظر میاد توش پر از خرت و پرت‌ـه.
‫اوه، این؟
‫توش فقط یه دوربین و سه پایه‌ش هستش؛
‫همراه با مقداری چیزای استتار.
‫استتار؟
‫شاید وقتی پلیس مارو گرفت،
‫فکر کردم اگه بگیم که عضو باشگاه عکاسی هستیم، ‫ممکن که با یه اخطار ما رو ول کنن، فهمیدی؟
‫اما عکس گرفتن تو شب، باعث نمیشه ‫که شبیه عجیب و غریبا باشیم؟
‫دوربین‌های عکاسی جزئی از سرگرمیته؟
‫نه.
‫این فقط یه هدیه‌ایی هستش که پدرم ‫یک سال تصادفی برام خرید.
‫وقتی که کلاس پنجم بودم، ‫واقعاً یه کنسول بازی ویدیویی می‌خواستم،
‫پس وقتی که اون اینو بهم داد؛ گریه کردم ‫و یه عالمه سر و صدا به پا کردم.
‫چیه؟
‫تصور اینکه تو گریه کنی، خنده داره.
‫پس بچگی تو چطور بوده؟
‫من در واقع یه بچه ضعیفی بودم.
‫واقعاً؟
‫تو بیمارستان بستری شدم و مجبور شدم ‫در مورد اینکه چطوری استقامت خودمم رو بیشتر کنم، مطالعه کنم.
‫بستری؟
‫آره.
‫اون رفتش.
‫ماگاری...خوبی؟
‫قلبم هنوز دیوونه‌وار داره میزنه.
‫آره...
‫برگردیم سر بحثی که داشتیم، ‫الان حالم کاملاً خوبه.
‫شنا و ژیمناستیک انجام دادم که باعث شد، ‫بدنم فوق‌العاده انعطاف‌پذیر بشه.
‫ولی...
‫از اونجایی که از بچگی ضعیف و نحیف بودم،
‫این باعث شده که سربار دیگران بشم.
‫به همین خاطره که نمی‌خوام کسی ‫از کم خوابی من خبردار بشه.
‫میدونی، شاید کم خوابی هم می‌تونه بد نباشه ‫اگه بتونیم صحنه‌های مثل اینو ببینیم.
‫آره.
‫پس از دروبین خوشت میاد.
‫خب، حالا که تا اینجا اوردمش...
‫پل بیوان
‫ناکامی!
‫صبح شده.
‫حالا دارم حس میکنم که خوابم میاد.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اوه، هی!
‫ما هنوز شماره‌هامون رو بهم ندادیم، ها؟
‫بیا انجامش بدیم.
‫باشه، چرا که نه.
‫بده ببینمش.
‫تا همین اواخر زیاد با هم حرف نزده بودیم...
‫تمومه! ‫تا همین اواخر زیاد با هم حرف نزده بودیم...
‫مرسی. ‫تا همین اواخر زیاد با هم حرف نزده بودیم...
‫اما حالا داریم شبونه تو شهر قدم می‌زنیم،
‫و شماره‌هامون رو بهم میدیم...
‫حالا ایساکی دوست شماست.
‫این پروفایل ماهی دیگه چیه؟
‫وقتی ماگاری کنارمه، ‫این پروفایل ماهی دیگه چیه؟
‫تموم شب‌های بی‌خوابی و کسل‌کننده، ‫هیجان انگیز میشه. ‫چون اسم این ماهی ایساکی هستش، درست شبیه اسم من.
‫تموم شب‌های بی‌خوابی و کسل‌کننده ‫هیجان انگیز میشه.
‫برام سوال که...این چه نوع رابطه‌ایی هستش؟
‫مرسی که تا آخر راه با من اومدی. ‫اینجا خونه منه.
‫فعلاً.
‫امروز می‌بینمت!