‫کوین؟
‫دینا؟
‫چی شده؟ چی شده؟ ‫چی شده؟
‫اون دیگه چه کوفتی بود؟ دینا؟
‫اون دیگه چه کوفتی بود؟
‫دینا، دینا، دینا!
‫هی منم. منم دختر، منم.
‫کوین‌ام. دینا! منم.
‫منم دینا، منم.
‫دینا این...
‫اصلا نمی‌دونم داستان چیه. ‫واقعا وحشتناکه.
‫چطوری الان این اتفاقات برات افتاد؟
‫چند وقت بیهوش بودم؟
‫کمتر از یک دقیقه هم نشد، چند ثانیه.
‫احساس کردم حداقل ‫واسه یک ساعتی بیهوش بودم.
‫گمونم اولین باری ‫که اینجوری شدم،
‫فقط چند دقیقه طول کشید،
‫و دفعۀ بعدی، ‫یکم طولانی‌تر شد.
‫داره بدتر می‌شه کوین. ‫باید یه کاری بکنم.
‫چیکار کنی؟
‫بهتر نیست از اینجا بریم؟
‫اگه مشکل از خونه باشه چی؟
‫دینا؟
‫باید یه لباس دیگه بپوشم.
‫سری بعدی دیگه نمی‌تونم ‫با یه حوله باشم.
‫مطمئنی که نمی‌خوای به عمه‌ـت زنگ بزنی؟
‫فکر می‌کنه من دیوونه‌ام.
‫اما اون تنها کسیِ که می‌تونه
‫در مورد این مسائل ‫و مادرت بهت توضیح بده، مگه نه؟
‫این دیگه کدوم خریه؟
‫نمی‌دونم اما گمونم باید در رو باز کنی.
‫با این قیافه که نمی‌تونم برم.
‫دارم میام.
‫سلامی دوباره.
‫شرمنده مزاحمتون می‌شم،
‫اما اینورا گربه... دیدید؟
‫گربه؟ ‫نه والا.
‫خب به نظرتون دوستتونم ندیده؟
‫دینا؟
‫نمی‌دونم والا.
‫مشکلی نداره ‫خودم ازش بپرسم؟
‫راستش دینا خوابیده.
‫خوابه؟
‫راستش هر دو خواب بودیم.
‫والا خیلی روز طولانیی ‫رو پشت سر گذاشتیم،
‫می‌دونید دیگه.
‫بله.
‫الو؟
‫- نیسی. ‫- چی می‌خوای؟
‫می‌تونم یه سوال ازت بپرسم؟ ‫درمورد مادرمه.
‫- چه سوالی؟ ‫- گفتید توی این منطقه زندگی کردید.
‫سرنبش کورونادو.
‫خیله‌خب. والا تا حالا ندیده بودمتون.
‫همۀ آدم‌های این اطراف ‫رو می‌شناسید؟
‫شما دو تا کجا با همدیگه آشنا شدید؟
‫هم‌دانشگاهی بودیم.
‫منظورت از اینکه حالش خوب نبود، چیه؟
‫خب...
‫- چرا داری همچین سوالی می‌پرسی؟ ‫- منظورت از حرفت چی بود؟
‫دقیقا مشکلش چی بود؟
‫نگران چیزی هستی؟
‫لطفا جوابم رو بده.
‫مادرت... حالت افسرده‌ها رو داشت.
‫علائم جنون رو داشت ‫و نزدیک به آخرهای عمرش،
‫ادعا داشت که یک سری چیزهایی رو می‌بینه
‫که واقعی نبودن.
‫چه چیزهایی رو می‌بینه؟
‫حس خوبی به سوالات ندارم دینا.
‫داستان چیه الان؟
‫وقتی مُردن چی شد؟ ‫وقتی مادر و پدرم مُردن، چه اتفاقی افتاد؟
‫کی راننده بود؟ ‫مادرم رانندگی می‌کرد؟
‫- بله. ‫- جسدش پیدا شد اصلا؟
‫آم...
‫نه.
‫مشکلی ندارید اگه حیاط پشتی رو چک کنم؟
‫مستاجر قبلی عادت داشت
‫توی حیاط پشتی به ‫گربه‌ام، پرنسس غذا بده...
‫حتما. شبتون بخیر.
‫دینا.
‫دینا!
‫به نظر میومد
‫که سعی داشت با شنا کردن ‫از ماشین دور بشه.
‫دینا؟
‫- دینا! ‫- این کیه دیگه؟
‫من باید برم. ‫فردا بهت زنگ می‌زنم.
‫- خداحافظ ‫- دینا؟ الو؟
‫- دینا؟ ‫- اینجام.
‫خدای من. داری چیکار می‌کنی؟
‫داشتم با عمه‌ام صحبت می‌کردم.
‫جسد مادرم هیچوقت پیدا نشد
‫- که یعنی هنوز زنده‌ست. ‫- چی؟
‫خونواده‌ام، خونواده‌ام. ‫با ماشین توی تصادف...
‫مُرد، یا مُردن.
‫هیچکس نمی‌دونه چه اتفاقی افتاده. ‫اما الان که دارم فکر می‌کنم...
‫به نظرم حتما راننده خودش بوده.
‫حتما بی‌اختیار به زمان گذشته سفر کرده،
‫و کنترل ماشین رو از دست داده
‫یا نمی‌دونم دیگه.
‫کی بود در زد؟
‫دوباره همسایه‌ات داشت ‫راجع‌به یه گربه مزخرف می‌گفت.
‫گربه‌ی لعنتی.
‫- گربه‌ـشون رو دیدی؟ ‫- آره، چند دقیقه پیش.
‫اومده بود توی حیاط پشتی،
‫و من بغلش کرده بودم.
‫وقتی توی بغلم بود، ‫به گذشته کشیده شدم.
‫و بعدش از بغلم رفت. ‫ هنوز اونجاست.
‫پیداش کردی؟
‫نه، اما یه اتفاق بدی ‫توی خونه‌ی همسایه بغلی داره رخ می‌ده.
‫- چی؟ ‫- دوباره همون یاروئه جواب داد.
‫و این دفعه غرق خون بود.
‫غرق خون نبود راستش، ‫اما گردنش خونی بود.
‫بعد ازش درمورد دختره پرسیدم.
‫بهم گفت که خوابیده.
‫و بعدش درمورد پرنسس‌دای پرسیدم،
‫و بهم گفت که اصلا ندیدتش.
‫و بعدش صدای حرف زدنشون رو شنیدم ‫و دختره بیدار بود.
‫وایسا، وایسا، وایسا، آروم باش. ‫صداشون رو شنیدی...
‫کارلو انقدر وسط حرفم نپر لطفا.
‫دارم برات تعریف می‌کنم.
‫صدای صحبت کردنشون رو شنیدم. ‫اصلا خواب نبود.
‫و بعدش...
‫شنیدم که داشت درمورد ‫یه گربه حرف می‌زد.
‫- چی گفت؟ ‫- مشکل همینه.
‫که نمی‌دونم.
‫خب می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوام بدونم بقیه هم چیزی دیدن یا نه.
‫اما اگه مشکل از خونه باشه چی دینا؟
‫و حرفمم این نیست که ‫من از اون آدم‌هایی هستم
‫که به این چیزها اعتقاد داره،
‫اما من... واقعا وحشت کرده‌ام.
‫مشکل از خونه نیست کوین، ‫از خود خودمه.
‫هرجایی که باشم این اتفاق رخ می‌ده.
‫مادرم داشته رانندگی می‌کرده و...
‫می‌دونم به چی فکر می‌کنی.
‫تو می‌تونی بری ‫اما من باید بمونم.
‫باید برگردم.
‫چه خبر شده؟
‫نمی‌تونم اینطوری تنهات بذارم.
‫و همسایه بغلی‌ها، ‫من رو می‌شناسن.
‫می‌دونن کجا زندگی می‌کنم. ‫خواهش می‌کنم دینا.
‫اگه بلایی سرت بیاد، ‫من تو دردسر میفتم.
‫خواهش می‌کنم. ‫لطفا همراهم بیا دینا.
‫- کوین. ‫- بذار هرچی می‌خواد بشه.
‫اما باید از این خونه بریم.
‫خواهش می‌کنم. باید از ‫این محله بریم.
‫چی... چی شده؟
‫داره دوباره اتفاق میفته. کوین.
‫وای نه، نه نه.
‫دینا.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
«هم‌خـــــــــــــون» ‫[فصل اوّل، قسمت دوّم]
‫بذار برم. همینجاست.
‫دارم میام روفوس.
‫کوین!
‫- اسمت چیه؟ ‫- نایجل.
‫باید بری و کمک بیاری نایجل.
‫نباید می‌ذاشتم از درخت بالا بره.
‫اگه مُرده باشه، من رو می‌کشن.
‫این آقا باهات میاد، خب؟
‫بهشون می‌گه که تقصیر تو نبوده،
‫اما باید همین حالا برید.
‫همینجاست. خودشه. ‫باید نجاتش بدیم.
‫چی باید بگم؟
‫فقط بهشون بگو که مسافریم.
‫و اتفاقی باهاشون روبه‌رو شدیم.
‫هی روفوس. هی روفوس. هی. ‫بیدار بمون.
‫نخواب.
‫هی!
‫ارباب روفوس کجاست؟
‫ارباب روف از روی درخت افتاده جناب،
‫و پاهاش شکستن.
‫و نمی‌تونست بلند بشه. ‫بعدش یه خانم،
‫با لباس مردونه، ‫یهو سروکله‌ـشون پیدا شد،
‫و من رو به اینجا فرستادن جناب.
‫و بهم گفتن بیام دنبال کمک.
‫سریع برو دکتر وست رو خبر کن.
‫عذر من رو بپذیرید جناب ‫اما باید بپرسم شما کی هستید.
‫ما مسافریم.
‫در سفر، اتفاقی بهشون برخوردیم.
‫همینجا صبر کنید. ‫ارابه‌ام رو میارم.
‫آقای روفوس، نخواب. ‫هی بیدار بمون.
‫بیدار بمون.
‫خوب میشی.
‫- زنده‌ست؟ ‫- آره.
‫خیله‌خب، می‌برمش.
‫آتل بستن رو از کجا بلد بودی؟
‫تلویزیون.
‫- دارم وحشت می‌کنم. ‫- نکن.
‫آروم باش. ‫تظاهر کن که یه بازیه.
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫آره.
‫چیزی نیست. ‫خوب میشی.
‫- من اینجام. ‫- سرده.
‫من همینجا پیشتم.
‫اگه حتی یه شکوفه‌ی دیگه‌
‫قبل از جشنم از بین بره،
‫هرسه‌تاییتون رو می‌کشم.
‫اینا از فرانسه اومدن‌ها.
‫اون کیه؟
‫نه! روفوس!
‫- وای روفوس من. ‫- بیاید کمک کنید ارباب روفوس رو ببرم داخل.
‫- پاش شکسته. ‫- بازش کنید!
‫پسرم چش شده؟
‫چیزی نیست. مامان اینجاست.
‫نظرت چیه خفه‌خون بگیری ‫و سروصدا نکنی؟
‫چه مرگته تو؟
‫ارباب روفوس جوان از درخت افتاد. ‫پاش رو شکوند.
‫نایجل کو؟
‫بهش گفتم بره و واسه طوفان
‫یکم هیزم بیاره.
‫ارباب روفوس تنها بود. ‫تقصیر من بود.
‫قطعا همینطوره.
‫اما فرستادمش دکتر وست رو خبر کنه
‫- قبل از اینکه جاده خیلی خراب بشه. ‫- برو!
‫دکتر وست؟
‫می‌تونی باهام صحبت کنی؟
‫این شیطان رو از جلو چشمام ببر
‫و بذار توی اتاقش.
‫می‌تونم باورش کنم؟
‫بگیرش.
‫مراقب باش! مراقب باش!
‫- هیولا. ‫- خفه شو مارگارت.
‫مراقب سرش باش.
‫- چطوری برگردیم؟ ‫- چیزی نیست عزیزم.
‫نمی‌دونم.
‫شما کی هستید؟
‫ما مسافریم.
‫داشتیم سفر می‌کردیم
‫که توی مسیرمون، ‫توی جنگل پیداش کردیم.
‫این لباسه دیگه چیه؟
‫ازمون دزدی شده.
‫توماس.
‫خیلی متاسفم چارلز.
‫- از این بابت متاسفم. ‫- وای نه، نه.
‫من رو باید ببخشید. مشخصه که ‫شرایط اضطراری برای خونواده‌ـتون رخ داده
‫و باید بهش رسیدگی کنید. ‫اجازه بدید من راهی بشم.
‫نه چارلز. ‫باید بمونید.
‫و تازه داشتیم به کاروبارمون می‌رسیدیم.
‫و سارا ضیافتی برامون فراهم کرده.
‫پسرت به مراقبت نیاز داره تام.
‫پس حداقل فردا برای جشن بیاید.
‫ببینم چی می‌شه.
‫آره.
‫لعنتی!
‫تشریف بیارید داخل و گرم شید.
‫کمترین کاریه که از دستم برمیاد.
‫- سامانا؟ ‫- بله قربان؟
‫برای این آقا لباس‌های گرم ‫و یه جفت کفش درست و حسابی بیار.
‫- بله قربان. ‫- شمام دختره رو به مطبخ ببر،
‫یه غذای گرم بده بهش بخوره.
‫شما می‌تونید با من بیاید جناب.
‫لوک!
‫چی شد؟ ‫داریم چی کار می‌کنیم؟
‫فقط تظاهر کن. ‫باید جوری رفتار کنیم که انگار واقعیه
‫تا زمانی که مادرم رو پیدا کنم.
‫فقط به کسی نیاز دارم که ‫بهم بگه چطوری پیداش کنم.
‫فقط برو داخل. ‫یکم دیگه میام پیشت.
‫اگه ازم سوال بپرسه چی؟
‫- چی بگم؟ ‫- از خودت یه چیزی دربیار.
‫مهم نیست که.
‫ما از پسش برمیایم.
‫آماده‌اید قربان؟
‫راستی من دینا هستم.
‫اسم شما چیه؟
‫الیویا رو می‌شناسید؟ ‫می‌دونید کجا زندگی می‌کنه؟
‫باید منتظر بمونید. ‫دارم کارم رو انجام می‌دم،
‫و هنوز شام ارباب تام آماده نشده.
‫راستی یه نگاه به اون پای بنداز.
‫راستش من دنبال الیویام.
‫بفرما بشین.
‫از اینجا به بعدش با خودم.
‫دیدید؟
‫دیگه هیچوقت بدون مشورت با من ‫دکتری رو خبر نکن.
‫و مخصوصا دکتر وست شیاد لعنتی.
‫یعنی من چطوری قراره ‫این همه هزینه‌ رو بپردازم؟
‫ایشون موظف هستن درقبال ‫خدماتشون هزینه‌ای دریافت کنن.
‫خدماتشون؟
‫یه آقایی هست که به اسب‌هام علاقمنده.
‫شاید بپذیرتت.
‫خب پیشنهاد می‌کنم بری ببینی ‫این مبادله چیه،
‫وگرنه باید یکشنبه‌ها کار کنی ‫تا حسابت صاف بشه.
‫خدمتکارم توانایی کمک بهتون رو نداشته؟
‫نه، من...
‫من فقط عادت دارم ‫خودم لباسم رو عوض کنم.
‫مرخصی سامانا.
‫بله ارباب تام.
‫این گرمتون می‌کنه.
‫ممنونم.
‫بفرمایید.
‫خب درمورد این غارت بیشتر برام بگو.
‫سه نفری بودن که محاصره‌ـمون کردن.
‫یکیـشون تفنگ داشت، ‫و دوتای دیگه...
‫- چاقو داشتن؟ ‫- بله.
‫اون یارویی که تفنگ داشت، ‫گنده بود.
‫و جلومون ظاهر شد
‫و تفنگ رو جلوی صورتم گرفت
‫و گفت: ‫«کیف‌ها رو رد کنید بیاد.»
‫منم همینکار رو کردم. ‫همچنین اسبم.
‫و کفش‌هاتون؟
‫بله و کفش و کتم.
‫خیلی ترسناک بود.
‫مایه تاسفه.
‫- داشتید کجا می‌رفتید؟ ‫- جنوب.
‫- اخیرا عموم فوت کردن.
‫- تسلیت می‌گم. ‫- ممنونم.
‫من و دینا، ‫راهیِ...
‫دینا؟ ‫اسم برده‌ـتون اینه؟
‫- آقای فرانکلین؟ ‫- بله.
‫نحوه‌ی صحبت کردنش عجیبه واقعا.
‫کجا خریدیدش؟
‫شمال نیویورک.
‫نیویورک.
‫توی نیویورک همه‌ی سیاه‌سوخته‌ها ‫اینطوری صحبت می‌کنن؟
‫همه؟ نمی‌دونم. ‫دینا اینطوری حرف می‌زنه.
‫و تنها برده‌ایه که تا حالا داشتم.
‫که اینطور.
‫پس با توافقات تازه آشنا شدید؟
‫بله نسبتا.
‫می‌دونید دینا کجاست؟
‫خب مطمئنم به زودی برمی‌گرده.
‫خب قصد دخالت توی روابطتون ‫ندارم آقای فرانکلین،
‫اما به عنوان شخصی که در ‫این زمینه باتجربه‌ست،
‫اینو از من بشنوید ‫جدای از لذتی که این
‫دخترک براتون فراهم می‌کنه ناچیزه،
‫بهترین کار اینه که با یک ‫نوع مطیع‌تری مبادله‌اش کنید.
‫احتمالا دلیل دزدی هم خودش بوده.
‫ببینید، برده‌های مثل این ‫عادت دارن که امنیتِ
‫خودشون رو به امنیت اربابشون ترجیح بدن.
‫باید برم سرویس بهداشتی.
‫مایلید که حمام کنید؟
‫نه، من... ‫باید خودم رو تخلیه کنم.
‫بله متوجهم.
‫مستراحمون اون طرفه.
‫ممنونم.
‫- کتتون رو بردارید. ‫- بله.
‫بله، بله.
‫برای تو نیست. بده.
‫خودتی، مگه نه؟
‫اولش مطمئن نبودم.
‫- اون همونه؟ ‫- کی؟
‫شیطان، ‫مردی که باهاش اومدی؟
‫نه، اون فقط یه آدمه.
‫یه... دوسته.
‫باید فورا با الیویا حرف بزنم.
‫گمون نکنم امشب بشه.
‫بدون اینکه گیر بیفتیم ‫بریم اونجا و برگردیم؟
‫نمی‌تونم خطر از دست دادن ‫یک حیوون رو توی این سرما به جون بخرم.
‫اما مهمه.
‫توی اون گشت یه اتفاقی بین شما افتاد، درسته؟
‫از اون موقع دیگه اون مردِ رو ندیدیم ‫و الیویام حرفی نمی‌زنه.
‫از آخرین باری که همدیگه ‫رو دیدیم، چقدر گذشته؟
‫الان دیگه سه چهار ماهی شده.
‫- چطور مگه؟ ‫- دینا؟
‫می‌تونم باهات صحبت کنم؟
‫ببخشید.
‫چه خبر شده کوین؟
‫فکر می‌کنن... تو برده‌ی منی.
‫آره خب، عجیب نیست.
‫- قراره چیکار کنیم؟ ‫- فقط نباید جلب توجه کنیم.
‫توی این هوا، امکان نداره بتونیم خودمون ‫رو به مامانم برسونیم.
‫ما نمی‌تونیم اینجا بمونیم دینا.
‫- باید برگردیم. ‫- می‌دونم،
‫اما من نمی‌تونم کنترلش کنم.
‫اصلا حتی نمی‌دونم ‫می‌شه کنترلش کرد یا نه.
‫و هر دفعه که میام اینجا، ‫فقط یکم بیشتر موندگار می‌شم.
‫فقط یه چیزی هست که ‫باید ازش سردربیاریم.
‫فقط نزدیک بهم بمون.
‫بهشون بگو که نمی‌تونیم ‫از همدیگه جدا بشیم و بعدش...
‫- می‌تونیم بریم. ‫- ارباب فرانکلین.
‫درخواست کردن که برگردید داخل خونه.
‫اینجا هستن.
‫آقای فرانکلین با دکتر وست آشنا بشید.
‫دکتر وست هستم، ‫آشنایی باهاتون باعث افتخاره.
‫بهم خبر دادن که یک ‫مرد تنومندی
‫این نزدیکی‌ها هست،
‫و فکر کردم که شانس ‫بهمون رو آورده،
‫چون جدا کردنِ این پسرک جوان و مادرش،
‫کارمون با سه تا مرد راه میفته.
‫مارگارت شرایط رو سخت می‌کنه.
‫البته در دفاع ازشون باید بگم،
‫در تجربه‌ی من، ‫ابدا خوشایند نیست
‫که مادر خونریزیِ ‫فرزندش رو ببینه.
‫- خونریزی؟ ‫- بله.
‫ما که نمی‌دونیم چقدر توی ‫این هوا بیرون بوده.
‫باید از روفوس خون بره تا ‫از شر خونی که
‫آغشته به هرگونه تبی هست، ‫خلاص بشه.
‫به نظرم نیازی نیست.
‫منظورم اینه که زمان زیادی ‫رو اون بیرون نبوده.
‫و تو کی هستی که بخوای ‫واسم تعیین کنی چی لازمه
‫و چی لازم نیست سیاه‌سوخته؟
‫آم...
‫خدمتکارم درواقع کسیِ که پیداش کرده ‫و درمانش کرده.
‫درواقع توی درمان کردن ‫خیلی مهارت داره.
‫برای پاش یه چیز آتل مانندی ‫آماده کردن.
‫گمونم جزو اون زن‌هاییه ‫که توی هرچیزی سرک می‌کشن.
‫خب اینو بدون کلفت خانم،
‫پزشکی هنر خیلی پیچیده‌تریه
‫که مرد کوته‌ذهنت ‫بتونه اصلا درک کنه.
‫لطفی بکنید آقای فرانکلین
‫و برده‌اتون رو ساکت نگه دارید.
‫به اندازه کافی بد هست که جرئت ‫خیره شدن توی چشم‌هام رو داره.
‫حالا خانم ویلین رو ببرید.
‫باید در رو ببندید.
‫من و لوک شروع به ‫درمان پاش می‌کنیم.
‫مایلید دستانتون رو بشورید قربان؟
‫نه، نه، نه. ‫وقتی نیست.
‫بگیریدش.
‫نکن! بس کنید!
‫برید کنار، برید کنار.
‫دینا! دینا!
‫ببریدش اون طرف که ‫خفه‌خون بگیره!
‫- مارگارت آروم باش! ‫- نه! نه!
‫چیزی نیست. چیزی نیست. ‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫ثابت نگهش دارید.
‫بچه‌ام. بچه‌ام.
‫متاسفم اما ‫لطفا ثابت نگهش دارید.
‫ثابت نگهش دارید. ‫ثابت نگهش دارید.
‫قاتل! قاتل! قاتل!
‫- به من نگاه کن. ‫- مامان.
‫قورت بدید خانم ویلین.
‫قورت بدید.
‫هرچی بیشتر تکون بخوری، ‫بیشتر طول می‌کشه.
‫ببین روفوس. دستم رو بگیر. ‫محکم فشار بده.
‫درسته، درسته. ‫دستش رو نگه دار.
‫حالا تو بیا اینجا.
‫هی ثابت نگهش دارید.
‫خونه... خونه‌ـتون قشنگه.
‫قرار بود جشن بگیریم.
‫امشب؟
‫نه فردا.
‫نابود شد دیگه.
‫ضیافت کریسمس.
‫قرار بود من و روفوس ‫باهم برقصیم.
‫رقص مینوات.
‫- عید کریسمس شده؟ ‫- تقریبا.
‫می‌دونم احمقانه‌ست.
‫کی کریسمس رو جشن می‌گیره آخه؟
‫اما به نظرم ارزش داشت
‫یه اتفاق شادی‌آوری ‫این اطراف رخ بده.
‫کشیش خیلی ناامید می‌شه.
‫از حال رفت.
‫خوبه.
‫ادامه بدید.
‫می‌فهمم سپتیموس،
‫اما من اصلا به هیچ سرمایه‌ای دسترسی ندارم.
‫بهم گفتن وقتی پسره اومد دنبالتون، ‫همه‌چیز رو بهتون گفت.
‫خب ابدا حرفی نزده.
‫و باید اشاره کنم با این هوا، ‫درخواستتون واقعا خطرناک بوده.
‫باید دوبرابر ازتون دستمزد بگیرم.
‫شاید مایل به مبادله باشید.
‫هوم؟
‫می‌دونم که مرد دانش هستید،
‫و من یه برده با بیماری خاص ‫در قسمت پاهاش دارم،
‫ممکنه برای مطالعاتتون مفید باشه.
‫ادامه بده.
‫بیا.
‫تموم شد دینا؟
‫آره، تموم شده.
‫اسمم رو از کجا می‌دونی؟
‫شنیدم که اینطوری صدات می‌زد.
‫کی؟
‫اون مردی که باهاش اومدی. ‫اینجاست؟
‫آره.
‫دیدم که داشت من ‫رو از اون اتاق خالی می‌کشید،
‫و تو رو به سمت در می‌برد.
‫تو داشتی فریاد می‌زدی.
‫اربابته؟
‫نه، دوستمه.
‫- داشت بهت آسیب می‌رسوند؟ ‫- نه.
‫کِی این رو دیدی روفوس؟
‫- چطوری؟ ‫- توی سرم.
‫وقتی که داشتم می‌افتادم.
‫قراره دوباره ترکم کنی؟
‫نه. نه.
‫نام آهنگ: ‫"Fur Elise" ‫از Ludwig van Beethoven
‫خب ساباینا قرار نیست راه دوری بری. ‫فقط تا شهره.
‫و دکتر وست اطمینان دادن که
‫هروقت راحت بودی، ‫می‌تونی بیای به اینجا سر بزنی.
‫- درسته دکتر؟ ‫- همینطوره.
‫بسیارخب، حالا عجله کنید ‫قبل از اینکه جاده بسته بشه.
‫بدرود ویلین.
‫♪♪♪
‫متاسفم. امیدوارم مشکلی نداشته باشید.
‫نه.
‫به نظر خیلی حرفه‌ای میاید.
‫ممنونم.
‫ده سالی می‌شه که کسی ‫به اون پیانو دست نزده.
‫موسیقیدان هستید؟
‫بله... بله درسته.
‫یک موسیقیدان مسافر.
‫آلت موسیقیتـون کو؟
‫راهزن‌ها بردن.
‫خب...
‫بابت کمکتون متشکرم.
‫می‌دونم که صحنه‌ی جالبی نبوده.
‫و بابت درایتـتون سپاسگزارم.
‫تشریف بیارید عصرونه بخوریم.
‫- خوندن بلدی؟ ‫- آره بلدم.
‫توی محل زندگیت، این کار اشکالی نداره؟
‫نه.
‫اگه بابایی ببینه یه خدمتکار ‫داره به کتاب نگاه می‌کنه،
‫حتی اگه دارن به تصاویرش نگاه می‌کنن،
‫درست مثل کسی که دزدی کرده، ‫حسابشون رو می‌رسه.
‫خب من از باباییت دستور نمی‌گیرم.
‫- واسم می‌خونی؟ ‫- آره.
‫«نویسنده‌ی این سفرها،
‫آقای لموئل گالیور، ‫دوست قدیمی بنده‌ست.
‫همچنین از سمت مادری نسبتی
‫- باهم داریم...» ‫- چه خبره؟
‫من ازش خواستم واسم کتاب بخونه مامانی.
‫توی محل زندگیش، ‫اجازه این کار رو داره.
خوبی؟ پات درد می‌کنه؟
‫من خوبم مامانی.
‫خب ادامه بده.
‫«حدود سه سال پیش آقای گالیور،
‫که خسته بود از افراد کنجکاوی که میومدن...»
‫عزیزم گرمته؟
‫می‌خوای به کری بگم بیاد بادت بزنه؟
‫- من خوبم مامانی. ‫- گشنته عزیزم؟
‫چون عمه سارا تازه کیک درست کرده.
‫یه تیکه می‌خوری؟
‫من کیک نمی‌خوام مامانی.
‫مطمئنی؟
‫بهتره ببینی چه تزئینی کردتش.
‫می‌خوام دینا واسم کتاب بخونه. ‫فقط همین.
‫خب چرا ادامه نمی‌دی؟
‫قرار بود بخونی، پس بخون.
‫«با اینحال شنیدم که گفت ‫خونواده‌اش اهلِ...»
‫اصلا نمی‌دونم چرا دوست داری ‫بهش گوش بدی.
‫صداش شبیه وز وز مگسه‌.
‫با حرف زدنات، ‫نمی‌تونم بهش گوش بدم.
‫- عزیزم من فقط گفتم... ‫- حرفی نزن مامان.
‫برو و دست از سرم بردار.
‫- روفوس. ‫- برو!
‫چطور می‌تونی اینجوری باهام رفتار کنی؟
‫فقطم بخاطر یه سیاه‌سوخته.
‫گاهی‌وقت‌ها از دستش خسته می‌شم.
‫نگرانش نباش.
‫یکم دیگه با تیکه کیک با تزئینِ
‫عالی برمی‌گرده پیشم.
‫بخون دینا.
‫«قبل از اینکه از ردریف استعفا بده،
‫سرپرستی این پرونده‌ها رو...»
‫دینا...
‫آره، بالا طبقه پیش پسره‌ست.
‫به نظر میاد باهاش خو گرفته.
‫آره، کارش با بچه‌ها خوبه.
‫بذارید مطمئن بشیم ‫بهش رسیدگی می‌شه.
‫برای خدمتکار آقای فرانکلین
‫یه کاسه‌ی گرم از هرچیزی ‫که سارا درست کرده ببرید.
‫از نظرم شما مهمان بهتری هستید
‫تا مردی که قرار بوده این ‫وعده باهاش صرف بشه.
‫همون آقایی که چند ساعت پیش اینجا بود؟
‫چارلز برودوس.
‫موی دماغِ منه.
‫آره.
‫اتفاقا نزدیکِ ما یه زمین چهل و خورده‌ای
‫هکتار داره.
‫قراره به انگلیس برگرده،
‫و می‌خوام که قبل رفتنش ‫زمینش رو به من بفروشه
‫وگرنه با بعضی از همسایه‌هام ‫به مشکل برمی‌خورم.
‫اما این آدم عیاش ‫کاملا مبهمه برام.
‫و به نظر نمیاد ‫بتونم ارتباطی با این چنین...
‫مردکِ ضعیفی برقرار کنم.
‫مرد خونواده‌داری هستید آقای فرانکلین؟ هوم؟
‫همسرتون جایی چشم به راهتونه؟
‫نه، نه هنوز.
‫با این سنتون؟
‫خب یک شخصی...
‫قبلا یکی بود ‫اما از دنیا رفت.
‫آره.
‫با چنین درد به خصوصی آشنا هستم.
‫همسر اولم هانا.
‫به تب بلون مبتلا شده بود،
‫که پونزده سال پیش اینجا ‫شیوع پیدا کرده بود.
‫باعث مرگ پدرش و بعضی ‫از خدمتکارانم هم شده بود.
‫آره، خیلی کثیف بود.
‫آره، روزی نیست که ‫بتونم به شب برسونم
‫و اصلا بهش فکر نکنم.
‫اوهوم.
‫مثل شما، موسیقیدانِ مستعدی بود.
‫پیانویی که پیشتر نواختید، ‫مال هانا بود.
‫موسیقیشم همینطور.
‫شرمنده.
‫نه، شرمنده نباشید.
‫حالا ببینید،
‫بابت ضربه‌ای که از جانب اون راهزن‌ها
‫خوردید، واقعا آزرده خاطر شدم.
‫چاپیدن تعلقات یک شخص یک چیزه،
‫اما غارت وسیله‌ی امرار معاش یک شخص
‫واقعا چیز دیگه‌ایه.
‫نظرتون چیه پیش ما بمونید؟
‫برای یک یا دو روز دیگه.
‫پرس و جو می‌کنم شاید ‫بتونیم رد این دزدها
‫رو بزنیم و وسایلتون رو پس بگیریم.
‫به نظرم با همچین باری زیاد دور نشدن.
‫در این زمان، خودتون رو مهمان ما بدونید.
‫ممنونم.
‫«در مسیر جنوب قرار...
‫گرفته بودیم.
‫12‏ نفر از افرادمون بخاطر بیگاریِ شدید ‫و غذای مسموم مُرده بودن.
‫بقیه هم وضعیت بدی داشتن.»
‫کی کیک می‌خواد؟
‫مرخصی.
‫پس اون کسیِ که یه جورایی ‫تو رو به اینجا می‌کشونه؟
‫یه جوری می‌تونه من رو ‫قبل از اومدن به اینجا ببینه.
‫توی آشپزخونه تو رو دیده. ‫هردومون رو.
‫و من می‌تونم...
‫منم می‌تونم ببینمش، ‫انگار می‌تونم احساسش کنم.
‫می‌تونم احساس کنم ‫که چه اتفاقی داره براش میفته.
‫خب برنامه‌ـمون اینجا چیه؟
‫منظورم اینه که چند ساعت شده دینا، ‫چند ساعتی می‌شه که اینجا هستیم.
‫واقعا قراره اینجا بمونیم؟
‫نمی‌دونم دیگه باید چیکار کنم.
‫نمی‌تونم کنترلش کنم.
‫حتما یه راه حلی داره.
‫اگه راه حلی داشته باشه، ‫دست مادرمه.
‫اون تنها کسیِ که خبر داره.
‫و... و من...
‫فقط باید تا زمانیکه پیداش کنیم، ‫اینجا دووم بیاریم.
‫اینجا بودن واست چطور بوده؟
‫نمی‌تونم اصلا توصیف کنم.
‫شانسی یکم پیانو زدم.
‫یکم زمان گذشت.
‫- تو بودی؟ ‫- آره.
‫وقتی بچه بودم اینطوری ‫خودم رو سرگرم می‌کردم.
‫گرسنه نیستی؟
‫خسته‌ـم.
‫الان 6 صبح ماست.
‫عصر بخیر آقای فرانکلین.
‫عصرتون بخیر.
‫فقط می‌خواستم بیام
‫و شخصا بابت رفتارم ‫ازتون عذرخواهی کنم.
‫و ممنون از من و همینطور پسرم
‫مراقبت کردید.
‫می‌تونید متصور بشید ‫که چقدر دیدن درخطر بودن فرزندتون
‫می‌تونه سخت باشه.
‫قابلتون رو نداشت.
‫برای استراحت آماده‌ای؟
‫خوشحال می‌شم تا ‫اقامتگاهـتون همراهیت کنم.
‫ترجیح می‌دم اینجا بمونم.
‫ممنون.
‫معتقدم اربابم چنین چیزی رو می‌خواد.
‫درسته.
‫می‌تونم روی زمین بخوابم.
‫می‌فهمم آقای فرانکلین.
‫اما متاسفانه، ‫واقعا باید اصرار کنم
‫که برده‌ها توی مکان خودشون بخوابن.
‫اما نگران نباشید، ‫اتاق خیلی خوبی...
‫- براشون داریم. ‫- واقعا باید اصرار کنم.
‫اگه به هر دلیلی بهشون نیازی داشتید،
‫فقط کافیه زنگ کنار ‫تختتون رو به صدا دربیارید
‫و ایشونم می‌تونن اطاعت کنن.
‫خوابگاهشون درست بالای ‫همین اتاق شماست.
‫بیدار بمون، به محض اینکه بتونم برمی‌گردم.
‫بهتون اطمینان می‌دم، ‫تماما راحت باشه.
‫از این طرف کلفت.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫نام آهنگ: ‫"Tomorrow Never Knows" ‫از Junior Parker
‫♪ ذهنت رو خالی کن ♪
‫♪ آرام و شناور باش ♪
‫♪ در حال مُردن نیست ♪
‫♪ تموم افکارت رو کنار بذار ♪
‫♪ خودت رو تسلیم هیچ کن ♪
‫♪ داره می‌تابه ♪
‫♪ بااینحال ممکنه ببینی ♪
‫♪ معنی‌ِ نهفته درش رو ♪
‫♪ وجود داره ♪
‫♪ همه چیز و همه کس ♪
‫♪ عشق است ♪
‫♪ مشخصه ♪
‫♪ اون تنفر و جهل ♪
‫♪ برای مردگان زاری می‌کند ♪
‫♪ قابل باوره ♪
‫♪ اما به رنگ رویایت گوش کن ♪
‫♪ رفتنی نیست ♪
‫♪ پس بازی کن ♪
‫♪ تا به آخرِ ♪
‫♪این آغاز ♪