‫من از وقت ناهار خوشم میاد.
‫با اینکه نامرئی بودنم توی زندگی روزمره‌م ‫ناراحتی‌های زیادی به وجود میاره،
‫می‌تونم بدون اینکه دیده‌شم توی ‫جای مورد علاقه‌م ناهار بخورم.
‫خب حالا، امروز کجا غذا بخوریم؟
‫دیروز، توی اتاق موسیقی خوردم.
‫روز قبلش، توی آزمایشگاه علوم خوردم.
‫هوا امروز خوبه، پس شاید بیرون ‫غذا خوردن فکر خوبی باشه.
‫من یه‌طورایی از این وقت روز لذت می‌برم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫دست خودم نیست ولی حس می‌کنم ‫دارم یکمی شیطنت می‌کنم.
‫وقت ناهار مثل یه ماجراجوییِ کوچیکه.
‫توی این مدرسه جاهای زیادی برای نشستن هست.
‫جاهای خیلی زیادی برای ناهار خوردن هست.
‫گمونم امروز اینجا غذا بخورم.
‫وای، داشتم دنبالت می‌گشتم!
‫اما امروز هم...
‫کوبو-سان دوباره پیدام کرد.
‫لطفاً برای یه لحظه...
‫بذار زمان باایسته
‫از کی شروع شد؟
‫نمی‌تونم به یاد بیارم...
‫راستش اصلاً چه اهمیتی داره؟
‫«اهمیتی نداره»
‫خندیدن و یا گریه کردن
هر وقت که متوجه‌شون شدیم
یا شاید انقدر مداوم بوده که گاهی نتونستیم مخفیش کنیم
‫آماده‌؟ و وقتی چراغ عوض شد راه بیفت
درست مثل خودمون
‫هیج حرفی نیازی نیست
تا هرجایی که خودمون باشی
‫ما حتماً موفق می‌شیم
‫حتی اگه دراماتیک نبوده باشه
‫حتی اگه خسته کننده بوده باشه و منم مدام غر می‌زدم
‫من این روز رو به یاد میارم
‫کی؟ نمی‌دونم
‫من به کلمات عاشقونه نیازی ندارم
‫من فقط یه چیز می‌خوام
‫اجازه بده زمان فقط برای یه لحظه
متوقف بشه
حرفا سرازیر می‌شن
قسمت 5: روز سفید و مقصدی برای احساسات
‫کوبو-سان اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بیا با هم ناهار بخوریم!
‫ها؟
‫اما تو که همیشه با دوستات ناهار می‌خوری.
‫اوه، تاما جلسه‌ی شورا داره، ‫هازوکی هم جلسه‌ی کلوب داره.
‫که اینطور.
‫آره، درسته.
‫نمی‌خوری؟
‫اوه! آره.
‫وای!
‫شیرایشی-کون، ناهارت به نظر خوشمزه میاد!
‫رولت تخم‌مرغت و سوسیسای اختاپوسیت ‫خیلی خوشمزه به نظر میاد!
‫می...
‫می‌خوری؟
‫واقعاً، مشکلی نداری؟
‫آره.
‫باشه! پس بیا رولت‌های تخم‌مرغمونو با هم عوض کنیم.
‫ها؟ نیازی نیست.
‫بیا!
‫چیزه.
‫هومم؟ نمی‌خوری؟
‫ممنونم.
‫آه!
‫از بیخ گوشم گذشت.
‫بد شد.
‫چی؟
‫نمی‌دونم، چی به نظرت؟
‫بیا، کوبو-سان!
‫ممنونم.
‫اوممم!
‫رولت تخم مرغت خوشمزه‌ست!
‫چی شده؟
‫هیچی، خوشحالم که دوست داشتی.
‫یکی از رولتای منم امتحان کن!
‫عالیه!
‫رولت تخم مرغ کوبو-سان.
‫واقعاً خوشمزه‌ست!
‫آره!
‫من درست کردم!
‫جون من!؟
‫خب، دروغ گفتم.
‫چی شده؟
‫فهمیدم.
‫می‌خواستی دستپخت منو بخوری.
‫خب بهم می‌گفتی.
‫همچین چیزی نگفتم.
‫گمونم چاره‌ای ندارم.
‫دفعه‌ی بعدی یه چیزی درست می‌کنم برات میارم.
‫اما من همچین چیزی نخواستم.
‫پس بیا دوباره با هم غذا بخوریم، باشه؟
‫باشه، هروقت که بخوای.
‫زل!
‫کوبو-سان؟
‫اوه، اختاپوسم.
‫هی، شیرایشی-کون، چطور غذایی دوست داری؟
‫اون مهم نیست، اختاپوسم...
‫غذای مورد علاقه‌ت چیه؟
‫همبرگر فکر کنم.
‫که اینطور.
‫من خورش دوست دارم!
‫اوه، واقعاً؟
‫آره.
‫زود باش، بخور.
‫باشه.
‫امروز از همیشه گرم‌تره، نه؟
‫حالا که بهش فکر می‌کنم، این اولین ‫باریه که ناهار یه نفر دیگه رو می‌بینم.
‫آره.
‫خیلی طبیعیه.
‫من هیچ‌وقت موقع ناهار با ‫شخص دیگه‌ای غذا نخوردم.
‫خوشمزه‌ست.
‫کوبوچی، اخیراً خیلی ناز شدی.
‫ها، می‌فهمم چی می‌گی، ‫انگار داره برق می‌زنه.
‫چی؟ یهویی این از کجا در اومد.
‫کسی رو دوست داری؟
‫دوست دارم؟
‫اوه، درسته. ناگیسا عاشق شده.
عه؟ عــه؟
‫هنوز بچه‌ست بابا.
‫پس برای همین همچین واکنش بی‌حالی نشون داد.
‫برای من...
‫اولین عشقم بابام بود؟!
‫واقعاً جدی‌ام، کلاس اول که بودم می‌خواستم ‫با بابام ازدواج کنم، واقعاً چه مرگم بوده؟
‫داستان خیلی جالبیه.
‫بابات بشنون خیلی خوشحال می‌شن.
‫تو با همچین قیافه‌ای هنوز اولین ‫بوسه‌ت رو نداشتی؟
‫می‌شه من بدزدمش؟
چی؟ چی؟ چی؟
‫اوه؟
‫بگذریم، برگردیم سر بحث اصلی ناگیسا.
‫کسی هست که ازش خوشت اومده باشه، ‫یا روش کراش داشته باشی؟
‫کسی که ازش خوشم اومده باشه...
‫مثل کسی که چشمات دنبالش باشه، ‫و همه‌ش بهش فکر کنی،
‫و بخوای زیاد باهاش حرف بزنی؟
‫کی؟
‫شیرایشی-کون؟
‫شیرا....
‫همه‌ش به این فکر می‌کنم که تا ‫چه حد می‌تونه نامرئی باشه.
‫وقتی چشم ازش برمی‌دارم، توی ‫یه لحظه محو می‌شه.
‫هومم، بیشتر «خوش اومدن‌»ـه ‫تا «دوست داشتن».
‫چرا؟
‫ها؟
‫چرا یه همچین پسر داغونی؟
‫اون ورزشکار، دانش آموز افتخاری و یا جذاب نیست.
‫پس چرا؟
‫تاما، بسه.
‫شاید شیرایشی-کونی که شما می‌شناسین ‫اینطوری باشه...
‫خوشمزه‌ست.
‫اما من نسبت به شماها نقطه قوت‌های ‫بیشتری از شیرایشی-کون می‌شناسم.
‫وقتی مردم پشت سرش حرف می‌زنن، دوست ندارم.
‫منظورم این نبود!
‫می‌دونم.
‫یکمی تند گفتم.
‫خب حالا، این نقطه قوتای شیرایشی چی‌ان؟
‫چرا می‌پرسی؟
‫یهویی کنجکاو شدم.
‫رازه.
‫خیلی روش حس مالکیت داری، ‫انتظارش نمی‌رفت.
‫اصلاً اینطور نیست!
‫من که صاحبش نیستم.
‫خب پس اگه ببینی شیرایشی داره با یه دختر ‫دیگه حرف می‌زنه چه حسی بهت دست می‌ده؟
‫شیرایشی-کون...
‫با یه دختر دیگه...
‫حرف بزنه؟
‫نکنه این عشـ...
‫هیس!
‫چرا؟
‫چون اولین بارشه.
‫بیا تا وقتی خودش می‌فهمه ‫فقط حواسمون بهش باشه.
‫باشه.
‫مثل کوبوچی که روی شیرایشی حس مالکیت داره،
‫ما هم باید یکمی بیشتر از این ‫چهره‌ی نازش لذت ببریم.
‫موافقم.
زود
‫بریم خونه...
‫اوه،
شرمنده
یک
ساعت
بعد
‫بنا به دلایلی، امروز خیلی زود بیدار شدم،
‫برای همین دلم خواست اولین ‫کسی باشم که وارد کلاس می‌شه.
‫معلومه، تا حالا هیچ‌وقت اولین کسی ‫نبودم که به کلاس میاد.
‫حتی اگه اولین باشم هم کسی متوجه‌م نمی‌شه،
‫اما اگه خودمم تنها کسی باشم ‫که می‌دونه، بازم اشکالی نداره.
‫اوه.
‫اولیم.
‫بد شد.
‫من اول بودم.
‫باختم؟
‫صبح بخیر، شیرایشی-کون. زود اومدی.
‫تو هم همینطور.
‫بنا به دلایلی، می‌خواستم امروز اولین ‫کسی باشم که وارد کلاس می‌شه.
‫اوه.
‫داشتی آهنگ گوش می‌دادی؟
‫ببخشید که مزاحم شدم.
‫منو بی‌خیال.
‫تو هم می‌خوای گوش کنی؟
‫بیا یه گوشش.
‫نه، مرسی.
‫خب...
‫من که نپرسیدم تو چی می‌خوای.
‫کـ...-کوبو-سان.
‫خیلی‌خب! شیرایشی-کون یکم برو اون‌طرف‌تر.
‫بذار منم روی نصف صندلیت بشینم.
‫ها، آه...
‫خب، بیا گوش بدیم.
‫بـ-باشه.
موهبتی برای هر دوی ما
‫تموم شد.
‫چیزه، ممنون بابـ...
‫هنوز تموم نشده.
‫من از آهنگ بعدیم خوشم میاد.
‫کوبو-سان، آهنگ پخشه؟
‫نچ، هنوز شروع نشده.
‫خب، شیرایشی-کون.
یعنی؟
‫می‌خوام به آهنگی که تو دوست داری گوش بدم.
‫من هیچ آهنگ خوبی روی گوشیم ندارم ولی.
‫چطور آهنگی داری؟
‫آهنگای، مثلاً... انیمه و بازی.
‫فکر کنم هیچ کدومشون رو نمی‌شناسی.
‫شیرایشی-کون.
‫برای اینکه نمی‌شناسمشون دارم می‌پرسم.
‫پس بذار گوش بدم.
‫باشه پس...
‫این چه آهنگیه؟
‫اون مانگایی بود که اون روز بهت قرض دادم؟
‫از اون مانگا انیمه ساختن، ‫و اینم آهنگ انیمه‌ست.
‫اوه واقعاً؟ مانگاش خیلی جالب بود.
‫واقعاً؟؟ راستش دارن ازش یه فیلم هم می‌سازن، ‫خیلی براش هیجان‌زده‌م.
‫انیمه کاملاً طبق مانگا پیش می‌ره، اکشنش خیلی خوبه، ‫و انیمیشنش هم قشنگه.
‫که اینطور.
‫و این آهنگ هم وقتی پخش می‌شه که ‫شخصیت اصلی...
‫لعنتی!
‫... تموم می‌شه؟
‫عمراً نمی‌بازم!
‫چی داری می‌بینی؟
‫قسم می‌خورم نمی‌بازم!
‫یه لحظه.
‫چاره‌ای ندارم جز اینکه...
‫داری اینو می‌بینی؟
‫با این حساب... یه چیز باقی می‌مونه که هنوز امتحانش نکردم.
‫دوستام داشتن در موردش حرف می‌زدن.
‫هوممم. دوستات؟
‫این شمشیر افسانه‌ای قوی‌ترین جادو رو داره.
‫شمشیر و جادو! ضربه‌ی بحرانی.
‫تازه از حموم بیای و در حالی که داری آبجو می‌زنی ‫چهره‌ی ناز خواهرتو تماشا کنی، یه چیز دیگه‌ست.
‫آه، خیلی هیجان زده‌م.
‫هنوز مارچه.
روز سفید
‫روز سفید؟
‫دوست دارم یه هدیه در ازاش بدم،
‫اما نمی‌دونم کی بهم داده.
‫یه لحظه، راهی برای دادن بهش هست...
‫آه!
‫با اینکه عموماً معلوم نیستم.
‫افتادن یکی از راه‌های دیده شدنمه.
‫جناب! حالتون خوبه؟
‫خوبم.
‫همینو می‌برم لطفاً.
‫ها؟
‫یه هدیه‌ی جبرانی خریدم.
‫اما حالا موضوع دادنشه.
‫خیلی‌خب.
‫چیزه، کوبو-سان،
‫یه لحظه وقت داری؟
‫چی؟ عجیبه که تو مکالمه رو شروع کنی.
‫اینجا حرف زدنم مشکلی نداره،
‫اما اگه میشه بریم یه جای دیگه؟
‫خب جدی، چی شده؟
‫چیزه...
‫د-در مورد اینه.
‫شیرینی؟
‫امروز روز سفیده.
‫واقعاً؟ اوه خب.
‫آره، خب...
‫یه نفر هست که می‌خوام اینا رو بهش بدم.
‫کوبو-سان؟
‫خب، به کی می‌خوای بدی؟ ‫یه دختر توی کلاسمون؟
‫یا یه نفر از یه کلاس دیگه؟
‫نمی‌دونم.
‫ها؟
‫راستش نمی‌دونم کی بهم هدیه رو داد.
‫اما خوشمزه بود.
‫گمونم شکلات اجباری بود، اما...
‫می‌خوام حتماً در ازاش یه هدیه بدم.
‫کوبو-سان، مثل اینکه تو خبر داری کی اونو بهم داد، پس...
‫چندتا هدیه‌ی ولنتاین گرفتی؟
‫ها؟
‫یکی، اما گذاشته بودش توی نیمکتم.
‫یکی. پس یکی؟
‫باشه باشه.
‫ها، چی؟
‫کوکی ولنتاینت خوشمزه بود.
‫آ-آره.
‫نیازی نبود بریم یه جای دیگه تا اینو بهم بدی.
‫اگه توی کلاس این کار رو می‌کردیم ‫کسی متوجه نمی شد.
‫درسته.
‫اما بازم، با اینکه نامرئی‌ام،
‫دادنش توی کلاس حس عجیبی داشت.
‫نمی‌دونم چرا.
‫آها...
‫گفتی می‌خوای بری یه جای دیگه، برای همین...
‫من فکر کردم می‌خوای ازم بخوای قرار بذاریم.
‫قرا-
‫اون... اون، او... او...
‫اون، او... او... او...
‫اون... اون...
‫شوخی کردم!
‫شیرایشی-کون، بیا برگردیم.
‫اینو صحیح و سالم برات می‌رسونم.
‫مـ-ممنونم. امیدوارم دوست داشته باشه.
‫عالیه. من شیرینی دوست دارم.
‫باشه.
‫دوست داشتن کوبو-سان که مهم نیست که.
‫هوممم.
‫خیلی سر کیفه.
‫چی شده؟
‫ببخشید،
‫اگه بشه بهم بگی کی اون کوکی رو بهم داده بود...
‫کوبو ناگیسا.
‫ها؟
‫اگه...
‫اگه؟
‫از اون هدیه‌ی ولنتاین بگیری، ‫خوشحال می‌شی؟
‫کسی هست که از تو شکلات بگیره و خوشحال نشه؟
‫خب، الان کلاس شروع می‌شه، ‫دیگه برگردیم.
‫اوه!
‫کوبو-سان، سوالمو جواب ندادی.
‫حرفم همینه. اگه هنوز نفهمیدی کی داده، ‫تقصیر خودته.
‫ها، تقصیر خودم؟
‫تقصیر خودم؟
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫سایه‌ی مدرسه با رنگ قرمز تیره می‌درخشه...
‫من هنوز به آخر جوونیم نرسیدم
‫چیز خیلی کمی ازش تجربه کردم، اما به زودی همراه...
‫اون لبخندایی که بهم زدی تموم می‌شه.
‫زیباست!
‫می‌شه اسمش رو معجزه گذاشت
‫من این روزا رو، دوست دارم، دوست دارم، دوست دارم
‫اما این روزا تا ابد دووم ندارن، ‫پس سفت و محکم نگهشون داشتم.
‫چون ماها بچه‌ایم و بهارمون تازه شروع شده
‫بیا رو به جلو، جلو، جلو بریم، و هر دفعه یه قدم برداریم
‫حالا، یه باد قوی به آرومی می‌وزه
‫‫امیدوارم زمان با هم بودنمون حداقل کمی به دنیا رنگ بده
چطور بومی رو نقاشی رو می‌کنه؟ ‫چطور آینده‌ای خواهیم داشت؟
‫نمی‌دونم، اما می‌خوام باور کنم
حتماً لبخند می‌زنیم و برای هم دست تکون می‌دیم
‫درحالی که به هم می‌گیم..
‫«بعدا می‌بینمت» یکمی برای فردا هیجان زده می‌شیم
‫با گذشت سریع فصل‌ها، حرفامون تکرار می‌شن
‫لطفاً لطفاً امیدوارم که خوشحال باشیم!