‫من نسبت به بقیه حضور کمتری دارم.
‫برای همین برای مردم عادیه که وقتی منو می‌بینن، به‌جای اینکه ‫دوبار برای مطمئن شدن چک کنن، پنج‌بار چک کنن.
‫با این همه...
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫کوبو-سان تنها کسیه که منو پیدا می‌کنه.
‫زل زدن.
‫چشه الان؟
‫کوبوچی! شیرایشی رو دیدی؟
‫گفتی توی پیدا کردن شیرایشی حرف نداری، نه؟
‫نه نه؟ امروز می‌رم بازی شانسی.
‫هومم.
‫امروز ندیدمش.
‫چی؟ اما می‌خوام برای شانسم جلوش دعا کنم.
‫ببخشید که نتونستم کمکی بکنم.
‫می‌رم دنبالش بگردم.
‫یا حداقل من اینطور فکر می‌کردم که ‫کوبو-سان همیشه پیدام می‌کنه.
‫عــه.
‫کوبو-سان قطعاً منو دید.
‫زل زدن.
‫اما چرا دروغ گفت؟
‫شیرایشی-کون.
‫موهات به‌هم ریخته.
‫موهات بیرون زدن.
‫ها؟
‫گفتم شاید اگه مردم ببینن خجالت بکشی.
‫اگه من چیزی نگم، احتمالاً هیچ‌کسی نمی‌فهمه.
‫می‌رم درستش کنم.
‫بله! به سلامت!
‫اولین بار بود که با موی به‌‌هم ریخته دیدمش.
‫خیلی بامزه بود.
‫لطفاً برای یه لحظه...
‫بذار زمان باایسته
‫از کی شروع شد؟
‫نمی‌تونم به یاد بیارم...
‫راستش اصلاً چه اهمیتی داره؟
‫«اهمیتی نداره»
‫خندیدن و یا گریه کردن
هر وقت که متوجه‌شون شدیم
یا شاید انقدر مداوم بوده که گاهی نتونستیم مخفیش کنیم
‫آماده‌؟ و وقتی چراغ عوض شد راه بیفت
درست مثل خودمون
‫هیج حرفی نیازی نیست
تا هرجایی که خودمون باشی
‫ما حتماً موفق می‌شیم
‫حتی اگه دراماتیک نبوده باشه
‫حتی اگه خسته کننده بوده باشه و منم مدام غر می‌زدم
‫من این روز رو به یاد میارم
‫کی؟ نمی‌دونم
‫من به کلمات عاشقونه نیازی ندارم
‫من فقط یه چیز می‌خوام
‫اجازه بده زمان فقط برای یه لحظه
متوقف بشه
حرفا سرازیر می‌شن
‫وقتی یه‌چیزی رو میندازم و یا ‫فراموش می‌کنم یه‌ذره اوضاع سخت می‌شه.
قسمت 6: اتاق پرستاری و شخصیت اصلی
کارت دانش‌آموزی
شیرایشی جونتا
‫به‌خاطر اینکه وقتی یکی متوجه می‌شه چیزی ‫رو انداختم یا یادم رفته،
‫ها؟
‫زیاد پیش میاد که درست همون موقع منو گم کنن.
‫برای همینه که عموماً از پیش اومدن ‫همچین اتفاقی جلوگیری می‌کنم.
‫اما درست مثل اون‌موقع که کارت دانش‌آموزیم رو ‫گم کردن، گاهی تصادفاً وسایلم رو میندازم.
‫اینو انداختین.
عه؟
‫مـ-ممنونم.
‫اما اخیراً، به‌نظر میاد این روزا بیشتر از قبل دیده می‌شم.
‫اما این چه احساس عجیبیه؟
‫شاید به‌خاطر اینه که اول اون باهام حرف زد؟
‫نه این نیست.
‫انگار قبلاً یه‌نفر رو شبیه‌ش دیدم.
‫اوه، اینجا چه خبره ساکی؟
‫ها؟ تو...
‫اون...
‫کارمند کتابفروشی؟
‫آه! تو همون پسری هستی که داشت ‫مجله‌ی پورن می‌خوند.
‫منو اینطوری یادش میاد.
‫اما من نمی‌خوندمش.
‫دوباره شروع کردی! کارت دانش‌آموزیت ‫رو از ناگیسا پس گرفتی؟
‫ناگیسا؟ کارت دانش‌آموزی؟
‫چیزه، کوبو-سان گفت که خواهرش کارت دانش‌آموزیم رو پیدا کرده.
کــوبــو
‫یه‌لحظه، نکنه شما خواهرشین؟
‫بله، منم! من کوبو آکیناام، خواهر بزرگتر ناگیسا.
‫و ایشون، دختر عمومون، کوبو ساکیه.
‫مرسی که با ناگیسا دوستی.
‫آه. من شیرایشی جونتاام.
‫به ذهنم رسید که شبیه‌ن. ‫شبیه کوبوسانه.
‫ساکی دقیقاً شبیه دوران راهنمایی ناگیساست.
‫و-واقعاً؟
‫ذهنمو خوند!
‫ساکی خیلی نازه.
نه نه؟ نازه؟
‫بلــه....
‫درست مثل ناگیسا.
‫چیزه...
‫وای وای!
‫قطعاً خواهرن، هیچ شکی توش نیست.
‫ساکی، ناگیسا رو خیلی دوست داره و تحسینش می‌کنه، ‫برای همین الان گذاشته موهاش بلند شه.
‫نظرت چیه؟ اگه بذاره موهاش بلند شه بیشتر شبیه ناگیسا نمی‌شه؟
‫آره، فکر کنم.
‫راستی، این ناگیسای دوران راهنماییه.
‫عین سیبی‌ان که از وسط نصف شدن!
‫ناگی-چان خیلی نازه، خیلی خوشحال می‌شم.
‫به‌نظرت من به نازی ناگی-چان می‌شم؟
‫عه.
‫پسرجون.
‫فقط جوابش رو بده.
‫حتماً می‌شی.
‫واو، یه دختر بچه اینطور ضربه‌فنیت کرد، پسرجون.
‫با این عکس ناگیسا بهت جایزه می‌دم.
‫به عنوان یه میراث خانوادگی ازش نهایت استفاده رو ببر.
‫ها؟ آه...
‫یالا، بیا با هم پاین رد و بدل کنیم.
‫آه، دی‌ان‌ای خانواده‌ی کوبو عجب چیزیه.
‫ما برگشتیم.
‫خواهر، ساکی، خوش اومدین.
‫ناگی-چان!
‫اتفاقی به اون پسره که کارت دانش‌آموزیش رو انداخت برخوردیم، ‫شیرایشی-کون بود؟
‫چی؟
‫چی شد، کنجکاوت کردم؟
‫نخیرم.
‫شیرایشی-کون چیزی گفت؟
‫آره که گفت! مگه نه ساکی؟
‫شیرایشی-کون گفت من می‌تونم مثل تو ناز بشم.
‫واقعاً؟ عالیه.
‫آره!
‫برای ناگیسا هم عالیه.
‫ساکت شو.
‫به هم پاین هم دادیم.
‫دوباره دعوتش کن خونه‌مون.
‫ها؟ چیزه... دوباره؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫چی؟ پس تا حالا دعوتش کردی؟
‫وای خدا!
‫خواهر!
‫پس مشخصه تو و شیرایشی-کون با هم ‫خیلی صمیمی هستین.
‫ها؟
‫اوه وای!
‫چرا ساکی عصبانیه؟
‫راستی جونتا، امتحانات نهایی‌تون داره شروع می‌شه، نه؟
‫اوهوم.
‫درسات خوب پیش می‌رن؟
‫خب، بدک نیست.
‫آه.
‫اگه نمره‌هات افت کنه از ‫بازی کامپیوتری خبر نیستا.
‫ها؟
‫همگی امتحانات نهایی از هفته‌ی دیگه ‫شروع می‌شه، پس خوب درس بخونین.
‫امتحانای نهایی؟
‫بحث امتحانا شد، چون نامرئی‌ام اگه وسط ‫امتحان پاکنمو بندازم، خیلی سخت می‌شه.
‫حتی اگه دستمو بالا بیارم هم منو نمی‌بینن.
‫برای همین روزای امتحان، ‫ده‌تا پاک‌کن با خودم میارم.
‫اگه نمره‌هام بد بشن، ‫مامان بازی‌هامو جمع می‌کنه.
‫تحت هیچ شرایطی نباید اجازه‌ی ‫همچین اتفاقی رو بدم.
‫هازوکی، بهم تو درسام کمک کن.
‫چاره‌ای که ندارم.
‫امروز خیلی‌ها دارن توی کلاس درس می‌خونن.
‫درس خوندن با دوستا...
‫برای من کلاً غیرممکنه.
کتابخانه
‫عه، حتی نمی‌فهمم توی این سؤال چی رو نمی‌فهمم.
‫چیکار کنم؟ این توی امتحان‌ــ
‫نهایی!
‫ها؟
‫کوبو-سان! تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫شیرایشی-کون، توی کتابخونه آروم باش.
‫من اومدم یه کتاب پس بدم.
‫ا-اوه، باشه.
‫درس می‌خونی؟
‫ها؟ اوه آره.
‫من دیروز درس خوندم.
‫می‌تونم توی قسمتایی که نمی‌فهمی کمکت کنم.
‫ها؟
‫جدیم جدی!
‫ها!
‫یه لحظه صبر کن.
‫من الان معلمتم.
عینک؟ از کجا آوردش؟
‫با مسئول کتابخونه دوستم، از اون قرض گرفتم.
‫ذهنم رو خوند.
‫که اینطور.
‫درسته، کوبو-سان باهوشه.
‫پس اگه در مورد چیزایی که ‫نمی‌فهمم ازش بپرسم...
‫اما داریم در مورد کوبو-سان حرف می‌زنیما.
‫عه، اگه اشتباه حلش کنی چیکار کنم؟
‫یا شایدم بگه...
‫شیرایشی-کون حتی اینم نمی‌فهمی؟
‫قشنگ می‌تونم تصور کنم که ‫همچین حرفایی بهم می‌زنه.
کوبو-سان
مسخره‌ش کنه
بازی‌هاش
جمع بشن
‫ولی من واقعاً اینا رو نمی‌فهمم و اگه ‫نمره‌م کم بشه باید بازی رو ببوسم بذارم کنار.
‫نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود.
‫سؤال پنج رو نمی‌فهمم.
‫حتماً اذیتم می‌کنه.
‫سؤال پنج؟
‫بذار سؤال رو ببینم.
‫اگه این سؤال رو نمی‌فهمی، پس ‫سؤال سه و چهار رو هم...
‫آه، اشتباه حلشون کردی.
‫سؤال پنج مثل سؤال سه‌ و چهاره.
‫پس باید کاملاً این فرمول رو درک کنی تا ‫بتونی حلش کنی.
‫بیا اول بریم سراغ سؤال سه و چهار.
‫ها؟
‫چیز عجیبی گفتم؟
‫عه... چیزه، فقط...
‫فکر کردی من با گفتن حرفایی مثل «چطوری حتی نمی‌تونی ‫ این سؤال رو حل کنی؟» مسخره‌‌ت می‌کنم؟
‫نه.
‫صورتت یه چیز دیگه می‌گه ولی.
‫خب، اون واسه چیزای جدای درسه،
‫اما من هیچ‌وقت به کسی که داره همه‌ی تلاشش رو ‫می‌کنه تا چیزی رو یاد بگیره، نمی‌خندم.
‫خیلی‌خب، بریم بزنیم تو گوش سؤالا؟
‫از این جلسه‌ی آموزشی یه چیزی رو فهمیدم.
‫بله، درسته.
‫کوبو-سان کارش توی درس دادن عالیه.
‫دقیقاً مثل یه معلم واقعیه.
‫شیرایشی-کون.
‫آفرین.
‫الان قیافه‌ت خیلی جالب شده.
شیرایشی-کون فردا هم دوباره توی کتابخونه درس می‌خونی؟
‫عه... احتمالاً.
‫حله. پس بیا فردا هم دوباره با هم درس بخونیم.
‫بای بای، شیرایشی-کون.
‫ممنون بابت عینک.
‫قابلی نداشت. به‌هرحال که فیکن.
‫فردا می‌بینمت!
‫فکر کنم منم دیگه باید برم خونه.
‫با یه نفر درس خوندم. ‫فکر می‌کردم چیزیه که هیچ‌وقت تجربه‌ش نمی‌‌کنم.
‫دوباره فردا همدیگه رو می‌بینیم؟
‫یه‌ذره برای فردا هیجان‌زده‌م.
‫اما روز بعد،
‫تب کردم و مجبور شدم توی خونه بمونم.
‫این اولین باریه که نرفتم مدرسه.
‫نمی‌خوام پز بدم، اما از دوران راهنمایی به عنوان ‫ کسی که هیچ‌وقت غیبت نمی‌کنه جایزه گرفتم.
‫درسته، خب...
‫از اونجایی که نامرئی‌ام، ‫در هر حال اهمیت چندانی هم نداره.
‫احتمالاً همکلاسی‌هام تا وقتی ‫معلم نگه چیزی نمی‌فهمن.
‫اگه کسی هم متوجه بشه...
‫سرم درد می‌کنه.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫خب، کلاس تمومه.
‫اوه راستی. شیرایشی مریض شده و امروز نیومده مدرسه.
‫یه ویروس خیلی خطرناک پخش شده ‫پس همگی مراقب باشید.
‫هی شیرایشی غایبه.
‫آره.
‫من حتی متوجه نشدم.
‫خب، هیچ‌کسی متوجه اون نمی‌شه.
تو متوجه شدی کوبوچی؟
‫ها؟
‫منم تا وقتی معلم نگفت متوجه نشدم.
‫آره!
‫حتماً متوجه شده.
شیرایشی-کون
حالت چطوره؟
شیرایشی-کون
می‌تونم بیام بهت سر بزنم؟
‫چی شده ناگیسا؟
عه؟
‫کلاس تموم شده؟
‫اوه!
‫هی کوبوچی. اگه مریض شدم بیا ‫بهم سر بزن، باشه؟
‫این از کجا دراومد؟
‫اگه مریض بشم و یه دختر مثل تو نگرانم بشه و ‫بیاد ملاقاتم، قطعاً سرماخوردگیم خوب می‌شه.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫چی داری می‌گی؟ اگه مریض باشی و یهو یکی ‫سرزده بیاد خیلی رو مخه.
‫آه، درسته.
‫خب؟ ناگیسا تو نمیای؟
‫آره. شما دوتا می‌تونید بدون من برید.
‫باشه پس! فردا می‌بینمت!
‫فردا می‌بینمتون.
‫مثل اینکه تو هم داری تب می‌کنی.
‫چی، اینطور نیست!
‫چی براش بفرستم که رو مخ نباشه؟
‫«حالت خوبه؟» ولی خب حالش خوب نیست.
‫شاید امن‌ترینش «زود خوب شو» باشه.
‫و در مورد سر زدن بهش هم...
‫پس امروز قرار بود با هم درس بخونیم که...
‫خوب نیست.
فردا میای مدرسه؟
‫اینه.
کوبوسان
فردا میای مدرسه؟
‫اوه، از طرف کوبو-سانه.
امروز
کوبو-سان
فردا میای مدرسه؟
فکر کنم بتونم بیام
‫نه‌نه، بیا بازی کنیم!
‫وا، سه‌تا!
‫بازی.
‫هی، من مریضم.
‫آه، دست به تلفنم نزن.
‫دستی دستی دستی.
‫مامان! مامان!
‫دستی!
فکر کنم بتونم بیام
خوانده شد
دلم برات تنگ شده
‫لـ-لعنتی!
‫چیکار کردی سه‌تا؟
خوانده شد
‫ببخشید کار سه‌تا بود! زود روی استکیر!!
‫عجب. کار سه‌تا-کون بوده.
‫در اون صورت، منم لفتش رو جبران می‌کنم.
‫نه‌نه! نه‌نه!
‫بسه دیگه، داداشت هنوز داره استراحت می‌کنه. ‫بیا تنهاش بذاریم، سه‌تا.
‫ها؟
بدون تو تنهام
‫این...
خواهرم اون استیکر رو فرستاد
‫پس خواهرش بوده. ترسیدم.
‫حس می‌کنم دوباره تب کردم.
‫برم خونه.
آکینا
پیامک
‫چی می‌خوای خواهر.
‫سرده.
‫دیر کردم.
‫اما احتمالاً مشکلی پیش نیاد.
‫حتماً حتی متوجه نبودنم هم نشدن.
‫می‌تونستم همینطور سوسکی برم توی کلاس.
‫دیر کردی، دیر کردی!
‫اگه هم کسی متوجه نشد هم، می‌تونم تا زنگ دوم صبر کنم.
‫اوه؟
‫اوه، کوبو-سان؟
‫آه، شیرایشی-کون!
‫مثل اینکه کوبو-سان حالش خوب یست.
‫اوه!
‫آه، شرمنده! ‫سرم گیج می‌ره.
‫چیزه...
‫پس امروز غایب نبودی. خدا رو شکر.
‫عه.
‫از اونجایی که الان اینجایی، یعنی دیر کردی؟ ‫هم آره هم نه؟
‫آخ!
‫حالت خوبه؟
‫یکم تب دارم، واسه همین داشتم می‌رفتم اتاق پرستار.
‫اوه عجب.
‫اوهوم. ببخشید که نگهت داشتم.
‫با یکی برو اتاق پرستار.
‫اینطوری سرت گیج می‌ره خطرناکه.
‫همه الان دارن امتحان می‌دن، ‫برای همین وقت خوبی برای خواستن از کسی نیست.
‫هی شیرایشی-کون، تو بهتره زودی بری سر کلاس.
‫آره.
‫حال کوبو-سان اصلاً خوب نیست.
‫الان وسط امتحانن، ‫پس کسی باهاش نمی‌ره اتاق پرستاری.
‫اما نگرانم که توی پله‌ها بیفته.
‫من که از اول می‌خواستم زنگ اول رو بپیچونم.
‫و شاید هم به‌خاطر من مریض شده.
‫کوبو-سان.
‫می‌خوای من باهات بیام اتاق پرستار؟
‫اگه راه رفتن واسه‌ت سخته، به من تکیه کن...
‫عه. چیزه، بی‌خیال.
‫با من تا اتاق پرستار میای؟
‫چیز خاصی نیست.
‫ممنونم. گمونم پیشنهادت رو قبول کنم.
‫باشه.
بهداری مدرسه
‫بااجازه.
‫ها؟ پرستار نیست؟
‫اوه!
‫فعلاً، باید از کوبو-سان مراقبت کنم.
‫چیکار کنم؟ باید برم دنبال پرستار؟
‫شاید باید تبش رو بگیرم؟
‫شیرایشی-کون، ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫دستات سرده. حس خوبی داره.
‫تو گرمی.
‫چی، خوابش برد؟
‫محض رضای خدا.
‫ها؟ کسی اینجاست؟
‫بله! ما خودمون اومدیم داخل، ببخشید.
‫اصلاً اشکالی نداره.
‫یکمی تب داره، ‫برای همین خوابوندمش روی تخت.
‫آه، ممنون، بقیه‌ش با من.
‫ممنونم.
بهداری مدرسه
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
امروز حس کردم... چطور بگم؟
‫انگار که یه آدم کاملاً متفاوتم.
‫می‌دونم از من بعیده،
‫اما یه‌طورایی حس می‌کنم شخصیت اصلی‌ام.
‫سایه‌ی مدرسه با رنگ قرمز تیره می‌درخشه...
‫من هنوز به آخر جوونیم نرسیدم
‫چیز خیلی کمی ازش تجربه کردم، اما به زودی همراه...
‫اون لبخندایی که بهم زدی تموم می‌شه.
‫زیباست!
‫می‌شه اسمش رو معجزه گذاشت
‫من این روزا رو، دوست دارم، دوست دارم، دوست دارم
‫اما این روزا تا ابد دووم ندارن، ‫پس سفت و محکم نگهشون داشتم.
‫چون ماها بچه‌ایم و بهارمون تازه شروع شده
‫بیا رو به جلو، جلو، جلو بریم، و هر دفعه یه قدم برداریم
‫حالا، یه باد قوی به آرومی می‌وزه
‫‫امیدوارم زمان با هم بودنمون حداقل کمی به دنیا رنگ بده
چطور بومی رو نقاشی رو می‌کنه؟ ‫چطور آینده‌ای خواهیم داشت؟
‫نمی‌دونم، اما می‌خوام باور کنم
حتماً لبخند می‌زنیم و برای هم دست تکون می‌دیم
‫درحالی که به هم می‌گیم..
‫«بعدا می‌بینمت» یکمی برای فردا هیجان زده می‌شیم
‫با گذشت سریع فصل‌ها، حرفامون تکرار می‌شن