..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫یه بار این متن رو خوندم و یه جمله بود
‫و میگفت، "اگه حافظه‌ام رو ‫ از دست بدم، اصلا قبلا وجود داشتم؟"
‫و همیشه این جمله با من موند.
‫خاطرات ما قراره تا ابد وجود داشته باشن.
‫اون‌ها ما رو شکل میدن ‫و ما رو تبدیل به کسی که هستیم میکنن.
‫پرتاب خوبی بود پسر. پرتاب خوبی بود.
‫ایده این که من...
‫نتونم زنده‌ای که داشتم رو به یاد بیارم
‫یا همسرم رو...
‫بچه‌هام رو.
‫این احتمالا بزرگ‌ترین ترس منه.
‫و این اواخر یه سری خبر ‫بهم رسید که باعث شد
‫یه عالمه درباره این فکر کنم.
‫وقتی اولین بار شروع به پیدا کردن راه اینکه ‫ چطور برای زندگی طولانی‌تر، بهتر زندگی کنم
‫یه عالمه تست بهم دادن که انجامشون بدم...
‫- چطوری؟ ‫- ...توسط متخصص زندگی طولانی دکتر پیتر آتیا
‫- امروز چطوری؟ ‫- خوبم.
‫پس ما یه جورایی ‫یه کار میلیون دلاری روت انجام دادیم.
‫هر آزمایش خونی که یکی میتونه بده رو گرفتیم
‫و من به همه ژن‌های بدن تو ‫از هر طرف نگاه کردم.
‫در کل، نتایج آزمایشت شگفت انگیز هستن.
‫و با نگاه بیرونی به تو
‫مشخصه که چقدر از خودت مراقبت میکنی
‫اما چندتا چیز پیدا کردیم ‫که موجب نگرانی هستن.
‫درسته
‫یه سری از تست‌های ژنتیکی که انجام دادیم
‫ژن پروتئینی به نام APOE رو بررسی کرد.
‫تو یه ترکیب نادر داری که یعنی ‫دو نسخه از APOE4 داری
‫یه سری از مادرت و یه سری از پدرت.
‫و اون دقیقا یعنی چی؟
‫یعنی تو شانس بالا ابتلا به آلزایمر رو داری.
‫چقدر بیشتر؟
‫احتمالا بین هشت تا ده برابر بیشتر
‫از یه آدم با ژن معمولی.
‫آره، باشه. باشه.
‫میدونی، تو...
‫نمیدونم، مدام فکر میکنی ‫که قراره تا ابد زندگی کنی
‫مخصوصا وقتی جوون هستی و تنها زندگی میکنی.
‫و بعد یهویی بهت میگن
‫"خب شاید این چیزی باشه ‫که تو رو از پا درمیاره."
‫من گفتم "واو" یه دقیقه میخکوب شدم.
‫میدونم تصورش سخته اما...
‫باور دارم که اگه ‫ همه قدم‌های احتمالی رو برداریم
‫میتونیم احتمال تو رو ‫به اندازه بقیه کم کنیم.
‫حتما
‫در حقیقت، فکر نکنم وقتی ‫این رو بگم حرفم رو باور کنی
‫اما فکر کنم با گذشت زمان ‫بتونی این کار رو بکنی.
‫تو این ژن رو داری که ‫احتمالا یه نعمته.
‫به خاطر انگیزه‌ای که بهم میده تا...
‫آره. این امروز بهت انگیزه میده ‫تا چند قدم برداری
‫که بیشتر آدم‌های ‫هم سن تو اصلا بهش فکر نمیکنن
‫- تا اینکه به 50 و 60 سالگی میرسن. ‫- حتما. حتما.
‫بیشتر زندگیم من داشتم یه جزئیات
‫سلامتیم توجه میکردم
‫و میدیدم چطور میتونم قوی‌تر ‫و سالم‌تر و این طور چیزها باشم.
‫اما هیچوقت واقعا روی ‫سلامت ذهنیم تمرکز نکردم.
‫این خبر من رو تغییر داد.
‫ اینجا آزمایشی برای بررسی عملکرد ‫ قسمت مغزی فوقانی و برنامه ریزی وجود داره.
‫پس اول ببین من چی کار میکنم ‫بعد کارم رو تکرار کن.
‫باشه؟ بزن بریم.
‫برای همین با دکتر شارون شا، ‫متخصص مغز و اعصاب مشهور ملاقات میکنم.
‫صبر کن، صبر کن.
‫اون چی... باید دوباره ببینمش.
‫فکر کنم مثل همه من میخوام حافظه‌ام رو
‫تا جایی که میتونم حفظ کنم ‫ و نه اینکه، میدونی، یه گوشه
‫نتونم، یه جورایی، ازش استفاده کنم، میدونی.
‫آره. مشخصا تو آدم ‫خیلی سالمی هستی
‫اما بعد از 30 سالگی ذهن ما ‫شروع به، به زوال رفتن میکنه.
‫اوج ما تو جوونی یا تو بیست سالگیه.
‫پس باید تا جایی که میتونیم ‫ اون رو تقویت و حفظ کنیم.
‫نمیتونی بگی، "باشه، ‫تو 60 سالگی رو ذهنم تمرکز میکنم."
‫آره آره.
‫چون بیماری آلزایمر و بقیه چیزها
‫15 تا 20 سال قبل از شروع علائم ‫توسعه پیدا میکنن.
‫من خیلی خوب غذا میخورم. ‫یه عالمه ورزش میکنم.
‫دیگه چی کار میتونم بکنم ‫که سلامت ذهنیم رو بهبود بدم؟
‫درست مثل تمرین دادن بدنت...
‫آره
‫...باید برای کار روی ذهنت وقت بذاری.
‫چالش‌های جدید میتونن ‫ارتباطات عصبی رو تحریک کنن
‫تا چیزی که ما بهش میگیم ‫"انعطاف پذیری عصبی" رو گسترش بدن
‫و این واقعا میتونه ‫ عملکر شناختی رو افزایش بده.
‫پس بیا یه چیز جدید بهت بدیم.
‫بیا بهت چیزی بدیم که توش ‫واقعا میتونی ذهنت رو به چالش بکشی.
‫برای مراقبت از خاطراتش
‫میخوام کریس از زندگی عادیش دور بشه...
‫تکنولوژی رو دور بندازه
‫و بره به طبیعت وحشی.
‫خیلی دیدنیه، نه؟
‫درست اونجا، یه تصویر ذهنی بگیر.
‫بدون اینکه چیزی حواسش رو پرت کنه، ‫بدون گوشی، بدون جی پی اس
‫کریس قراره خودش رو غرق محیط اطرافش کنه
‫و راهش به بیرون رو فقط با استفاده از مغزش
‫پیدا کنه.
‫پسر، گم شدن اون بیرون خیلی راحته.
‫خب خوشحالم که اینجایی ‫چون من هیچی نمیدونم.
‫از همین الان گم شدم.
‫و به خاطر تماس اجتماعی ‫برای عملکرد شناختی خیلی مهمه که
‫که دوستش، هنرمند اوتیس هوپ کری، ‫قراره همراهش بره.
‫به نظر اردوگاه خیلی خوبی
‫پایین آبشار اون پایینه.
‫پس نکته خوبی ‫برای حفظ کردنه.
‫اونجا قراره سفرمون رو تموم کنیم.
‫- درست همون جا؟ ‫- آره
‫چطوری قراره بریم اون بالا؟
‫به این چالش یه عنوان یه بوت کمپ ‫برای ذهن نگاه کن
‫یه راهی برای کریس برای شروع یه روال همیشگی
‫برای حفظ سلامت ذهنیش.
‫من به شما خوش آمد میگم. ورودتون رو ‫به سرزمین دانگهوتی، سرزمین آنایوان
‫و سرزمین گومباینگگیر خوش آمد میگم.
‫این یه سرزمین مشترک بین سه قبیله ست.
‫این سرزمین اجدادی دوست من اوتیسه.
‫سال‌ها به این فکر میکردیم که ‫یه سفر برای کشفش بریم.
‫پس وقتی شارون پیشنهاد یه ماجراجویی ‫تو طبیعت وحشی رو داد
‫میدونستم که این بهترین مکانه.
‫چیزی که اینجا رو ‫ به طور مخصوص مناسب سفر ما میکنه
‫اینه که این قسمت دنیا، منظره ‫و حافظه باهمدیگه ترکیب شدن.
‫جسم، ذهن و روحیه.
‫من اوتیس هوپ کری هستم.
‫من از قوم گومباینگگیر و ‫بونجالونگ هستم.
‫مردم بومی بیشتر از 600 هزار ساله ‫که تو استرالیا هستن.
‫پس ما ارتباط طولانی‌ای با مادر زمین داریم.
‫تو فرهنگ اقوام، اول از همه به این ‫باور داریم که سنگ‌ها
‫آب، باد و آسمان حافظه دارن.
‫پس اگه بشینیم و گوش بدیم میتونیم ‫ صدای صحبت اجدادمون باهامون رو بشنویم.
‫امیدواریم که تو سفرمون
‫به سرزمینمون که باهاتون ‫صحبت میکنه گوش بدید.
‫صدای دنیا رو با گوش خودتون بشنوید
‫نه با گوش دیگران.
‫این دنیا رو با چشم خودتون ببینید
‫نه با چشم دیگران.
‫در حالی که اجدادمون اجازه ‫قدم برداشتن تو سرزمین رو بهمون میدن
‫یکیشون میگه
‫"با گوش خودتون گوش بدید...
‫و با چشم خودتون ببینید."
‫"با کسی که هستید رو راست باشید."
‫و اون واقعا واقعا درونم تاثیر گذار بود ‫و با چیزی صحبت کرد که...
‫...خیلی تو اعماقم بود. ‫خیلی قشنگه.
‫تو دو روز بعد
‫کریس و اوتیس باید راهشون رو
‫بین هزاران هکتار طبیعت وحشی پیدا کنن.
‫باشه. پس از اینجا شروع میکنیم
‫و بعد میریم این طرف، باشه؟
‫اما چالش ذهنی از قبل شروع شده بود
‫با طراحی مسیر ‫و این که باید حفظش میکردن.
‫و بعد از این خط الراس عبور میکنیم، نه؟
‫آره
‫اول به سمت شمال میرن ‫یه جایی که ترکیب فضای باز و جنگله.
‫از بالای آبشار به اینجا میایم ‫و از این رودخونه رد میشیم
‫و بعد از اینجا چه مسیری رو میریم؟
‫وقتی به این رودخونه برسیم ‫مسیر رو تغییر میدیم.
‫بعد باید به سمت پایین بریم.
‫باید رودخونه‌ای رو پیدا کنن
‫که شامل یه سری آبشاره
‫که اون‌ها رو به جایی میبره
‫که ممکنه برای شب ‫اردوگاه خوبی باشه.
‫پس راهپیمایی روز دوم از کمپ... ‫به سمت شمال میریم.
‫- تونجا یه عکس داری نه؟ ‫- از اینجا مسیری هست؟
‫- یا مجبوریم... ‫- نه
‫باید مسیر خودمون رو بریم.
‫بلاخره با یه صعود تند به سمت مقصدشون ‫به راه افتادن
‫رایترز لوک اوت.
‫باشه، پس اونجا یه مسیر هست. ‫پس جنگل، خط الراس، آبشار
‫جنگل، خط الراس، آبشار.
‫بعد از آبشار به سمت فضای باز میریم...
‫و مطمئنم که خودمون رو گم میکنم.
‫خوبه. خب، خوشحالم که اینجایی.
‫اما قبل از رفتن کریس و اوتیس ‫یه چیز دیگه هم هست.
‫گوشی‌هاتون رو بدید من.
‫باشه، بفرما.
‫ممنونم. ممنونم. همه‌اش همین بود؟
‫- خودشه. همه‌اش همینه. ‫- همه‌شونه.
‫یکی دیگه هم هست. این.
‫پس این برای کی سخت‌تره؟
‫احتمالا اوتیس.
‫اون خیلی از گوشیش استفاده میکنه...
‫قراره خیلی بهش سخت بگذره ‫مگه نه رفیق؟
‫موفق باشید.
‫بارون قراره بباره.
‫فکر میکنی داریم مسیر درست رو میریم؟
‫فقط به راه رفتن ادامه بده. ‫وقتی گم شدی این بهترین کاره، نه؟
‫حالا که خورشید کاملا محو شده ‫یه کم چالش برانگیزتره.
‫خب، اگه اطرافت رو نگاه کنی ‫روشن‌ترین قسمت آسمون کجاست؟
‫اونجاست
‫یا خورشیده یا یه سفینه فضایی. ‫داره میره به سمت خورشید.
‫پس، شمال، غرب. ‫ما میخوایم این مسیر رو بریم.
‫آره، فکر کنم.
‫بیا انجامش بدیم رفیق.
‫یه دلیل خاص برای اینکه چرا کریس و اوتیس رو
‫بدون چیزی که ‫ به مسیریابیشون کمک کنه ول کردم.
‫پس نظر تو چیه؟
‫رودخونه اینجاست؟ ‫به نظر میرسه.
‫آره، فکر کنم از این طرف.
‫فرایند پیدا کردن راه درست برای رفتن
‫یکی از سخت‌ترین کارهاییه ‫که مغز ما میتونه انجام بده.
‫از خط الراس بالا برید، آب، ‫ نهر، آبشار رو دنبال کنید، به چپ بپیچید.
‫آره، این خوبه.
‫و به بخشی از مغز متکیه که برای پردازش
‫دنیای اطراف ما خیلی مهمه.
‫به اون هیپوکمپس میگن ‫مرکز حافظه مغز.
‫هیپوکمپس یه ساختار کوچیک ‫به شکل اسب دریاییه
‫تو هم قسمت چپ ‫ و هم قسمت راست مغزمون قرار داره.
‫بهش به عنوان نقشه‌ای فکر کنید ‫که همه خاطرات ما اونجا ذخیره شدن
‫و اینکه چطور میتونیم ‫ بهشون دسترسی پیدا کنیم.
‫وقتی پیر میشیم هیپوکمپس ‫کوچیک میشه و این یکی از اولین نقاطیه
‫که بیماره آلزایمر اون رو هدف قرار میده.
‫اما وقتی اون رو با فعالیت‌هایی ‫مثل مسیریابی تحریک میکنیم
‫بزرگ‌تر و سالم‌تر ميشه ‫و اتصالات جديدی به وجود میان
‫و سلول‌های مغزی بیشتری بهش اضافه میشه.
‫و دانشمندان فکر میکنن هر چه قدر ‫هیپوکمپس ما قوی‌تر باشه
‫شانس ما برای مقاومت برابر آسیب‌های شناختی ‫ که با افزایش سن به وجود میان، بیشتره.
‫حذف جی پی اس ‫و تنهایی مسیریابی کردن
‫چیزیه که کریس به سادگی ‫میتونه روزانه روش کار کنه.
‫این یه راه ساده و موثر ‫برای فعال نگه‌داشتن مغزشه
‫که به قوی و منعطف موندنش کمک میکنه.
‫باشه، پس احتمالا نزدیک ظهره.
‫آره، فکر کنم.
‫شمال، شرق، جنوب، غرب.
‫پس اون شماله، ‫پس ما باید این طرفی بریم.
‫اینم از رودخونه.
‫آره
‫حس میکنم داریم به جایی که ‫باید بریم نزدیک‌تر میشیم.
‫خدایا. ماسه روان.
‫شبیه اون صحنه داستان بی‌پایانه
‫باتلاق‌های غم.
‫داستان بی‌پایان رو یادته؟
‫- نه ‫- داستان بی‌پایان. تا حالا ندیدمش.
‫- نه فکر نکنم. ‫- اوتیس
‫وقتی داشتم بزرگ میشدم ‫نمیتونستم زیاد تلوزیون نگاه کنم.
‫اون تلوزیون‌های قدیمی که ‫مجبور بودی آنتن رو جا به جا کنی رو یادته؟
‫- آره ‫- ما یکی از اون‌ها داشتیم.
‫آره، انگار... ‫درباره تکون دادن آنتن نیست
‫درباره ایستادن تو قسمت درست اتاق بود.
‫آره، و اینکه...
‫آره. "اونجا نشین بابا."
‫- "باعث میشیم تلوزیون خراب بشه." ‫- آره
‫یه چیز خیلی نوستالژیکی ‫درباره اینکه تو طبیعت هستم وجود داره...
‫دور از شهرها و شهرستان‌ها و تمدن.
‫و وقتی به خاطرات اولیه‌ام فکر میکنم
‫اون‌هایی که من رو تبدیل به کسی که ‫هستم کرده، اون‌ها لحظاتی هستن که
‫میخوام تا ابد نگه‌شون دارم.
‫من تو قلمرو شمالی بزرگ شدم ‫درست وسط ناکجا آباد
‫چهار و نیم ساعت تا نزدیک‌ترین شهر
‫و من کفش نداشتم ‫چون هوا خیلی گرم بود.
‫و اساسا تمام وقت بیرون بودیم.
‫یکی از اولین خاطراتم...
‫خیلی جوون بودم. ‫احتمالا چهار سالم بود.
‫یادمه
‫پدرم داشت میرفت ‫یکی رو از فرودگاه بیاره
‫که اساسا فقط یه نوار خاکی ‫وسط یه جای دور افتاده بود.
‫و من رفتم بیرون دنبالش، ‫و فقط به راه رفتن ادامه دادم.
‫گرمای خشک و شکننده رو یادمه.
‫غبار قرمز که وارد همه چیز میشه
‫پوستت، موهات، لباس‌هات.
‫و حسی که پاهام داشتن ‫انگار داشتن میسوختن.
‫داشتم گریه میکردم. ‫نمیدونستم بابام کجاست.
‫اما یهویی از یه تپه اومد.
‫معلوم بود که حسابی وحشت کرده ‫و نمیدونست که وسط یه جای دور افتاده
‫دارم چی کار میکنم، ‫دور خودم میچرخم.
‫اون موقع واقعا نمیدونستم چه خبره
‫یا نگران چیه.
‫اما حس گرما و ایمنی ‫که تو بغل اون داشتم رو یادمه.
‫- مستقیم بالا؟ ‫- آره
‫مثل استیر مستر 2000 میمونه.
‫- تشنه‌ای؟ ‫- آره
‫- باهات یه چیزی مینوشم. ‫- آره
‫خیلی قشنگه.
‫معمولا ازش عکس میگیری و...
‫گوش نمیدی و...
‫از دوربین گوشی بهش نگاه میکنی.
‫آره
‫خوبه که اینجا باشی ‫و حواست پرت نشه.
‫فقط اینکه چطوری همه ‫احساساتت تیز شدن.
‫همه بوها، هر چیزی که دست میزنی، صداش.
‫جای تعجب نداره که ‫کریس هوشیارتره.
‫مغز ما تو طبیعت تکامل پیدا کرده
‫و مطالعاتی هست که نشون میده
‫که چرا انقدر طبیعت برامون با طراوته.
‫تحقیقات نشون میده که ‫وقتی ما تو تنظیمات شهری هستیم
‫همه الگوهای بصری ساخت بشر...
‫...صدا دارن هستن و باعث حواس پرتی هستن
‫و انرژی زیادی برای قسمت‌های ‫پردازشی مغز صرف میکنیم.
‫که یعنی حافظه
‫حل مسئله و تمرکز، همه ضربه میخورن.
‫اما دانشمندان فکر میکنن که ‫مغز ما تو صداها و منظار طبیعت
‫انرژی کمتری صرف پردازش میکنه.
‫به جای بارگذاری بیش از حد
‫توانایی‌های شناختیمون ‫کاملا بازیابی میشن.
‫و همه‌اش این نیست.
‫وقت گذروندن تو طبیعت، استرس رو هم کم میکنه
‫که برای خطر آلزایمر ما ‫و طول عمر خوبه.
‫در واقع، فقط بیست دقیقه پیاده روی تو پارک
‫بدون چک کردن گوشی
‫نشون میده که به طرز قابل توجهی
‫هورمون استرس کورتیزول رو کم میکنه.
‫- مطمئنی نمیخوای جلو بری؟ ‫- من جلو میرم. بیخیال.
‫چطوره من برم؟ چون اگه من لیز بخورم ‫مسئله بزرگی نیست.
‫چرا هست. من مجبور میشم ‫حملت کنم. مشکل بزرگیه.
‫دارم همین رو میگم. ‫تو قوی‌تر از منی.
‫اوتیس آدم فوق‌العاده‌ایه.
‫خیلی شوخ طبعه. ‫آدم خیلی مهربونیه.
‫اوتیس
‫- کمکم کن. ‫- ولی خیلی خوب افتادی.
‫باید بگم.
‫و هنرمند شگفت انگیزی هم هست.
‫همه کارهات از دید پرنده‌هاست، نه؟
‫آره، بیشترشون. آره.
‫بیشتر توپوگرافیه ‫فکر کنم میشه این رو بگی.
‫از نمادهای سنتی زیادی استفاده میکنم ‫اما من...
‫یه جورایی نرم‌ترشون میکنه، ‫اون‌ها رو رساتر میکنه.
‫در ضمن یاداوری اینکه از کجا اومدن ‫معنی واقعیشون چیه.
‫من از هنر سنتی استفاده میکنم ‫که هزاران هزار سال قدمتشه
‫و مدرنش میکنم.
‫فقط سعی میکنم یه جهت جدید ‫به چیزهای قدیمی بدم.
‫هر خط، هر نقطه تو کار من...
‫درست مثل هر سنگ، هر رودخونه، هر درخته
‫اون یه حافظه ست.
‫فکر کنم وقتی کریس بزرگ میشد ‫جایی که اون بزرگ میشد
‫جامعه بومی بزرگی وجود داشت ‫پس برای همین نقاشی‌های من رو درک میکنه.
‫و فکر کنم این دلیل بزرگ اینه که ‫چرا انقدر خوب باهمدیگه کنار میایم.
‫باید قایق میاوردیم.
‫تخته موج سواری بهتر بود.
‫وقت گذروندن با بقیه ‫برای ذهن ما خوبه.
‫ما حیوون‌های اجتماعی هستیم ‫و وقت گذروندن با بقیه ما رو تشویق میکنه
‫چیزهای جدید یاد بگیریم، ایده‌های ‫جدید بگیریم، یا دیدمون به دنیا رو عوض کنیم.
‫اما وقتی منزوی هستیم احتمالا ‫دچار شدن به زوال عقلی
‫پنجاه درصد بیشتره.
‫پس از همه چیزهایی که میدونیم ‫میتونه طول عمر ما رو زیاد کنه
‫شاید آدم‌های اطرافمون ‫از همه چیز مهم‌تر باشن.
‫باشه، پس همچنان این طرفی بریم
‫باید به اون اردوگاه برسیم. آره.
‫آره. اردوگاه پایین آبشاره.
‫پس ما بالای آبشاریم
‫و اوتیس جایی که میتونیم ‫اردو بزنیم رو نشونمون میده.
‫و من نمیتونم هیچ راهی به پایین ببینم. ‫اون هم نمیتونه.
‫پس فقط یه راه حل هست.
‫اوه پسر.
‫حالا حس میکنی زنده‌ای.
‫خب این قطعا ذهن من رو باز کرد.
‫و باعث میشه فکر کنم
‫"امیدوارم وقتی پیر شدم هم ‫بتونم غواصی کنم."
‫از وقتی که نتیجه آزمایشم اومده ‫دارم خیلی درباره پیر شدن
‫و این که زندگیم ممکنه چه شکلی باشه ‫فکر میکنم.
‫شاید خبر اینکه من ‫ ریسک بالاتری برای آلزایمر دارم
‫نباید باعث تعجبم میشد.
‫پدر بزرگ، آره، اون آلزایمر داره.
‫و...
‫اون... آره. حافظه‌اش داره بدتر میشه ‫و چند سال اخیر
‫سخت شده چون وقتی حالش خوب میشه، ‫خیلی نگران میشه
‫چون متوجه میشه که مردم کی هستن و چرا... ‫اون کجاست؟
‫میدونی، پس این... دلهره آور و ترسناکه.
‫زنده‌ترین خاطرم از اون وقتیه که ‫باهمدیگه تو گاراژ نشسته بودیم.
‫و اون داشت کمکمون میکرد ‫با چوب یه سری چیز بسازیم.
‫برامون شمشیر ساخت.
‫چندتا، میدونی، اسلحه ‫کوچیک و الکی.
‫و یادمه وقتی ما حسابی داشتیم شلوغ کاری ‫همه چیز رو میزدیم و میشکستیم
‫اون خیلی صبور بود.
‫من همچین خاطرات قشنگی دارم که ‫براشون خیلی شکرگزارم...
‫یا فقط برای این آدم بخشنده و مهربون.
‫اون مرد قشنگیه.
‫پس، پدر بزرگت... ‫اون آلزایمر داشت.
‫آره. اون نمیدونست ما کی هستیم، میدونی
‫نوه‌هاش، اما بچه‌های ‫خودش رو هم نمیشناخت، میدونی.
‫فراموش میکرد. و...
‫آره. ناراحت کننده ست.
‫نگرانت میکنه که ممکنه تو... ‫ممکنه مثل اون بشی؟
‫مثل بیشتر چیزهایی که تو رو میترسونه، ‫یا تو رو ناامیدت میکنه
‫یا بهت انگیزه میده که شکستشون بدی ‫یا هر کاری که میتونی بکنی
‫میدونی، برای شکست دادن اون احتمالات، ‫ فکر کنم. این درباره همونه، مگه نه؟
‫درباره اینکه... تا جایی ‫ که میتونم جلوش رو بگیرم
‫تا سلامت ذهنیم رو تضمین کنم.
‫همه‌اش یه انرژی مثبت داره انگار که
‫"باید چندتا ایمیل رو جواب بدم؟" ‫میدونی.
‫"قراره از فیلمم چه نقدی بکنن
‫دوباره قراره کار کنم؟"
‫پیاده روی امروز خستمون کرد
‫پس تصمیم گرفتیم شب رو تموم کنیم.
‫اما مهم نیست که چقدر خسته بودم
‫پایان دادن همیشه سخته.
‫و خواب یکی از اصلی‌ترین چیزهایی بود
‫که وقتی نتیجه‌ام رو گرفتم ‫دکتر پیتر آتیا روش تمرکز کرده بود.
‫پس کریس، درباره خوابت بهم بگو.
‫به نظرت خوابت خوبه؟ یه...
‫نه، خوابم خیلی خوب نیست. ‫شب خیلی از خواب میپرم.
‫این رو از سن خیلی کم هم به یاد دارم. ‫اما آره، مامانم الان درباره‌اش صحبت میکنه.
‫یه چیزی درباره خواب شب وجود داره که
‫همه نگرانی‌هام رو تشدید میکنه ‫اگه حس گناه کنم درباره چیزی
‫اگه حس کنم کار اشتباهی کردم ‫یا نگران چیزی باشم.
‫و اون هنوز، میدونی
‫هنوز اونجاست.
‫خیلی چیزهایی که به عنوان ‫محدودیتت تو خواب توصیف کردی
‫به ناظر ناشی از چیزیه که ‫ما بهش میگیم "ذهن میمون" که همه‌مون داریم.
‫یه نوع اختلال روانی، نشخوار افکار.
‫خواب یه فعالیت انفعالی نیست.
‫درباره بی‌هوش بودن نیست.
‫در واقع یه زمان فعاله که ‫توش مغز التیام پیدا میکنه.
‫و درمورد تو کریس، ‫به خاطر ریسک بالات
‫باید خواب رو جدی بگیری.
‫میدونیم که حتی یه شب خواب بد
‫منجر به تجمع سموم تو مغز میشه
‫که احتمالا ابتلا افراد ‫ به آلزایمر رو زیاد میکنه.
‫پس خواب تو کوتاه مدت ‫قدرت ترمیم قابل توجی داره
‫و مقابل بیماری‌های مزمن ‫مراقبت زیادی داره.
‫این طوری کار میکنه. وقتی ما خوابیم، ‫زباله‌هایی که در طول روز جمع میشن
‫توسط یه جور خدمات دفع زباله به اسم
‫سیستم گلیمفاتیک جمع میشن.
‫اما وقتی پیر میشیم ‫و مخصوصا وقتی درست نمیخوابیم
‫این سیستم پاکسازی درست کار نمیکنه.
‫ضایعات مضر سریع‌تر از ‫پاک شدن زباله‌ها جمع میشن.
‫کار رو خراب میکنن
‫التهاب ایجاد میکنن و به طور بالقوه ‫به آلزایمر میرسن.
‫کارهای زیادی هست که ‫کریس میتونه الان انجام بده
‫تا مقدار و کیفیت خوابش رو زیاد کنه.
‫ساختن عادت‌های ساده
‫مثل خوابیدن و بیدار شدن ‫تو یه سری ساعت ثابت
‫کم کردن استرس قبل از خواب
‫و چک نکردن ایمیل و شبکه‌های اجتماعی.
‫وقتی تو جنگل اردو زده ‫این کار راحتیه.
‫اما امیدواریم وقتی برمیگرده خونه ‫این تغییرات رو اعمال کنه
‫تا از نظر سلامت شناختی ‫تو آینده فایده‌اش رو ببینه.
‫و یه رژیم خواب سالم تنها چیزی نیست
‫که کریس باید تمرینش کنه.
‫خوبه
‫در واقعا خیلی از عادت‌هایی ‫ که الان پیدا کرده
‫میتونی جلو بیماری‌های مغزی رو ‫تو آینده بگیره.
‫همینه
‫با روزه گرفتن و خوردن یه رژیم غذایی ‫سرشار از سبزیجات و ماهی
‫داره با پیری سلولی‌ای که ‫به آلزایمر کمک میکنه مبارزه میکنه.
‫نمیدونم بخندم یا گریه کنم.
‫قدم برداشتن برای کم کردن استرسش
‫به مراقبت از ذهنش هم کمک میکنه.
‫و قرار دادن بدنش در معرض دمای شدید
‫ثابت کرده که احتمالا آلزایمر رو کم میکنه.
‫دیشب چطور خوابیدی؟ ‫خیلی خیس بود.
‫با منظره آبشار اون پشت خوب بود.
‫- صدای آبشار باعث شد خوابم ببره. ‫- آره
‫پس این روز دومه و بعد از یه خواب خوب
‫حس تازگی داشتم.
‫میدونم که فقط یه شب دور از ‫گوشی و ایمیل‌هام بودم
‫اما همین الان هم ذهنم حس پاک‌تر
‫و آروم‌تری داره.
‫و برای چیزی که قراره ‫ از راه برسه هیجان زده‌ام.
‫میدونی امروز قراره کدوم جهت رو بریم؟
‫به شمال غربی ادامه بدیم؟
‫خورشید هنوز درنیومده؟
‫فکر کنم خورشید یه کم بعد دربیاد.
‫امیدوارم برای مراسم ‫به موقع به رایتز لوک اوت برسیم.
‫پس جایی که داریم میریم، رایتز لوک اوت
‫جای خیلی خاصی برای ‫آدم‌های بومی این منطقه ست
‫جایی که تو گذشته، ‫قوم‌های مختلف دور همدیگه جمع میشدن.
‫مراسم دقیقا چیه؟ ‫توقع داریم چه اتفاقی بیوفته؟
‫خب، قراره قومیت‌ها باهمدیگه دیدار کنن
‫و قراره برقصیم و ‫این درباره به اشتراک گذاشتن خرده
‫- و قدردانی از این سرزمین کنار همدیگه. ‫- آره
‫درباره اینه که به یه چیزی ‫بیرون از خودت متصل شی.
‫حتما، صد درصد. ‫100 ساله که مراسمی
‫این بالا نبوده، ‫پس قراره واقعا خاص باشه
‫و قراره حسابی قدرتمند باشه و...
‫تو رو شارژ معنوی کنه.
‫داره شیبش تندتر میشه.
‫لوازم صخره نوردیت رو آوردی؟
‫یه امتحانی میکنم.
‫روز دوم کوهنوردی، ‫چالش‌های متفاوتی برای کریس داره.
‫برای رسیدن به رایتز لوک اوت
‫اون و اوتیس باید از کوه بالا برن.
‫شاید اون رو یه ورزش ‫برای جسم در نظر بگیری
‫ولی همون قدر برای ذهن هم ورزشه.
‫یه کم شبیه بز کوهی میمونی پسر.
‫آره
‫همه اون باشگاه رفتن‌ها. ‫میتونی من رو ببری بالا.
‫وقتی ورزش میکنیم
‫بدنمون ماده شیمیایی‌ای ترشح میکنه ‫که مثل کود برای مغز عمل میکنه.
‫نورون‌ها رو تشویق میکنه که ‫رشد کنن و سالم بمونن.
‫- داریم نزدیک میشیم. ‫- داریم میرسیم.
‫و از مطالعات زیادی فهمیدیم که ‫ورزش منظم تو میان سالگی
‫شانس آلزایمر گرفتنمون رو
‫تا 50 درصد کم میکنه.
‫و ورزش همراه با یه چالش شناختی
‫ثابت شده که یه وسیله قدرتمند
‫برای مبارزه با زوال عقلیه.
‫حتی وقتی پیر میشیم.
‫مادرم پنج سال پیش فوت شد
‫و متاسفانه از زوال عقلی رنج میبرد.
‫و بله، پشت ذهنم ‫با من زندگی میکنه
‫خدای بزرگ، قراره اتفاق بیوفته
‫یا شاید این بلا سر من بیاد.
‫یک، دو، سه، چهار.
‫هر هفته گوردون هفتاد ساله
‫به یه کلاس محلی میره.
‫بعضی وقت‌ها به اندازه ‫30 سالگیم حس خوبی ندارم.
‫اما اکثرا
‫رو فرم خوبی هستم.
‫اما این یه کلاس رقص معمولی نیست.
‫این یه مطالعه علمیه.
‫هدفش اینه که آیا ورزشی مثل رقصیدن
‫از ورزش معمولی برای ‫پیری مغز بهتر هست یا نه.
‫رقص یادگیری حرکات پیچیده ست.
‫مثل نشستن رو دوچرخه و ‫تکرار یه حرکت نیست.
‫پس فکر میکنیم که رقصیدن یه ‫راه بهتر برای بهبود عملکرد مغزه
‫چون شامل ترکیب چالش شناختی و فیزیکیه.
‫دانشمندان کشف کردن
‫که ذهن ما ظرفیت رشد و توسعه
‫ارتباطات جدید رو ‫حتی تو بزرگسالی داره.
‫من موش آزمایشگاهی‌ام.
‫پس نوگر و تیمش
‫میخوان بدونن چقدر برنامه رقص برای تحریک
‫رشد اون موثره.
‫دنبال نشونه‌های تغییر مثبت
‫تو اون ناحیه از مغز ‫که برای حافظه حیاتیه هستن.
‫لطفا قسمت جلویی هیپوکمپس رو نشونم بده.
‫صبر کن
‫میتونی اینجا یه رشد رو ببینی.
‫واقعا خوب به نظر میاد.
‫خیلی راحت شدیم چون نتایجمون نشون دادن
‫که رقصیدن پتانسیل شگفت انگیزی
‫روی بهبود عملکرد و ساختار مغز داره.
‫و واقعا امیدواریم که رقصیدن بتونه در آینده
‫جلو زوال عقلی رو بگیره.
‫فقط نتایج گوردون نیستن که ‫تاثیر گذار هستن.
‫گروه رقص رشد بیشتری تو هیپوکمپس نشون داد
‫در مقایسه با اون‌هایی که ‫یه ورزش معمولی انجام میدن.
‫خب، نتایج تاثیر خوبی روی من گذاشتن.
‫پس میزنم به پشت خودم و
‫به خودم میگم "آفرین"
‫چند ساعته که داریم ‫کوهنوردی میکنیم و بالاخره
‫رایتز لوک اوت رو نزدیک خودمون حس میکنیم.
‫- درست همین بالا؟ ‫- آره
‫جای درسته؟
‫- آفرین رفیق. ‫- کارت خوب بود.
‫کارت خوب بود.
‫از پسش بر اومدیم.
‫و بدون گوشی، جی پی اس یا حتی نقشه.
‫فقط تنها چیزی که مردم برای هزاران سال برای ‫ جهت یابی تو این سیاره ازش استفاده کردن.
‫ذهنمون
‫از اونجا شروع کردیم.
‫- راه درازیه. ‫- راه درازیه.
‫دیدنت رو عوض میکنه، نه؟
‫وقتی میبینم که من و اوتیس چقدر راه اومدیم
‫قشنگی منظره
‫به چیزی که ریش سفیدها ‫قبل از حرکتمون بهمون گفتن فکر میکنم.
‫"با گوش‌های خودت گوش بده
‫و با چشم‌های خودت ببین."
‫و حالا کاملا با عقل جور درمیاد.
‫اگه سر و صدا رو قطع کنیم ‫و واقعا با طبیعت هماهنگ بشیم
‫بهتر زندگی میکنیم.
‫دو روز طولانی‌ای بوده
‫اما برای مراسم رسیدیم
‫دور هم جمع شدن.
‫از طرف سه قوم
‫میخوام دعوتتون کنم که ‫بیاید با ما برقصید.
‫- حتما، ممنونم. ‫- آره.
‫- من رقاص خوبی نیستم. ‫- اشکالی نداره.
‫میدونی، واقعا فکر کردم ‫قراره فقط بیننده باشم.
‫و حالا، واقعا مضطربم.
‫- سمت چپ. سمت راست. ‫- سمت چپ. سمت راست.
‫پایین، پایین، شونه، شونه.
‫باشه
‫همه خیلی خوب اونجا خوش آمد گفتن
‫و تشویقی که خیلی خوب ‫اون رو گرفتم.
‫و به اوتیس نگاه کردم
‫و دیدم که برای اون چه معنی‌ای داره.
‫مراسم این سه قوم.
‫احساس قدرت میکنم.
‫این حس رو هم دارم که ‫به اونجا تعلق دارم.
‫چون این مراسم اجداد ما رو تو حافظه
‫و داستان‌هامون از زمین بیدار میکنه.
‫نه تنها دارم خاطرات جدید و قشنگی میسازم...
‫بلکه دارم این کار رو با کریس انجام میدم ‫و میتونیم درباره‌اش تو آینده
‫صحبت کنیم.
‫این سفر رو با نگرانی این که
‫شاید وقتی پیر بشم ‫حافظه‌ام رو از دست بدم شروع کردم.
‫اما تازه فهمیدم که چقدر این ‫به خودم بستگی داره.
‫نسخه ساده ست. ‫غذای خوب بخور و خوب بخواب.
‫ذهن و جسمم رو با تجربیات جدید به چالش بکشم
‫و خودم رو تو طبیعت غرق کنم
‫به دور از حواس پرتی‌ها ‫ و استرس‌های زندگی مدرن.
‫و از همه مهم‌تر این کارها رو ‫با آدم‌هایی که دوستشون دارم انجام بدم.
‫هیچکدوم از این کارهای ساده ‫داروی تلخ نیست.
‫کارهایی که در هر صورت ‫دوست دارم انجامشون بدم.
‫کارهایی که میخوام بیشتر انجامشون بدم.
‫و امیدوارم نه تنها زندگی ‫شادتر و باارزش‌تری داشته باشم
‫بلکه مثل کاری که پدر بزرگم کرد ‫باعث خوشحالی خانواده و دوستانم بشم
‫باهمدیگه خاطرات جدید ارزشمندی رو میسازیم
‫که بقیه زندگیم قراره با من زندگی کنن.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.