..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫روشنش کن، روشنش کن.
‫اراده‌ات رو بر دریا حاکم کن.
‫ضربانش 145 ئه.
‫دو برابر تپش قلبش.
‫در یک سال گذشته
‫من مشغول مطالعه‌ی علم افزایش طول عمر بودم.
‫هر کاری از دستم بر بیاد می‌کنم که زمان رو ‫متوقف کنم.
‫اما هر کاری هم که بکنم، دیر یا زود پیری و مرگ ‫برنده می‌شن.
‫پس چه کاری از دستم بر میاد؟
‫شما باید منو ببندین.
‫این... این توی قرارداد اولیه‌مون نبود.
‫خیلی جذابه.
‫بسیارخب، کریس. حالا وزنه‌ها رو بهش می‌بندیم.
‫ظاهرا این کاریه که از دستم بر میاد.
‫به این لباس عجیب می‌گن شبیه‌ساز پیر شدن.
‫توی دانشگاه ام آی تی طراحی شده،
‫و به طور خاص مخصوص سایز فیزیکی منه.
‫این طناب‌ها حرکات من رو محدود می‌کنن.
‫و یه وزنه‌ی پونزده کیلویی اضافه هم با خودم حمل ‫می‌کنم.
‫و این کفش‌ها هم به حفظ تعادلم کمک می‌کنن.
‫ای کارا رو واسه این می‌کنم که بتونم بفهمم
‫بدنم پنجاه سال دیگه چه حسی خواهد داشت.
‫واقعا کنجکاوم ببینم وقتی 87 سالت بشه چه شکلی ‫می‌شی.
‫و همسرم، السا، یه خرده زیادی هیجان‌ده است.
‫هی، تو از این لباس خوشت اومده، مگه نه؟ این...
‫- همینطوری بذارش باشه. ‫- می‌تونم یه شب سر قرار بپوشمش.
‫" نه نه نه، لباس آتش‌نشانی رو نپوش.
‫- لباس... لباس شبیه‌ساز پیری رو تنت کن." ‫- دقیقا! لباس پیری رو بپوش.
‫برخلاف چیزی که در نظر اول به چشم میاد، دانشمندا در ‫این زمینه
‫در واقع باور دارن که راه عمر طولانی و سالم،
‫در این نیست که در برابر پیری مقاومت کنیم،
‫بلکه در اینه که ازش استقبال کنیم.
‫قراره شنواییتو از دست بدی.
‫خیلی خنده‌دار شدی.
‫پس منم دارم از جنگیدن واسه جوون موندن دست می‌کشم، ‫و یاد می‌گیرم چطور پیر بشم.
‫یکمی از بیناییت رو هم از دست می‌دی.
‫در ضمن این خیلی بده.
‫بسیارخب، کریس.
‫غیر قابل‌تحمله.
‫- چه حسی داری؟ ‫- حس می‌کنم پیرم.
‫بسیارخب، ادامه می‌دیم،
‫به تمرین ادامه می‌دیم.
‫همه‌ی چیزی که بهم گفته‌ان
‫اینه که قراره 50 سال به آینده پرواز کنم
‫و دو سه روز رو به شکل یک انسان در دهه‌ی هشتم ‫زندگیش بگذرونم.
‫به سمت پذیرش برید، ممنون.
‫طراح این لباس عجیب
‫دکتر بی. جی. میلرئه.
‫یک فیزیکدان در حیطه‌ی درمان‌های تسکینی، و مشهور در ‫سطح جهانی.
‫کار او اینه که قدرت شگفت‌انگیزی که با پذیرش مرگ و ‫پیری
‫به وجود میاد رو در ما آزاد کنه.
‫مرگ یه وِیژگی‌ای داره، اونم اینه که ما می‌تونیم ‫نظرمون رو
‫نسبت به دیدی که بهش داریم، تصمیمی که راجع بهش ‫می‌گیریم و جوری که باهاش رفتار می‌کنیم تغییر بدیم.
‫کریس قراره بخشی از یه آزمایش خیلی ویژه باشه.
‫آماده‌ای، پیرمرد؟
‫نمی‌دونم. منظورم اینه که بهتره سه روز بعد ازم ‫بپرسی.
‫ما اینجا داریم یه کار مهم و تازه انجام می‌دیم.
‫داریم علوم رو با هنر ترکیب می‌کنیم
‫تا یه دنیای کاملا مجازی برای کریس درست کنیم.
‫یه پانسیون سالمندان براش ساختیم.
‫و بعد از سه روز، در "سانست پاینز"
‫کریس همزورث رو می‌کُشیم.
‫آروم باشین! چرا انقدر تند می‌رین؟
‫طوری نیست. به اونجاشم می‌رسیم.
‫شاید باید بذاری من برونم.
‫ابدا!
‫نه می‌تونم چیزی ببینم و نه می‌تونم چیزی بشنوم.
‫به سانست پاینز خوش اومدین.
‫خونه‌ی جدید من اینجاست، آره؟
‫«قسمت ششم» ‫«پذیرفتن»
‫اینم دوست جدید من.
‫پس بالاخره ما اینجاییم. خیلی منتظر این لحظه بودم.
‫این فرصت من برای شکست دادن پیریه.
‫سلام.
‫چقدر می‌تونه سخت باشه؟
‫کریس خیلی نگران به نظر نمیاد، اما به نظرم پیری رو ‫دست کم گرفته.
‫فکر کنم به زودی دلش بخواد هر چه سریع‌تر از این حال ‫دربیاد.
‫«روز اول» ‫«سه روز از زندگی باقیست»
‫خودشه.
‫آره.
‫- السا. ‫- هی، می‌تونی منو ببینی؟
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫- اوه، اینو ببین. سلام، سلام. ‫- چطوری؟
‫کریس. از دیدنت خوشحالم رفیق.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫من بی.جی. ام. لباست چطوره پسر؟
‫یکم سنگین‌تر و کندتر از چیزیم که قبلا بودم، اما...
‫- زدی به هدف. ایده‌اش همین بوده. ‫- ایده‌اش همین بوده.
‫خب، این اولین بخش این دنیای مجازیه.
‫دومین بخش... این مکانه.
‫- بله. ‫- سانست پاینز.
‫اینجا یه خانه‌ی سالمندانه که فقط واسه تو ساخته ‫شده.
‫خوبه.
‫این یه تئاتر مجازی سه روزه است.
‫قراره یکم سوررئال بشه.
‫اما در هر چیز سوررئالی، واقعیتی هم هست.
‫هورا!
‫تمام آدم‌های پیری که سر راهش قراره ببینه کاملا ‫واقعی‌ان.
‫و اومده‌ان اینجا تا کریس باهاشون ارتباط برقرار کنه
‫و باهاشون دوستی کنه و درکشون کنه.
‫آه!
‫اما کارمندای سانست پاینز، پرستارا و بازیگرا،
‫قراره یه جوری با کریس رفتار کنن که انگار 87 سالشه.
‫اونا کاملا در نقششون فو می‌رن.
‫عذر می‌خوام وسط حرفتون می‌پرم، دکتر میلر. ‫آقای همزورث،
‫به سانست پاینز خوش اومدین، جایی که ما هر روز رو تا ‫انتها زندگی می‌کنیم.
‫اسم من سوفیاست. من یکی از پرستارای اینجام.
‫می‌خوام شما رو ببرم و با این دور و بر آشناتون کنم.
‫پس ازتون می‌خوام که همین الان خداحافظی‌هاتون رو ‫بکنین.
‫- بعدا می‌بینمت. ‫- به امید دیدار.
‫بسیارخب.
‫خب، آیا راحتی که راه بری یا دوست داری بشینی؟
‫- نه، راه رفتن راحته. ‫- بسیارخب، عالیه.
‫ممکنه یکم طول بکشه که به
‫سانست پاینز عادت کنی.
‫در نتیجه اوایل خیلی عادیه که احساس غریبگی کنی،
‫اما می‌تونم بهت اطمینان بدم
‫که پانسیون ما خیلی گرم و دوستانه است.
‫یه نرده اونجاست. ازت می‌خوام که بگیریش.
‫آها، خودشه. همه چیز خوبه؟
‫- خوبم، ممنونم. ‫- آها؟
‫هی!
‫- جوی همه‌ی شما رو پذیرش می‌کنه. ‫- بسیارخب.
‫و بعد به آپارتمان‌تون راهنمایی می‌شین.
‫راستش خیلی تجربه‌ی هولناکیه.
‫من همونطور که پیش می‌رم، سعی می‌کنم ازش سر در ‫بیارم، اما...
‫... یکم هولناکه.
‫- سلام، جوی. ‫- سلام.
‫ایشون آقای همزورث هستن، یکی از ساکنین جدید اینجا.
‫سلام آقای همزورث.
‫به سانست پاینز خوش اومدین، جایی که ما هر روز رو تا ‫انتها زندگی می‌کنیم.
‫- خوبه. ‫- خب من... من مشخصات شما رو وارد سیستم می‌کنم.
‫پس لطفا یه لحظه بهم فرصت بدین.
‫خب، الان لازمه که...
‫پوشیدن این لباس خیلی وحشتناکه. اصلا راحت نیست.
‫همه چیز سنگینه.
‫و احساس می‌کنم خیلی محدود شده‌ام.
‫و خب می‌دونین، بیناییم کم شده، گوشم نمی‌شنوه...
‫احساس می‌کنم 20 تا 30 درصد چیزهایی که گفته می‌شه ‫ رو نمی‌شنوم.
‫لطفا مستقیما به لنز نگاه کنین. خوبه.
‫خیلی احساس تنهایی بهم دست می‌ده، چون
‫انگار همه چیز دور و بسته شده.
‫حالت چطوره؟
‫چی گفتین؟
‫- حالت چطوره؟ ‫- ببخشید، ببخشید.
‫- یکم احساس درموندگی می‌کنم. ‫- درسته.
‫نمیتونم درست ببینم یا درست بشنوم.
‫- خب، هدف همین بوده، درسته؟ ‫- آره.
‫یه دلیلی که این آزمایش رو روش انجام دادیم این ‫بود که
‫داریم تو دوره زمونه‌ای زندگی می‌کنیم که همه پیر ‫شدن،
‫سن بالا و مرگ رو انکار می‌کنن. ‫یکم نگران‌کننده است.
‫این انکار برای فشار خون‌مون، برای وضعیت ‫هورمونی‌مون،
‫و برای حالت شیمیایی اعصابمون ضرر داره.
‫به این ترتیب همواره یه فشار فیزیکی مستقیم
‫روی ما هست. و این اضطراب عمر رو کوتاه می‌کنه.
‫در عین حال هر روز بیشتر از قبل به مطالعات موثقی بر ‫می‌خوریم که ثابت می‌کنن
‫که اگر این واقعیت رو بپذیریم،
‫اگر بتونیم راهی پیدا کنیم که با پیری کنار بیایم و ‫باهاش راحت باشیم،
‫خوشحال‌تر و کمتر دچار افسردگی خواهیم بود و حتی ‫طولانی‌تر عمر خواهیم کرد.
‫و نه فقط یکی دو روز طولانی‌تر، بلکه سال‌ها.
‫- بله. ‫- وای.
‫درست نیست؟
‫خب، به نظر میاد آماده‌ای.
‫ما مشخصاتت رو پرینت گرفتیم.
‫بی‌زحمت چک کنین ببینین همه چیز درسته؟
‫تاریخ تولدتون و تلفظ اسمتون.
‫بله، تلفظ اسمم درسته، اما راجع به این عکس شک دارم.
‫چه بلایی سرم اومده؟
‫اون تویی، برادر. اون پیرمرد زیبا.
‫- وای. ‫- اوه.
‫بالاخره پنجاه سال سختی بوده.
‫می‌خوای کمکت کنم اون رو بپوشی؟
‫خودم از کله‌ی گنده‌ام ردش می‌کنم. بفرما.
‫آها!
‫همینه.
‫شما به صورت رسمی ساکن جدید اینجا هستین. مایکل.
‫آقای همزورث، حالتون چطوره؟ من مایکلم، یه پرستارم.
‫- حال شما چطوره؟ ‫- به سانست پاینز خوش اومدین،
‫- ممنونم. ‫- جایی که ما...
‫جایی که ما هر روز رو تا انتها زندگی می‌کنیم.
‫عکست چه قشنگه، رفیق.
‫- ممنونم. ‫- کجا می‌ریم؟
‫- اتاق شماره 9، خوش‌تیپ. ‫- خوش‌تیپ.
‫- من خوش‌تیپم؟ ‫- لباست خیلی قشنگه، رفیق.
‫طی روزهای آینده، ما کریس رو پنجاه سال به جلو
‫پرت می‌کنیم و یه تجربه‌ی پیری روی دور تند براش ‫رقم می‌زنیم.
‫کروکه دوست داری؟
‫- نه خیلی. ‫- اوه، خیلی هم جالب نیست.
‫در نتیجه اون بیش از یه تصور معمولی تجربه می‌کنه،
‫می‌تونه با تمام وجودش حس کنه یه پیرمرد بودن چه حسی ‫داره،
‫و حتی می‌تونه روحیه‌ی به پایان نزدیک شدن
‫و در حاشیه‌ی زندگی قرار گرفتن رو لمس کنه.
‫واستا، فرد.
‫چیزها از اینجا به بعد قراره هولناک‌تر بشن.
‫هرگز.
‫خانوما، مراقب باشین. یه تازه‌وارد اومده.
‫- روز بخیر. ‫- بیا، کریس.
‫بسیارخب رفیق. طبیعت این دور و بر خیلی زیباست.
‫خیلی دوستانه است.
‫- بسیارخب. خوش اومدی. ‫- ممنونم.
‫- حالت چطوره، فرن؟ ‫- آماده‌ی رفتنم.
‫دور می‌زنیم و بعدا با همه حال و احوال می‌کنیم.
‫از اون زن دور بمون، باشه؟
‫- باشه. ‫- اون به طرز ترسناکی قماربازه.
‫اوه، من خیلی بازی بلد نیستم، مطمئن باش دور ‫می‌مونم.
‫پس ازش دور بمون. هی، ایان، حالت چطوره؟
‫- سلام، چطورین؟ ‫- سلام، خوش اومدین.
‫این جا می‌تونی تقریبا هر وری دلت خواست بپلکی.
‫البته به غیر از اونجا. از اونجا به بعد نرو.
‫- اونجا بیرون از محدوده است. ‫- درسته، درسته.
‫بله، و اینم از این. خونه‌ات. چطوره؟
‫- من اینجام. ‫- این تویی.
‫نظرت راجع به این چیه؟
‫وای.
‫یه سر به اعماق خاطرات بزنیم.
‫من زود پیر شدم.
‫برادر بزرگترم از همه جوون‌تر به نظر میاد.
‫وای... چقدر دیوانه‌وار.
‫جوی گفت تو قبلا یکم بازیگری کردی.
‫آره، ولی فکر نکنم تا وقتی موهام این شکلی نشده، این ‫کارو بکنم.
‫تصور می‌کردم مثلا توی تئاتر محلی بازی کردی...
‫- بیشتر تئاتر محلی بود. ‫- باریکلا.
‫کتابات هم اونجاست.
‫ثور! [نقش کریس همزورث در فیلم قبلی او]
‫همسرت یه سری چیزای دیگه هم برامون آورد.
‫ما می‌خوایم احساس کنی اینجا خونه‌ی خودته.
‫پس، با توجه به اوضاع،
‫به نظرت همه چیز مرتبه؟
‫به نظرت اینجا می‌تونی احساس راحتی کنی؟
‫فکر می‌کنم یکم احساس تنهایی می‌کنم، می‌دونی؟
‫جدی؟
‫یکم انگار توی بیمارستان باشم.
‫بله.
‫یه ذره...
‫همه چیز تا این لحظه شبیه یه تئاتر بوده.
‫خیلی هم خوش گذشته...
‫اما بعد که تو اتاقم تنها باشم،
‫کم کم معنای واقعی همه چیز رو می‌فهمم،
‫و همه چیز سنگین‌تر به نظرم میاد.
‫اوه، جالبه.
‫کریس، من این کیفو می‌ذارم اینجا، باشه؟
‫حالا هم می‌ریم که گری رو ببینیم، خوبه؟
‫اون رفیق ورزش‌کردنته.
‫- باشه. ‫- خوبه.
‫حرکت‌های خیلی جالبی قراره یادت بده. مرد خوبیه، ‫در تای-چی استاده.
‫- چه جالب. ‫- بله.
‫گری این دور و برا واسه خودش چهره‌ایه.
‫پس اگر خواست با هم مسابقه بدین، حواستو جمع کن.
‫اوه، من خودم یه ذره روحیه‌ی رقابتی‌ام بالاست.
‫گری. حالت چطوره؟
‫- اوه، خوبم، ممنون. ‫- این همسایه‌ی جدیدته، کریستوفر.
‫- سلام. ‫- اوه، سلام کریس. به سانست پاینز خوش اومدی.
‫- اوه، ممنونم. ‫- اینجا واسه بازنشسته‌ها بهشته.
‫جدی؟
‫بهترین... بهترین کاری که می‌شه این دور و بر کرد، ‫چیه؟
‫اوه! ما یه بازی سنتی بینگو داریم.
‫- بینگو؟ ‫- بینگو!
‫- چه خوب. ‫- آره.
‫واسه ذهن ورزش خوبیه.
‫بینگو خیلی هم... خیلی نیاز به قدرت بدنی خاصی ‫نداره.
‫خب، اگه بازی فیزیکی دوست داری می‌شه پینگ پنگ بازی ‫کرد، یا تو باشگاه بدنسازی کرد.
‫- آها. ‫- کلاس‌های ایروبیک هم هستن.
‫عالیه.
‫- دوست داری بیای؟ ‫- البته که دوست دارم.
‫از این ور بیا. اوه، حواست به قدم‌هات باشه.
‫بسیارخب بچه‌ها، حالمون چطوره؟ خوب؟
‫آماده‌ایم برای شروع؟
‫آها! کلاس ایروبیک ما. اوه، اون گری‌ئه. بیا تو.
‫اوه، کریس، از این طرف.
‫اوه، و با خودش تازه‌واردمون رو آورده. سلام، کریس. ‫از دیدنت خوشحالیم.
‫- از دیدنتون خوشحالم. ‫- چطوری؟
‫دانشمندایی که در ام آی تی این لباسو ساختن، متوجه ‫شدن
‫که آدم‌ها موقع پوشیدنش، سه مرحله‌ی جداگانه رو از ‫سر می‌گذرونن.
‫اولین مرحله، همونطور که انتظار می‌رفت، انکاره. ‫اونا سعی می‌کنن با لباس بجنگن.
‫بسیارخب بچه‌ها، شروع می‌کنیم. پاها از هم باز، ‫یه نفس عمیق و گنده بکشین.
‫نفس بکشین.
‫حالا ما کریس رو تو موقعیتی قرار دادیم که ببینیم ‫چطور با لباسش می‌جنگه.
‫داریم یه فرصت بهش می‌دیم که پیری رو شکست بده...
‫... البته تا حدی.
‫راست. چپ. راست. خوب حرکت می‌کنین. آره، کل بدن رو ‫به کار بگیرین.
‫- وو! ‫- وو!
‫آره!
‫حالا دستا رو اضافه کنین! آره، یکم بازی کنین!
‫انگار قراره برقصیم.
‫منظورمو که می‌فهمین، اون موقعا که از این کارا ‫می‌کردیم.
‫آره، اون موقعا. انگار دیروز بود.
‫خوبه. حالا نوبت کپل‌هاست.
‫می‌ریم عقب و می‌دیمش جلو.
‫عقب و جلو.
‫گری رو ببینین. سنگ تموم گذاشته.
‫یالا.
‫حالت خوبه، کریس؟ می‌خوای بشینی؟
‫- نه، خوبم. ‫- همه چیز خوبه؟ باشه.
‫- کریس، حاضری؟ ‫- آره، آره. ادامه بدین.
‫بسیارخب. بفرمایین.
‫بیا، پیرمرد.
‫گمونم این راکت یه مشکلی داره.
‫- همه همینو می‌گن. ‫- انقدر حرف نزن.
‫لباس شبیه‌ساز دردناکه.
‫تمام حرکاتم رو تحت‌تاثیر قرار می‌ده. و خیلی ‫خسته‌ام می‌کنه.
‫- ساسنت پاینز، سانست پاینز. ‫- سانست پاینز.
‫یالا کریس، بگو پاینز.
‫و من دارم سعی می‌کنم راه عضلاتم رو از توش باز کنم، ‫اما...
‫فقط خودمو خسته می‌کنم.
‫و... احساس می‌کنم دارم این جنگو می‌بازم.
‫کریس، به همین زودی داری تسلیم می‌شی؟
‫- خفه شو، گری. ‫- اوه، ببینش.
‫این خیلی سخت‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم.
‫- سانست پاینز، سانست پاینز. ‫- بسه دیگه هی همه‌اش سانست پاینز.
‫نفس‌تون رو بدید بیرون.
‫این واسه گرم کردن کافیه، بچه‌ها.
‫- عالیه! ‫- چی؟
‫تو خیلی باعرضه‌ای، کریس. حالت چطوره؟
‫من یه لحظه می‌شینم.
‫کریس این یکی تمرین رو می‌شینه. همه چی خوبه. با هم ‫قدم بردارین. تق تق.
‫پا بکوبین و با هم قدم بردارین. پا بکوبین...
‫این لباس شبیه‌ساز خیلی منو بابت آینده نگران کرده.
‫گمونم چیزی که منو می‌ترسونه...
‫از دست دادن توانایی‌های فیزیکیمه.
‫این که نتونم درست تحرک داشته باشم، نتونم با ‫نوه‌هام بازی کنم،
‫نتونم برم موج‌سواری، نتونم فعال باشم.
‫همه‌ی کارایی که عاشقشونم،
‫خیلی سخت می‌شن، و همینطور ترسناک. مطمئنم.
‫کارتون عالی بود بچه‌ها. برای امروز کافیه. جلسه بعد ‫می‌بینمتون.
‫جلسه‌ی خوبی بود.
‫تو خوبی، کریس؟
‫- خوبم، ممنون. ‫- نگران نباش، استراحت کن.
‫- هی، رفیق. ‫- هی.
‫فقط می‌خوام بعد از یه... یه روز طولانی، برگردم ‫خونه.
‫آره، روز طولانی‌ای بوده. احساس می‌کنم یه ورزش ‫سنگین کرده‌ام.
‫- خب، ما که دیگه جوون نمی‌شیم. ‫- آره.
‫گری، گمونم خیلی خوب می‌شه اگه یکم از
‫جوونیات و گذشته‌ات برای کریس بگی.
‫خب، وقتی جوون‌تر بودم خیلی رو فرم بودم، می‌دونین.
‫اون موقعا خیلی فعال و ورزشکار بودم.
‫آره.
‫ورزش موردعلاقه‌ام کنگ-فو بود.
‫کنگ-فو تبدیل به همه‌ی زندگیم و هویتم شده بود.
‫خیلی هم توش مهارت داشتم، یه عالمه جایزه و مدال ‫می‌بردم.
‫حتی در یک مرحله از طرف معبد شائولین یه کمربند مشکی ‫بهم اهدا کردن.
‫خیلی خیلی اتفاق مهمی در زندگیم بود.
‫و بعد، یک روز حین تمرین دچار سانحه شدم.
‫خیلی سخت تمرین کردم و تقریبا زانوم رو شکوندم.
‫هر چی هم پیرتر شدم، بدنم دیگه مثل قبل نبود.
‫دیگه هیچوقت نمی‌تونستم اون چیزی که قبلا بودم، ‫باشم.
‫آدم وقتی جوونه خیال می‌کنه سوپرمن‌ئه و قدرت ‫ماورایی داره،
‫خیال می‌کنه تا ابد زنده است.
‫هیچوقت به این فکر نمی‌کنه که با بالا رفتن سن،
‫کم کم متوجه می‌شیم بخش‌هایی از بدنمون شروع به ‫خراب شدن می‌کنن.
‫اما واقعیت اینه که،
‫همه‌مون پیر می‌شیم،
‫و بدن‌هامون کم میاره.
‫پس در نهایت، می‌دونی، آدم باید این شرایط رو...
‫- آره. ‫- ... بپذیره.
‫اینجا بود که به تای-چی علاقمند شدم.
‫یک روز صبح که بیرون قدم می‌زدم،
‫یه سری پیرمرد و پیرزن دیدم که دارن یه نرمش شبیه ‫حرکات اسلوموشن می‌کنن.
‫و اون تعادلی که داشتن، و انعطاف و وقارشون،
‫حسابی کنجکاوم کرد.
‫یه چیزی کشف کرده بودم که می‌تونستم درکش کنم.
‫یک فرصت...
‫پس شروع کردم به یاد گرفتن تای-چی.
‫و بیشتر و بیشتر بهش مشغول شدم.
‫و می‌دونی، هر چی بیشتر یادش می‌گیرم،
‫بیشتر می‌فهمم که چطور می‌تونم با اندامم و فیزیکم ‫ارتباط برقرار کنم.
‫این کار خیلی چیزا یادم داد، از جمله یه دید جدید و ‫یه سبک زندگی جدید.
‫می‌دونی؟ شاید یه چیزی باشه که به درد تو هم بخوره.
‫یکی از بدجنسی‌هایی که با خودمون می‌کنیم اینه که ‫پیر شدن رو مثل یه شکست در نظر می‌گیریم،
‫انگار بدنمون شکست خورده.
‫نه. نه، این فقط تصور ماست.
‫هر چند بدنمون ضعیف‌تر می‌شه، اما یه چیز دیگه در او ‫آزاد می‌شه.
‫شاید به این خاطره که یه بخشی از ما داره کوچیک ‫می‌شه،
‫در نتیجه فضا برای این که بخوایم در جهت دیگه‌ای رشد ‫کنیم، باز می‌شه.
‫این جا وقتیه که انسان‌ها پیروزن، یعنی وقتی که به ‫محدودیت‌ها غلبه می‌کنن.
‫- دقیقا، درسته. ‫- یه جورایی یه موهبته، مگه نه؟
‫بله، بله. انگار یه جور رستگاریه.
‫وقتی یاد می‌گیری که همه چیز رو
‫اونطور که هست، بپذیری،
‫اون وقته که به چیزی عمیق‌تر و حتی ارزشمندتر ‫دست پیدا می‌کنی.
‫خیلی از حرفات به گوش من حقیقت میاد،
‫و باعث می‌شه... باعث می‌شه فکر کنم این هم راه ‫خوبیه واسه اینکه
‫چطور چارچوب ذهنی‌تو از اول بچینی و چطور با اون خو ‫بگیری.
‫چطوره بریم چند تا حرکت تای-چی ر و امتحان کنیم؟
‫- فکر خوبیه. ‫- باشه.
‫امیدوارم کریس با شنیدن حرفای من بدونه که
‫راه‌هایی واسه اینکه آدم بتونه زندگی‌ای که دوست ‫داره رو داشته باشه،
‫وجود داره.
‫آدم می‌تونه قابلیت‌های خودش رو زیاد کنه.
‫در واقع آدم به یه فهم عمیق‌تری از بدنش می‌رسه.
‫حرف زدن با گری خیلی خوب بود.
‫باعث شد بفهمم که در واقع نباید با اون لباس پیری ‫بجنگم.
‫بلکه باید باهاش خودمو وفق بدم و کامل بشم.
‫بسیارخب، روز اول به پایان رسید. خانه‌ی سالمندان ‫سانست پاینز.
‫بعد از کل روز تو اون لباس بودن، احساس بازنشستگی
‫و پیر بودن و به شدت محدود شدن می‌کنم.
‫یکم خیلی آزاردهنده بود، به خصوص وقتی آدما یه جوری ‫باهام حرف می‌زدن
‫که گمونم ماها هم همینطوری با آدمای پیر ‫حرف می‌زنیم.
‫یه جوری که انگار می‌خوای خیلی کلمات رو واضح ادا ‫کنی.
‫و همیشه یه لحن نوازش‌گری توی اینجور صحبت کردن ‫هست.
‫پس امیدوارم از این به بعد وقتی با پیرها حرف ‫می‌زنم، اینجوری نباشم.
‫حالا باید اینجا راحت باشم.
‫اینجا یه تخت خواب بزرگ داریم که شبیه چیزیه که
‫بچه‌ام می‌تونست روش بخوابه. دیگه چی اینجاست؟
‫چیز زیادی نیست. یه خرده هم شبیه زندانه.
‫آره. شب بخیر.
‫«روز دوم» ‫«دو روز تا پایان زندگی باقیست»
‫صبح شما ساکنین محترم بخیر.
‫یه روز زیبای دیگه در سانست پاینز شروع شده،
‫جایی که ما هر روز رو تا انتها زندگی می‌کنیم.
‫امروز یه عالمه کار جالب انجام می‌دیم و امشب،
‫مجلس رقص سانست پاینز برگزار می‌شه.
‫پس کفش‌های رقصتون رو فراموش نکنین.
‫صبح بخیر، کریس.
‫روز دوم رو جوری تدارک دیدیم که کریس یه خرده تو ‫سانست پاینز جا بیفته.
‫هی کریس.
‫مرحله‌ی دومی که آدم‌ها توی این لباس از سر ‫می‌گذرونن،
‫اینه که بهش به صورت همراه واکنش نشون می‌دن.
‫شست پات رو لمس کن، پسر. ببین می‌تونی شست پات رو ‫لمس کنی؟
‫خب، اگر قراره از این تجربه‌ سودی از لحاظ طول عمر ‫ببرم،
‫پس هدف امروزم اینه که با همین لباس با زندگی کنار ‫بیام.
‫- ماشالا. ‫- اولین کار اینه که...
‫یه مسابقه‌ی دیگه با گری بدم.
‫آماده‌ای دوباره شروع کنیم، گری؟
‫و این بار خودمو آماده کرده‌ام و وارد یه بازی ‫تیمی شدم،
‫با یارم، داگلاس.
‫اوه، پرتاب خوبی بود.
‫گری!
‫پرتاب خوبی بود.
‫خب، اینو نگاه کن. ها؟
‫ما هیچی نگاه نمی‌کنیم. پرتابتو بکن.
‫بسیارخب، بگیرین که اومد.
‫- خودشه. بازی تمومه. ‫- من دیگه بازی نمی‌کنم.
‫آه! محکم باش!
‫کریس داره سعی می‌کنه با لباس کنار بیاد...
‫تا بتونه باهاش فعالیت کنه. قلقش دستش بیاد.
‫واسه این کار پیر شده‌ام.
‫ولی هنوز تو این حالبته که انگار قراره چیزی رو شکست ‫بده.
‫اما کنار اومدن با لباس واسه شکست دادنش راه خوبی ‫نیست.
‫دارم همه‌ی سعیمو می‌کنم که توی لباس جا بیفتم.
‫ولی در کل یه جورایی انگار مزاحممه.
‫اون مال منه.
‫- خیلی ممنونم. ‫- بازی خوبی بود.
‫شاید وقتشه یه کار کمتر بدنی رو امتحان کنم.
‫اوه، حالت خوبه کریس؟
‫پیرمرد بیچاره.
‫کاری یکم خلاقانه‌تر و ذهنی‌تر.
‫سلام به همگی. به کلاس هنر امروز خوش اومدین.
‫امروز قراره از خودمون پرتره بکشیم.
‫حالا اخم نکنین، از پسش بر میاین. قراره یکم هویتمون ‫رو کند و کاو کنیم.
‫بسیارخب، مشغول شین. خوش بگذره.
‫- باشه، ممنون. ‫- خوش بگذره.
‫سلام کریس، اسم من ناتالیه.
‫- از دیدنت خوشحالم. ‫- فقط می‌خواستم بهت خوش آمد بگم.
‫- موفق باشی. ‫- بسیارخب، ممنونم.
‫پس هدف اصلی امروز اینه که کریس رو از کنار اومدن ‫با لباس فراتر ببریم،
‫و برسونیمش به سومین و آخرین مرحله‌ی این لباس.
‫پذیرش و آموختن این که به دیگران تکیه کنی.
‫رنگ موردعلاقه‌ات چیه؟
‫من از این حالت آبی-صورتی که اینجا داریم خوشم میاد.
‫اوه، باشه.
‫یه ذره‌ام واسه کلاهم.
‫خیلی خوبه. احتمالا باعث می‌شه جالب‌تر به نظر بیاد، ‫نه؟
‫اوه، می‌دونم چه کارش کنم. الان واست یه سری راه راه ‫مثل کلاه‌های مسابقه‌ رالی می‌کشم.
‫- مثل کلاه مسابقه‌ی رالی؟ ‫- آره.
‫- اوه، باشه. ببینم چه کار می‌کنی. ‫- راه راه مسابقه‌ی رالی.
‫واستا واستا، تکون نخور.
‫- ئه؟ ‫- چی می‌بینین، بچه‌ها؟
‫- آخ خیلی خوشگله. ‫- عالیه.
‫چطور با اون تسمه‌ی رو دستت کار می‌کنی؟
‫یکم سخته، نه؟
‫- چه حسی داری؟ حس یه آدم هشتاد ساله؟ ‫- آره.
‫بازوهام یکم سنگینن.
‫- یه خرده انگار بدنت خشکه. ‫- در واقع حس می‌کنم بدنم خشکه.
‫خب، رازتون چیه؟ شما بچه‌ها چطور انقد فعالین؟
‫- من می‌رم شنا و پیاده‌روی می‌کنم. ‫- آها.
‫منم می‌رم بیرون و همه‌کاری می‌کنم. زمستونا شنا ‫می‌کنم.
‫- منم خیلی تو هشتاد سالگی ‫فعالم، در نتیجه خیلی هم بد نیست.
‫- آره.
‫به نظرم همونطور که از لحاظ بدنی فعال هستین، سعی ‫کنین ذهنتون رو هم فعال نگه‌دارین.
‫می‌دونین، یه ارتباط خوب با خانواده‌تون، با ‫بچه‌هاتون،
‫و با نوه‌هاتون برقرار کنین. یه عالمه دوست پیدا ‫کنین.
‫آره.
‫و تمام این کارها باعث می‌شه که به خودتون کمک ‫کنین
‫که جوونی‌تون حفظ بشه.
‫پس اگر کریس می‌تونه از نظرش راجع به
‫استقلال فیزیکی‌اش کوتاه بیاد،
‫در نتیجه قادر خواهد بود که یاد بگیره به دیگران ‫تکیه کنه.
‫اون باید یه تصویر بزرگ‌تری از خودش پیدا کنه، ‫تصویری کنه
‫بتونه با سن بالا، ضعف و مورد تهدید بودن کنار بیاد.
‫اگر بتونین این حقیقت رو بپذیرین، پس درس سوم رو هم ‫یاد گرفتین.
‫اینجا وقتیه که می‌فهمیم چقدر همگی‌مون به همدیگه
‫و به دنیای اطرافمون وصلیم. ‫این خیلی خیلی برای سلامتی مفیده.
‫- تو بچه داری؟ ‫- سه تا.
‫چند سالشونه؟
‫- نه و هفت. دو تا پسر دوقلوی هفت ساله دارم. ‫اوه!
‫- آره. ‫- وقتی بچه بودن، خیلی بامزه بودن.
‫آره، الانم بامزه‌ان.
‫وقتی بیرونی و سر کار نقش بازی کردنتی،
‫- دلت براشون تنگ نمی‌شه؟ ‫- چرا، قطعا می‌شه.
‫بله. بله.
‫خیلی قشنگ شد. آفرین.
‫- کریس، راجع به نقاشیت برام بگو. ‫- اوه، خیلی مطمئن نیستم که چیه.
‫انگار من رو با یه کوآلا پیوند زده باشی.
‫فقط یه برگ اکالیپتوس واسه جویدن کم دارم.
‫نه، خیلی هم خوشگله.
‫هی رفیق.
‫- سلام. ‫- چطوری؟
‫فقط...
‫یه خرده لباسم رو در آوردم. یه ذره فقط
‫می‌خواستم یه هوایی بخورم.
‫- در آوردنش حس خوبیه؟ ‫- آره، البته.
‫خب، یه خبر خوب برات دارم.
‫کارت با اون لباس تموم شده.
‫اون آزمایش تموم شده.
‫چه عالی.
‫پس می‌ذارمش همینجا، روی مبل.
‫درسته، دقیقا.
‫درس اصلی که باید بگیریم، پذیرفتن‌ئه.
‫توی یه سری رقابت‌ها و در یه سری مسائل، ما هرگز ‫نمی‌تونیم پیروز باشیم.
‫و تو هم قرار نیست اون لباس رو شکست بدی.
‫آره.
‫قرار نیست پیری رو هم شکست بدی و هیچ مشکلی هم با ‫این موضوع نیست.
‫آره، ولی چطور باهاش کنار میای؟ چطور می‌پذیریش؟
‫یه چیزایی در مورد خودم بهت می‌گم.
‫من... وقتی نوزده سالم بود
‫و سال دوم کالج بودم
‫می‌دون، زندگی خیلی خوب بود.
‫پاییز همون سال دوم
‫من و رفقام دور و بر اتوبوسای شهری ولگردی می‌کردیم.
‫و بعد ما
‫همونطور که آدم از درخت بالا می‌ره، از اتوبوس بالا ‫کشیدیم.
‫یه اتوبوس بود که یه گوشه‌ای پارک شده بود.
‫ولی وقتی بلند شدم و ایستادم، یه ساعت فلزی هم دستم ‫بود،
‫وقتی ایستادم، زیادی به منبع برق نزدیک بودم،
‫الکتریسیته به ساعتم سرایت کرد. یه انفجار بزرگ و ‫ناگهانی رخ داد
‫و در یک لحظه، می‌دونی، همه چیز عوض شد.
‫یکی از دستام رو تا آرنج، و دو تا پام تا زانو رو ‫از دست دادم.
‫و خیلی به مرگ نزدیک شدم.
‫این اتفاق منو از بین برد.
‫زندگیم از بین رفته بود. همه چیز رو از دست داده ‫بودم.
‫و با خودم فکر می‌کردم، "الان من کی هستم؟"
‫این اتفاق مجبورم کرد از اول به خودم فکر کنم.
‫تنها چیزی که باعث پیشرفتم شد، پذیرفتن بود.
‫باید قبولش می‌کردم.
‫و یه جایی وسط این مسیر، چند سالی طول کشید،
‫ولی بالاخره به نقطه‌ای رسیدم که اون بدن قدیمی رو،
‫اون تصویر قدیمی از خودم رو بیخیالش شدم.
‫اون مُرد.
‫چیزی که در انتظارم بود...
‫می‌دونستم که هویت من فقط به پاهام نیست.
‫من هر از گاهی تو آینه به خودم نگاه می‌کنم و می‌گم،
‫"این زندگی منه. همینه. زندگی من اینه."
‫به نظرم بخشی از پذیرفتن در اینه که
‫اجازه بدی تغییر اتفاق بیفته.
‫بیا.
‫خودشه.
‫دختر خوب.
‫این خیلی برام مسئله‌ی بزرگی بود،
‫سال‌های بعد از تصادفم و درگیر شدن با این که
‫تو این دنیا خودم رو چطور می‌بینم.
‫حس من از خودم انقدر گسترش پیدا کرد که نه تنها
‫می‌تونستم با پا نداشتن کنار بیام،
‫بلکه شروع کردم که از تجربه‌ام معنا در بیارم و بهش ‫یه مفهومی بدم.
‫وارد رشته‌ی پزشکی شدم و بلافاصله
‫عاشق درمان‌های تسکینی.
‫آدما معمولا درباره‌ی معنای این چیزها، مثل مرگ و ‫زندگی،
‫دچار سوءتفاهمن.
‫ولی کار من اینه که رنج آدم‌ها رو کم کنم و کمکشون ‫کنم
‫تا برای زندگیشون معنی پیدا کنن.
‫پس به نظرم می‌تونین بگین یه جور فلسفه‌ی خاص خودشه.
‫بدو بیا همینجا.
‫داستان من خیلی دراماتیکه، ولی فقط یه حالت از ‫یه موضوعه.
‫همه‌ی ما رنج می‌کشیم، همه‌مون با چیزهایی مواجه ‫می‌شیم که نمی‌تونیم کنترلشون کنیم.
‫همین ما رو به نقطه‌ی پذیرش می‌رسونه،
‫و اینه مون نقطه‌ایه سع دارم کریس رو بهش برسونم.
‫بعد از حرف زدن با بی. جی، باید بگم از دیدگاهش ‫خیلی شگفت‌زده‌ام.
‫اون سخت‌ترین تجربه‌ای که یک نفر، اون هم یه جوون،
‫می‌تونه از سر بگذرونه رو گذرونده،
‫اما این تجربه رو پذیرفته،
‫و به نظرم این رویکرد زیبایی به زندگیه.
‫حالا به نظرت این مسئله‌ی پذیرفتن برات یکم
‫روشن‌تر و جالب‌تر نشده؟
‫آره. یعنی یه چیزی که پذیرفتمش و باهاش کنار اومدم ‫اینه که
‫که... من شکست‌ناپذیر نیستم. می‌دونی.
‫و چی خیلی جالبی که دارم بهش فکر می‌کنم اینه که،
‫یه روزی میاد که آدم دیگه نمی‌تونه لباسش رو در ‫بیاره.
‫این فکر خیلی...
‫- ... برام هولناکه. متوجهی؟ ‫- اوهوم.
‫- فکر سنگینیه. ‫- آره.
‫آره. باعث می‌شه یه عالمه فکر و
‫ایده به سرم بزنه.
‫و می‌دونی، به نظرم زندگی کردن با دیدگاه هدف‌محور
‫- و دونه دونه به اون اهداف رسیدن و تیک زدنشون... ‫- اوهوم.
‫می‌تونه خطرناک باشه، مگه نه؟
‫- البته. ‫- چون آدم تصور می‌کنه که
‫همیشه برای انجامشون فرصت داره و همیشه هست.
‫درسته.
‫- پسر. ‫- ممکنه فردایی در کار نباشه.
‫آره، دقیقا. آره.
‫دارم می‌فهمم که در لحظه زندگی کردن چقدر سخته.
‫مهارت تو همینه؟
‫این یه چیزیه که...
‫من بهش آگاهم، ولی دلم می‌خواد که...
‫مدام توش بهتر بشم، می‌دونی.
‫اما...
‫می‌دونی، اگر خیلی دقیق و صادقانه بخوام بگم،
‫نیستم. و حالا،
‫به سرم می‌زنه که، "چه چیزی واقعا اهمیت داره؟"
‫می‌دونی، مدام احساس می‌کنم که همه‌اش سرم شلوغ‌تر و ‫شلوغ‌تر می‌شه...
‫و دیگه اونقدری هم که دلم می‌خواد با بچه‌هام وقت ‫نمی‌گذرونم.
‫من خیلی به این فکر می‌کنم،
‫به این که چقدر همه‌ی این چیزها
‫زودگذر و شکننده‌ان.
‫می‌خوام به نتیجه‌ی خوبی برسیم.
‫من...
‫به مدت ده تا دوازده سال...
‫خیلی کار کرده‌ام
‫و تجربه‌ها و خاطرات زیادی دارم،
‫الان احساس می‌کنم روی دور تند می‌گذشته‌ان، و آرزوم ‫اینه که
‫یه جایی توقف می‌کردم و بیشتر از زمان استفاده ‫می‌کردم.
‫و...
‫باعث می‌شه یاد یه داستانی بیفتم
‫که مامانم برام تعریف می‌کرد. راجع به تجربه‌ای که ‫اخیرا داشته...
‫یه لحظه احساس می‌کنه که به آخر عمرش رسیده.
‫و در اون لحظه...
‫از بابت تمام تجربیاتش احساس آرامش می‌کرده.
‫این که آدم‌های زیادی که دوستش دارن دور و برشن،
‫و همینطور آم‌هایی که دوستشون داره. او زندگی ‫کاملی داشته...
‫این داستان خیلی روم تاثیر گذاشت، چون...
‫من دیگه نمی‌خوام همه چیز رو با عجله بگذرونم.
‫آره. این تجربه باعث شده بخوام
‫برای یه مدت همه چیز رو متوقف کنم
‫و بیشتر از چیزی که قبلا بودم، در لحظه باشم.
‫اینجا کریس داره از خودش برامون می‌گه،
‫کاری که در مسیر پذیرش، اتفاق باارزشیه.
‫وقتشه که چند تا از این نکته‌ها رو یکم بیشتر براش ‫شخصی کنیم.
‫و دنیای محرومیت عاطفی رو بررسی کنیم.
‫روز دوم با مجلس رقص سانست پاینز تموم می‌شه.
‫می‌خوای امتحان کنی ببینی اندازه‌ته یا نه؟
‫کریس خبر نداره که در مجلس رقص، همسرش،
‫همسر واقعیش، السا، منتظرشه.
‫اوه خدایا.
‫و السا هم قراره به کمک اندام‌های مصنوعی، پنجاه ‫سال پیر بشه.
‫هیچ احساس بدی در مورد دستام ندارم.
‫- دستامو ببین! ‫- آره، بفرما.
‫خب، من روی یه صندلی نشستم،
‫و اونا شروع کردن به جاگذاری اندام‌های مصنوعی،
‫و واقعا احساس عجیبی دارم.
‫من نمی‌خواستم این کارو انجام بدم.
‫یه لحظه با خودم فکر کردم که، "من از پسش بر نمیام."
‫پیر شدن...
‫تهدیدآمیز به نظر میاد. به خصوص برای زن‌ها.
‫و باعث شد به این فکر کنم که در این جامعه
‫چقدر ما به جوانی بها می‌دیم.
‫این لحظه احتمالا خشونت‌آمیزترین
‫و چالش‌برانگیزترین لحظه‌ی این آزمایشه.
‫کریس نمی‌دونه چه اتفاقی قراره بیفته. سورپرایز ‫بزرگی در انتظارشه.
‫آره، من... انگار شبیه مامانم شده‌ام.
‫باعث می‌شه آدم با خودش فکر کنه، "خدایا، یعنی همه‌ی ‫ما
‫قراره به این برسیم؟" یکم... یکم سخته.
‫ولی می‌دونین، چیزی که جالبه اینه که
‫طبق آمار، بیشتر ما از ضعف یا مرگ خودمون
‫خیلی کمتر می‌ترسیم تا
‫مرگ آدم‌هایی که دوستشون داریم.
‫حالا برای این که بیشتر بررسی کنیم،
‫از کریس می‌خوایم تا با یکی دیگه از ساکنین سانست ‫پاینز آشنا بشه.
‫اسم من آیزایا واکالالابورئه. ‫من فیجیایی‌ام. اهل فیجی.
‫و 88 سالمه.
‫بفرمائین آقای همزورث. می‌خواستم با آیزایا آشنا ‫بشین.
‫آیزایا؟
‫- سلام کریس، از دیدنت خوشحالم. ‫- منم همینطور.
‫می‌دونین کریس همزورث کیه؟
‫نه.
‫الان چه حسی نسبت به زندگی بازنشستگی داری؟
‫- چه... ‫- نظرم الان خیلی متفاوته. خیلی متفاوت.
‫یه عالمه آدم خوب ملاقات کردم، می‌دونی؟
‫تجربه‌ی منحصر به فردی بوده.
‫خب، بذار بهت بگم
‫که سالمند بودن بهترین چیزه.
‫پیر شدن بخش مهمی از زندگیه.
‫بی. جی. می‌گفت دیدن شما رو غنیمت بدونم،
‫چون داستان مهمی برای گفتن دارین.
‫خب...
‫من اهل فیجی‌ام و خونواده‌ام رهبرهای دهکده بودن.
‫من و بزرگترین برادرم خیلی به هم نزدیک بودیم. ‫من به اون بیشتر از پدر و مادرم نزدیک بودم.
‫واسه اون، من یه داداش کوچولوئم،
‫اما برای من، اون همه چیزه.
‫و هر جا که می‌ره، دنبالش می‌رم.
‫من سایه‌اش بودم.
‫از همون بچگی، تا وقتی که
‫بزرگ شدیم و به ارتش پیوستیم، او همیشه کنارم بود،
‫و همیشه مواظبم بود.
‫و من به چشم پدر، برادر بزرگتر،
‫و نگهبانم بهش نگاه می‌کنم.
‫وقتی پدرمون مرد،
‫از اونجا که اون بزرگترین بچه بود،
‫باید وظیفه‌ی سردستگی رو به عهده می‌گرفت.
‫و سردسته‌ی خوبی هم بود،
‫و مردم هم عاشقش بودن.
‫متاسفانه این خیلی دووم نیاورد.
‫او مریض شد.
‫و وقتی مرد،
‫تمام دنیای من ویران شد.
‫و من مردی رو که عاشقش بودم،
‫برادر بزرگترم رو، از دست دادم.
‫من از دست رفته بودم،
‫رنجی که می‌کشیدم...
‫قابل گفتن نیست.
‫اما بین مردم فیجی
‫رسم هست که صد روز و صد شب عزاداری می‌کنن،
‫و همه‌ی دهکده هم تعطیل می‌شه.
‫نه آوازی می‌خونن، نه بازی‌ای می‌کنن. هیچی.
‫و در آغاز اون صد روز،
‫من اصلا نمی‌خواستم دور و بر آدما باشم،
‫چه برسه به اینکه بخوام جامعه رو رهبری کنم.
‫و با خودم فکر می‌کردم،
‫آیا تو این کار به اندازه‌ی کافی خوبم؟
‫آیا همونقدری که به برادرم احترام می‌گذاشتن، به من ‫هم می‌ذارن؟
‫نمی‌تونستم از پسش بر بیام.
‫ولی صد روز زمان زیادیه.
‫باعث شد با خودم فکر کنم.
‫یاد بگیرم، بیشتر از دیگران استقبال کنم.
‫رشد کنم.
‫روز از پس روز.
‫با هر طلوع.
‫با هر غروب.
‫عزاداری داشت من رو تغییر می‌داد.
‫و اینطور بود که پذیرفتم
‫که باید سر پا بایستم.
‫پا بذارم جای پاش، خودمو جای اون بذارم،
‫ممکنه کار سختی باشه،
‫و مسئولیت سردسته بودن رو بپذیرم.
‫هدفم اینه که کریس از داستان آیزایا اینو بفهمه که
‫چقدر اهمیت داره که به خودمون زمان بدیم
‫تا سخت‌ترین احساسات رو از سر بگذرونیم.
‫زندگی غصه‌های زیادی داره،
‫و تاسف‌های زیادی، و اون‌ها درست مثل پیری، دشمن ما ‫نیستن.
‫فقط بخشی از ماجران.
‫آدم‌هایی که دوستشون داریم، از دست می‌رن.
‫اما من رهبر بهتری شدم،
‫انسان بهتری شدم، فقط به خاطر اون صد روز.
‫اینطوری بود که یاد گرفتم عزاداری چقدر زیباست.
‫به نظر میاد جایی که تو ازش میای بهتر با مرگ
‫و پذیرفتنش مواجه می‌شه.
‫می‌دونی، به نظرم جوامع غربی فرصت کافی برای عزاداری
‫به آدم نمی‌دن.
‫عزاداری خوبه.
‫این باور منه.
‫آقایون، اینم غذای شما.
‫این بهترین غذای سانست پاینزه، و آقای همزورث،
‫امشب تو مجلس رقص هفتگیمون منتظر شماییم.
‫- نوش جان. ‫- ممنونم.
‫رقص؟
‫- خوش می‌گذره. ‫- آره.
‫حرف زدن با آیزایا و شنیدن داستانش خیلی خوب بودن.
‫اما تصور از دست دادن آدم‌هایی که دوستشون داری،
‫خیلی ترسناکه
‫و این چیزی نیست که من حداقل الان قادر به پذیرفتنش ‫باشم.
‫ببخشید، السا. ممکنه چند لحظه چشم‌هاتو
‫- بسته نگه‌داری؟ ‫- اوهوم.
‫تا این کارو انجام بدیم. مرسی.
‫پس در انتهای روز دوم، می‌ریم به مجلس رقص،
‫و اونجا کریس رو با السا مواجه می‌کنیم، با همسر ‫دوست‌داشتنیش.
‫اما الان این الساست که پنجاه سال پیر شده.
‫این اتفاق ممکنه خوب باشه و یا ممکنه خیلی غم‌انگیز ‫پیش بره.
‫نمی‌دونم چه اتفاقی ممکنه بیفته.
‫خودمو که نگاه می‌کنم، خیلی ناگهانی و سنگینه،
‫و خیلی واقعی. خیلی خیلی خیلی واقعی.
‫واقعا احساس می‌کنم آسیب‌پذیرم.
‫و گمون نکنم دلم بخواد کریس منو با این شکل ببینه.
‫آره.
‫- کریس، اومدی... ‫- خوبی؟
‫یه خانم خیلی خوب برات پیدا کردم.
‫- اوه، جدی؟ ‫- آره. ببین، می‌دونم که تو ازدواج کرده‌ای...
‫- ولی ما به همسرت نمی‌گیم، باشه؟ ‫- باشه، اما...
‫با من بیا. بیا دیگه. خجالت نکش.
‫- باشه، خجالت نمی‌کشم. فقط... ‫- خجالت نمی‌کشی؟ پس چی؟
‫- یکم عصبی‌ام ولی خجالت نمی‌کشم. ‫- اوه، باشه. اون خانوم توی لباس صورتی رو می‌بینی؟
‫- آره آره آره. ‫- برو سمتش، پسر!
‫ببخشید، فکر کنم من با شما قرار داشتم.
‫اوه خدایا.
‫- خیلی عجیبه! ‫- نگاه کن!
‫اوه خدایا.
‫اون لحظه که می‌خواستم صدات کنم با خودم فکر کردم
‫"خدایا، من ایشون رو می‌شناسم."
‫می‌دونست؟
‫اوه، خدایا.
‫سلام.
‫هنوز زیبایی.
‫فکر کنم این لحظه رو تا ابد به خاطر بسپریم.
‫خیلی عمیق و غیرمنتظره بود.
‫احساس امنیت می‌کردم.
‫خیلی زیبا بود.
‫- انتظارش رو نداشتی؟ ‫- نمی‌دونستم چه خبره.
‫منظورم اینه که تجربه‌ی خیلی عجیبیه.
‫که به همسرت نگاه کنی در حالی که پنجاه سال پیر شده. ‫یک عالمه احساسات مختلف
‫بهت دست می‌ده،
‫عشق، شادی، ترحم...
‫و بعد
‫یکم بی معناست، اما به طرز شگفت‌انگیزی.
‫امروز خیلی روز عیجبی بوده...
‫مدام توی فکرای عجیب مثل مرگ و زندگی و این‌ها ‫بودم...
‫و بعد، ناگهان...
‫امروز من پنجاه سال پیرتر شدم.
‫- آره. آره. ‫- و خیلی خیلی برام شوکه‌کننده بوده...
‫که... که اون همه سال رو در واقع نگذرونده باشم.
‫و فکر می‌کنم طبیعت به تو فرصت می‌ده...
‫- تا قدم به قدم باهاش کنار بیای. ‫- آره.
‫خیلی سخته که بخوای ناگهان بپری توی این... آره...
‫آره. خیلی... خیلی خشونت‌آمیزه.
‫نه، من وقتی دیدمت خیلی شوکه‌کننده بود.
‫با خودم فکر کردم، "ئه، چی شد؟ پنجاه سالو ازم ‫دزدیدن."
‫مثل این بود که...
‫ناگهان در انتهای همه چیز قرار بگیری.
‫یه ذره... یه ذره بغض کردی.
‫- من می‌خوام اون سال‌ها رو با تو زندگی کنم. ‫- آره.
‫اون خاطرات رو لازم داریم، مگه نه؟
‫برقصیم؟
‫برقصیم؟ البته. حواست به پشتم باشه.
‫باید مواظب باشی. فقط سعی کن جا نمونی، باشه؟
‫خوبه؟ آروم حرکت می‌کنیم.
‫شاید با این آزمایش تونسته باشیم نگرانی و ترس کریس ‫رو
‫از مرگ و پیری پله پله کمتر کنیم،
‫تا بتونه ببینه بالا رفتن سن اونقدرهام بد نیست.
‫و اینکه عشق واقعا قدرت اینو داره که
‫باعث بشه انسان از پس هر چیزی بر بیاد.
‫به نظرم چیزی که خیلی ترسناکش می‌کرد این بود که من ‫مجبور بودم به تنهایی به اون سن برسم.
‫چیزی که از خشونتش کم می‌کنه، اینه که
‫کسی رو داشته باشی که کنارش پیر شدن رو تجربه کنی.
‫می‌دون، وقتی آدم‌هایی که دوستشون داری دور و برتن،
‫باعث می‌شه بیشتر احساس کنی...
‫پذیرای همه چیز هستی.
‫ببخشید، من باید برم.
‫باشه.
‫دوستت دارم.
‫من هم دوستت دارم.
‫یکی از مهم‌ترین درسایی که کریس باید بگیره
‫اینه که هر جا عشق باشه، از دست دادن هم هست.
‫او قراره چیزهای زیادی رو در زندگیش از دست بده.
‫دیر و زود داره، سوخت و سوز نداره.
‫و این آماده‌مون می‌کنه که وارد قسمت بعدی این حماسه ‫بشیم...
‫یعنی وقتی که از پیری، برسیم به میرایی. به مرگ.
‫«روز سوم» ‫«یک روز از زندگی باقی است»
‫روز بخیر، ساکنین محترم.
‫یه روز زیبای دیگه در سانست پاینز آغاز شده،
‫جایی که ما هر روز رو تا انتها زندگی می‌کنیم.
‫باشگاه تئاتر به زودی راه‌اندازی می‌شه.
‫و یادتون نره که امروز توی تالار دهکده مسابقه‌ی ‫بینگو داریم.
‫و می‌خوایم به آقای همزورث به طور رسمی خوش‌آمد ‫بگیم،
‫اون حسابی اینجا جا افتاده.
‫الان به نظرم توی این آزمایش خیلی راحتم.
‫و دارم سعی می‌کنم مدام ازش استقبال کنم.
‫باعث می‌شه که بفهمم...
‫این تجربه اونقدری هم که فکر می‌کردم بد نیست.
‫در آستانه‌ی روز سوم، یعنی آخرین روزمون هستیم،
‫و بحث میرایی و مرگ رو دنبال می‌کنیم.
‫- سلام. ‫- سلام!
‫می‌خواستم که کریس رو به دوست و همکارم معرفی کنم...
‫آلوآ آرتور. و شغلش اینه که... بهش می‌گن، "همراه ‫مرگ".
‫بهم بگو همراه مرگ دقیقا چه کار می‌کنه؟
‫خب، همراه مرگ در واقع تمام مراقبت‌های غیرپزشکی،
‫و حمایتی رو به شخصی که در حال مرگه و خانواده‌اش، ‫عرضه ‌کنه.
‫در واقع ما انسان‌ها رو قدم به قدم برای پایان زندگی ‫حاضر می‌کنیم.
‫وای.
‫درباره‌ی پایان زندگی زیاد حرف زدیم،
‫الان قراره درباره‌ی میرا بودنمون صحبت کنیم.
‫بسیارخب.
‫- باشه؟ ‫- آره.
‫حالا ما یه تمرین کوچیکی برات اماده کردیم،
‫یه جور درمان افشاگرانه...
‫- بسیارخب. ‫- تا برای بحث اصلی آماده بشی.
‫- بسیارخب. ‫- حاضری؟
‫- آره. ‫- بسیارخب. بریم ببینیم چیه.
‫خب، همونطور که می‌بینی،
‫- اینجا چند تا تابوت برات آماده کردیم. ‫- وای.
‫آره، و تو می‌تونی یه نگاهی بهشون بندازی،
‫ببینی از کدوم خوشت میاد و از کدوم نه.
‫- من... من باید یکی‌شونو انتخاب کنم؟ ‫- بله.
‫- وای. ‫- فکر کن اومدی خرید
‫یه دوری بزن، ببین کدوم نظرتو جلب می‌کنه،
‫کدومش جذبت می‌کنه.
‫چه ایده‌ی عجیبی. شبیه این عروسک‌بازی‌هاست.
‫- هست. ‫- خب، شاید اینو انتخاب نکنم.
‫- روی این یکی یه دونه... ‫- آره.
‫نخل خوشگل هست.
‫این همه مقبره‌ی شیک و پیک خیلی مضحکه، نیست؟
‫همه‌شون قراره برن زیر خاک.
‫انگار باید یه جور لوازم خونه‌ی دم دستی باشن.
‫شاید حتی باید مقوایی باشن که درست تجزیه شن.
‫خیلی به‌صرفه‌ترم هست.
‫- آره. ‫- این‌ها همه تجزیه‌پذیرن...
‫- از لحاظ زیست محیطی و اینجور چیزا... ‫- آها.
‫... استانداردن.
‫منظورم اینه که من... من موقع رفتن چیز زیادی لازمم ‫نمی‌شه.
‫این یکی هواکش داره؟
‫هواکش داره، خوشگله، طبیعیه، حس حضرت موسی بهت ‫می‌ده.
‫- یه سبد پیک‌نیک غول‌پیکر. خوبه. ‫- البته. این یکی از چوب ماهونه.
‫- آره؟ ‫- آره. خیلی قشنگه.
‫این یکی رو به خصوص برای بدن تو ساخته‌ان.
‫دلت نمی‌خواد امتحانش کنی؟ برو داخل.
‫- آره، باشه. ‫- حاضری؟
‫- فقط آروم بپر توش. ‫- آره، سخت نگیر.
‫امیدم اینه که کریس با دیدن اون تابوت‌ها
‫بتونه یه روزی با احساس بدن خودش در اون‌ها ارتباط ‫برقرار کنه.
‫و بعد خودش شروع کنه به فکر کردن راجع به مرگش.
‫- آره، به نظر میاد حسابی جا خوش کردی. ‫- آره، نگاه کن.
‫- همینطوری درسته. ‫- حس عجیبیه. احساس می‌کنم یه خون‌آشامم.
‫- آره، درسته. ‫- که قراره شب طولانی‌ای رو...
‫پشت سر بذارم.
‫- بهش مرگ هم می‌گن؟ ‫- بله.
‫درسته.
‫- بسه دیگه. ‫- خب...
‫ما از صحبت کردن راجع به مرگ می‌ترسیم،
‫چون خیلی عذابمون می‌ده.
‫انگار یه چیزی اشتباهه.
‫درخت‌ها می‌میرن، گل‌ها می‌میرن، حیوونا می‌میرن، ‫عمر باتری ماشین تموم می‌شه، آدم‌ها هم همینطورن.
‫تجربه‌ی عجیبی بود، مگه نه؟
‫نظرت کلا راجع به تابوت‌ها چیه؟
‫تو... نمی‌دونم، راستش شخصا ترجیح می‌دم جسدم ‫سوزونده بشه.
‫عوض اینکه تو یه وجب جا بچپوننش.
‫این فکرم شاید یه ذره شبیه افکار کسایی باشه که ترس ‫از فضای بسته دارن.
‫- اوه. ‫- آره.
‫یا شایدم... یا شایدم بتونین پرتم کنین توی دریا،
‫تا کوسه‌ها بتونن بخورندم،...
‫- جسدت رو بندازیم توی دریا؟ ‫- آره.
‫کنجکاوم نظرت رو راجع به زندگی پس از مرگ بدونم.
‫نمی‌دونم. یادم میاد بچه که بودم و تو تاریکی بیدار ‫دراز می‌کشیدم،
‫به این فکر می‌کردم که «نبودن» چطور می‌تونه باشه...
‫می‌دونی... ناگهان، پووف!... همه‌اش همین، تا ابد.
‫- آها. ‫- می‌دونی؟ و نه فقط تا ابد،
‫- بلکه تا ابدِ ابدِ ابدِ ابد. متوجهی؟ ‫- تا ابد.
‫و خب، این فکرا باعث می‌شد خوابم نبره.
‫می‌دونی، شبیه یه
‫فکر کاملا تهی، خالی،
‫پوچ و از دست رفته بود.
‫در حد مرگ منو می‌ترسوند.
‫واقعیت اینه که، همونطور که می‌دونیم، هر لحظه ممکنه ‫این اتفاق بیفته.
‫- آره. ‫- مگه نه؟ آدم‌ها معمولا...
‫بهش به چشم یه مفهوم خیلی دور نگاه می‌کنن.
‫انگار اتفاقیه که فقط اون بیرون، یه جای دیگه ‫میافته.
‫همیشه هم خیلی زودتر از چیزی که مردم انتظار دارن، ‫سر می‌رسه...
‫واسه همین فرصت‌هایی از این دست، که باعث می‌شن به ‫میرایی واقف بشیريال به درد بخورن.
‫مهم‌ترین چیزی که از صحبت کردن با آدم‌هایی که
‫به روزهای پایانی‌شون نزدیک می‌شن، یاد گرفتی، ‫چی بوده؟
‫بودن کنار کسی که
‫همین الان نفس آخرش رو کشیده،
‫احساس کردن اون سکون عظیم توی اتاق
‫بعد از این که زندگی، جسمی رو ترک کرده،
‫ساده‌ترین، اما عمیق‌ترین حسیه که داشته‌ام.
‫درس بزرگی که گرفتم این بوده که زندگی واقعا به یک ‫مو بنده.
‫یک لحظه هست، و لحظه‌ی بعد نیست.
‫و وقتی که می‌ره، شایدم می‌اندازه که هنوز فرصت دارم
‫که نفس بکشم، زندگی کنم، مشارکت کنم، عشق بورزم،
‫بخندم، تا...
‫شاد باشم، لباس‌های رنگی بپوشم،...
‫- آره، آره. ‫- دیگران رو در آغوش بگیرم، برقصم،...
‫و زندگی کنم. زندگی کنم.
‫آره.
‫زیباست.
‫یه خرده دیرتر همین امروز مدیتیشن "بستر مرگ" رو ‫انجام می‌دیم.
‫- اوهوم. ‫- تا تو رو به مرگت نزدیک‌تر کنیم.
‫خب، عالیه.
‫الان قبل از این که اون کارو بکنیم، کسی هست که ‫دوست دارم ببینیش.
‫- بسیارخب. ‫- آماده‌ای؟
‫- آره ‫- بریم.
‫یکی از مزیت‌های حرف زدن و فکر کردن به مرگ برای ‫افراد جوون
‫و پر از زندگی مثل کریس، اینه که
‫بهشون می‌فهمونه که این مسئله برای هر کسی و در هر ‫جایی می‌تونه اتفاق بیفته.
‫- ناتالی. ‫- سلام کریس.
‫اما آدم‌های جوون هم مریض می‌شن.
‫اون روز تو کلاس هنر دیدمت.
‫آره. سلام.
‫سلام. آلوآ گفت که باید با هم حرف بزنیم.
‫آره. می‌خوام راجع به تجربه‌ام با سرطان بدخیم‌ام
‫باهات صحبت کنم.
‫و راستشو بخوای، نمی‌دونم چقدر زمان برام مونده.
‫الان 27 سالمه.
‫ولی وقتی 20 سالم بود، تشخیص دادن که سرطان ریه ‫دارم.
‫و وارد غدد لنفاوی‌ام شده بود.
‫در نتیجه، جراحی تنها راهم بود.
‫پس اونا تمام غدد لنفاوی‌ام رو کندن انداختن دور.
‫و می‌تونی تصور کنی این اتفاق چطور زندگی یه آدم ‫20 ساله رو زیر و رو می‌کنه.
‫- آره. ‫- و...
‫از اون لحظه به بعد، من هر روز عمرم رو به مرگ فکر ‫می‌کنم.
‫هیچکس انتظار نداره در بیست سالگی دچار سرطان بشه.
‫هیچکس تو رو برای همچو تشخیصی آماده نکرده.
‫صد البته برای تاثیراتی که روی خانواده‌ات می‌ذاره ‫هم آماده نیستی،
‫و روی دوستات، و روی دنیای دور و برت که کاملا تغییر ‫می‌کنه.
‫در عرض یک شب.
‫سرطان تبدیل به تمام هویت من شد.
‫در واقع از من به عنوان یه آدم مریض یاد می‌کردن.
‫واسه یه مدت من خیلی... خیلی گم شده بودم.
‫و نیاز داشتم اون آدمی که روزگاری بودم رو پیدا کنم.
‫آره.
‫پس گذاشتم و رفتم به ونیز.
‫نه واسه اینکه فرار کنم، بلکه به خاطر اینکه جایی ‫باشم که کسی داستان منو نمی‌دونه.
‫اینطوری می‌تونستم خودم رو یشناسم و بفهمم که چطور ‫می‌تونم کنار سرطان زندگی کنم.
‫یه پسری رو دیدم، عاشقش شدم،
‫و او هم من رو فقط به خاطر خودم دوست داشت، که
‫احساس خیلی خیلی قشنگی بود.
‫الکساندر خیلی صادق و مهربونه.
‫و من معمولا به همه می‌گم که او، درخت بلوط منه.
‫اون کسیه که قرص و محکم می‌ایسته و من رو هم محکم ‫و مصمم نگه می‌داره.
‫وقتی سرطان داری، نمی‌دونی که ممکنه دوست داشته بشی ‫یا نه.
‫و رابطه‌ی تو با عشق و خودت...
‫تقریبا از بین می‌ره.
‫عشق شگفت‌انگیزترین
‫چیزیه که ما داریم،
‫و می‌تونیم تو این دنیا تجربه‌اش کنیم.
‫و این نکته من تونستم عشق اون رو تجربه کنم، ‫می‌دونی...
‫او خیلی خوشحالم می‌کنه.
‫این‌ها اشک شوقن.
‫اما فقط سه ماه از داستان عاشقانه‌مون گذشته بود که ‫برگشتم،
‫و اسکن معمولم رو انجام دادم، و بهم گفتن که سرطان ‫باز به ریه‌ام برگشته
‫و حالا من وضعم یک درجه وخیم‌تر بود.
‫بهش گفتم.
‫و بعد گفتم، "من می‌خوام رابطه‌مون رو تموم کنم."
‫اون رو کرد به من
‫و گفت، "نه." و ادامه داد،
‫"من هم توی این ماجرا هستم."
‫و گفت، "انتخاب من سپروندن زمانیه که با تو دارم.
‫برام مهم نیست که طولانیه یا کوتاه.
‫من تو رو انتخاب می‌کنم."
‫فکر می‌کنم دیدگاهم نسبت به زمان به خاطر بیماریمه.
‫زمانی که هر کس داره، خیلی ارزشمنده.
‫پس اگه قراره با سر بپری توی زندگی و هرچقدر که زمان ‫داری رو استفاده کنی،
‫- چون کسی نمی‌دونه چقدر زمان براش مونده - پس ما ‫می‌تونیم عشق همدیگرو داشته باشیم.
‫ما همدیگرو دوست خواهیم داشت، مهم نیست چی پیش بیاد.
‫مهم نیست چقدر زمان برامون باقی مونده.
‫می‌دونف ما درباره‌ی پذیرفتن صحبت کردیم.
‫نظرت راجع به پذیرفتن چیه؟ راجع به خود کلمه‌اش یا ‫مفهومش.
‫من طی هفت سال گذشته فقط به مرگ فکر کرده‌ام.
‫ولی آیا میرا بودنم رو پذیرفتم؟
‫آره و نه.
‫به نظرم آدما رابطه‌ی خیلی خنده‌داری با پیر شدن ‫دارن،
‫خیلی ازش می‌ترسن.
‫اما در واقع، من آرزو دارم که پیر بشم.
‫هیچ چیز رو بیشتر از این نمی‌خوام که پیر بشم،
‫و به نظرم پیری یه نعمته.
‫همه‌مون... همه‌مون قراره یه روز بمیریم.
‫پس آدم باید هر چقدر که می‌تونه زندگی کنه و ازش ‫لذت ببره.
‫هر لحظه رو دریابه.
‫- آره. ‫- آره.
‫زندگی تو در هر لحظه‌ای ممکنه به پایان برسه.
‫پس از زندگی، از زمانت لذت ببر،
‫تا می‌تونی ازش استفاده کن.
‫و تا اونجا که قادری، عشق بورز.
‫صحبت کردن با ناتالی خیلی قلبمو می‌شکنه.
‫گوش دادن به داستانش،
‫گوش دادن به کسی که...
‫با این همه وقار و بلوغ درباره‌ی چیزی تا این حد ‫نامعلوم
‫صحبت می‌کنه،
‫خیلی الهام‌بخشه.
‫- سلام. ‫- از دیدنت خوشحالم.
‫- چطوری؟ ‫- عالی‌ام، پسر.
‫گپ زدنت با ناتالی چطور بود؟
‫آره، انسان شگفت‌انگیزیه.
‫می‌تونی این موضوع رو درک کنی،
‫که شاید هرگز فردایی در کار نباشه؟
‫بله.
‫هیچ اطمینانی از این بابت وجود نداره. می‌تونی حسش ‫کنی؟
‫البته. آره.
‫یه احساس خاصی داشتم که...
‫انگار به شدت نیاز داشتم کل دنیا رو بتکونم،
‫و به همه این پیغام رو بدم که، "شلوغ‌کاری نکنین.
‫هیچ چیز تضمین‌شده نیست.
‫از هر لحظه استفاده کنین."
‫من با این آدما انگار در حال بافتن یه طناب بودم،
‫آره. انگار تمام این مفاهیم...
‫مثل یه طناب در هم تنیده می‌شن،
‫که موضوع اصلی به بهترین شکل منتقل بشه.
‫خب،
‫ما به آخر خط رسیدیم برادر، به لحظات پایانی عمر تو ‫در سانست پاینز.
‫همه‌ی کاری که برای انجام دادن مونده اینه که از اون ‫در بری بیرون.
‫و...
‫هر چیزی که پشت اون در دیدی، باهاش همراه شو.
‫باشه.
‫اینجا مهم‌ترین بخش این آزمایشه.
‫ممنونم، برادر.
‫می‌خوایم مرزهای تئاتر مجازی‌مون رو
‫جابجا کنیم.
‫بسیارخب.
‫می‌خوایم ببریمت بیمارستان.
‫سکته‌ی قلبی، فشار 18 روی 12.
‫بریم، بریم.
‫اکسیژن وصل شد. عمیق نفس بکش.
‫کریس، کریس!
‫- کریس، صدای منو می‌شنوی؟ ‫- من نبض حس نمی‌کنم.
‫
‫- یکم شدید بود، نه؟ ‫- آره، خیلی عجیب.
‫- کل این تجربه. ‫- آره، آره، بود.
‫خب، اگه الان داری منو می‌بینی،
‫می‌دونی که اوضاع طبق نقشه پیش نرفته.
‫آره.
‫پس حالا می‌خوایم مدیتیشن بستر مرگ رو آغاز کنیم.
‫هدف این مدیتیشن اینه که آگاهی بیشتری نسبت به
‫مسئله‌ی پایان زندگی بهت بده، و همچنین کمک کنه تا ‫یه...
‫- ارتباط تازه با زندگیت برقرار کنی. ‫- آره.
‫خب، با بستن چشم‌هات شروع کن.
‫حالا یه نفس عمیق بکش.
‫با خودت تکرار کن، "مرگ من قابل پشگیری نیست."
‫"مرگ من قابل پیشگیری نیست."
‫و وقتی نفست رو بیرون می‌دی، بگو، "من هم می‌میرم."
‫"من هم می‌میرم."
‫قراره به یه سفر ببریمت.
‫هر کسی که ملاقات کردی و هر کاری که انجام دادی،
‫به اینجا ختم می‌شه.
‫موقع نفس کشیدن، بگو،
‫- "تو پیر می‌شی." ‫- "تو پیر می‌شی."
‫و وقتی که نفست رو بیرون می‌دی، بگو، "بدن تو شکست ‫می‌خوره."
‫"بدن تو شکست می‌خوره."
‫هنگامی که یاد بگیری اینو بپذیری،
‫تازه چیز عمیق‌تر و ارزشمندتری رو به دست میاری.
‫وقتی نفس می‌کشی، بگو، "همه‌ی آدمایی که دوستشون ‫داری رو از دست می‌دی."
‫"همه‌ی آدمایی که دوستشون ‫داری رو از دست می‌دی."
‫آدمایی که دوستشون ‫داری رو از دست می‌دی.
‫و موقعی که نفستو بیرون می‌دی، بگو، "عزاداری ‫زیباست."
‫عزاداری زیباست.
‫موقعی که نفس می‌کشی، بگو، "زندگی تو در هر لحظه ‫ممکنه به انتها برسه."
‫"زندگی تو در هر لحظه ‫ممکنه به انتها برسه."
‫زندگی تو در هر لحظه ‫ممکنه به انتها برسه.
‫- "تو هم خواهی‌مرد." ‫- "تو هم خواهی‌مرد."
‫تو هم خواهی‌مرد.
‫او درخت بلوط منه.
‫از زمان لذت ببر.
‫هر چقدر که می‌تونی عشق بورز.
‫همونطور که در ذهنت الان خودتو در بستر مرگ ‫می‌بینی،
‫به دقت نگاه کن ببین چه آدمایی الان تو رو احاطه ‫کرده‌ان؟
‫کی دست تو رو در دست داره؟
‫بدنت داره ضعیف می‌شه...
‫و تو آغاز به محو شدن می‌کنی.
‫وابستگیت به السا رو رها کن.
‫وابستگیت به بچه‌ها رو رها کن.
‫آدمایی که دوستشون داری نمی‌تونن کمکی بهت بکنن.
‫هیچ خاطره‌ی جدیدی نخواهی داشت.
‫حالا تسلیم می‌شی...
‫و با مرگ آزاد می‌شی.
‫و می‌فهمی که الان پذیرفتی که زندگیت یه روز ‫تموم می‌شه.
‫می‌تونی چشم‌هاتو باز کنی،
‫و این شمعو فوت کنی.
‫- سلام. ‫- هی.
‫هی! بیا اینجا.
‫آره، بیا.
‫بیا بشین.
‫فرق نداره.
‫یه تجربه‌ی شگفت‌انگیز دیگه.
‫چطور بود؟ چطور باهاش برخورد می‌کنی؟
‫خیلی آرامش‌بخش بود. احساس می‌کردم...
‫که ترسناک نیست.
‫احساس می‌کردم از یه رودخونه سرازیر شده‌ام و سُر ‫می‌خورم، می‌دونین؟
‫به سمت مرحله‌ی بعدی، هر چی که هست.
‫انگار که...
‫وقتی بهم گفتی، "به جایی که هستی یا می‌خوای باشی ‫فکر کن،
‫به آدمایی که وقت مردنت احاطه‌ات کرده‌ان"،
‫من خودمو تو خونه بین اعضای خانواده‌ام تصور کردم،
‫با دوستام و...
‫بعد ناگهان به ذهنم رسید که،
‫"این تصویر رو من همیشه دیده‌ام."
‫- فکر کردم که چقدر خوش‌شانسم، نه؟ ‫- دقیقا.
‫- بله، قطعا. ‫- بله.
‫خیلی مکان و تجربه‌ی آشنایی بود واسم.
‫و اصلا احساس تنهایی نمی‌کردم. انگار...
‫یه یکشنبه‌ی معمولی بود،
‫که همه‌ی کسایی که دوستشون دارم دورم جمع شده‌ان.
‫چند روز پیش یه صحبتی با هم داشتیم،
‫و من گفتم که احساس می‌کنم لحظه‌ها رو از دست ‫داده‌ام،
‫یا اینکه زیادی سرم شلوغ بوده، و اگر می‌تونستم
‫یه لحظه آرامش داشته باشم،
‫یا همه چیز رو متوقف کنم، چقدر خوب می‌شد.
‫آره، البته که می‌تونستم جور دیگه‌ای زندگی کنم،
‫اما منظورم این نبود که همه‌ی گذشته اشتباه بوده.
‫یا اینکه درست سپری نشده.
‫و بعد، این که به طور موازی راجع به
‫پذیرفتن مرگ حرف زدیم،
‫و رها کردن، و همینطور درباره‌ی زندگی حرف زدیم و ‫باز هم رها کردن...
‫و این به این معنا نیست که کلا سکان زندگی رو ول کنی ‫بره،
‫بلکه یعنی از سواریت و همینطور هم از منظره‌ها لذت ‫ببری، مگه نه؟
‫در پذیرفتن، یه جور آرامشی هست.
‫و بازگشتمون به این سانست پاینز خیلی جالب بوده.
‫این که یه همچو شعار توچشمی داشتن.
‫"سانست پاینز، جایی که ما هر روز رو تا انتها زندگی ‫می‌کنیم."
‫- ولی راز قضیه در عنوانشه. ‫- بله.
‫آقای همزرث، به سانست پاینز خوش آمدین.
‫جایی که ما هر روز رو تا انتها زندگی می‌کنیم.
‫به سانست پاینز خوش آمدین، جایی که ما هر روز رو ‫تا انتها زندگی می‌کنیم.
‫ممنونم.
‫سلام.
‫واقعا یه راهنمایی واقعی بود. "هر روز رو تا انتها ‫زندگی کن."
‫- خوبی؟ ‫- تو خوبی؟
‫چطور بود؟
‫عالی بود. خیلی... خیلی ویژه بود.
‫تو هم می‌تونی انجامش بدی. همه‌اش سه روز طول ‫می‌کشه.
‫آره، آره.
‫از این به بعد با زندگی مثل حقی که داریم برخورد ‫می‌کنیم.
‫و این که به دلیل فضیلت متولد شدن،
‫حق داریم که زندگی کنیم، که فردایی داشته باشیم.
‫نه. زندگی یه هدیه است.
‫هر روز یک هدیه است.
‫- قبل از اینکه بری، عکسمو امضا می‌کنی؟ ‫- البته.
‫یک زندگی کامل، زندگی‌ایه که مرگ توشه، درد توشه.
‫اما اگه می‌تونیم برای یک دقیقه‌ آینده شکرگزار ‫باشیم،
‫در این سیاره‌ی دیوانه و زیبا - تصور کنین،
‫هی!
‫این درخت بلوط منه.
‫- ایندی، بدو بدو بدو. ‫- زندگی توی یه نقطه از آینده...
‫... قرار نیست آغاز بشه.
‫یعنی وقتی که بالاخره اون یه نفرو پیدا کردی، یا ‫وزنت رو کم کردی،
‫یا کمتر کار کردی، یا شغل موردعلاقه‌ات رو پیدا ‫کردی، یا هر چی.
‫زندگی همین الان داره اتفاق می‌افته. تو توشی.
‫داری زندگیش می‌کنی.
‫- مرسی، رفیق. ‫- بسیارخب، می‌بینمت.
‫واقعیت اینه که ما نامحدود نیستیم.
‫ممنون، رفقا.
‫این تجربه وقت خوبی گیرم اومد.
‫یعنی یه وقتی تو زندگیم که می‌خوام واقعا رو چیزایی ‫که اهمیت دارن تمرکز کنم.
‫و همه چیز اهمیت داره.
‫هر لحظه.
‫هر لبخند. هر اشک.
‫- بابا! ‫- هر بوسه.
‫همه چیز.
‫خوش گذشت بهتون؟
‫- البته. ‫- عالیه!
‫هی کریس!
‫طولانی‌ترین، سالم‌ترین و شادترین زندگی‌ای که ‫می‌تونم داشته باشم.
‫یه عمر قراره طول بکشه.
‫بگم بهتون، تموم شد.
‫همگی عالی بودین.
‫جیک، کات!
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.