‫نورن از اتاقش بیرون نمیاد.
‫رـ رئیس، صبر کن‌نیا.
‫لینیا، بس کن.
‫به‌نظر می‌رسه که خیلی عصبانیه. من می‌ترسم.
‫اون از اتاقش بیرون نمیاد. ‫برای من، چیزی نمی‌تونه از این مهم‌تر باشه.
‫اگه نورن هم قراره همون جهنمی رو که من ‫گذروندم از سر بگذرونه، می‌خوام که ازش نجاتش بدم.
‫حتی اگه من یا آیشا رو دوست نداشته باشه، ‫یا تمام این زندگی‌ای که الان داره،
‫اون هنوزم خواهرمه.
‫عذر می‌خوام.
‫یه برادر بزرگ‌تر باید از برادرها و ‫خواهرهای کوچیک‌ترش محافظت کنه.
‫نباید ازشون رو برگردونه.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫ر ــ رودئوس-سان، ما الان وسط کلاسیم، و-
‫کارم زیاد طول نمی‌کشه. مشکلی که نداره؟
‫ولی-
‫گمون می‌کنم تا الان خبر دارید،
‫یه دانش‌آموز دختر توی این کلاس ‫از اومدن به دانشکده دست کشیده.
‫اون دختر، خواهر منه.
‫هنوز باهاش صحبتی نکردم.
‫اما خیلی چیزها هستن که باعث می‌شن ‫یه دانش‌آموز از اومدن به کلاس خودداری کنه،
‫و یقین دارم یه نفر توی این کلاس ‫باعث‌و‌بانی یکی از اون چیزها بوده.
‫کار کدومشونه؟
‫کی چنین کار وحشتناکی باهاش کرده؟
‫تو بودی؟
‫یا تو؟
‫امیدوارم که خودش پا پیش بذاره.
‫قول می‌دم که عصبانی نشم.
‫فقط می‌خوام که بفهمه که خواهرم آسیب دیده و معذرت‌خواهی کنه.
‫لحظه‌ای که یکی‌شون اعتراف کنه، دل‌و‌روده‌ش رو می‌ریزم بیرون.
‫به هیچ‌جام نیست که واقعاً‌ براش قلدری کردن یا نه.
‫هرکدوم‌شون که چشمشو روی این قضیه ‫بسته، به همون اندازه گناهکاره.
‫کاری می‌کنم تقاصشو بدن.
‫چـ ــ چیزه...
‫عذر می‌خوام. بفرمایید.
‫من... من اون روز داشتم با نورن-چان حرف می‌زدم...
‫و بدون اینکه منظوری داشته باشی بهش حرف ناراحت‌کننده‌ای زدی؟
‫ایـ ــ این‌طور نیست!
‫من، چیزه، در مورد شما شنیدم، ‫به‌نظر می‌رسید نورن-چان مشکلی نداره.
‫پس گفتم، «تو مثل برادرت نیستی، نه؟» ‫و اون بدجور عصبانی شد.
‫هـــا؟
‫نورن عصبانی شد؟ چون یکی بهش گفته شبیه من نیست؟
‫اینجا چه خبره؟ ‫آه.
‫چیزی یادتون اومد، استاد؟
‫بـ ــ بله. اون‌روز به نورن-سان یه تکلیف دادم...
‫و اون نتونست تمومش کنه، بعدش ‫شما جلوی دفتر دانشکده لختش کردید؟
‫مـ ــ معلومه که نه!
‫عملکردش ضعیف بود، برای همین بهش گفتم ‫برادرش رو الگو قرار بده و بیشتر درس بخونه.
‫اون گفت تلاشش رو می‌کنه، ولی قیافه‌ش ‫طوری بود که انگار می‌خواست بزنه زیر گریه.
‫هـــا؟
‫حالا که بحثش شد، من...
‫و من. ‫منم همین‌طور.
‫تقصیر من بود.
‫تعجبی نداره نورن نتونسته تحمل کنه.
‫مردم همیشه‌ی خدا اونو با آیشا مقایسه می‌کردن.
‫حالا هم با برادری که ازش متنفره مقایسه‌ش می‌کنن.
‫لعنتی.
‫شنیدم چه اتفاقی افتاده.
‫رودی، تو مقصر نیستی.
‫سیلفی...
‫ممنون.
‫آره‌نیا. تقصیر تو نیست رئیس‌نیا.
‫راست می‌گه. نیازی نیست نگران باشی.
‫از هردوتون ممنونم که در مورد نورن بهم اطلاع دادید.
‫ببخشید که پای شما رو هم کشیدم وسط.
‫حتماً خودم رو خیلی احمق جلوه دادم.
‫اینکه بخوای از خواهرت دفاع کنی هیچم احمقانه نیست‌نیا.
‫منم یه خواهر کوچیک‌تر دارم. ‫پس می‌فهمم چه حسی داری رئیس‌نیا.
‫ولی من یکم شوکه شدم. فکر نمی‌کردم از این کارها بکنی.
‫خب رئیس، حالا می‌خوای چیکار کنی؟ می‌ذاریش به حال خودش‌نیا؟
‫کاری نیست که بتونم انجام بدم.
‫به‌خاطر منه که اون خودش رو حبس کرده.
‫خودش رو حبس کرده.
‫درسته. تبدیل به یه منزوی شده.
‫خودمون مجبورش می‌کنیم بره سر کلاس، ‫حتی اگه لازم باشه به زور ببریمش اونجا.
‫درسته‌نیا.
‫اگه از خونه نره بیرون مغزش می‌پوسه.
‫درسته‌نیا، درسته‌نیا.
‫درست مثل مغز پوسیده‌ی لینیا می‌شه.
‫پورسنا راست می‌گه‌نیا-
‫نــیــا؟!
‫منظورت چیه‌نیا؟! ‫همونی که گفتم.
‫هیچ‌کس دلش نمی‌خواد تا ابد خودش رو توی اتاق حبس کنه.
‫اون نمیاد بیرون، چون دلیلی برای بیرون اومدن نداره.
‫به‌زور بیرون آوردنش هیچ مشکلی رو حل نمی‌کنه.
‫ولی...
‫با این وجود، نمی‌تونم هم اجازه بدم خودش رو اون تو زندانی کنه.
‫می‌دنم که بعداً حسرتشو می‌خورم.
‫رودی؟
‫عـــا، رودی!
‫من...
‫من باید یه کاری بکنم.
‫من...
‫می‌خوام چیکار کنم؟
‫رودی!
‫بذار ما هم تو قضیه‌ی خواهرت کمکت کنیم.
‫تو همیشه هوای ما رو داری، رئیس‌نیا.
‫خیلی ممنونم.
‫ولی چطور-
‫یه ایده‌ی ناب دارم!
‫بسپارش دست خودمون‌نیا!
‫عـــه؟ چیه چیه؟ چه خبر شده؟
‫شنیدم شاهدخت آریل می‌خوان ‫توی سالن غذاخوری سخنرانی کنن.
‫عـــــه، جدی می‌گی؟ ولی چرا این‌قدر یهویی؟
‫یالا، عجله کنید! وگرنه بدون ما شروع می‌کنه!
‫رودی.
‫اوضاع چطوره؟
‫امن و امانه. همه رفتن به‌سمت سالن غذاخوری.
‫سخنرانی آریل همه رو از خوابگاه دخترونه دور می‌کنه.
‫در همین حین، من یواشکی می‌رم و نورن رو می‌بینم.
‫یه تشکر حسابی به شاهدخت آریل بدهکارم.
‫لینیا و پورسنا کجان؟
‫اون‌ها آماده‌ن.
‫ببخشید، نتونستم کمک کنم.
‫عـــه؟
‫یکم پیش رفتم دم اتاق نورن-چان، ولی اون به حرف‌هام گوش نمی‌کرد.
‫سیلفی، این که تقصیر تو نیست.
‫نگران نباش. خودم یه‌جوری قضیه رو با نورن حل‌وفصل می‌کنم.
‫ممنون بابت کمک.
‫خوش اومدی‌نیا.
‫خدایا. سعی کن بیشتر مراقب باشی.
‫معذرت می‌خوام.
‫نورن، چه کمکی می‌تونم بهت بکنم؟
‫رسیدیم‌نیا.
‫اتاق خواهرت انتهای اون سالنه.
‫نورن، اونجایی؟
‫منم، رودئوس‌ام.
‫نورن؟
‫نیا داخل!
‫نورن
‫وقتی که یه منزوی شدم، ‫برادر بزرگ‌ترم اومد به اتاقم.
‫اون زمان، با هر نوع بحثی که عقل سلیم حکم می‌کنه اومد سراغم.
‫«آدم‌هایی اون بیرون هستن که از تو بدترشو کشیدن.»
‫«شاید الان سختت باشه، ولی اگه فرار کنی، ‫دیگه تا ابد درحال فرار کردنی.»
‫«این‌یکی سختیش حتی از اونم بیشتره.»
‫«نیازی نیست که درجا برگردی به مدرسه.»
‫«فعلاً، بیا بریم یه غذایی چیزی بخوریم.»
‫از این‌جور بحث‌ها.
‫من...
‫از نظر ذهنی دیگه به هیچ‌جام نبود.
‫حتی سعی نکردم باهاش بحث کنم. صرفاً سگ‌محلی کردم.
‫خودمو قانع کرده بودم که یکی ‫مثل اون نمی‌فهمه من چه حسی دارم.
‫این باید همون حسی باشه که برادرم اون‌موقع داشته.
‫بعداز اون از حرف‌زدن باهام دست کشید.
‫نمی‌دونم که چه فکری می‌کرد.
‫ولی احتمالاً اگه الان عقب بکشم، دیگه نتونم برگردم.
‫نورن هم خودشو توی اتاقش زندانی می‌کنه.
‫نمی‌تونم برم.
‫ولی...
‫آنیکی...
‫موندم...
‫کِی بود که شروع به ترسیدن ازش کردم؟
‫اولین‌بار که دیدمش، بابا رو زد.
‫اون بابایی که تمام مدت ازم محافظت می‌کرد رو.
‫همون بابایی که بیش از هرچیزی منو دوست داشت.
‫بس کن!
‫کافیه!
‫چطوری می‌تونم همچین آدمی رو به‌عنوان خانواده‌م بپذیرم؟
‫ازش متنفر شدم.
‫وقتی هم بعد از مدت‌ها دیدمش، با یه زن مست کرده بود.
‫مطمئنم بابا هنوزم داره با تمام توانش دنبال مامان می‌گرده.
‫اما، قیافه‌ی خیلی شادی به خودش گرفته بود.
‫فقط باید مواظب باشم عصبانیش نکنم.
‫هیچکس اینجا بهم اهمیت نمی‌ده.
‫می‌ترسم پرتم کنن بیرون.
‫آخه، اینجا خیلی سرده.
‫می‌خوام زندگی توی خوابگاه رو امتحان کنم.
‫خوابگاه، ها؟
‫نمی‌شه که! بابا گفت جفتمون با داداشمون زندگی کنیم.
‫فهمیدم. خب نورن، می‌تونی توی خوابگاه زندگی کنی.
‫چرا؟!
‫عه؟ چرا عصبانی نیست؟ ‫آبجی نورن که نمره‌ی خوبی نگرفت!
‫چرا هرکاری بخواد می‌کنه؟! ‫نمی‌خواد به‌خاطر خودخواه بودنم سرم داد بزنه؟
‫شاید صرفاً به من علاقه‌ای نداره.
‫درواقع، مطمئنم مزاحمشم.
‫نمی‌دونم چرا وقتی این فکرو می‌کنم، ناراحت می‌شم.
‫نورن گری‌رت هستم، از آشنایی با شما خوشبختم.
‫گری‌رت؟ ‫همون گری‌رت؟
‫نکنه با رودئوس گری‌رت-سان ارتباطی داری؟
‫بله.
‫با اون رودئوس-سان؟
‫همون قوی‌ترین دانش‌آموز مدرسه؟
‫عالیه.
‫چه خفن! چون خواهر کوچیک‌ترشی، بهت جادو یاد می‌ده؟!
‫عه، جدی؟!
‫پس تو هم تو زمینه‌ی جادو یه نابغه‌ای؟!
‫داداشت خیلی خفنه! خیلی هم قویه!
‫خوش به‌حالت!
‫ایکاش منم همچین داداشی داشتم، ام...
‫نورن‌ـم.
‫ببخشید!
‫شما خواهر کوچیک‌تر رودئوس-سنپای‌ـید، نه؟
‫بله، نورن گری‌ر-
‫راستش قبلاً رودئوس-سان بهمون کمک ‫کردن یکم جادو یاد بگیریم.
‫می‌شه از طرف‌مون ازشون تشکر کنید؟
‫معذرت می‌خوام.
‫نگران نباش. تازه شروع کردی.
‫مطمئنم می‌تونی جا پای برادرت بذاری.
‫نمی‌خوام.
‫می‌گم. ‫بله؟
‫راستی، داداشت...
‫نمی‌دونم.
‫راجع به رابطه‌ی آریل-ساما و داداشت کنجکاوی؟
‫نگران نباش. برخلاف ظاهرش، داداشت...
‫نمی‌خوام بدونم.
‫خدایا!
‫کم مونده بود دُم به این تله‌ای که پهن کرده بودید بدم.
‫عه رودئوس-سانه.
‫من یه‌بار باهاش حرف زدم!
‫عه؟! خوش به‌حالت!
‫چرا همه این‌طوری راجع بهش حرف می‌زنن؟
‫درکش نمی‌کنم.
‫چون نگرانتم.
‫یکم مراعاتش رو کن.
‫ازش متنفرم!
‫گوش بده، به رودی هم سخت گذشته.
‫بابا زیاد اینو بهم می‌گفت.
‫اون‌موقع برای درکش زیادی بچه بودم.
‫ولی الان، فکر می‌کنم یکم می‌فهمم.
‫شاید اون آدمی که فکر می‌کنم نیست.
‫پس، باید چیکار کنم؟
‫می‌خواد چیکار کنم؟
‫بابا چطوری باهاش آشتی کرد؟
‫نمی‌دونم.
‫هیچکس اینجا بهم کمک نمی‌کنه.
‫نمی‌دونم!
‫چی شده؟
‫می‌خوام برگردم پیش بابا.
‫انقدر از رودئوس بدت میاد؟
‫آره.
‫برادرت، جوری که فکر می‌کنی نیست.
‫قوی، باهوش، و مبارز لایق احترامیه.
‫نمی‌فهمم.
‫یه‌روزی می‌فهمی.
‫دفعه‌ی بعد که دیدیش، فرار نکن و باهاش روبه‌رو شو.
‫شماها خانواده‌این.
‫مطمئنم می‌تونید آشتی کنید.
‫و اینکه...
‫بابات فرار نکرد.
‫دادا- ‫نورن.
‫ببخشید.
‫انگار از وقتی اومدی اینجا بهت سخت می‌گذره.
‫یه شروع دوباره داشتی، ولی به‌خاطر ‫من به این وضع افتاد.
‫نمی‌دونم چی باید بگم.
‫واقعاً، هیچی راجع بهت نمی‌دونم.
‫حتی بعد از این همه اتفاق، بازم نمی‌دونم باید برات چیکار کنم.
‫کنارت هستم.
‫از پیشت نمی‌رم.
‫خوب دارم می‌بینمت.
‫برای همین... اشکالی نداره بمونم؟
‫می‌دونم داداشم هرگز روم دست بلند نمی‌کنه.
‫و مطمئنم دیگه بابا هم نمی‌زنه.
‫بابا فرار نکرد. داداشمم فرار نکرد.
‫پس، من...
‫داداش،
‫صبح‌بخیر.
‫آ ــ آره، صبح‌بخیر نورن.
‫چیز، سیلفی-سان، صبح شما هم بخیر.
‫نورن-چان، صبحت بخیر.
‫نورن-چان انقدر از اون شب سرزنده‌تر شده.
‫در آخر، نتونستم کاری کنم.
‫بعد از اونم نورن بهم چیزی نگفت.
‫هنوزم نمی‌دونم مشکلش چی بود، و نگران چی بود.
‫ولی...
‫مطمئنم دیگه مشکلی نداره.
‫احتمالاً خودش مشکلات احساساتش رو حل کرده.
‫عجب دختری.
‫کاری رو کرد که من تو زندگی قبلیم هرگز نتونستم انجامش بدم.
‫اگه اون‌موقع یکم شبیه نورن بودم...
‫رودی؟
‫چی شده؟ ‫چیزی نیست.
‫گذشته تغییری نمی‌کنه. نمی‌تونم ارتباط از بین رفته‌ی خانوادگی رو برگردونم.
‫نه احساسات برادرم رو، و نه چیز دیگه‌ای رو نمی‌فهمم.
‫اما حس می‌کنم از شر چیزی که مدت‌ها گیر ‫کرده بود، خلاص شدم.
‫فک کنم خودتم دیگه مشکلی نداری.
‫ها؟
‫خب، بریم.
‫باید بابت این‌سری از آریل-ساما تشکر کنیم ‫و بهش گزارش هم بدیم.
‫آره. لینیا و پورسنا هم همین‌طور.
‫اگه ناناهوشی بتونه به دنیای قبلی‌مون برگرده،
‫ازش می‌خوام به برادرم یه پیغام بده.
‫«بابت اون‌موقع معذرت می‌خوام، و ازت ممنونم.»
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
m -240 -178 l 221 -178 221 39 -240 39 قسمت ۱۷ احساسات داداشم
قسمت بعد نقطه‌ی عطف ۳