....
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫جواب داد!
‫از بیخ گوشم گذشت!
‫نمی‌دونستم واسه لباس عوض کردن میاد.
905...
‫عه‌وا، ریکا-چان!
‫مامان.
‫چه تصادفی.
‫من اومدم از سوپرمارکت خرید کنم.
‫تو چی ریکا-چان؟
‫کارات تموم شد؟
‫هوم؟ هوم؟
‫عه، خب...
خب بریم خونه... با هم؟
‫چی؟ خب، راستش...
‫یا نکنه با کسی قرار داری؟
‫عجیب غریب باهوشه!
‫با یکی از بچه‌های دانشگاه.
‫به‌خاطر اینکه یه هفته غیبت کردم.
‫پسره؟
‫اوم، نه.
‫پس منم وایسم یه سلامی بدم.
هـــا؟
‫خیلی خجالت‌آور می‌شه، اینکارو نکن.
‫تو تنها برو خونه!
‫د-دقیقاً چیِ من انقدر برات خجالت‌آوره؟
عـــــه؟
‫فقط یه دوربین امنیتی اینجا هست.
بله؟
‫منم.
‫اتفاقی ریکا-چانو جلوی ایستگاه دیدم.
‫ما کم‌کم برمی‌گردیم خونه.
‫هوف.
‫تو هم زود بیا خونه عزیزم.
‫آره، باشه.
‫با هم شام بخوریم.
‫باید بهش ایمیل بدم تا قرارو کنسل کنم...
‫باشه، آره.
‫903... 904...
‫905...
‫هرکاری لازم باشه می‌کنم تا بیام خونه پیشتون.
‫برو که بریم! ابزار چرخوندن قفل انگشتی!
‫ابزار چرخوندن قفل انگشتی یکی از وسیله‌هایی هست که سارقای ‫ خونه برای باز کردن قفلای خونه‌های مسکونی استفاده می‌کنن.
‫ابزار رو از بیرون وارد کن، و بعد با فشار دادن قفل انگشتی به داخل،
‫قفل در رو باز می‌کنه!
‫شکاف صندوق پست و شکاف‌های اطراف در، هدف‌های معمول این کارن.
‫در غیر این صورت، ممکنه در رو سوراخ کنن تا از این ابزار استفاده کنن.
‫کی فکرش رو می‌کرد من اینطوری بشینم کارای مجرما رو از بَر بشم...
‫توی راه اینجا، نقشه‌ی ساختمون رو از اینترنت بررسی کردم.
‫طبق عکس‌های اینترنت، جای قفل انگشتی رو تخمین زدم.
‫رفت داخل!
‫و بعد... اینطوری می‌شه...
‫و بعد این... و این‌طوری می‌کنیم!
‫دوباره! این‌طوری می‌کنم و بعد این!
‫این‌طوری، و...
‫حسش می‌کنم که اون‌جاست.
‫ده دقیقه گذشته.
‫گیر کرده.
‫نقشه رو تغییر می‌دم!
‫واحد کیوئیچی توی طبقه‌ی نهم یه آپارتمان ده طبقه‌ست.
‫جدای در ورودی، می‌تونم از راه دسترسی...
‫پشت‌بوم برم داخل.
‫معلومه که قفله.
‫بازه.
‫پنجره انقدر باز هست که ازش رد شی، و نرده‌ای هم نداره.
‫چیزی هست که بتونم به عنوان... طناب... ببندم...
‫وای!
‫فایده نداره.
‫قفل انگشتی که شکست خورد.
‫حتی اگه بخوام از راه پشت‌بوم وارد شم، ‫وقت کافی یا ابزار مناسبشو ندارم.
‫دیگه ورقی برای بازی ندارم.
‫تو... از ما محافظت کن.
‫اونا خانواده‌من.
‫گوش کن تتسوئو، عدالت همیشه کنارته.
‫بله، پدر!
‫اوه، لطفاً همین‌جا وایسین.
‫چیزه، زودی برمی‌گردم. کیفم رو می‌ذارم همینجا.
‫باشه.
‫چیزی شده؟
‫شرمنده، ولی یه چیزی پیش اومد.
‫باشه برای یه روز دیگه.
‫تو... چرا انقدر خسته‌ای؟
‫گمونم بشه گفت همه‌ی تلاشمو کردم.
‫GPS ـت روشنه.
‫باید می‌فهمیدی که فرار کردن هیچ سودی برات نداره.
‫هرچی.
‫نوبوتو برای آخرین بار توی این خونه دیده شده و بعدم غیبش زده.
‫شاهدی نیست.
‫پس، امکانش هست که هیچ‌وقت از این خونه بیرون نرفته باشه؟
‫اگه نوبوتو توی این خونه مرده باشه، چی؟
‫این‌جاست که این چراغ به کارمون میاد.
‫یه چراغ قوه‌ی ALS...
‫اینا رو توی سریالای جنایی می‌بینین.
‫توی تاریکی باعث درخشش خون و اثرانگشت می‌شه.
‫طبیعتاً، به لکه‌ی خون نوبوتو واکنش نشون می‌ده.
‫چیزی نشون نمی‌ده.
‫پس نوبوتو اینجا کشته نشده.
‫ولی چرا انگار یه‌جای کار می‌لنگه؟
‫هــا، منم.
‫اون چراغی که بهت گفتم بخر...
‫نکنه رفتی از اون ارزوناش خریدی؟
‫ها؟ 100,000 ین پام آب خورد.
‫رسیدشم گذاشتم همونجا.
‫می‌تونی نگاه کنی...
‫اوه، راستی کیوئیچی-سان.
‫اون بسته رو گذاشتم توی صندوق پستت.
‫همونی که ایمیل دادی گفتی بذارم توی خونه‌ت.
‫من هیچ‌وقت همچین ایمیلی ندادم.
‫توی پیام‌های ارسالی هم نیست.
‫عه؟ خب مال خودمو برات بفرستم؟
‫کیوئیچی-سان، احیاناً نذاشتی کسی بره پای لپ‌تاپت؟
‫الآن برات فرستادم.
‫من هیچ‌وقت این ایمیل رو نفرستادم...
‫نه، غیرممکنه.
‫GPS ـش تکون نخورده.
‫بهش زنگ هم زدم تا چک کنم.
‫لعنتی.
‫راستی...
‫ تاکدا-سان و تو میونه‌تون با هم خوب نیست؟
‫ها؟
‫واسه چی تاکدا حالا؟
‫اون‌روزی، یکی از اونایی که منو می‌پایید، تا یه‌جایی رسوندم.
‫اتفاقی یکمی در مورد شما دو نفر حرف زدیم.
‫چرت و پرته.
‫فقط احمقان که شایعه‌های چرت رو باور می‌کنن.
‫ولی یه‌چیزی بود که منو نگران کرد.
‫تاکدا-سان پشت سرت داره در مورد تحقیقت می‌کنه.
‫به این شک داره که تو نوبوتو رو کشته باشی.
‫پـ-پس، گفتم نکنه تاکدا-سان کسی باشه که اون ایمیل مرموز رو فرستاده.
‫لعنتی، زدمش رو تنظیمات کارخونه!
‫یه لحظه همین الآن به ذهنم رسید، ولی...
‫سازمان اون کامپیوتر رو فرستاده، درسته؟
‫امکانش نیست که از اول یه‌چیزی توش جاساز کرده باشن؟
‫بررسیش کردی اصلاً؟
‫خب پس اون بسته که می‌خواسته بفرسته خونه‌م چی بوده؟
‫می‌خواد با استفاده از من چی جابه‌جا کنه؟
‫سلاح یا مواد؟
‫غیرممکنه!
‫رد اونا رو بگیرن آخرش پای خودش گیره.
‫واسه‌ش فایده‌ای نداره.
‫پس...
‫اوه!
‫چیه؟
‫بریم... همین الآن.
‫ها؟
‫بریم خونه‌ت.
‫پشت سرت داره یه اتفاقی می‌افته.
‫توی اون بسته شاید مدارکی باشه که تو رو قاتل نوبوتو جا بزنه.
‫آره آره... درسته.
‫مطمئنی که بسته رو گذاشتی اون‌جا؟
‫باشه، فهمیدم.
‫ته‌توی بقیه‌شو خودم در میارم.
چیزی اون‌جا نبود پس؟
‫پس شاید تا الآن توی آپارتمانت باشه...
‫آخ!
‫تا وقتی نرفتیم توی خونه سرتو بلند نمی‌کنی.
‫نگاهت روی زمین باشه.
‫باشه...
‫هنوز سرتو بلند نمی‌کنی.
‫بله...
‫یه پوشش امنیتی؟
‫پس حتی اگه ادامه می‌دادم هم در هیچ‌وقت باز نمی‌شد.
‫یارو حرفه‌ایه.
‫خیلی هوشیارتر و گوش‌به‌زنگ‌تر از آدمای معمولیه.
‫شرمنده!
‫ببخشید که منتظرتون گذاشتم.
‫لطفاً برید.
‫خب پس راه بیفتیم.
‫یه نور سیاه، یه منگنه و قیچی...
‫‫مشکل اصلی چراق‌قوه‌ی ALS‌ کئویچیه.
‫حتماً شک کرده که نوبوتو توی خونه‌ی ریکا کشته شده.
‫برای همینه که چراق‌ قوه‌ی ALS خواست.
‫پس منم اینو با یه نور سیاه معمولی که نمی‌تونه ‫لکه‌ی خون رو نشون بده، جابه‌جا می‌کنم.
‫ولی مشکل اینه که با این اثرانگشت هم دیگه نشون داده نمی‌شه.
‫غیرممکنه که یه خونه هیچ‌ اثرانگشتی نداشته باشه!
‫ممکنه اولش به‌خاطر اینکه همه‌ی تمرکزش روی لکه‌ی خونه متوجه نشه،
‫ولی مطمئنم اونقدری باهوش هست که سریع دوهزاریش بیفته.
‫پس با یه موضوع دیگه حواسش رو پرت می‌کنم...
‫راستی... تاکدا-سان و تو‌ـــ
‫پـ-پس، گفتم نکنه تاکدا-سان کسی باشه که اون ایمیل مرموز رو فرستاده.
‫یه‌بار در آستانه‌ی تسلیم شدن بودم.
‫اما یه‌طورایی...
‫تونستم به اینجا برسم.
‫سرتو بلند کن.
‫آپارتمان کیوئیچی.
‫این بدون شک آخرین شانسمه!
چیزی عجیب نیست؟ ظاهری یا اینکه حس کنی؟
‫نه...
‫من فقط گاهی برای خواب میام اینجا...
‫چیز زیادی نیست...
‫پس خیلی سریع می‌تونه تخلیه کنه؟
‫ولی یه چندتا ظرف آشپزخونه داره...
‫خب؟
‫اوه، به‌نظرم باید جعبه رو باز کنین.
‫به‌نظر نمیاد چسبه باز شده باشه.
‫عوض کردن کل جعبه یه حیله‌ی ابتداییه.
‫اما اصلاً چطور وارد خونه شدن؟
‫باز کردن قفل غیرممکنه.
‫یه کتاب معمایی بود می‌خوندم، زدن کل درو برداشتن و یه جدیدشو نصب کردن.
‫شاید شدنی نباشه،
‫اما دزدیدن کلید اصلی از اتاق سرپرست...
‫یا اینکه یه‌نفر از سازمان مخفیانه از روی کلیدت یکی بزنه...
‫اینا چندتا نمونه‌ برای انجام دادنشه.
‫به‌نظرت چیزی دستگیرمون می‌شه؟
‫احتمالات، کیف پول نوبوتو، تلفن‌همراهش،
‫و یا یه چیزی که می‌پوشیده، هستن.
‫یخچال چطور؟
چیه؟
‫اوه، آخه یه عالمه ظروف آشپزی داری،
‫گفتم لابد کلی مواد غذایی هم هست.
‫بهت که گفتم، من فقط گاهی برای خواب میام اینجا.
‫برنامه دارم یه رستوران باز کنم... به همین زودیا.
‫نمی‌دونستم همچین رویایی داری.
‫منظورت چیه؟
‫هـ-هیچی.
‫چیزه، چی اونجاست؟
‫نرو بیرون!
‫خودم چک می‌کنم.
‫باشه.
‫حواسش به همه‌جا هست.
‫چی توی اون کمده؟
‫گاوصندوقم.
‫اگه پلیس ما رو به عنوان یه سازمان جنایت‌کار شناسایی کنه،
‫حساب بانکیم مسدود می‌شه.
‫به‌علاوه، خیلی از ماها کلا از اولش هم از حساب بانکی استفاده نمی‌کنیم.
‫شبه‌باند: به گروه‌های جنایتکاری که بیشتر اعضاش درواقع ‫عضوی از باند نیستن، بلکه کم و بیش توی فعالیت‌هاشون شرکت دارن.
‫پس سازمانشون بیشتر یه شبه‌بانده تا یه ‫گروه جنایتکار سازمان‌یافته.
‫پس باید به گاوصندوق هم یه نگاه بندازیم.
‫برگرد.
‫باشه.
‫خودشه.
‫اگه بتونم به طریقی از این گاو‌صندوق استفاده کنم...
‫هیچ‌چیز خاصی نیست.
‫ولی اگه یکی بخواد واسه‌ت پاپوش درست کنه،
‫مطمئنم یه‌جای نامحسوس مخفیش می‌کنه.
‫شاید بهتر باشه همه‌ی سوراخ سمبه‌ها رو هم بگردی.
‫چرا انقدر سخت تلاش می‌کنی؟
‫داری تظاهر به همکاری می‌کنی،
‫ولی می‌خوای من به عنوان قاتل شناخته بشم، درسته؟
‫حرف نداری.
‫اینطوری من زنده می‌مونم.
‫ولی تو اونی نیستی که می‌خوام براش پاپوش درست کنم، کیوئیچی-سان.
‫تاکدا-سانه.
‫اگه تاکدا-سان قصد داره واسه‌ی تو پاپوش بسازه،
‫با خودم گفتم می‌تونیم با استفاده از اون ‫ورق رو برعلیه‌ش برگردونیم.
‫منو نخندون.
‫پدر منو یاکوزا کشت.
‫شکی ندارم، پدرمو کشتن.
‫ولی اونا از نفوذشون استفاده کردن تا سروتهشو هم بیارن،
‫و پلیسم این داستانو به‌خوردمون داد که خودکشی بوده.
‫منم فهمیدم...
‫قدرت حقیقت رو می‌سازه.
‫ضعیفا حتی حق دیدن عدالتم ندارن.
‫برای همینه که قدرت به دست آوردم.
‫تا کاری که فکر می‌کنم عدالته رو انجام بدم.
‫حالا که به گذشته نگاه می‌کنم، برخورد عجیبی بود.
‫بهم شک کرد، منو دزدید، بهم آسیب هم زد.
‫حتی نزدیک بود با هم بمیریم.
‫تو خوابم نمی‌دیدم همچین رابطه‌ی ‫نزدیکی با این مرد داشته باشم.
‫اما فردا، یکی از ما می‌میره.
‫تو و من هیچ‌وقت با هم کار نمی‌کنیم.
‫مدرک پیدا می‌کنم و وادارت می‌کنم خودتو تسلیم کنی.
‫از نظر من، قدرت و عدالت اینه.
اصلاً شدنیه؟
می‌تونم این مرد رو شکست بدم؟
‫می‌تونم زنده برگردم خونه؟
یکی از ماها می‌میره
عاشق بودن یعنی چی؟
حتی بعد از اینکه توی لغت‌نامه رو هم گشتم بازم نفهمیدم
راستی... واقعاً عشق یعنی چی؟
این دردی که درست نمی‌تونم بیانش کنم شاید عشق باشه
پایان رو برای همراهیِ آغاز می‌سازه
خداوند بزرگ واقعاً بی‌رحمه
ما آدما باید خیلی شجاع باشیم
چون با اینکه از آخرش خبر داریم بازم به جلو رفتن ادامه بدیم
مهم نیست مجبور بشم در ازاش از چیا بگذرم
اگه موضوع این دستاست، هرچقدر لازم باشه آلوده‌شون می‌کنم
احساس گناهی که به حسرت می‌خوره
نمی‌دونم راهی که با پنهون کردنش توش قدم برمی‌دارم تا کی ادامه داره
یه روز
حقیقت این که خواهی مرد
حتی تصور کردنش هم دردناک می‌شه
کیه که قلبم رو می‌شکونه؟
گمونم اون تویی عشق
حتی وقتی که یه‌ روز پایانی ما دو نفر رو از هم جدا می‌کنه
سعی کن از خودمون دست نکشی
با سرعتی که هیچ‌کسی بهمون نرسه
ما به ته دنیا فرار می‌کنیم