شما آشپزی می‌کنی، سنپای؟
‫آره، تخصصم توی املته.
‫پشمام سنپای، خدایی؟
‫پس، یه بار برام از اون املتا بپز!
‫ها؟ رو چه حساب؟
ای بابا، چرا که نه؟
‫آه، معذرت می‌خوام.
‫این روزا خیلی بهم سخت گذشته...
‫یه چیز ساده درست می‌کنم.
‫اون دریچه که روی سقف بود...
‫اون خراشایی که تازه روی پارتیشن ایجاد شده بودن...
‫یه همدستم که داشته.
فقط یه حقوق‌بگیر ساده، ها؟
‫اون دوتا حسابی منو پیچوندن...
‫پاپوشی برام دوختن که اون‌سرش ناپیدا بود.
کیوئیچی-کون؟
‫خیلی چیزا در موردت شنیدم.
‫این من نبودم که نوبوتو رو کشتم.
‫کار توسو تتسوئو بوده.
‫‫همه‌ی نقشه‌هاش رو براتون توضیح می‌دم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫اینا ترفندایی بودن که توسو تتسوئو برای ‫سرپوش‌گذاشتن رو جرمش استفاده کرده بود.
‫البته، فرضیه‌های بی‌مدرک ‫زیادی تو این داستان هست.
‫اینکه باور کنین یا نه، به‌اختیار خودتونه.
‫ولی اگه با فرمونِ نتیجه‌ای که سازمان ‫از روی ظاهر قضایا گرفته برین جلو...
‫اون‌وقت قاتل واقعی تا ابد شاد و خرم زندگی می‌کنه.
‫اگه سازمان نمی‌تونست تا امروز قاتل واقعی رو پیدا کنه،
‫قرار بود که یه نفرو به جای قاتل جا بزنه...
‫و اونو تحویل شما بده.
‫و همین‌امروز صبح...
‫وقتی که فهمیدن پسرتون...
‫مسئول سرقت از اون ماشین حمل پوله،
‫دیگه علاقه‌شون برای پیداکردن نوبوتو رو از دست دادن.
‫اونا فقط وانمود کردن که همه‌چی رو فهمیدن تا از شما استفاده کنن.
‫سعی دارن فریب بدن، شما رو...
‫خیلی ممنون، کیوئیچی-کون.
‫بقیه‌شو به عهده‌ی خودم بذار.
‫چه تو باشی چه توسو تتسوئو...
‫هیچ محدودیت زمانی‌ای برای شکارکردن قاتل نوبوتو نمی‌بینم.
‫هرجور راحتین!
‫نوش جونت...
‫فکر کنم من... باختم...
آه، کوبو-کون؟
‫شنیدم... از کیوئیچی-کون...
‫ای‌کاش زودتر بهم گفته بودی... در مورد اون...
‫راستی، یه چیزی هم لازمه که برام بخری.
ای بابا، ساعت 7 شد به این زودی؟
کی میای خونه؟
‫آه، راستی... باید برم خونه.
‫سه‌سوته بازش می‌کنم...
‫همون‌طوره که کوبو-سان گفته بود...
هنوز مونده؟
‫تمومه دیگه...
‫خیلی عُنُقه!
‫این مسئولیت بزرگیه!
‫دیدین؟ باز شد...
‫برو خونه‌ت.
‫چی؟
‫ولی باید موقع رفتن قفلش کنیم...
‫اشکالی نداره.
‫من کمکتون می‌کنم.
‫نمی‌خواد برو تنهام بذار!
‫شرمنده.
‫باشه پس من پایین توی ماشین منتظرتون می‌مونم...
‫اوه، نمی‌خوام به عجله‌تون بندازم یا چیزی.
‫شما راحت باشین.
‫برو دیگه زود باش.
‫شرمنده! با اجازه.
‫مکافات...
‫پدر نوبوتو؟!
‫اینجا چیکار می‌کنه؟!
اون چیه دستش؟
‫چراغ‌قوه ALS؟!
‫چرا آخه؟ یعنی فهمیده؟!
‫وایسا، خوب فکر کن!
چیکار کنم؟
‫وقتی اولین بار وارد خونه شدم، نرسیدم که دستشویی و حمومو بررسی کنم...
‫آخه یه مرد به اسم سوزوکی اونجا بود.
‫ولی... اون کسی بود که نوبوتو رو کشته بود، یعنی توسو تتسوئو.
‫جایی که جسدش رو پنهان کرده بوده هم، احتمالاً...
‫اینجا که چیزی نیست!
‫معلومه که هیچ خونی نیست، ولی یه‌ذره عرق یا پوست و مو هم اینجا نریخته.
‫نه، اینجا زیادی تمیزه.
‫می‌دونم که کاسن همه‌جا رو برق انداخته.
‫حتی اگه تمیز تمیز هم نکرده باشه، نباید مدرک موثقی وجود داشته باشه.
‫الان جلوی در توالته...
‫ایناهاش...
‫هممم، ولی اینجا خونه‌ی یه زن جوونه...
‫این لزوماً خون نوبوتو نیست...
‫هیچ‌چیز دیگه‌ای هم نیست که بتونم ازش مطمئن شم.
‫کیوئیچی-کون، استنتاجت خیلی هم...
‫عجب. پس اینطوری شده.
‫اینجا مرده.
‫دیگه وقتی برای نقشه‌کشیدن نیست!
‫باید جلوشو بگیرم، به هرقیمتی که شده!
‫نوبوتو...
‫نوبوتو!
‫نوبوتــــــــــــــــــو!
‫نوبوتو! منم، بابا! نوبوتو!
‫نوبوتو!
‫دلم برات تنگ شده نوبوتو!
‫نوبوتو!
‫اینجایی؟
‫هی، اینجایی؟
‫همه‌ش...
‫کار من بود.
‫خیلی دردناک بود، خیلی...
‫با خودم می‌گفتم که بالاخره این درد یه روزی تموم می‌شه...
‫و تا اینجا، هرطوری که بود دست و پا زدم و خزیدم.
‫ولی، اصلاً انتظار این نتیجه رو نداشتم.
‫از اینجا دیگه دو راه دارم.
‫اولیش، ساکت‌کردن اینه.
‫یا اینکه بخرمش یا تهدیدش کنم یا...
‫آه، نه... دیگه بیخیال.
‫دیگه خسته شدم.
‫پس اون‌یکی راهو انتخاب می‌کنم.
‫من این کار رو کردم.
‫خودم کارو تموم می‌کنم.
‫دیگه خودمو تسلیم می‌کنم.
‫خیلی گشنه‌مه.
‫بیا بخوریم دیگه.
‫یکم دیگه طاقت بیار.
‫ولی سرد می‌شه!
‫بابا داره چیکار می‌کنه؟
‫آره...
‫تسلیم می‌کنی؟
‫بله.
‫که تسلیم می‌کنی.
‫تکون نخور!
‫جم بخوری شلیک می‌کنم.
‫همونطوری نشسته بمون و دستاتو بذار پشت سرت.
اسلحه داره یعنی؟
‫آه، نه... اگه داشت نشونش می‌داد تا منو بترسونه.
به عبارت دیگه... بلوفه؟
‫تکون نخور.
‫نمی‌خوام مقاومت کنم... ولی...
‫اصلاً نمی‌شه حدس زد چی تو سرشه.
‫فقط حس وحشتناکی که توی فضا موج انداخته بهم القاء می‌شه.
اینجات چی شده؟
‫کار یه نفر از سازمان بود.
‫یه نفر به اسم کیوئیچی.
‫آه، کیوئیچی-کون.
‫ا-اگه با پلیس محل تماس بگیرین...
‫خودمو تحویل می‌دم.
‫واسه چی باید پلیس خبر کنم؟
‫خودم می‌کشمت. خودتو و خانواده‌تو.
‫چیه؟ اون چه قیافه‌ایه؟
‫ایـ-این موضوع ربطی به زن و دخترم نداره!
‫همه‌ش کار خود من بود!
‫خب که چی؟
‫خـ-خب التماستون می‌کنم، به خانواده‌م رحم کنید.
‫خانواده‌م نه!
‫خانواده‌ی من کشته شده.
‫تنها خانواده‌‌م.
‫یادته؟
من که بهت گفتم، نه؟
‫همه‌شونو می‌کشم.
‫هر کسی که اون کارو کرده باشه می‌کشم، همراه با خانواده‌ش.
‫ای کاش می‌تونستم به اون شب برگردم.
‫باید همونجا کارتو می‌ساختم.
‫ا-اگه قراره کسی رو بکشین، التماس می‌کنم فقط منو بکشین.
‫می‌تونین منو بکشین!
‫یا خودم خودمو می‌کشم! هرکاری می‌کنم!
‫بهت گفتم تکون نخور!
‫نمی‌ذارم خودت خودتو بکشی.
‫اول، جلوی خودت خانواده‌ت رو تا سرحد مرگ شکنجه می‌کنم.
‫لختشون می‌کنم و می‌ذارم آدمای سازمان هرکاری دلشون خواست باهاشون بکنن.
‫یکیشون دیگه پا به سن گذاشته، ولی آدمای ما هم حیوونی‌ان.
‫کل شب بهشون تجاوز می‌کنن.
‫و تو هم می‌شینی و تماشا می‌کنی.
‫پلکاتو می‌دوزم به سرت تا نتونی ببندیشون. مجبورت می‌کنم همه‌شو تماشا کنی.
‫بعد از اینکه بهشون تجاوز کردیم، به صلیب می‌کشیمشون و زنده زنده پوستشونو می‌کنیم.
‫دست‌ها و پاهاشون رو می‌سوزونیم.
‫گوش‌هاشون رو می‌بریم.
‫همه‌جای تنشون میخ می‌کوبیم.
‫بعدم دل و روده‌شون رو می‌ریزیم بیرون.
‫و در نهایت، سرشونو می‌بریم و می‌ذاریمشون جلوی چشمات.
‫می‌ذارم ازشون خداحافظی کنی.
‫بعدش دیگه نوبت توـه.
‫این یارو اون کارو می‌کنه.
‫واقعاً می‌کنه!
‫نمی‌شه!
‫اصلاً نمی‌تونم اجازه بدم!
‫یعنی دوباره باید اون‌کارو بکنم؟!
‫تصمیم گرفته بودم که تا آخرش برم.
یا نکنه... قراره همه‌چی رو از دست بدم، دوباره؟
‫اون خوشبختی‌ای که تو چنگم بود...
‫نمی‌خوام!
‫خیلی داره لفتش می‌ده...
‫ولم... کن...
الو؟
ماتوری-سان؟
‫کوبو-کون!
‫چه خبره...؟
‫دارن دعوا می‌کنن؟
‫صبر کن، ها؟
‫زنگ بزن پلیس.
‫شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید، در دسترس نمی‌باشد...
‫دوی هستم.
عوضی... تو که یه‌وقت نریدی تو اعصاب ماتوری-سان، ها؟
‫ها؟ نه! فکر... نمی‌کنم.
الان داره چیکار می‌کنه اون؟
‫بهم گفت تنهاش بذارم، برای همین...
‫توی خونه‌ست.
‫من توی ماشین منتظرم.
‫همین الان یه تماس از ماتوری-سان داشتم.
‫ولی زودی قطع کرد.
‫گوشی رو هم بر نمی‌داره.
می‌خواین برم ببینم چطوره؟
‫گفت تنهاش بذاری؟
‫وقتی اینو گفت صداش چطوری بود؟
‫معلومه دیگه عنق و بی‌اعصاب...
‫بهم گفت برو خونه، ولی محض احتیاط این پایین موندم.
‫پس خوبیت نداره اگه مزاحم بشیم.
‫ولی اون باید داخل باشه...
‫پس حالش خوبه دیگه؟
‫آره... گمونم.
‫لعنت بهت!
‫تاوان گناهانت رو پس بده!
‫اول تو بودی که قصد کشتن دختر منو داشتی.
‫به تخم کیه؟
‫همونطور که دختر من به هیچ‌جای تو نیست،
‫پسر تو هم واسه‌ی من هیچ اهمیتی نداره.
‫واسه‌م هفت پشت غریبه ست!
‫تنها چیزی که من می‌خواستم این بود که با ‫آرامش و عشق از خانواده‌م محافظت کنم!
‫چیزی جز این نمی‌خواستم!
‫خواهش می‌کنم! می‌خوام اینو بفهمی!
‫پدر در برابر پدر که هر کدوم عاشق خانواده‌شونن.
‫ننه من غریبم بازی در میاری....
‫می‌گی خودتو تحویل می‌دی، ولی اینطوری دست و پا می‌زنی.
‫خیلی حریصی.
‫هرچقدر هم که دست و پا بزنی،
‫تا آخر عمرت می‌شی مردی که نوبوتو رو کشته.
‫می‌فهمم.
‫سخته که بذاری تموم بشه.
‫آدمیزاد حیوونیه که به زندگی بی‌معناش ادامه می‌ده.
‫اما اشکالی نداره.
‫حتی اگه بمیری هم، چیزی عوض نمی‌شه.
‫دنیا بدون تو پیش می‌ره.
‫آروم بگیر و گورتو گم کن، توسو تتسوئو.
عاشق بودن یعنی چی؟
حتی بعد از اینکه توی لغت‌نامه رو هم گشتم بازم نفهمیدم
راستی... واقعاً عشق یعنی چی؟
این دردی که درست نمی‌تونم بیانش کنم شاید عشق باشه
پایان رو برای همراهیِ آغاز می‌سازه
خداوند بزرگ واقعاً بی‌رحمه
ما آدما باید خیلی شجاع باشیم
چون با اینکه از آخرش خبر داریم بازم به جلو رفتن ادامه بدیم
مهم نیست مجبور بشم در ازاش از چیا بگذرم
اگه موضوع این دستاست، هرچقدر لازم باشه آلوده‌شون می‌کنم
احساس گناهی که به حسرت می‌خوره
نمی‌دونم راهی که با پنهون کردنش توش قدم برمی‌دارم تا کی ادامه داره
یه روز
حقیقت این که خواهی مرد
حتی تصور کردنش هم دردناک می‌شه
کیه که قلبم رو می‌شکونه؟
گمونم اون تویی عشق
حتی وقتی که یه‌ روز پایانی ما دو نفر رو از هم جدا می‌کنه
سعی کن از خودمون دست نکشی
با سرعتی که هیچ‌کسی بهمون نرسه
ما به ته دنیا فرار می‌کنیم