جناب سرپرست‏،‏ خوشحالم بعد از سه روز می‌بینمتون‏.‏
من نبودم اتفاقی که نیفتاد‏،‏ آره؟
تا الان که نه‏.‏
از سلول 13 هیچکس فرار نکرده‏.‏
که فرار نکردن‏،‏ خیلی خب‏،‏ حالا‏.‏‏.‏‏.‏
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
زندانی‌ها
تو پوچی‏!‏‏!‏
پس برگشتی‏،‏ هاجیمه سوگوروکو‏.‏
مرسی در نبود من مراقب اوضاع بودی‏،‏ توله‏.‏
شماره 15 به هوش اومده‏.‏
همین الان داشتم می‌رفتم حسابی ازش بازجویی کنم‏.‏
چقدر تو بی‌ملاحظه‌ای‏.‏ اون بیچاره بخاطر تو سه روز توی کما بود‏.‏
خفه بابا‏.‏ خودت چی
با اون زندانی آتیشپاره‌ت؟
بیشتر خساراتی که سال نو خوردیم تقصیر اونه‏.‏
می‌خوای چیکارش کنی؟
فعلا که توی زندان زیرزمینی ساختمان 4 ـه‏.‏
ولی شماره 634 گفته تا وفتی با شماره 15 حرف نزنه یک کلمه هم مقر نمیاد‏.‏
شماره 15؟ مگه مرغ عشقن که می‌خوان بق‌بقو کنن؟
نمی‌دونم‏.‏
ولی به نظرم اگه اجازه بدیم با هم صحبت کنن‏،‏
شاید از ماجرای قدرت‌های ماورایی‌شون سردربیاریم‏.‏
تا اون موقع تصمیم گرفتم تحت نظر خودم باشه‏.‏
بعدا یه فکری به حالش می‌کنم‏.‏
نمیشه بذاریم با هم رو در رو بشن‏.‏
بعدشم معلوم نیست شماره 15 بخواد به چیزی اعتراف کنه یا نه‏.‏
حالا دیگه گوش به فرمان زندانیت شدی؟
جدا که سگ وفاداری هستی‏.‏
ما باید هر چقدر می‌تونیم اطلاعات به دست بیاریم‏.‏
به نفع خودمونم هست‏.‏
بهرحال ما که نمی‌خوایم دوباره اتفاق خشونت‌باری بیفته‏.‏
کاریه که شده‏.‏
دفعه بعد همه استخوناشو می‌شکنم‏.‏
می‌خوای دوباره معلق بشی؟
خوش می‌گذره شماره 634؟
خیلی جای مزخرفیه‏.‏ نم داره هواشم که آدمو خفه می‌کنه‏.‏
زندان انفرادی رو ترجیح میدم‏.‏
با اون کارایی که کردی اینجا بهتر نیست؟
خب بابا توام‏.‏
چی شد؟ می‌تونم با جیوگو حرف بزنم یا نه؟
تموم کن این لوده‌بازیا رو‏.‏ الانه که بالا بیارم‏.‏
تمام دوربینای اینجا رو خاموش کردم‏.‏
راحت باش و دستبنداتو باز کن‏.‏
چرا؟
باز کنم که چی بشه؟
دیگه دوست ندارم هیچکاری بکنم‏.‏ هیچی‏.‏
واقعا؟
شماره 634 می‌خواد باهات حرف بزنه‏.‏
من نمی‌دونم چه سر و سری با تو داره‏،‏
ولی بهتره از این فرصت استفاده کنی و سنگاتونو وا بکنین‏.‏
هی‏،‏ جیوگو‏،‏ صدامو می‌شنوی؟
هنوز توی درمانگاهی؟
جات راحته؟
هی‏،‏ شماره 634‏،‏ نکنه فقط می‌خوای حال احوال کنی؟
شرمنده داداش‏،‏ حرف می‌زنم‏.‏
جیوگو‏،‏ این ادا مداها رو بذار کنار و خودتو خالی کن‏.‏
می‌خوام در مورد اون مردی که زخم داشت باهات حرف بزنم‏.‏
گفتی دنبالش می‌گردی‏،‏ نه؟
راستشو بگم‏،‏ منم دنبالشم‏.‏
تو چقدر می‌شناسیش؟
صورتشو دیدی؟ صداشو شنیدی؟ هیکلش چطوره؟ سنش چی؟
کجاست و چیکار می‌کنه؟ اصلا چیزی می‌دونی؟
نمی‌دونم‏.‏ خودمم دنبال این جوابا بودم‏.‏
من فقط می‌دونم یه زخم روی گردنش داره‏،‏
و اون کسیه که این دستبندا رو به من بسته‏.‏ همین‏.‏
که اینطور‏.‏
پس تو به جز دستبندها چیزی ازش نمی‌دونی‏.‏
پس فعلا هدفت اینه پیداش کنی
و مجبورش کنی دستبندا رو باز کنه‏،‏ درسته؟
آره‏.‏
اگه بتونه اینا رو از من جدا کنه‏،‏
حاضرم به هرقیمتی شده پیداش کنم‏.‏
بازشون کنه؟ مطمئنی فقط همینو می‌خوای؟
آره‏.‏
هی‏!‏
فقط همین؟‏!‏ فقط به این خاطر اون روی خودتو نشون دادی؟
اگه اینقدر دلت می‌خواد بازشون کنی‏،‏
بهتره دست و پاهاتو ببری‏!‏
اوه‏،‏ ولی فکر نکنم بتونی گردنتو هم ببری‏.‏
می‌دونستم آدم عجیب غریبی هستی‏!‏
جیوگو‏،‏ تو اون دستبندا رو لازم نداری‏.‏ بدشون به من‏!‏
موساشی‏.‏‏.‏‏.‏ تو این دستبندا رو واسه چی می‌خوای؟‏!‏
چه خیالی توی سرته؟‏!‏
اون دستبندا تنها راه نزدیک شدن به اون مرد ـه‏.‏
دستبندا رو واسه خودم نمی‌خوام‏.‏
می‌خوام باهاشون اون مرد رو پیدا کنم
و با دستای خودم بکشمش‏.‏
کشتن
بکشیش؟
چه پدرکشتگی باهاش داری؟
وقتی اون دستبندا رو بهت زد
و خودتو به اون شکل دیدی‏،‏ چه فکری کردی؟
فکر نکردی تبدیل به هیولا شدی؟
منم همینطور بودم‏.‏
ولی من‏،‏ از وقتی یادم می‌اومد همین طوری بودم‏.‏
بیشتر یه جور استعداد نفرت‌انگیز مادرزادیه تا یک توانایی‏.‏
می‌دونی بخاطر این وضعیت مادرزادی
چقدر زجر کشیدم و اذیت شدم؟
هیولا
من دائم در رنج و عذاب بودم‏.‏‏.‏‏.‏
و بعد اون مرد با زخم روی گردن پیداش شد‏.‏
بهم گفت درد و رنج منو از بین می‌بره‏،‏
ولی هدفش چیز دیگه‌ای بود‏.‏
اون فقط می‌خواست از وضعیت خاص من برای تحقیقات خودش استفاده کنه‏.‏
ازت استفاده کنه؟ غیرممکنه‏.‏‏.‏‏.‏
فکر می‌کنی این کارا ازش برنمیاد؟
اون دستبندهای تو به هیچ وجه با علم و دانش توجیه نمیشه‏.‏ میشه؟
به عبارت دیگه‏،‏ اون تکنولوژی خیلی فراتر از ماست‏.‏
تغییر بدن یه انسان واسه اون مرد عین آب خوردنه‏.‏
اون بود که منو از نو ساخت‏.‏ از یه موجود عجیب‌الخلقه تبدیل شدم به یه هیولای واقعی‏.‏
هیولایی که می‌تونست آتش رو کنترل کنه‏.‏
شماها‏.‏‏.‏‏.‏ شماها با من‏.‏‏.‏‏.‏
با بدن من چه غلطی کردین؟‏!‏
تو گفتی درستش می‌کنی‏!‏
من اینو نمی‌خواستم‏!‏
اینطوری من‏.‏‏.‏‏.‏
یه هیولای واقعی میشم‏.‏
اون شعله رو قطع کرد؟
من اطلاعاتت رو دارم‏.‏
دیگه به خودت نیازی ندارم‏.‏
خب‏،‏ تمام ماجرا این بود‏.‏
بخاطر چیزی که هستی اینا رو بهت گفتم‏.‏
غیرممکنه‏.‏‏.‏‏.‏ اونم دستبندای منو داشته؟
درسته‏.‏ دستبنداش درست مثل مال تو بود‏.‏ شک ندارم‏.‏
یعنی می‌خوای بگی از این دستبندها دو جفت وجود داره؟
خدا لعنتش کنه‏!‏
حالا فهمیدی چرا اون دستبندها رو می‌خوام‏،‏ درسته؟
آره‏.‏‏.‏‏.‏ فهمیدم‏.‏
و اون چیزایی که از اون مرد می‌دونی‏.‏‏.‏‏.‏
تو قدرتشو می‌شناسی‏.‏
باریکلا‏.‏ اون شعله‌های منو قطع کرد‏.‏
اون اسلحه‌هایی که تو داری هم خاصه و هم هیچ شمشیری مثل اون نیست‏.‏
حالا به نظرت اگه من سلاح اون مرد رو داشته باشم چی میشه؟
اگه هم قدرت خودم و هم سلاحی مثل اون داشته باشم‏،‏
شاید بتونم بلاخره بکشمش‏.‏ درسته؟
یعنی به همین راحتی‏.‏‏.‏‏.‏ اصلا مگه میشه اونو کشت؟
حتی اگه یه درصد احتمالش باشه‏،‏
من با جون و دل امتحانش می‌کنم‏.‏
نمیذارم به این راحتی فرار کنه‏.‏ اونم بعد از کارایی که کرده‏.‏
من فقط به امید کشتن اون زنده‌م‏.‏
اگه بکشمش‏،‏
حاضرم با کمال میل خودمم بمیرم‏.‏
الان که اینطور فکر می‌کنم‏.‏‏.‏‏.‏
ولی ممکنه بعدا نتونم‏.‏
ها؟
من دیگه نمی‌تونم از آتیش استفاده کنم‏.‏
دکترها و دانشمندای اینجا یه کاری باهام کردن‏.‏
انگار یه تراشه عجیب توی بدنم گذاشتن‏.‏
وقتی گرمای قبل از احتراق رو تشخیص میده‏،‏
به صورت خودکار قدرتمو متوقف می‌کنه‏.‏
راستش خیلی سعی کردم ولی دریغ از یه شعله کوچیک‏.‏
تا اینجا میشه گفت‏،‏
من دیگه قدرتی که داشتم رو ندارم‏.‏
ولی بیخیال کشتن اون نمیشم‏،‏
الان غیرممکنه بتونم اون دستبندها رو ازت بگیرم‏.‏
حالا من فقط یه زندانی عادی‌ام‏.‏
حرفات اصلا منطقی نیست ها‏.‏
تو اگه می‌دونی همچین کاری شدنی نیست‏،‏
پس چرا این همه داستان‌سرایی کردی؟
چه می‌دونم‏.‏ یهو دلم خواست برات تعریف کنم‏.‏
دلم می‌خواست بدونم این اطلاعات چه احساسی بهت میده‏.‏
تا بعد‏.‏
هی‏،‏ موساشی‏!‏
واقعا که‏!‏ دو ساعت نشسته زر زده از کارایی که نمی‌تونه بکنه‏.‏‏.‏‏.‏
عجب الاغیه‏.‏
نه که خودت خیلی عاقلی‏.‏
ها؟
باورنکردنیه‏.‏
جدا که آدم پوچی هستی‏.‏
پوج؟ منظورت منم؟
من از همون اول تو و فرار کردن‌هات رو
زیرنظر داشتم‏.‏
شک کرده بودم که حتما انگیزه خاصی داری‏،‏
حتما می‌خوای یه کارایی بکنی‏.‏
ولی مدرکی نداشتم‏.‏
حالا معلوم شد از همون اول هم انگیزه‌ای از فرار نداشتی‏.‏
نه هدفی‏،‏ نه انگیزه‌ای‏.‏ حتی برای سرگرمی هم نبوده‏.‏
هاه‏،‏ خیلی مضحکه‏.‏ حالا منم انگیزه‌مو از دست دادم‏.‏
هاجیمه‏!‏
چیزی هست که مردم داشته باشن و من نداشته باشم؟
آره‏،‏ هست‏.‏
بهش میگن طمع‏.‏
طمع؟
هیچوقت چیزی نبوده که واقعا بخوایش‏،‏ درسته؟
یه ذره طمع توی وجودت نیست‏.‏
برای همین نمی‌تونی درک کنی چرا شماره 634‏،‏ اون داستانو برات تعریف کرد‏.‏
مردی که زخم داره؟ دستبندهایی که نمی‌تونی باز کنی؟
خداییش اصلا به این چیزا علاقه‌ای داشتی؟
چـ‏-‏چی داری میگی؟‏!‏
دارم میگم تو اصلا از داشتن هدف خوشت نمیاد‏،‏ درسته؟
برای همین دائم از زندان فرار کردی تا دیرتر هدفی پیدا کنی‏.‏
که ثابت می‌کنه تو اصلا نمی‌دونی با وضعیف فعلیت چیکار کنی‏.‏
چـ‏-‏جرند نگو‏!‏
یعنی می‌خوای بگی من چون هیچ کار دیگه‌ای ندارم افتادم دنبال اون مرد؟‏!‏
اشتباه می‌کنی‏!‏ اشتباه می‌کنی‏!‏
امکان نداره من‏.‏‏.‏‏.‏
الان که اینجا هستی فقط بخاطر رضایت خودته‏.‏
وقتی فهمیدی اون دستبندها واقعا چی هستن
حقیقتو پنهان کردی و به خودت دروغ گفتی‏.‏
حتی متوجه نیستی که فقط بخاطر بی‌میلی خودت توی این وضعیت هستی‏.‏
ولی حالا که حقیقت معلوم شده دیگه نمی‌تونی
به بهانه رضایت خودت هر کاری بکنی‏.‏
می‌دونم‏.‏‏.‏‏.‏ من بهتر از هر کسی می‌دونم‏!‏
حق با توئه‏.‏ تمام حرفات درسته‏.‏
ولی‏.‏‏.‏‏.‏ تمام دارایی من همینا بود‏!‏
از وقتی یادم میاد‏،‏
هیچوقت چیزی نمی‌خواستم‏.‏
برای همین بود که اصلا به مسابقه سال نو علاقه‌ای نداشتم‏.‏
من بدبخت می‌دونم چه آدم خسته‌کننده‌ای هستم‏.‏
وقتی این دستبندا رو بهم زدن‏،‏
حس کردم برای اولین بار توی عمرم‏،‏ به یه چیزی رسیدم‏.‏
تا وقتی که به اون شکل دراومدم‏.‏‏.‏‏.‏
و یه چیزی رو فهمیدم‏.‏
بعد از بودن با اونا‏.‏‏.‏‏.‏
حالا می‌فهمم چی کار می‌کردم و چی کار نمی‌کردم‏.‏‏.‏‏.‏
من واقعا چه جور آدمی‌ام؟
چون اونا کاملا می‌دونن به چه امیدی زندگی می‌کنن‏،‏ چه هدفی دارن و سرگرمی‌هاشون چیه‏.‏
بهشون حسودیم می‌شد‏.‏ اونا خیلی چیزا دارن که من ندارم‏.‏
ولی بازم خوش می‌گذشت‏.‏
دنیای خاکستری من کم کم روشن و رنگی شد‏.‏
فقط از بودن با اونا لذت می‌بردم‏.‏
حس کردم به همینم راضی‌ام‏.‏
ولی هرچی بیشتر حس رضایت می‌کردم‏،‏ وزن این دستبندها سنگین‌تر می‌شد‏.‏
اینا منو یاد اون شکلی می‌انداختن‏،‏
که فراموش کردم یه زمانی بهش تبدیل شده بودم‏.‏
حالا که اونا هم اون روی منو دیدن‏،‏
دیگه هرگز نمی‌تونم به اوضاع سابق برگردم‏.‏
ممکنه بهشون آسیب بزنم‏.‏ درست مثل موساشی‏.‏
خیلی دلم می‌خواست هر چه زودتر اون مرد رو پیدا کنم و دستبندا رو باز کنم‏.‏‏.‏‏.‏
و بعد دیگه نتونستم جلوی خودمو بگیرم‏.‏
توی اون مسابقه‏،‏ من‏.‏‏.‏‏.‏
کاری کردم که هیچ جوری نمیشه درستش کرد‏.‏
برای همین تصمیم گرفتم دیگه هیچکاری نکنم‏.‏
درست مثل قبل‏.‏‏.‏‏.‏
دیگه مهم نیست که این دستبندا رو باز کنم یا نه‏!‏
موساشی راست گفت‏!‏ من باید دست و پاهامو قطع کنم‏!‏
بخاطر خودخواهیم اینطوری مجازات میشم‏.‏
مجازات
احمق‏.‏
تو این همه راهو اومدی چون نمی‌خواستی دست و پاتو قطع کنی‏.‏
به مرگ خودم حتی وقتی روراستی عین جغله‌ها می‌مونی‏.‏ خیلی مسخره‌ست‏.‏
فکر کردی همین که از همه چی فرار کنی دیگه خلاص شدی؟
اینقدر ننه من غریبم بازی درنیار‏!‏
متنفرم از بچه‌های ننری مثل تو که عین گوسفند هیچی از زندگی سرشون نمیشه‏!‏
شماره 15‏،‏ تو چرا اومدی اینجا؟
چرا؟
من‏.‏‏.‏‏.‏ چرا‏.‏‏.‏‏.‏ اومدم اینجا‏.‏‏.‏‏.‏
برای پیدا کردن اون مرد‏.‏
نه‏،‏ این نبود‏.‏
دیگه وقتش شده‏.‏
چرا من اینجام؟‏!‏
هـ‏-‏هاجیمه‏!‏
آی‏!‏
چه غلطی می‌کنی؟
چی‏.‏‏.‏‏.‏ چیکار کنم؟‏!‏
ها؟ یکم از اون کله پوکت کار بکش‏،‏ کودن‏!‏
جدا که خیلی احمقی‏.‏
به نظر میاد ساختمان 13‏،‏ سلول 13‏،‏ برنده امسال مسابقه شده‏.‏
می‌دونی که اگه برنده بشی هر چیزی بخوای بهت میدن‏.‏
چرا یهو بحث اینو پیش کشیدی؟
ساختمان 13‏،‏ سلول 13‏،‏ زندانی شماره 15‏.‏
چی می‌خوای؟
من چی می‌خوام؟
هیچی به ذهنت نمیاد‏،‏ نه؟
این یعنی طمع نداری‏.‏
طمع ندارم‏.‏‏.‏‏.‏
پنج دقیقه وقت داری‏.‏
بعد از پنج دقیقه‏،‏ من دیگه مسئول تو نیستم‏.‏
یا بهتر بگم‏،‏ بعد از پنج دقیقه‏،‏ تو دیگه زندانی ساختمان 13 نیستی‏.‏
و وقتی این اتفاق بیفته‏،‏ امتیاز برنده مسابقه ازت سلب میشه‏.‏
خب‏،‏ چی می‌خوای؟
چرا هیچی به ذهنم نمی‌رسه؟
واقعا اینقدر از من دوری کردن و منم ازشون دوری کردم؟
با ترس از اون مرد زخمی‏.‏‏.‏‏.‏
با ترس از این دستبندها‏.‏‏.‏‏.‏
چیزی رو که اونقدر تلاش می‌کردم پنهان کنم رو از بین بردم‏.‏
و دوباره فرار کردم‏.‏
من که حتی خودمو نمی‌شناسم‏،‏ واقعا می‌تونم چیزی بخوام؟
جیوگو‏،‏ تو یکم عجیبی‏.‏
منظورم اینه تو هروقت بخوای می‌تونی فرار کنی‏،‏ نه؟
خب بهتر نیست اون بیرون بازی کنی تا یه جای کوچیک؟
من بیرون هم باشم کاری ندارم بکنم‏،‏
پس چندان فرقی نداره کجا باشم‏.‏
اگه من جای تو بودم‏،‏ دلم می‌خواست با یه عالمه دختر قرار بذارم‏،‏
توی یه کازینو یه عالمه پول برنده بشم‏.‏
هی بچه‌ها‏،‏ دارین راجب چی حرف می‌زنین؟
درباره اینکه اگه از زندان بریم بیرون چه کارا می‌کنیم‏.‏
من اول دلم می‌خواد برم اونجایی که بهش میگن آکیبا‏.‏
میخوام اکشن فیگوراشو ببینم و چندتا بازی بخرم‏.‏
دلم می‌خواد توی تمام جشن‌های انیمه مورد علاقه‌مم شرکت کنم‏.‏
با صداپیشه‌هاش دست بدم‏،‏
و دلم می‌خواد کاسپلی رو از نزدیک ببینم‏.‏
اوه چه همه‏!‏
آره‏،‏ ولی خب من اینا رو دوست دارم‏.‏
تو چی راک؟
بی برو برگرد غذا می‌خواد‏.‏
منظورت چیه؟
صد البته دلم می‌خواد یه چیز خوشمزه بخورم‏.‏
می‌دونستم‏.‏
ولی همش که این نیست‏.‏ ببین‏!‏
ده کاسه رامن در 30 دقیقه‏!‏‏!‏
اگه همشو بخوری‏،‏ مجانیه‏!‏‏!‏
اگه بتونی هر ده کاسه رو توی 30 دقیقه بخوری‏،‏ همش مجانیه‏!‏
وقتی میگن چیا می‌خوان
بدجور دلم می‌خواد اینو امتحان کنم‏!‏
معلومه غذاست دیگه‏!‏
چهره‌هاشون خیلی سرحال و سرزنده‌ست‏.‏
تنها چیزی که مهمه اینه که من
یه غذای خوشمزه بخورم‏!‏
یک دقیقه مونده‏.‏
حالا می‌فهمم‏.‏
بخاطر چیزایی که اونا داشتن و من نداشتم‏،‏ بهشون وابسته شدم‏.‏
من نمی‌تونم فقط با تماشا کردن‏،‏ گوش کردن و فکر کردن‏،‏ چیزی به دست بیارم‏.‏
وقت تمومه‏.‏
خداحافظ‏.‏
به من‏.‏‏.‏‏.‏
می‌خوامش
به من یه فرصت بده‏!‏
حالا شدی مثل آدما‏.‏
به این میگیم ‏"‏طمع‏"‏‏.‏
برش دار‏.‏
این فرصت توئه‏.‏
اگه برش داری‏،‏ برمی‌گردی به ساختمانی که من مسئولشم‏.‏
ولی اوضاع مثل قبل نیست‏.‏
حالا من هیچ هراسی از شکستن استخونات و له کردن بدنت ندارم‏.‏
اگه با این موضوع مشکلی نداری‏،‏ برش دار‏.‏
آخر کاری منو تهدید می‌کنی‏،‏ هان؟
هاجیمه‏،‏ تو خودت گفتی‏.‏
حتی اگه من فرار کنم‏،‏ بازم هیچی عوض نمیشه‏.‏
دیگه لازم نیست فرار کنم‏.‏
من اون مرد زخمی رو پیدا می‌کنم‏،‏ و از ماجرای این دستبندها سردرمیارم‏.‏
خودم باهاشون روبرو میشم‏!‏
بهت اجازه میدم دوباره نگهبان من بشی‏.‏
همینجا‏،‏ توی آخرین مقصد‏.‏
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.