سریالِ دیشبی رو دیدی؟
آره دیدم!
مدتی میشد که مدرسه نیومده بودیم، نه؟
آخرشم تا وقتی خوب شدیم، گرفتیم خونه‌ی مدیر خوابیدیم.
خب، همین باعث شد دوباره خوبِ خوب بشیم.
آره گمونم.
مانگای شوجوی: مانگایی مناسب دختران جوان
خیلی حوصله‌ام سر رفته بود، یه مانگای شوجوی سی جلدی رو سه دور کامل خوندم.
مانگای شوجو؟
کی از اینا داره آخه؟
یه شخصیت داشت که منو یاد رای انداخت.
آدم‌هایی مثل اون توی دنیای کاملاً متفاوتی از من زندگی می‌کنن.
سر جاشون وایمیستن و دخترا دورشون جمع میشن.
آنیکی!
اوه!
از امروز دیگه من اینجا کار می‌کنم.
که اینطور.
رای!
چـ-چته تو؟!
فرانکن، از کسی که در حال حاضر هستی خوشم میاد.
و از زندگیِ فعلی‌ای که با این بچه‌ها دارم هم...
خوشم میاد.
شاید، در ذهن مستر، معنی سهیم شدنِ زندگی با بقیه داره تغییر می‌کنه؟
اگه این‌طور باشه، پس انتظار دارم...
که ایشون همین الآنش هم تصمیمشون رو گرفته باشن.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
دختری که من تو نخشم یه اشرافیه/فراموش‌نشدنی
قسمت هفتم
ما جفتمون پسریم...
چرا فقط پسرهای دیگه دورِ من جمع میشن؟
تاشیرو بالأخره عقلش رو از دست داد؟
مدرسه، ها؟
این دنیایی‌ـه که ما هیچ‌وقت حتی نمی‌شناختیمش.
آره.
تو راهرو ندویین!
عذر می‌خوایم.
مأمورهای حراستِ جدید؟ جذابن ها!
اوه، می‌دونستم!
هوی!
اینجا قشنگ مثل خونه‌ات می‌مونه.
زندگی‌ عادی‌ای مثل این... روزهای آروم...
برای یکی مثل من به‌صورت خیره‌کننده‌ای روشن‌ان.
و دقیقاً همینه که باعث میشه باارزش و غیر قابل تعویض باشن.
موافق نیستی؟
شاید.
خیلی نامردیه.
چی رو میگی؟
آخه، منطقی نیست!
فقط داره برای خیس شدن رامنش صبر می‌کنه،
و اونا رو نیگا!
دوست داری دخترا ازت خوششون بیاد؟
دقیقاً همچین چیزی نمیگم.
میگم، رای، فکر می‌کنی یو-چان باید چیکار کنه تا مثل تو محبوب بشه؟
خب...
عمراً چیزایی که این میگه بتونه کمکم کنه!
خب آره، رای شاید خاص باشه، ولی...
در هر صورت، یو-چان، تو از چه تریپ دختری خوشت میاد؟
ها؟!
سیرا؟
ها؟! چی داری-
خب، نمیگم که اون تریپِ مورد علاقه‌ام نیست، ولی...
ما کمکت می‌کنیم تا بتونی با سیرا به یه جاهایی برسی.
مگه نه، رای؟
جدی؟!
نه، نه! نیاز نیست به خودت فشار بیاری!
جدی میگی؟
آره... این اولین باریه که کارهای مربوط به امنیت انجام میدم.
راجب این مدرسه هرچی خواستین می‌تونین از ما بپرسین!
کارتون با کامپیوتر خوبه؟
خب، یکمی آره،
ولی نه به اندازه‌ای که بخوام باهاش پزی چیزی بدم.
اینجا شهر خوره‌هاست، نه؟
اصلاً اینطور نیست!
یه مدتی مدرسه نیومده بودین، چرا؟
صدمه دیده بودین؟ هر چی باشه مأمور حراستین.
آره، یه همچین چیزایی.
ای خدا! باید بیشتر مراقب باشین!
اونا واقعاً جاذبه‌ی دخترن ها.
منم کلی از مدرسه رو از دست دادم...
بیا بریم با پسرها صحبت کنیم، باشه؟
باش...
یه مشکل؟
آره! یه مشکل اساسی که همه‌ی پسرهای هم‌سن ما باهاش مواجه شدن!
شماها خیلی تجربه‌ی بیشتری از ما دارین، نه؟
درسته. باشه پس، تمام مشکلاتتون رو براتون حل می‌کنیم.
بیاید بشنویم چی میگن.
موضوع عشقه!
عشـ-
عشق!
مشکلی برای سیستم مدرسه پیش اومده؟ فوراً خودمو می‌رسونم!
چی؟ یه مردِ مشکوک توی دروازه‌ی شرقی دیده شده؟
دارم میام!
صبر کن، آنیکی!
ا-ز من راجبش نپرس!
کاری از دست من بر نمیاد!
بیخیال، به حرفم گوش بدین!
ولم کن!
لطفاً، پیرمرد!
زندگیِ عاشقانه‌ی یو-چان به این بسته‌س.
من پیرمرد نیستم، و این خارج از حیطه‌ی تخصصیِ منه!
کسی که دخترا دورش جمع میشن اینو میگه!
چی داری میگی؟
واقعاً توی دنیاهای متفاوتی زندگی می‌کنیم.
جداً فکر نمی‌کنم کاری از دست من بربیاد، ولی...
خب، دختری که عاشقشی کیه؟
سیرائه!
بین این همه آدم...
دنبالِ اونه؟!
انکارش نمی‌کنه! پسر شجاعیه!
آره می‌دونم. خوب می‌دونم.
لطفاً کمکش کنید!
خـ-خب، فکر نکنم...
منم همین درخواست رو دارم.
خدایی؟!
خب، اگه فقط می‌خوای بگردم ببینم چی پسرا رو محبوب ‌می‌کنه...
روت حساب می‌کنیم، آنیکی!
اوه، این چطوره؟
«فوق‌العاده ‌باحال باشید! بهترین برنامه‌ی قرار!»
«یه دیسکوی شیک بعد از پنج سِت، حالت و فضای بی‌نقص برای یک شب رمانتیکه!»
این چه کوفتیه دیگه؟
ایول! این باید واسه سه دهه پیش باشه!
یو.
خب... نظرت چیه؟
می‌خوای بریم به قـ... قـ-قـ-قـ-قـ...
قـ-قـ-قـ-قـ؟
نمی‌تونم. آخه کی می‌تونه همچین چیز خجالت‌آوری رو بگه؟
آه، ای خدا!
پس اون زبون چرب و نرمی که اولین باری که همدیگه رو داشتیم کجاست؟!
رسماً داشتی می‌گفتی: «تو زندگیِ من را نجات دادی!» یادته؟
ا-اون شخصیتی بود که برای مخفی کردنِ هویتم ازش استفاده کردم...
«یه قرار با عزیزت؟ چه زوج دوست‌داشتنی‌ای!» یه همچین چیزایی...
یـ-یو-چان...
ها؟
اونا چشم‌های یه قاتلن...
تاشیرو-کون، نمی‌دونم چه اتفاقی افتاده،
ولی به‌نظرم یکم زیادی آرومی.
شرمنده، یه چیزایی از نظر ذهنی دارن اذیتش می‌کنن.
مدیر، تا حالا دغدغه‌های مربوط به زن و اینا داشتین؟
جان؟
می‌دونی... چیزهایی مثل اینکه یه رابطه با یه زن چطور پیش میره.
مگه نه، آنیکی؟
یکم بیشتر از چیزی بود که ما از پسش بربیایم...
که این‌طور. آره، البته که داشتم.
هرچی باشه، من یه مَردم.
ها، خدایی؟ تو هم داشتی؟
البته.
در واقع، چندین دفعه. وقتی هم‌سن تو بودم.
کلی دختر بودن که کلاً ولم نمی‌کردن.
باعث شد عمیقاً به زندگیم و معنای وجودیتم...
...فکر کنم.
هرچی باشه، فقط و فقط سر جام بی‌سروصدا وایساده بودم...
نمی‌تونم براتون وصف کنم که باعث میشد تا چه حد آشفته و پریشان شوم.
سیرا چی‌هارو ترجیح میده؟
آ-آره.
تو همیشه با سیرائی دیگه، مگه نه؟
پس به این نتیجه رسیدیم که می‌دونی اون از چه تریپ پسرایی خوشش میاد.
تا حالا چیزی راجبش ازش نشنیدم.
جدی؟ هیچی یعنی؟
هیچی.
خب، اون تاحالا... بـ-با کسی رفته سر قرار؟
نمی‌دونم.
ولی شماها تمام مدت با هم هستین...
ها، نکنه تو و سیرا قـ-قـ-قرار...
ظاهراً دچار سوء تفاهم شدی.
من و سیرا به‌خاطر اینکه می‌خوایم، با هم دیگه کارها رو انجام نمی‌دیم.
راهی که من و سیرا در پیش داریم، تا حد زیادی با هم یکیه. همه‌اش همین.
اگه من جلوترم،
فقط به‌خاطر اینه که من سریع‌تر از اون حرکت می‌کنم.
کلاً نمی‌فهمم.
زحمت نکش.
پرسیدن از این بشر قرار نیست بهت کمکی کنه.
تظاهر نمی‌کنم که نشنیدمش! یک بار دیگه بگو ببینم!
قرار نیست بهت کمکی کنه.
لازم نیست همچین چیزی رو از تو بشنوم!
پس می‌خوای بهش توصیه‌ای راجب رابطه و اینا بکنی دیگه؟
هوم. نمی‌تونم به خودم زحمت بدم و با همچین سطح حماقتی کنار بیام.
رجیس...
گفتم که. به‌هرحال اینطورم نیست که ازش انتظاری داشته باشم.
می‌خوای بمیری؟
واقعاً می‌خوام که بیخیال این عطشِ خونتون بشین.
رجیس.
کمکش کن.
هرطور شما بخواین.
هـا؟
وقتی می‌خوای یه پیام به کسی برسونی،
ادب حکم می‌کنه براش نامه بنویسی.
استراتژی نامه‌ی عاشقانه، آره؟
ولی من تاحالا همچین چیزی ننوشتم.
خفه شو و بنویس.
خب...
«چطور مطوری؟»
چطور مطوری؟
احمقی آیا؟
چرا همچین حرفی می‌زنی؟!
نباید با چطور مطوری شروع کنی، یو-چان.
خب، پس... «عصر بخیر».
عصر بخیر
ظاهراً این یکم زیادی رسمیه.
ها؟
پس.. «سلام، تاشیروئم».
تماس تلفنی که نیست.
فقط یه راست برو سر اصل مطلب.
«سیرا-چان، کسی هست که ازش خوشت بیاد؟»
تو مهد کودک یه سری بچه مچه دیده بودم که اینطوری نامه می‌نوشتن...
هیچ بویی از فرهنگ نبرده.
پس می‌خوای اونو صاف بدی دستش؟
این تمام چیزیه که توی مغازه‌ی مدرسه داشتن.
اینجا مشکل این نیست.
بعدش چی باید باشه؟
«با احترام.»
پیرمردی مگه؟
چی نالیدی؟!
این چطوره؟
«من می‌خوام قلبت رو از آن خودم کنم.»
وقتی تو اینو بگی، شبیه تهدیدِ به مرگ می‌مونه ها.
«اطمینان دارم که در بحبوحه‌ی این آب و هوای جان‌فرسا سالم هستین...»
گفتم که، پیری مگه؟
آه، بیخیال! فقط خفه بابا!
همه‌تون، دست از سرم بردارین!
پس می‌خوای شخصاً بگی بهش؟
اوه... خب...
در هر صورت، این روش من نیست!
بگیرش!
اومد!
بیا!
درسته.
می‌تونم با استفاده از چیزی که توش بهترینم برم سراغش!
چی شده؟
روتون حساب می‌کنم، بچه‌ها.
هدفِ این برنامه اینه که بتونیم کاری کنیم که توجهش به کارایی که می‌تونه بکنه جلب بشه.
من و ام-21 هرکاری تاشیرو بگه رو انجام می‌دیم.
تاکیو، تو هم فقط تظاهر کن که زیر تور دفاعی.
باشه؟
باشه.
گرفتم.
شماها می‌تونید هرطور دوست دارین بازی کنین.
بـ-بله.
هوی! شماها چیکار دارین می‌کنین؟!
یه دستِ ده دقیقه‌ای بازی می‌کنید.
ا-این هاله‌ی بدیُمن چیه دیگه؟!
تراولینگ.
تراولینگ = تخلف گام‌های اضافه حالتی که در آن بازیکن توپ را در دست دارد و بیش از دو گام برمی‌دارد.
مانابو!
رای!
اینبار درست انجامش بده!
همین شکلی با متانت جاخالی ندش!
رجیس! پاس بده!
ها؟!
احمق! همین شکلی نرو تو دلشون!
آنکل بریکر!
آنکل بریکر: حرکتی که طی آن بازیکن به صورت ناگهانی تغییر جهت میده و موجب گیج شدن حریف میشه!
مطابق نقشه‌ای که چیدیم تا تاشیرو رو خوب نشون بدیم پیش برو.
انگار واسم مهمه مثلاً.
اگه می‌خوای همچین کاری کنی...
بد نیست!
تو هم همین‌طور!
ای خدا، شماها سر هرچیزی جدی میشین.
وقت گریه کردن نداری! باید اینکارو انجام بدی!
ر-راست میگی!
کارشون خوبه!
اون چی...
برو، تاشیرو!
اوجی-سان...
آنیکی، هیچ مجالی به یو-چان داده نمیشه.
یه کاری بکن!
فکر می‌کنی من حریفِ اون دوتا میشیم؟
بین این همه آدم، رفت پیشِ رای؟
رای!
چی؟!
رای، نمی‌ذارم این پاس هدر بره!
فقط ببین!
ها؟
چه جذابه!
تاکیو... تو هم؟
ناموساً هدفِ کل اینکارا رو یادت رفته؟!
هوم.
خیلی جوگیر شدین و خرابش کردین.
شرمنده که جواب نداد.
عیب نداره. ممنونم.
یو-چان...
خب... شاید سیرا و من از خیلی از جهات توی دنیاهای متفاوتی زندگی می‌کنیم.
و اگه مسئله اینه، اینکه بخوام احساساتم رو بهش برسونم خیلی راحت نیست.
فقط چون ازش خوشم میاد این معنی رو نمیده که اونم باید از من خوشش بیاد.
یو-چان...
ای خدا، تو رو نیگا، دیگه مردی شدی ها!
عه، پسر، بیخیال!
اگه میاین خونه، کثیف‌کاری نکنین.
وگرنه مجبور میشیم تمیزش کنیم.
ها؟
چشه اون؟
ولی من دور انداخته بودمش که!
یعنی نامه‌ی عاشقانته؟
اینو از کجا پیدا کردی؟
روی میزم بود.
آخه کی همچین کاری کرده؟!
خـ-خوندیش؟
بله.
فقط... دردسره برات، نه؟
اینکه مجذوب کسی بشی...
و نسبت بهشون احساسات رمانتیک بسط بدی، کاملاً طبیعیه.
ها؟
اینکه هم عاشق کسی باشی و هم اون عاشقت باشه کاملاً طبیعیه.
کمک گرفتن از بقیه برای رسوندن این احساسات، بیهوده‌ست.
بر این باورم که مردم در نهایت جذابی‌ان، وقتی که خودِ حقیقی‌شون هستن.
خودِ حقیقی؟
آره، حق با توئه! اینکه سر همچین چیزایی استرسی بشم مثل من نیست!
آره! این یو-چانِ خودمونه.
حالا این بار از دوشم برداشته شده، مُردم از گشنگی!
برای شام بریم خونه‌ی مدیر؟
دارین می‌رین خونه‌ی مدیر، درسته؟
اوه...
ممنونم.
خواهش می‌کنم.
بریم.
میگم، الآن... لبخند زد؟
فکر کنم آره...
البته که شکی ندارم.
در حقیقت، به عنوان جریانِ اتفاقات طبیعی در نظر می‌گیرمش.
یوهو، مدیر!
می‌خوایم یکم... ها؟
چی شده، بچه‌ها؟
خاطراتمون... رو پاک کنین؟
چی دارین میگین؟ شوخی می‌کنین دیگه، نه؟
نه، واقعیته.
دقیق بگم، بازنویسی‌شون می‌کنیم نه اینکه پاکشون کنیم.
امکان نداره! باور نمی‌کنم!
مگه همچین کاری هم می‌تونین بکنین؟
در واقع این دومین باری میشه که خاطراتتون رو بازنویسی می‌کنیم.
می‌دونم یادتون نیست، ولی شما دوتا با خطر روبه‌رو شدین...
اونم در حدِ یه خطر به بزرگی خطرِ این اواخر.
بعد از اینکه همه چیز تموم شد،
من بخش‌های ناخوشایند حافظه‌تون رو پاک کردم.
متقاعدتون کردم که مستر فقط یه هم‌کلاسی عادی‌تونه...
و منم چیزی به‌جزء مدیر مدرسه‌تون نیستم،
و مطمئن شدم از اون حادثه هیچی به خاطر نمیارین.
امکان نداره...
فکر کردی ما کی‌ایم؟
خوب می‌دونیم که هیچ‌کدوم از کسایی که اینجا زندگی می‌کنن، انسانِ عادی نیستن!
و می‌فهمیم که عموم مردم نمی‌تونن بویی از اون نبرد ببرن!
ولی فقط برای همین...
خاطراتمون رو پاک می‌کنی؟!
فکر می‌کنی ما چه کوفتی هستیم؟!
این به نفع خودتونه.
علی‌رغم تاریخچه‌ی بلندبالای ما، انسان‌ها هنوزم نمی‌دونن ما وجود داریم،
و این به‌خاطر اینه که هر دفعه‌ای که اتفاقی میفتاد، خاطراتشون رو پاک می‌کردیم.
این قضیه برای سازمانی که مارو ساخت هم برقراره.
به معنای واقعی کلمه، هر شاهدی که از اسرارشون مطلع میشه، باید پاکسازی بشه.
این شامل خانواده و تمام اطرافیانشون هم میشه.
پس تا وقتی که شما خاطراتی از وجودیتِ ما و هویتِ حقیقی ما دارین،
دائماً در معرض خطرین.
هر چقدر هم که کم باشه، ما صرفاً داریم شانس اینکه همچین اتفاقی بیافته رو کم می‌کنیم.
و فقط به همین دلیل...
می‌خوای ما کسایی رو که زندگی‌شون رو به‌ خطر انداختن تا مارو نجات بدن رو فراموش کنیم؟
این بیش از حده.
این به این معنی نیست که تمام چیزایی که با شما داشتیم دیگه واقعی نیست؟
ظالمانه‌ست!
رای، تو واقعاً...
واقعاً می‌خوای فراموشش کنیم؟
البته.
هیچ‌کس کارایی که انجام داد رو برای اینکه تو خاطره‌هاتون باقی بمونن، انجام نداده.
همه صرفاً کاری رو کردن که می‌خواستن بکنن.
خاطرات و احساسات چیزهای جدایی هستن، نه؟
حتی اگه خاطرات از چیزهای ترسناک رو از دست بدم،
بازم...
راجبتون همین احساسات رو خواهم داشت، نه؟
آره. هم‌چنان یوسکه خواهی بود.
باشه. پس انجامش بده.
صبر کن!
برای همین بهت گفتم زودتر پا شی!
موفق شدیم!
صبح بخیر، پیرمردها!
رجیس! سیرا!
صبح بخیر!
صبح بخیر.
درست به موقع!
صبح بخیر، رای.
صبح بخیر.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
تابوت در ژاپن که در شرقِ دوره پیدا شد،
ولی دوباره گم شد.
دو نفری که برای تحقیقات فرستاده شدن، رجیس و سیرا...
پس از رساندن یک گزارش به‌خصوص، تمام ارتباطات رو قطع کرد.
چه گزارشی؟
با کسی که به‌نظر یه اشرافی میومد مواجه شدن.
که اینطور. در این صورت، «گجتِل»...
تو شخصاً در مکانِ اونا تحقیق می‌کنی و چیزی که پیدا می‌کنی رو گزارش میدی.
دریافت شد، لرد.