..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫همچین آماده و حرفه‌ای ‫به‌نظر نمیرسی، داداش بزرگه.
‫پیشونی رو نشونه گرفته بودم، ‫یه‌کم محاسباتم خطا داشت.
‫برای اتفاقی که قراره بیوفته ‫زیاد خاطر جمعم نمی‌کنه.
‫گوش‌هات رو باز کن، وروجک! ‫من فقط هنوز یه‌کم بدنم خشکه، همین!
‫مسخره‌بازی بسه. ‫این قضیه شوخی‌بردار نیست.
‫به تعقیب کردن‌شون ادامه میدیم.
‫باشه، اما کِی حمله می‌کنیم؟
‫نترس، برای اون هم نقشه دارم.
‫ما میریم. ‫تو برو نیزه رو بیار.
‫چی؟! ‫چرا من باید گندکاری رو تمیز کنم؟
‫با سرعتی که داری نباید برات ‫زحمتی داشته باشه. بهمون میرسی.
‫قشنگ خون رو از روش تمیز کن.
‫ته تغاری بودن همچین هم چیز خوبی نیست.
« فصل اول - قسمت سوم » " کابوس "
‫خیلی کند هستید. بعید نیست همینجوریش ‫خواب باشید و توی خواب راه برید.
‫خواب نیستیم! ‫خسته‌ایم!
‫چقدر دیگه مونده برسیم؟
‫خیلی وقته داریم راه میریم.
‫هنوز که چیزی نیومدیم. ‫تازه به‌زور یک پنجم راه رو اومدیم.
‫ببین چیکار کردی! ‫موساشی دیگه روحیه نداره!
‫روحیه دارم!
‫فقط یه لحظه ‫تسلطم رو از دست دادم. همین.
‫انگار حتی یه جنگجوی استثنایی ‫هم نمی‌تونه به کهولت سن غلبه کنه.
‫سایو، اینجا جایی هست که بتونیم ‫یه‌کم استراحت کنیم؟
‫با این وضعیت عمراً برسیم.
‫خودت خواستی میونبر بریم، یادت رفته؟
‫آره، راست میگی. ‫اما انتظار نداشتم انقدر سربالایی باشه.
‫تو انگار خسته نشدی کایزن.
‫من به مسیرهای کوهستانی عادت دارم. ‫جزئی از تمریناتم بوده.
‫جلوتر یه‌جا برای استراحت هست.
‫بریم اونجا یه نفسی تازه کنیم. ‫می‌تونیم یه‌چیزی هم بخوریم.
‫اینجا رو ببینید! ‫موساشی دوباره مسلط شد!
‫این جایی که گفتی، چقدر دوره؟
‫فکر کنم یه چند ساعتی راهه.
‫بفرما، باز ول شد.
‫خوبی میساشی؟ ‫آب می‌خوای؟
‫با من...حرف...نزن.
‫ساهی...تو چطوری انقدر آرومی و اذیت نشدی؟
‫به همچین چیزی عادت دارم. ‫از بچگی توی کوه‌ها قدم می‌زدم.
‫فاجعه‌ی بزرگی پیش رومونه!
‫عجب، شما سامورایی‌ها با ‫کوچیک‌ترین وضعیتی وحشت می‌کنید.
‫مشکل خاصی نیست. شاید توی هنرهای رزمی ‫مهارت داشته باشیم اما دلیل نمیشه
‫انرژی‌مون تموم نشه. به همچین فعالیت‌‌های ‫بدنی سنگین و طولانی‌ای عادت نداریم.
‫همین که یه استراحت کوتاه بکنیم ‫و یه‌چیزی بخوریم
‫همه به احتمال زیاد انرژی‌شون برمی‌گرده.
‫هرچند از اونجایی که آب کم داریم ‫نمی‌تونم چیز خاصی درست کنم.
‫بیا.
‫دعوتش کردم باهامون ‫شام بخوره...البته با یه سنگ.
‫واقعاً آدم رو انگشت به دهن می‌ذاری.
‫انگار قراره غذای خیلی خوبی بخوریم.
‫از اونجایی که من راهب هستم، گوشت نمی‌خورم.
‫حدس می‌زدم.
‫فکر همه جاش رو کردی.
‫خیلی حالم بهتر شد.
‫باید همه از سایو تشکر کنیم.
‫بعد از خوردن غذا، حس می‌کنم قدرتم برگشته. ‫ازت ممنونم.
‫باید تا آخر خط حفظت کنم. ‫این وظیفه‌‍مه.
‫به‌عنوان رهبر مأموریت.
‫چی؟ ‫تو کِی رهبر شدی؟
‫تو راه رو بلدی؟
‫خب...
‫باید قبول کنی مورد اعتمادتر از اونیه که ‫روی پل یهو ترس وجودش رو می‌گیره.
‫محض اطلاع ‫من از ارتفاع ترس ندارم!
‫فقط از جاهایی که لق هستن خوشم نمیاد!
‫اگه باز هم اعتراض کنی ‫دیگه از خوراک خرگوش خبری نیست.
‫این واقعاً مجازات خیلی بدیه.
‫از کرم هم خبری نیست!
‫الان تهدید کردی؟
‫سینه‌ی تارومارو هنوز از ‫مبارزه‌ی آخر درد می‌کنه.
‫برای همین جیرومارو پیششه ‫تا بهش برسه.
‫جیرومارو واقعاً پسر مهربونیه.
‫با هم برادرن؟
‫نه، اما تصمیم گرفتم ‫جوری بزرگ‌شون کنم که انگار برادرن.
‫تو برادر یا خواهری داری؟
‫نه.
‫پس کی بهت شکار رو یاد داده؟ ‫مثلاً شکار خرگوش و این چیزها.
‫گنسوکه...و دایهاچی.
‫مادربزرگ و پدربزرگم ‫هردوتاشون کمردرد داشتن.
‫مامانم هم می‌رفت ‫کوهستان تا با بابام کار کنه.
‫برای همین من تنها می‌موندم ‫و باید به خودم می‌رسیدم.
‫اون سامورایی تمام کسایی رو که توی روستا ‫می‌تونستم بهشون پناه ببرم رو کشت.
‫شما چه نسبتی با هم داشتید؟ ‫تو و اون سامورایی رو میگم.
‫هردومون شاگرد هستیم.
‫با هم برادرید؟
‫نه دقیقاً، اما طوری بزرگ شدیم ‫که مثل برادریم.
‫هیچوقت فکرش رو نمی‌کردم ‫روبه‌روی هم قرار بگیریم.
‫موساشی...
‫بله؟
‫آبمون داره تموم میشه.
‫باید بریم دم رودخونه ‫و قمقمه‌هامون رو پر کنیم.
‫درسته. ‫آهای خانم رهبر...
‫رودخونه... ‫آها آره...
‫این مسیر می‌خوره به رودخونه. ‫زیاد دور نیست. یه پیاده‌روی کوتاهه.
‫پس راه بیوفتید.
‫رودخونه، ها؟ ‫می‌تونیم چندتا شیرین‌ماهی بگیریم.
‫برای چی؟! ‫مگه همین الان غذا نخوردیم؟
‫یعنی مامانِ خرگوشه... ‫از دستم ناراحت میشه؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط اعمال انسان‌ها به من مربوطه.
‫چی شده؟
‫به این می‌گفت رودخونه؟ ‫این که جوب هم نیست.
‫تا وقتی که آب خوردن‌مون رو تأمین کنه ‫من مشکلی ندارم.
‫مشکل چیه؟
‫عجیبه. ‫من نمی‌خواستم تا اینجای رودخونه بیام.
‫مسیر اشتباهی اومدی؟
‫منطقی نیست، اما...
‫بگذریم. ‫بریم آب برداریم و یه نفسی تازه کنیم.
‫حیف شد نمی‌تونیم ماهی بگیریم ‫اما انگار آب خیلی زلال و خوشمزه‌ست.
‫حالم جا اومد.
‫موساشی...
‫چی شده؟
‫می‌خواستم در مورد اتفاق دیروز ‫باهات صحبت کنم.
‫در مورد چیش؟
‫کارگرهایی که دیروز بهمون حمله کردن...
‫به‌نظرت همه‌شون تحت کنترل یمون بودن؟
‫آره احتمالاً. ‫شانس بیاری اگه سرشون رو بزنی بمیرن.
‫اون موقع دیگه خطری ندارن.
‫اما وقتی...آشناهای دختره رو تحت کنترلش ‫درآورد و بهمون حمله کرد چیکار کنیم؟
‫پس گمونم اون موقع باید انسان بودن رو بذاریم کنار ‫و اُنی بشیم.
‫جنگل...شکلش فرق داره.
‫شمشیرها رو بکشید!
‫ساهی! ‫برو بالای صخره و از دختره مراقبت کن!
‫چشم!
‫بقیه‌تون هم دور اون صخره جمع شید ‫و آماده‌ی درگیری شید!
‫می‌تونی از ساعدبند استفاده کنی؟
‫کاش می‌شد اما اگه استفاده کنم ‫دیگه جونی برای بدنم نمی‌ذاره.
‫باید بدون اون بجنگیم!
‫هر طور میلته.
‫مواظب باشید!
‫میشه کُشت‌شون! ‫رحم نکنید!
‫اینجا چه‌خبره؟
‫ظاهراً درخت‌ها رو قطع کردن ‫تا شکل جنگل رو عوض کنن.
‫مسیر جدیدی ساختن ‫تا ما رو به اینجا بکشونن!
‫تقصیر تو نیست سایو. ‫فریبت دادن.
‫از دست این صخره‌ها!
‫پشتم بمون!
‫تارومارو، جیرومارو!
‫سایو، بیا اینجا!
‫همه حال‌شون خوبه؟
‫فکر کنم آره...
‫انگار تمام هیولاها رو کشتیم.
‫سایو سالمه، ممنون از همه.
‫هیکارو...من تصمیمم رو گرفتم.
‫چی؟ ‫در مورد چی؟
‫در مورد یمون.
‫دو به شک بودم ‫اما تصمیمم رو گرفتم.
‫وقتی بالأخره دیدمش...
‫گورمارو!
‫جیرومارو...
‫جیرو...مارو...
‫تارومارو...لطفاً...مراقبشون باش.
‫گورمارو!
‫ببین، باز هم خطا زدی.
‫بیخیال، داری مسخره‌بازی در میاری؟
‫نه داداش بزرگه. ‫تقصیر من نبود. اون شاهین اومد توی خطم
‫و نیزه‌‍م منحرف شد. ‫طرف فقط ۳تا نفس بیشتر کشید.
‫خیلی‌خب. ‫تا الان همه چیز طبق نقشه پیش رفته.
‫حالا که اینطوره، بذار آخرش رو بسپریم ‫به داداش کوچیکه‌مون.
‫کایزن، ساعدبند رو بده!
‫بیخیال، نمی‌خواد!
‫شما کی هستید؟!
‫ما کی هستیم؟ ‫به‌نظر خودت کی هستیم؟
‫سربازهای یمون هستید؟ دختره رو ‫ول کنید و با من روبه‌رو شید تا بکشم‌تون!
‫انقدر عجله نداشته باش موساشی. ‫هنوز کلی حرف مونده.
‫بیا با شمشیرهامون تا پای مرگ ‫یه گپ جانانه بزنیم.
‫انقدر مزخرف نگو!
‫مسخره‌بازی رو تموم کنید ‫و باهام روبه‌رو شید!
‫مطمئنی؟ اگه بخوام همچین کاری کنم، ‫هیچ‌کدوم‌تون زنده نمی‌مونید.
‫تارومارو صبر کن!
‫اونا برتری دارن.
‫تحلیل هوشمندانه‌ای بود. ‫این همون موساشی‌ایه که می‌شناسم.
‫اگه دختره رو می‌خواید فردا صبح ‫بیاید معبد بالای رودخونه‌ی کوهستان.
‫منتظرتون هستیم.
‫یه‌وقت نترسید فرار کنید.
‫تقصیر منه اینطوری شد. ‫اگه حواسم پرت نشده بود...
‫تقصیر تو نیست ساهی. ‫همه‌مون رو غافلگیر کردن.
‫موساشی...
‫مردی که باهامون صحبت کرد...
‫به‌طرز عجیبی انگار تو رو می‌شناخت.
‫می‌دونی کی هستن؟
‫زیاد مطمئن نیستم.
‫اما صداش...احساس ‫می‌کنم قبلاً جایی شنیده بودم.
‫هممم...
‫با اهالی روستایی که به هیولا تبدیل شده بودن ‫فرق داشتن.
‫خودشون رو نشون ندادن
‫اما انگار آزادی عمل داشتن ‫و تحت کنترل نبودن.
‫موافقم. ‫خیلی رفتارشون مثل گنسای بود.
‫پس یعنی میگی از بین نوکرهای یمون ‫خطرناک‌ترین حریف هستن.
‫فقط هم تونستیم اونی رو ‫ببینیم که دختره رو دزدید.
‫مثل یه میمون ‫فرز و سریع بود.
‫یکی از اون دوتای دیگه ‫گورومارو رو با یه پرتاب کُشت
‫و اون یکی‌شون هم به صداش ‫می‌خورد خیلی خشک و بی‌رحم باشه.
‫موساشی حتی اگه ساعدبند رو با خودش می‌برد
‫باز هم مبارزه‌ی سختی بود.
‫خودم هم دوست ندارم ‫این بحث رو الان پیش بکشم
‫اما باید برای گورومارو ‫و جیرومارو قبر بکنیم.
‫کِی راه میوفتیم؟
‫گفتن فردا صبح بیاید. ‫پس باید قبل از طلوع آفتاب حرکت کنیم.
‫شوخی می‌کنی... ‫واقعاً می‌خواید به اون معبد برید؟
‫چطور؟ ‫نقشه‌ی دیگه‌ای داری؟
‫معلومه. ‫به راهمون ادامه میدیم.
‫ما دنبال یمون هستیم. ‫نیازی نیست هرچی که اون یارو گفت انجام بدیم.
‫پس دختره چی؟! ‫ولش کنیم به امون خدا؟!
‫اون دیگه مشکل دختره و دزدهاست.
‫چی میگی؟ ‫اون دختر توی دردسر افتا...
‫گور پدرت!
‫هیکارو!
‫چطور جرئت می‌کنی اسم خودت رو بذاری راهب؟ ‫تو حتی انسان هم نیستی!
‫به‌عنوان یه انسان ‫می‌تونم شرایط رو بسنجم.
‫اگه طبق نقشه به راهمون ادامه بدیم ‫اونا دیگه به دختره نیازی ندارن
‫و به وقتش آزادش می‌کنن.
‫دیدی که چه بلایی سر گورومارو آوردن! ‫عین یه حشره کُشتنش!
‫چی باعث شده فکر کنی ‫همین بلا رو سر اون دختر نمیارن؟!
‫- هیکارو! ‫- تمومش کنید.
‫چرا وقتی داریم از گشنگی تلف می‌شیم ‫دعوا می‌کنیم؟
‫اینطوری اون خرگوشی که ‫برامون شکار کرده رو باید بندازیم دور.
‫کایزن...ول کردن کسایی که به کمک نیاز دارن ‫به مکتب بودا می‌خوره؟
‫تکلیف من برگردوندن ساعدبند اُنی بود.
‫به مأموریت‌های دیگه اهمیتی نمیدم.
‫با عقل جور در میاد ‫که بخوای پشت همچین منطقی خودت رو قایم کنی.
‫ما راه زیادی از سفر رو اومدیم.
‫نمی‌میری اگه به اتفاقات حین سفر اهمیت بدی.
‫لحن صدای اون مرد... ‫مشخصه که من به این جریان یه ربطی دارم.
‫موساشی...منظورت چیـ...
‫باز هم یه بد شگونی دیگه.
‫یکی دیگه هم قراره بمیره.
‫به من ربطی نداره.
‫بیدار شدی؟
‫- بازم کن. ‫- می‌تونم بازت کنم...
‫اما بعدش مجبورم پاهات رو قطع کنم ‫تا نتونی فرار کنی.
‫دوست داری اینطوری بشه؟
‫نه.
‫تیزهوشی.
‫شما موساشی رو می‌شناسید؟
‫تقریباً.
‫ازش چی می‌خواید؟
‫مأموریتی رو به ما سپردن.
‫برای انجام اون مأموریت ‫اول باید دست‌هاش رو قطع کنم.
‫وقتی نوبت من بشه ‫پاهاش رو قطع می‌کنم.
‫و برای کامل کردن کار ‫من زبونش رو می‌بُرم.
‫وقتی که ساکت شد و برای حمل کردن راحت شدن
‫می‌بریمش جایی که ازمون خواستن. ‫این نقشه‌ی ماست.
‫شما آدم‌های بدجنسی هستید.
‫نه، اشتباه نکن. ‫بدجنس موساشی‌ـه.
راستی تو کی هستی؟ چه نسبتی با موساشی داری؟
قطعاً ‫دخترش نمی‌تونی باشی.
‫بخوام راستش رو بگم... ‫من رهبر گروهم.
‫برای کار گیر آوردن مشکل داشت ‫اما کی فکرش رو می‌کرد
‫انقدر اوضاع بد باشه که آخرش ‫بیاد زیردست یه بچه کار کنه.
‫از عرش به فرش رسیده. ‫حیف.
‫انگار شما موساشی رو از قدیم می‌شناسید.
‫آره، چه جور هم. ‫قدیم کم ما رو زجر نداده.
‫درسته. ‫اما دیگه نه.
‫وقتی که فردا خورشید طلوع کنه...
‫دیگه تموم میشه.
‫گوش کن بچه...
‫فردا صبح قراره بمیری. ‫پس خودت رو آماده کن.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.