..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫ورم‌های صورتتون دیگه خوب شدن.
‫که اینطور؟ همه‌ش به‌خاطر مراقبت‌های تو بود.
‫تو چی می‌خوای، واکا-موراساکی؟
‫گرسنه‌ته؟
‫آریکوتو-ساما.
‫واکا-موراساکی خیلی اسم زیباییه.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫با اجازه‌تون.
‫اومدم تا همراهی‌تون کنم.
‫داماد حرم‌سرا؟
‫همینطوره.
‫در اصل به خدمتکاران زن شخصی می‌گفتند، که...
‫گزینه‌های صیغه برای سرورمون هم بودند.
‫پیرو اون رسم،
‫ما مردهایی رو که برای سرورمون اینجا جمع می‌شوند رو،
‫«عروس‌های حرم‌سرا» صدا می‌زنیم.
‫پس افراد دیگری مثل منم هستن؟
‫پس چرا منو اینجا آوردین؟
‫اوکو: حرم‌سرای شوگان
‫راضی‌کردن سرورمون به این راحتی‌ها نیست.
‫مایلم جناب آریکوتو پسر ارباب مادِنوکوجی آریزومی،
‫رو به حضورتون معرفی کنم.
‫از دیدار با شما خوش‌وقتم. ‫مادِنوکوجی آریزومی هستم.
‫اسم من کاتسوتا یوریهیبه‌ست.
‫اسم منم وادا ماساتاکا.
‫سونامی شیگِساتو.
‫پس شما همون راهب سابق هستین که،
‫سوگندهاتون رو به‌خاطر طمع کنار گذاشتین؟
‫واقعاً هم زیبایین.
‫خوبه که بدونیم سرورمون از بچه خوشگل‌هایی مثل تو خوشش میاد.
‫علایق دخترهای جوون واقعاً بچه‌گانه‌ست.
‫حالا کوتاه بیا...
‫بهتره مواظب باشی.
‫اگه برای این آوردنت که در حرم‌سرای سرورمون باشی،
‫اگه کاری کنی ازت خوشش نیاد، ممکنه بمیری.
‫ها؟
‫شنیدم، سرورمون سه سال پیش،
‫اولین مردش رو با دست‌های خودش کشت.
‫دلیلش هم این بود که اون مرد بدنش رو زخمی کرد.
‫خلق‌وخوی خشن اون مثل پدرشه.
‫حالا باید ببینیم، یه مرد حساسی که از کیوتو اومده،
‫می‌تونه چنین اسب سرکشی رو رام کنه؟
‫قبلاً راهب بوده ها،
‫فکر نکنم حتی تجربه زیادی در اسب‌سواری ‫ داشته باشه، چه برسه به زن!
‫درسته، همینطوره.
‫«یک مرد والا، بدون داشتن تکبر، اعتماد‌به‌نفس داره.»
‫ها؟
‫همیشه فکر می‌کردم مردهای طبقه‌ی جنگجویان،
‫بیشتر محتاط باشند و کم‌سخن.
‫اما اونا مثل خانم‌های دربار امپراتوری فقط همینطور حرف‌ می‌زنن و حرف می‌زنن.
‫چی گفتی؟!
‫سرورمون فردی بسیار غرورمندند هستند.
‫حتی کافیه ذره‌ای توهین از شما ببینن، و...
‫و خیلی سریع بفهمن.
‫هر چی دلتون می‌خواد در مورد من بگین، ولی...
‫بهتون توصیه‌ی اکید می‌کنم در مورد ایشون بد صحبت نکنین.
‫ایشون رو با اسب مقایسه نکنین.
‫چطور جرئت می‌کنی چنین جوری با ما حرف بزنی؟!
‫درست همونطوریه که شما می‌فرمایید.
‫فقط قصد داشتم سلامی عرض کنم و ‫از اون خیلی بیشتر موندم.
‫لطفاً عذر مرا پذیرا باشید.
‫بفرمائید شامتون رو آوردم.
‫خیلی ممنون.
‫اما غذاهای ادو زیاد به مذاقم خوش نمیاد.
‫شوره و سوپش هم کم ادویه‌ست.
‫نباید در مورد غذا شکایتی بکنیم.
‫فقط ساکت باشیم و تشکر کنیم.
‫آریکوتو-ساما؟
‫لطفاً سینی رو بردار ببر.
‫چیزی شده؟
‫هوی!
‫چه کسی این سینی غذا رو آماده کرده؟
‫اینو نمی‌شه فقط با بهانه‌ی بی‌احتیاطی ازش گذشت!
‫کی لاشه‌ی موش رو توی ظرف سوپ گذاشته؟
‫اینو ببین، می‌گه: «نباید اینجا می‌بود».
‫کی می‌دونه؟
‫شاید خودش همینطوری توی ظرف پریده.
‫شماها چطور می‌تونین...
‫هوی!
‫شما بودین؟
‫اگه مثلاً باشیم، چی می‌شه؟
‫عذر می‌خوام.
‫یه پسر حدود چهارده ساله با یه مدل موی واکاشه‌ماگه دیدین؟
‫خدمتکار مخصوص تحویل شوگان رو می‌گی؟
‫بله. اگه اون پسر رو دیدین...
‫مردک هرزه.
‫یه جوون نجیب فقیر که بدنش رو برای پول می‌فروشه و...
‫به مقام بخش تحویل‌ شوگان می‌رسه؟
‫از موقعی که دیگه جنگ نیست به چه وضعی افتادیم.
‫موش؟
‫درسته!
‫باید یه صحبت جدی با کارکنان آشپزخانه داشته باشیم!
‫مطمئنم به حرف شما گوش می‌کنن.
‫آره. حق با شماست.
‫فهمیدم.
‫خیلی سفت‌و‌سخت بهشون می‌گم چنین چیزی هرگز تکرار نشه.
‫اوه چقدر دیر شد.
‫حالت زیاد خوب به‌نظر نمی‌رسه.
‫بخش آستین لباست هم باز شده.
‫ساکت شو! اینکه چیزی نیست.
‫منو به حال خودم بذار!
‫لعنتی!
‫اون حیوون‌ها هم فقط به جاهایی از ‫بدنم آسیب می‌زنن که دیده نمی‌شه.
‫ارباب شیگِساتو.
‫وقتی کارت تموم شد، بذار ما هم حرکتی بزنیم.
‫باشه، گرفتم.
‫چطوره؟
‫باید توی معبد هم باتم بوده باشی.
‫راهب‌ها هر شب باهات بازی می‌کردن، ها؟
‫دقیقاً. اینکه اصلاً برام چیزی نیست.
‫اما اینو یادت باشه یه روزی هر جور شده می‌کشمت!
‫حروم‌زاده!
‫همه‌شون رو می‌کشم.
‫«و تو بهم می‌گی.»
‫«اگه کارها طبق میلم پیش نمی‌ره، ‫بهتره به کوهستان نانشان برگردم و استراحت کنم.»
‫«پس لطفاً برو»
‫«دیگر سوالی پرسیده نخواهد شد. ‫ابرهای سفید همیشگی هستند.»
‫«اگه کارها طبق میلم پیش نمی‌ره» ‫یعنی اون دنیا رو ناخوشایند می‌دونه.
‫به عبارت دیگه،
‫می‌خواد با رفتن به کوهستان نانشان از اجتماع کنار بکشه.
‫چون دنیا باهاش موافق نیست.
‫در جواب به دوستانش...
‫هوی!
‫آریکوتو-دونو.
‫به دوجو بیا.
‫همه‌ی مردان اوکو باید برای محافظت از سرورمون،
‫تمرین شمشیرزنی ببینن.
‫من...
‫داری چیکار می‌کنی؟! گستاخ!
‫صرف نظر از شرایط قبلی خودتون، ‫حالا باید به‌عنوان سامورایی شمشیر به دست بگیرین.
‫تو باید یک مرد برای اوکو بشی.
‫منم همراهتون میام!
‫خب حالا، استاد شمشیرزن.
‫به این مرد نشون بده شمشیرزنی چیه.
‫آریکوتو-ساما، این مرد...
‫همونیه که میوکی-ساما رو کشت.
‫اومن!
‫آهای، اومن! منم!
‫چرا اینجا نیست؟
‫خدمتون عارضم آریکوتو-دونو مدتی پیش به دوجو رفتن.
‫ها؟ دوجو؟
‫سرورم، لطفاً از این به بعد از رفتن به ‫بیرون از بخش اول خودداری فرمائید.
‫این دستور اکید کاسوگا-ساماست.
‫انقدر خودمونی باهام رفتار نکن!
‫از جونورها بدم میاد!
‫ساوامورا-ساما.
‫اون پسر خوشگله‌ی ضعیف رو لهش کن!
‫- آره، همینه!
‫- درسته، درسته!
‫چی شده؟ بیا دیگه.
‫من کسی ام که راهب خدمتکارت رو کشت.
‫باید منو مثل دشمن خونیت ببینی.
‫نمی‌تونم بهت ضربه‌ای بزنم.
‫یه زمانی در راه بودا خدمت می‌کردم.
‫نمی‌خوام وقتی قلبم با نفرت پر شده به کسی ضربه بزنم.
‫با وجود چوبی بودن شمشیر،
‫اما اگه اینطور بهت ضربه می‌زدم، مرده بودی.
‫مطمئنم همینطوره.
‫و بازم اهمیتی نمی‌دی؟
‫پس ازت می‌خوام یکم تمرین چرخوندن شمشیر کنی.
‫لعنت به این ساوامورا. ‫چه تو ذوق‌زنیه.
‫خوبه. حالا پانصد مرتبه انجامش بده.
‫این مسخره‌بازی‌ها چیه دیگه!
‫اون تا امروز یه‌بارم شمشیر توی دستش نگرفته!
‫به‌خاطر همین پانصد مرتبه‌ست.
‫کسایی که از قلعه محافظت می‌کنند رو روزی هزار مرتبه مجبور می‌کنم، انجام بدن.
‫پس منم باید هزار مرتبه بزنم.
‫آریکوتو-ساما...
‫خوبه! داره جالب می‌شه!
‫هزار مرتبه چرخوندن رو انجام بده!
‫خب، شروع کن.
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫چهار.
‫پنج.
‫بعد از پنجاه مرتبه، ‫آریکوتو نفس‌نفس‌زدن‌هاش شروع شد.
‫به این زودی، تعادلت رو از دست دادی، زانوهات می‌لرزن!
‫هفتادو‌هفت!
‫چی شده؟
‫چقدر شرم‌آور.
‫- حتی صدتا هم دوام نیاورد. ‫- هفتادوهشت!
‫چی شد؟
‫هر چند...
‫سیصد‌و‌دو!
‫سر شمشیر وقتی بالا میاریش، کج می‌شه.
‫دوباره انجامش بده!
‫سیصد‌و‌دو!
‫سیصد‌و‌سه!
‫سیصد‌و‌چهار!
‫سیصد‌و‌پنج!
‫هشتصدویک.
‫هشتصدودو.
‫هشتصدوسه!
‫هزار!
‫واقعاً، هزارتا شد.
‫برای امروز دیگه کافیه.
‫آریکوتو-ساما!
‫چرا انقدر بی‌ملاحظه رفتار می‌کنین؟
‫نمی‌تونم اینطور ببینمتون.
‫گوکوئه.
‫منو ببخش.
‫اما، من این کار رو..
‫از سر لجبازی نکردم.
‫فقط...
‫نمی‌خوام،
‫در مورد چیزی فکر کنم.
‫اومن.
‫اومن!
‫سرورم؟
‫استاد شمیشیرزنی بهم گفت.
‫بعد از تمرین چرخوندن در دوجو غش کردی!
‫چقدر رقت‌انگیزه.
‫با این حال دنِمون به‌دلایلی ازت تعریف می‌کرد.
‫اسم گربه واکا-موراساکیه.
‫واکا-موراساکی؟
‫دوست‌داشتنیه، نه سرورم؟
‫من از چیزهای دوست‌داشتنی خوشم نمیاد.
‫کوچک و گرم، درست مثل بچه.
‫یاد دخترم می‌اندازم.
‫چی شده؟ ‫عجیبه که من دختر داشته باشم؟
‫وقتی پانزده سالم بود به‌دنیا اومد.
‫یه‌کم بعد از تولد، مُرد.
‫از اینکه باکره نیستم، ناامید شدی؟
‫درخواستی داشتم!
‫هیچ غمی بزرگ‌تر از مادری که فرزندش رو از دست داده نیست.
‫شما خیلی شجاع بودین که تونستین تحمل کنین.
‫از اون روز به بعد، لیمیتسو ‫معمولاً به اتاق آریکوتو می‌رفت.
‫بیا، بیا!
‫اومن، تا حالا داستان «غذاهای هفت رنگ» رو شنیدی؟
‫«غذاهای هفت رنگ»؟
‫از وقتی کوچک بودم،
‫پدر مرحومم، هیچ‌وقت میل زیادی به غذا نداشت، پس...
‫کاسوگا، هفت نوع غذا رو برای صبحانه‌ش آماده می‌کرد.
‫بفرما، ارباب تاکچیو.
‫غذاهای زیادی داریم. ‫یکی‌شون باید باشه خوشتون بیاد.
‫و از اونجا بود که اوکو شکل گرفت.
‫کاسوگا فکر کرد که اگر زن‌های زیادی رو جمع کنه،
‫حداقل یکی رو می‌تونن پیدا کنند که پدرم ازش خوششب بیاد،
‫حتی با اینکه اون مرد رو به زن ترجیح می‌داد.
‫برای منم چنین طرحی رو عملی کرد.
‫برای همینه که الان چهار مرد از اوکو انتخاب شده‌اند.
‫که اینطور!
‫مگه نه؟ عجیب نیست؟!
‫کاسوگای پیر مثل این برنامه‌ریز‌های مکاروحیله‌گره.
‫راستش، تمام نقشه‌هاش به غذاهای هفت رنگ خلاصه می‌شه!
‫چطور نفهمیدی؟
‫پدرم قبل از اینکه بمیره، هیچ‌وقت یاد نگرفت بدن یک زن رو
‫دوست داشته باشه.
‫کاسوگا زن قوی‌ایه ولی به‌عنوان مادر احمقه.
‫راضی‌کردنش شاید سخت باشه، ولی...
‫اما اصلا احمق نیست.
‫سرورمون منو «اوتاما» صدا زد.
‫گفت: «اسمت گوکوئه‌ست»،
‫«پس اوتاما صدات می‌زنیم».
‫کاریش نمی‌تونی بکنی. ‫چنین آدمیه دیگه.
‫اما چرا؟ شما رو که ماساسوکه صدا می‌زنه.
‫نامردیه.
‫ولش کن، گوکوئه.
‫آروم غذات رو بخور.
‫اما دیگه سرورمون از واکا-موراساکی خوشش میاد، نه؟
‫نباید «»واکا-موراساکی صداش بزنی. ‫بی‌ادبانه‌ست.
‫چون گربه یه هدیه از طرف سرورمون بود باید نکو-ساما صداش بزنی.
‫باید حسابی حواستون باشه آسیبی نبینه.
‫شنیدم سرورمون اکثر روزها به ‫اتاق اون مرد می‌ره.
‫اینطور که شنیدم سرورمون به گربه بهش هدیه داده، که...
‫هر روز باهاش بازی می‌کنن.
‫فقط بحث زمانه که چه موقع به حرم‌سرا دعوتش کنن.
‫تو به خودت می‌گی مرد؟!
‫ما با این امید به اوکو وارد شدیم که ‫بتونیم یه روزی پدر شوگان باشیم.
‫حتی اگه این اتفاق نیفته،
‫ما رو تا وقتی که بمیریم توی این زندان نگه می‌دارن.
‫از این مسئله راضی‌ای؟
‫چون من که دیگه نمی‌تونم تحمل کنم!
‫ای خدا...
‫اما، حالا مگه چه‌کاری از ما برمیاد؟
‫ولی منم می‌فهمم شیگاتسو-دونو چی می‌گه.
‫اینکه توی اوکو همینطور بپوسی، ‫بدون اینکه هیچ‌کاری رو در زندگیت انجام داده باشی.
‫پذیرفتن چنین دردی سخته.
‫چرا اینجا انقدر بزرگ ساختن؟
‫یه مستراح هم می‌خوایم بریم باید زجر بکشیم!
‫نازی، نازی.
‫ببخشید چنین کاری رو باید باهات بکنم.
‫واکا-موراساکی، منو ببخش.
‫واکا-موراساکی گم شده؟
‫بله، سرورم.
‫از صبح هیچ خبری ازش نیست.
‫- الان گوکوئه...
‫- آریکوتو-ساما!
‫یه اتفاق وحشتناک افتاده! ‫ نکو-ساما...
‫نکو-ساما...
‫قسم می‌خورم، من از چیزی خبر ندارم!
‫اما شیگِساتو،
‫نکو-ساما در باغ، اونم درست بیرون اتاق شما پیدا شده.
‫شمشیر شیگِساتو رو بررسی کنید.
‫تیغه‌ی شمشیر آغشته به خونه. ‫یعنی ممکنه...
‫با دست‌های خودم می‌کشمت!
‫سرورم!
‫لطفاً دست نگه‌دارین، سرورم!
‫کنار بایست، اومن!
‫نه، این کار رو نمی‌کنم.
‫از سر راهم برو کنار!
‫سرورم.
‫اگه امکان داره منم دخالت کنم،
‫اگه بر روی چنین کسی استفاده کنین، ‫چیزی جز لکه‌دار کردن شمشیرتون خواهد داشت.
‫لطفاً به من بسپارینش.
‫کاسوگا!
‫شیگِساتو.
‫می‌دونم که منو درک می‌کنی.
‫شنیدم که اربابت تا حالا شمشیر دستش نگرفته بوده،
‫و بازم تونسته هزار مرتبه تمرین چرخوندن رو انجام بده.
‫شنیدم استاد شمشیرزنی حسابی ازش تعریف کرده که...
‫واقعاً کم پیش میاد چنین چیزی.
‫همینطوره!
‫ارباب من بدون هیچ تقلبی هزار مرتبه انجامش داد!
‫تازه می‌دونین چه اتفاقی برای سونامی شیگِساتو افتاد؟
‫اون خبری که می‌گفت نکو-ساما رو کشته؟
‫اربابم وارد عمل شد تا برای اون درخواست بخشش کنه،
‫و کاملاً آماده بود تا شمشیر بخوره.
‫- عــه؟!
‫- راست می‌گی؟
‫برای همینم بود که شیگِساتو تونست ‫یک مرگ شرافتمندانه داشته باشه و...
‫مثل یه سامورایی سپوکو کنه.
‫- عجب...
‫- چقدر عالی.
‫کم‌کم اوضاع درون اوکو شروع به تغییر کرد.
‫اخیراً، داستان‌های زیادی رو از افرادی که در آشپزخونه کار می‌کنند شنیدم و...
‫یکی‌شون در مورد استاد شمشیرزنی بود.
‫توی اون داستان، استاد شمشیرزنی هر شب،
‫با چندتا نگهابان به بیرون از قلعه می‌ره و...
‫وقتی برمی‌گرده،
‫یک دسته‌ی بلند از موی زن‌ها رو در دست داره.
‫این اواخر در ادو،
‫سامورایی هست که برای آزمایش تیزی شمشیرش موی دخترها رو می‌برید
‫خیلی از زنان جوان به چنین ‫.سرنوشتی دچار شدن
‫این دیگه چیه؟
‫قبر واکه-موراساکیه.
‫لطفاً براش کمی دعا کنید تا...
‫روح واکا-موراساکی در آرامش قرار بگیره.
‫نمی‌خوام.
‫با دعاکردن که نمی‌تونم گربه رو برگردونم.
‫چه فایده‌ای داره؟
‫سرورم.
‫بر این باورم که مراسم تدفین برای بازماندگان برگزار می‌شه.
‫وقتی دعا می‌خونی،
‫قلب و ذهنت رو آروم می‌کنی،
‫از اون مرحوم یاد کن و دعاهای بیشتری براش بکن.
‫با تکرار این کارها،
‫کم‌کم اندوه ناشی از دست‌دادن عزیزنمون بهبود پیدا می‌کنه.
‫- در غیر اینصورت...
‫- این حرف‌های قشنگ رو تحویل من نده!
‫تنها کسایی که با این کارها نجات پیدا می‌کنند، ‫کسایی بودند که از اول خوشحال بودند!
‫در مورد کسایی که هر چقدر دعا هم می‌کنند، ‫بازم لحظه‌ای رو نمی‌تونن...
‫از اندوه‌وبدبختی دور بمونن چی؟
‫اون موقعی جلوی منو گرفتی، ولی...
‫اگه شیگِساتو رو می‌کشتم، همه‌چیز حل می‌شد!
‫به‌جای دعاخوندن و گریه‌و‌زاری،
‫ترجیح می‌دم دشمنام رو بکشم.
‫اما کشتن اون، واکا-موراساکی رو برنمی‌گردوند.
‫بعضی‌اوقات اتفاقات وحشتناکی میفته، ‫و کسی هم نیست مقصر بدونیم.
‫اگه یه دشمنی باشه که نمی‌تونستین دستتون بهش برسه چی؟
‫در اون‌صورت اولین کسی که دور‌وبرم باشه، می‌کشم.
‫افراد زیادی هستند که زندگی‌شون ارزشی نداره.
‫چه‌جور آدمی...
‫سرورم.
‫چی شده؟
‫آیا اخیراً این عصبانیت‌تون رو روی زنان ادو خالی نکردین؟
‫این چه‌جور سوالیه؟
‫توی شهر ادو، ‫دختری رو دیدم که موهاش رو برده بودن.
‫در اونجا شنیدم که سامورایی هست که در خیابان‌ها ‫کمین می‌کنه و موی زن‌ها رو می‌بره.
‫خب؟
‫حالا دیگه راضی شدی؟
‫درسته که به ساوامورا دستور دادم که بره و ‫موهاشون رو برام ببره!
‫اما چیزی جز شوخی نبود.
‫اینطور نبوده که بگم اون دخترها رو بگیرن، بکشن.
‫چقدر احمقانه!
‫چی گفتی؟!
‫ممکنه شما حس خوبی بهتون دست داده باشه، سرورم، ولی...
‫اما اون دخترهایی که موهاشون بریده می‌شد، چی؟
‫چه‌طور چنین کارهای احمقانه‌ای رو ‫با رعیت‌های خودتون انجام می‌دین؟
‫رعیت‌های من؟
‫ای احمق!
‫هیچ‌کس نیست که واقعاً منو به چشم «رهبر» ببینه!
‫من چیزی جز یه رحم برای ادامه‌ی نسل توکاگاوا نیستم!
‫کاسوگا هم فقط چون پدرم رو در من می‌بینه، لوسم می‌کنه!
‫من نبودم...
‫من نبودم که انتخاب کردم زندگیم رو با قایم‌شدن ‫در اوکو سپری کنم، اونم با اینجوری لباس‌پوشیدن!
‫دختری که دیدم تازه برادرش رو بر اثر ابله قرمز-چهره از دست داده بود.
‫فقط همینم نبود.
‫مردم قبول می‌کنند و با سرنوشتی ‫ که نمی‌تونن تغییرش بدن زندگی می‌کنند.
‫منم همینطور!
‫مگه منو به خواست خودم به اینجا آوردن؟!
‫اگه فکر می‌کنی فقط تویی که درد می‌کشی و حس می‌کنی،
‫سخت در اشتباهی!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.
تاریخچه روز مرگ