..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫سنسی... تو رو خدا بهم گوش کن...
‫رایدا-سان!
‫چیه چیه؟!
‫بین کسایی که رفتن اجرا...
‫آبیکو-سنسی، خالق توکیو بلید هم بوده!
‫بیارش اینجا! ‫چـ ـ چشم!
‫باید مهمون‌نواز باشم... مهمون‌نواز!
‫واااای، اصلاً فکرش هم نمی‌کردم شما بیاید به تماشای این اجرا، سنسی...
‫اگه بهم می‌گفتید، براتون بلیت می‌گرفتم.
‫خب،‌ اجرامون چطور بود؟
‫تئاترها توی این دوره‌زمونه این‌جوری شدن پس؟
‫اصلاً درموردش همچین فکری نمی‌کردم.
‫واسه نوشتن نمایش‌نامه، مرجع خوبی می‌شه.
‫از ـ از شنیدنش خوش‌حال شدم. quiver
‫اصلاً‌ همین که می‌بینم شما شخصاً می‌خواید ‫نمایش‌نامه رو بنویسید، قند تو دلم آب می‌شه!
‫وقتی خودتون نمایش‌نامه رو بنویسید، بازیگرها ‫و دست‌اندرکارها هم حسابی خوش‌حال می‌شن.
‫ولی، فقط شما هستی که می‌تونه یه کاریش بکنه، رایدا-سان.
‫سنسی.
‫بیاین یه صحبت دوستانه داشته باشیم.
‫الان من توی موقعیت خطرناکی‌ام.
‫اگه نتونم رابطه‌مو با ناشر به خوبی حفظ کنم، ‫نمی‌تونم کارهای آینده‌م رو تضمین کنم.
‫بین حقوق نویسنده‌ها، پایبندی به اصول اخلاقی هم حق شماست.
‫پس بدون اجازه‌ی شما،‌ ما نمی‌تونیم توکیو بلید رو هیچ‌جوره اجرا کنیم، ‌سنسی.
‫استفاده از این حق هم طبیعتاً برای شما قانونی هست.
‫ولی لطفاً اینو در نظر داشته باشید.
‫کاملاً ممکنه از نمایش‌نامه‌ای که شما می‌نویسید، تمام و کمال استفاده بشه.
‫خب... اینکه برای من هیچ مشکلی نداره.
‫نه، لطفاً درست بهش فکر کنید.
‫حتی اگه نمایش‌نامه‌ای که می‌نویسید افتضاح باشه، احتمالش ‫هست با همون پیش بریم تا فرصت تمرین برای بازیگرها هم مهیا شه.
‫حالا بگیم یه رمان‌نویس نابغه...
‫بخواد برای بار اول مانگا طراحی کنه، می‌تونه نمره‌ی ۱۰۰ بگیره؟
‫معلومه که نه.
‫خب نمایش‌نامه‌ی تئاتر هم همینه!
‫هرچقدر هم مانگاکای نابغه‌ای باشید، نمی‌تونید ‫فوراً یه نمایش‌نامه‌ای رو بنویسید که استثنا باشه!
‫یه بار دیگه می‌گم.
‫اگر شما حقوق شخصیتون به‌عنوان یه نویسنده رو به کار ببرید، ‫کاملاً ممکنه که ما از همون نمایش‌نامه‌ی شما استفاده کنیم.
‫احتمالاً تهش می‌شه یه اجرای کسل‌کننده و متوسط.
‫داری تهدیدم می‌کنی؟
‫آره ولی دوطرفه‌ست مگه نه؟
‫مذاکره‌های این‌جوری واسه من چیز تازه‌ای نیست!
‫من باید از شغل بیشتر از ۱۰۰ نفری که توی این کار دخیلن محافظت کنم!
‫حتی اگه لازم باشه *** یکی دوتا پیرمرد رو هم *** می‌زنم تا همه‌چی حل شه!
‫چقدر چندش و کثیف... چی می‌گی آخه؟
‫اون اجرا رو دیدید دیگه؟
‫نمایش‌نامه‌ش رو گوآ-کون نوشته بود.
‫می‌شه لطفاً به کارش اعتماد کنید؟
‫گه‌گاهی می‌بینمشون.
‫کارهایی که توی رسانه‌ان، فعالیت‌های گروهی‌ان.
‫مجموعه‌ای از کارهان که تنهایی نمی‌تونی انجام بدی.
‫متوجه شدم. به کار کسی که توی حرفه‌ش وارده اعتماد می‌کنم.
‫هرچند، یه شرط دارم.
‫که این‌طور...
‫پس می‌خواید این‌جوری پیش برید؟
‫متن‌ها رو توی فضای ابری و همین الان به اشتراک می‌ذاریم.
‫آبیکو-سنسی و گوآ-کون هم همین‌جا درموردش حرف می‌زنن و اصلاحش می‌کنن.
‫به‌عنوان تهیه‌کننده، بهترین کاریه که از دستم برمیاد.
‫خب، مستقیم بریم سراغش؟
‫بسیار خب. لطفاً بفرمائید.
‫خیلی‌خب، از صفحه ۱ شروع کنید.
‫آبیکو-سنسی، واسه شروع، شما از اون مدلی که ‫شاهدخت سایا این‌قدر جنگ طلب شد خوشتون نیومد، نه؟
‫با این کار، نمایش‌نامه‌نویس و مانگاکا یا باهم رفیق جینگ ‫می‌شن یا آبشون هیچ‌جوره باهم توی یه جوب نمی‌ره.
‫به‌نظرم شخصیت‌های دیگه‌ای جز شاهدخت سایا هم مشکل دارن.
‫خیلی از این مدل جلسه‌ها تهش به دعوا کشیده در حدی که کل پروژه ‫کنسل شده، پس به‌عنوان یه میانجی، نقشه‌ی خیلی مریضی کشیدم.
‫متوجه شدم. پس بیاید برسونیمشون به شکل دلخواه شما و پیش بریم.
‫ولی فکر نکنم اوضاع از اینی که هست بدتر بشه! ‫من که چیزی برای از دست دادن ندارم پس تا تهش هستم!
‫درمورد قسمت بلید و روستایی‌ها، می‌خوام ‫مکالمه‌شون رو عین جوری که توی مانگا هست تغییر بدم.
‫منظورتون اون دیالوگ‌های بعد از «اگه پاپیچم بشی...» هست؟ ‫حالا اینا هیچی، من یه نگرانی بزرگ‌تر دارم...
‫اگه این کارو بکنیم، باید صحبت‌های ایدو رو هم عوض ‫کنیم. حس می‌کنم این‌جوری خیلی طولانی می‌شه...
‫خب حالا...
‫چی می‌شه؟ فقط خدا می‌دونه.
‫می‌تونید صحنه‌ای که بلید، اون گردن‌کلفت‌ها رو شکست می‌ده رو حذف کنید.
‫به‌جاش،‌ حین نبرد بعدیش با تسوروگی،
‫دیالوگ‌هایی رو اضافه می‌کنیم مبنی بر اینکه ‫تسوروگی می‌تونه شصیت بلید رو درک کنه.
‫این‌جوری از منبع اصلی که مانگا باشه، فاصله نمی‌گیریم؟
‫عیبی نداره. چیزی که مهمه، اصالت شخصیت‌هاست.
‫تا وقتی که این عوض نشه، هرکاری کنیم اشکالی نداره.
‫که این‌طور...
‫دارم یواش‌یواش می‌فهمم تا چه حد اجازه می‌دید دستم باز باشه، سنسی.
‫پس اگه این‌طوره، چطوره بعد از نبرد، ‫بلید شمشیر رو بذاره رو شونه‌ش و صحبت کنه؟
‫اوه خوبه خوبه. داری می‌فهمی ها.
‫پس، اینجا رو این‌جوری می‌کنیم...
‫عه؟ چرا؟
‫اگه ندونید تئاترها چطوری هستن، تصورش براتون سخت می‌شه،
‫ولی حرکت صفحه‌نمایش بعد از صحبت‌هاشون، به احساساتشون هم میاد.
‫منطقیه...
‫این‌طوری خوبه.
‫من دانش و تجربه‌ی لازم توی این مسائلو ندارم.
‫خب من از این راه پول درمیارم. ‫شاید بهم نیاد ولی واسه‌م سر و دست می‌شکونن.
‫آها راستی، یه تئاتر که شما نوشته بودید رو دیدم،‌ گوآ-سان.
‫اوووه... چطور بود؟
‫خب...
‫واقعاً ازش خوشم اومد.
‫این از اون چیزاییه که معمولاً می‌نویسم!
‫لطفاً همین حس رو توی تئاتر توکیو بلید هم القا کنید!
‫مطمئنید؟ یه‌کمی حس‌وحالش رو تغییر می‌ده ها.
‫اشکالی نداره، اشکالی نداره. ‫هرکاری که توش خوبید رو انجام بدید.
‫پس واسه اینجا از جلوه‌های صحنه استفاده می‌کنیم.
‫اینجا رو هم حذف کنید.
‫می‌شه اینجا رو هم حذف کنیم؟
‫بازی بچه‌ها می‌تونه اینجاشو پوشش بده!
‫خوب راه افتادی هــا!
‫اینجا هم حذف!
‫حذف، حذف!
‫به‌لطف گوآ-سان، الان یه نمایش‌نامه‌ی خیلی خوب داریم!
‫قشنگ می‌تونم بازیِ بازیگرها رو توی صحنه‌ها تصور کنم!
‫آره خدایی... سنسی، ‌دوستان، از همه‌تون ممنونم.
‫بله، دیگه مرخص می‌شم!
‫بنده هم مرخص می‌شم.
‫گوآ-کون؟
‫وایییی...
‫یه‌جورایی بهمون خوش گذشت...
‫چیزی که ازش می‌ترسیدم سرم اومد!
‫وقتی خالق‌های اثر باهم رفیق می‌شن، یه چیز خیلی خفن و مولایی می‌سازن!
‫ولی ما وقت نداریم واسه همین باید با همین پیش بریم.
‫و اگه خوب پیش بره، فوق‌العاده از آب در میاد.
‫سگ توش. استرسم بیشتر شد.
‫دیالوگ‌های تفسیری رو زدن کامل حدف کردن،
‫و کلی صحنه هست که صرفاً باید با حرکتمون اجراش کنیم.
‫همه‌چی حول محور بازیگری ما می‌چرخه. ‫اگه نمایش‌نامه‌ش خدا نیست پس چیه؟
‫پس اگه گند زده بشه توش، همه‌ی تقصیرا میفته گردن ما. ‫عجب چیز سختی رو از ما می‌خوان خدا وکیلی.
‫هوم هوم، و الان تفسیری که نمایش‌نامه ‫از شاهدخت سایا داره، با مال من یکیه!
‫که یعنی می‌تونم یه بخش دیگه‌ای از وجودش رو نشون بدم!
‫قشنگ نمایش‌نامه‌ش ارزش اینو داره که بشینی دقیق بخونیش.
‫ولی اجرا کردنش سخت می‌شه ها.
‫واسه من مشکلی نیست.
‫چون به‌نظر خودمم نمایش‌نامه‌ی قبلی یه چیزایی کم داشت.
‫این یکی با توانایی‌های منم بیشتر جوره.
‫آخه بازیگری وقتی بهتر می‌شه که از کل بدنت استفاده کنی!
‫همه‌جای نمایش‌نامه یه ردی از گوآ-سان هست.
‫خب ما که توی چندتا از اجراهاش بودیم و می‌تونیم ‫جاهای کلیدی رو بفهمیم پس فکر نکنم مشکلی باشه.
‫حالا فرصت اینه که نشون بدیم ستاره‌ی برتر شرکت تئاتر لالا لای کیه.
‫همه‌ی بچه‌های لالا لای واسه نمایش‌نامه‌ی جدید هیجان‌زده‌ن.
‫ولی...
‫خدایی؟
‫فکر نکنم بتونم از پسش بر بیام.
‫فقط دو هفته تا اجرا مونده.
‫تا اون‌موقع می‌تونم؟
‫شک ندارم این چیزا واسه تو عین آب خوردنه آکوا.
‫نه، همچین هم مطمئن نیستم.
‫خیلی‌خب، شروع کنیم.
‫پس تو رهبر جدید شینجوکویی؟ ‫ بیا ببینم چی توی چنته داری!
‫چه عیبی داره از اون بی‌شرف‌های شیبویا متنفر باشم؟ ‫اون‌ها... والدین و خواهر برادرهامو کشتن!
‫در هرصورت، اون‌ها اوباشی بیش نیستند.
‫احتمال اینکه ما شکست بخوریم یک در میلیون، نه، یک در میلیارده.
‫هیاکومه، می‌تونی اینجا یه‌کم اغراق‌آمیز‌ترهم بازی کنی.
‫چشم!
‫توکی...
‫شاهدخت-سایا...
‫توقف!
‫توکی، این بزرگ‌ترین صحنه‌ی توئه.
‫بیشتر تلاش کن!
‫ببخشید.
‫این صحنه نقطه اوج نمایشه... درحین نبرد، ‫شاهدخت سایا صدمه بدی می‌بینه و از هوش می‌ره.
‫توکی احساس یأس و نومیدی می‌کنه...
‫ولی، معجزه‌ای رخ می‌ده و شاهدخت ‫سایا چشمانش رو باز می‌کنه.
‫با دیدن اون، چه احساساتی ‫روی صورت توکی ظاهر می‌شه؟
‫از نومیدی رها می‌شه.
‫و گمونم حس قوی‌ای از خوش‌حالی و امید می‌گیره.
‫درسته.
‫درسته که بازی تو در راستای اثر اصلی قرار داره.
‫ولی، روی صحنه، اگه با شدت بیشتری احساساتت رو بروز ‫ندی، نمی‌تونی احساساتت رو به تماشاچی‌ها منتقل کنی.
‫احساسات بیشتری از خودت بیرون بکش.
‫این صحنه بازی احساسی می‌طلبه.
‫دشمن خونی خانواده‌ی من!
‫مدرکت کو؟ ‫خیلی‌خب، با اون پیش می‌ریم.
‫اون‌قدر آدم کشتم که قیافه‌هاشون به‌زور یادمه!
‫آخیش!
‫نازی، نازی. این اولین نمایشته، برای همین ‫تعجبی نداره که نمی‌تونی تعادل مناسبی پیدا کنی.
‫کم‌کم بازیت رو با من وفق بده تا همه‌چی...
‫لوسش نکن.
‫تو تا حالا بازی احساسی انجام ندادی، درسته آکوا؟
‫در نهایت، شخصیت هر فرد رو می‌شه توی بازیش دید.
‫و تو هیچ‌وقت احساساتت رو بروز نمی‌دی. ‫و به‌خاطر همینه که احساساتت توی بازیت دیده نمی‌شه.
‫تا حالا، تو فقط بازی‌هایی که جای ‫دیگه دیده بودی رو بازسازی کردی.
‫این برمی‌گرده به ذاتت.
‫یه‌جور حرف می‌زنی انگار کامل می‌شناسیش.
‫معلومه که می‌شناسمش! از همه‌ی آدمای ‫اینجا، آشناییت بیشتری باهاش داشتم!
‫تازه، از بچگی‌ هم همو می‌شناختیم.
‫اصلاً می‌شه گفت دوست دوران بچگی هم هستیم.
‫اصلاً شبیه رابطه‌ای که با «دوست‌دختر کاریش» داره نیست!
‫این‌جوری می‌گی، ولی ما همین ‫چند وقت پیش تجدید رابطه کردیم.
‫با این‌حال، درک می‌کنم.
‫حق کاملاً با آریماست.
‫من نمی‌تونم احساسی بازی کنم.
‫من بازی‌ای انجام بدم که توش ‫هیجان‌زده بشم و گریه کنم؟ عمراً.
‫شاید یه‌کم زیاده‌روی کردم.
‫ولی اگه من نگم، هیچ‌کس دیگه نمی‌گه.
‫آریما، تو چطوری برای بازی گریه می‌کنی؟
‫هممم...
‫روش‌های زیادی مثل گریه احساسی و گریه فیزیکی هست...
‫ولی در دنیای بازیگرای خردسال، پر استفاده‌ترین روش...
‫آکوا-کون...
‫اگه مادرت بمیره، چی‌کار می‌کنی؟
‫این‌طوری!
‫خودت رو متقاعد می‌کنی که چیزی که جلوته برات عزیزه.
‫در این مورد، توکی وقتی شاهدخت سایا رو ‫زنده می‌بینه، غرق خوش‌حالی می‌شه.
‫پس، موقع بازی باید چیزایی رو ‫به‌یاد بیاری که خوش‌حالت می‌کنه.
‫حتماً تو هم یکی دو تا چیز داری که خوش‌حالت کرده، درسته؟
‫از سر راهم برو کنار، تسوروگی!
‫می‌خوای دست خالی بری به شیبویا؟
‫تو حتی از بلید هم سامورایی کودن‌تری هستی.
‫اینجا رو جوری بازی کنید که انگار ‫همیشه دست پیش رو نسبت به حریفتون دارید.
‫چشم!
‫خاطرات زمانی که خوش‌حال بودم؟
‫حق نداری خوش‌حال باشی!
‫فراموش نکن...
‫نتونستی نجاتش بدی.
‫تو حقی برای‌‌ ایـ...
‫آکوا؟! ‫آکوا-کون؟!
‫هوی، چی شده؟ ‫قضیه چیه؟
‫حالم خوبه.
‫فقط سرم گیج رفت.
‫تا وقتی حالم بیاد سر جاش، استراحت می‌کنم.
‫کم‌خونی؟
‫لابد خماری الکله؟
‫کیندایچی-سان که نیست، هنوز دبیرستانیه
‫آکانه.
‫مگه دوست‌دخترش نیستی؟ برو پیشش باش.
‫باشه.
‫چه بهونه‌ی مناسبی...
‫بفرمایید، آب.
‫ممنون.
‫عرق کرده. نمی‌تونه صاف روی پاش وایسه... ‫ممکنه وحشت‌زدگی باشه.
‫رنگت پریده، شاید بهتره یه‌کم دراز بکشی...
‫زنگ می‌زنم به خانواده‌ت تا یه نفر بیاد و‌...
‫نه.
‫نمی‌خوام خواهرم بفهمه.
‫اون الان داره آینده رو می‌بینه. ‫نمی‌خوام چیزای نامربوط رو به‌یادش بیارم.
‫ها؟
‫ولی، اگه یه نفر بیاد دنبالت بهتره.
‫پس...
‫من که باباش نیستم.
‫ای بابا.
‫بذا ببینم، تو...
‫دوست‌دختر آکوایی؟
‫جدی؟ خیال می‌کردم که‌...
‫همم...
‫انگار سرش گرم کارایی بوده که من ازش خبر نداشتم.
‫ببخشید که یهویی مزاحمتون شدیم.
‫نه، اشکال نداره. من تقریباً تنها ‫کسی هستم که درجریان وضعیتشم.
‫تازه، دفعه‌ی اولشم نیست.
‫قبلاً هم همچین اتفاقایی افتاده؟
‫خب، گمونم چون دوست‌دخترشی، ‫اشکال نداره بهت بگم.
‫خیلی وقت پیش، اون گرفتار یه حادثه‌ی وحشتناک شد.
‫وقتی اون رو به‌یاد میاره، گه‌گداری این‌طوری می‌شه.
‫PTSD یه جور مشکل روحیه که پس از یه اتفاق وحشتناک مثل جنگ، بلایای طبیعی، تصادف و ... ممکنه پیش بیاد. تو PTSD ‫خاطرات اون اتفاق مدام تو ذهن مرور می‌شه، آدمو اذیت می‌کنه و فرد علائمی مثل کابوس، اضطراب، افسردگی و ... رو تجربه می‌کنه.
‫PTSD...
‫یعنی می‌گی خاطرات ناگوار روانی رو به‌یاد میاره؟
‫آره.
‫برای مدتی طولانی تحت مشاوره بود، ولی احتمالاً ‫نمی‌خواسته خانواده‌ش رو زیادی نگران کنه؛
‫و وانمود کرده که خوب شده.
‫ولی خب، گمونم اونو نشه هیچ‌جوره فراموش کرد.
‫آخه، حتی روح منم رو تا حدودی عذاب می‌ده.
‫من یه‌کم کار برای انجام دادن دارم. حواست بهش باشه.
‫باشه.
‫اون بوی زننده شبیه به بوی زنگ‌زدگی ‫خون، چیزیه که عمراً بتونم فراموش کنم.
‫حس سرد شدن تدریجی دستاش، ‫هیچ‌وقت از ذهنم بیرون نمی‌ره.
‫اگه حواست رو بیشتر جمع می‌کردی...
‫اگه با جونت ازش محافظت می‌کردی...
‫آی...
‫«آی.»
‫آیدلی که آکوا-کون از هوادارای ‫متعصبشه و ۱۴ سال پیش فوت کرده.
‫آی توی آژانس آکوا-کون اینا بود...
‫و خواهر کوچیکش، که اون هم یه آیدله، ‫بی کوماچی رو دوباره زنده کرد.
‫این خواهر و برادر، وابستگی شدیدی به آی دارن.
‫خاطرات ناگوار روانی.
‫حادثه‌ای که هوشینو آکوا در بچگی گرفتارش شد.
‫مشاوره.
‫قتل آی.
‫نماینده‌ی شرکت تولیدی توت‌فرنگی که ‫باهاش زندگی می‌کنن اسم سایتو میاکوـه.
‫فرزند‌خواندگی. ‫پدر واقعیشون.
‫دلیل اینکه از نام‌خانوادگی هوشینو استفاده می‌کنن.
‫نام خانوادگی آی هرگز عمومی نشد.
‫آی...
‫آکانه...
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫یه چیز خیلی ترسناک رو تصور کردم.
‫و وقتی فکر کردم که «نکنه شاید واقعی باشه؟»، دلم گرفت...
‫فکر اینکه چقدر تنها بوده چون ‫نمی‌تونسته به هیچ‌کس بگه...
‫آکوا-کون، هر اتفاقی هم که بیفته، من طرف تو‌ئم.
‫همه‌ی درد‌ها رو باهات شریک می‌شم.
‫داری درمورد چی حرف می‌زنی؟
‫یه سناریوی ساختگی توی ذهنم...
قســـــــــمت ۱۵ بازی احساسی
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.