..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫زیادی توی کارای آشپزخونه واردی. معمولاً آشپزی می‌کنی؟
‫با مامانم می‌رفتم کلاس آشپزی...
‫آکوا-کون، نذار این دختره از دستت بره!
‫اینکه بتونی غذاهای خوشمزه بخوری، یکی از لذت‌های دنیاست!
‫همم؟ ‫نمی‌خوری؟
‫خیلی اشتها ندارم.
‫عـــا، بگو هواپیما. ‫عین بچه‌ها باهام رفتار نکن.
‫من کمکت می‌کنم، آکوا-کون.
‫درست همون‌طوری که تو بهم کمک کردی، منم از حمایت می‌کنم.
‫عــه، پس شاگردتونه، کارگردان گوتاندا؟
‫خب، همه‌ش داره بازیگری می‌کنه، پس شاید باید از همون اولش روی بازیگری تمرکز می‌کرد.
‫می‌خوام ببینم! لطفاً فیلمی که آکوا-کون ‫توش بازی کرده رو بهم نشون بدید!
‫خب، من که روالم، ولی...
‫منم مشکلی ندارم. ‫هورااا!
‫فقط وقتی من اینجام، نگاهش نکن.
‫نمی‌خوام بمیرم!
‫بیا باهم از اینجا بریم بیرون!
‫ناز!
‫مال وقتیه که ابتدایی بود.
‫معمولاً خوشش نمیاد این چیزا رو به کسی نشون بده...
‫فیلمی از بازیگری آکوا داری؟
‫آه، دارم، ولی...
‫نشونش نده.
‫اون‌موقع اسکل بودم و تلاشام مسخره بود.
‫توهم زده بودم که استعداد دارم و همینم برام گرون تموم شد.
‫موندم چرا نظرش عوض شد.
‫یه چیزی توی این عمارته.
‫آها... یه‌جورایی درک می‌کنم که چرا همچین حسی داره.
‫به‌نظرم تقصیر عروسک‌ها نیست، ‫قضیه‌ش چیه؟
‫ولی عادی نیست که آدما این‌جوری بمیرن. ‫اینجا... بازیش رو از قبل آماده کرده بوده.
‫اگه زودتر از اینجا نریم بیرون،
‫هیچ احساساتی پشتش نیست؛ ‫واسه همین واکنش‌های توی بازیش ضعیفن.
‫معلوم نیست بعدش چی می‌شه!
‫از قبل نحوه‌ی بازیش رو چیده بود.
‫نباید بذاریم فداکاری مامان، سر هیچ‌وپوچ باشه!
‫راستشو بخوای، وقتی داشتیم اینو فیلم‌برداری ‫می‌کردیم هم، عین امروز از حال رفت.
‫انگاری توی بروز دادن احساساتش خوب نیست.
‫وقتی سعی می‌کنه از تجربه‌های گذشته‌ش ‫استفاده کنه، بعضی وقتا این‌جوری می‌شه.
‫البته که بچه‌ی بااستعدادیه.
‫می‌تونه بازی‌ای که اینجا و جای دیگه دیده رو باهم ‫یکی کنه و یه اجرای به‌ظاهر درخور رو انجام بده.
‫من اینو استعداد می‌دونم، ولی خودش به این راضی نیست.
‫همیشه داره غر می‌زنه که استعدادی نداره.
‫چرا بازیگری می‌کنی، آکوا-کون؟
‫اصلاً مگه مهمه؟
‫معلومه که هست. چیز مهمیه.
‫چون می‌خوای یه ستاره شی؟ واسه پولش؟ تا یه آدم خاص شی؟
‫دلیل خودت چیه آکانه؟
‫من بازیگری می‌کنم چون باحاله.
‫آره، اینو می‌دونم.
‫حتی اگه بهت بگم چرا بازیگر شدم هم درک ‫نمی‌کنی. و درهرحال قرار نیست بهت بگم.
‫باز شروع شد...
‫آکوا-کون تو واسه من می‌ری رو منبر و می‌گی ‫ارتباط برقرار کردن چقدر مهمه، ولی خودت زیادی رازداری.
‫این، مشکلت نیست؟
‫پس اگه این‌طوره...
‫فرض کن هدفم از بازیگری اینه که بزنم یکی رو بکشم؛ چی‌کار می‌کنی؟
‫یکی توی صنعت سرگرمی هست که اون بالا مالاهاست، ‫منم می‌خوام برسم به اونجا و بزنم طرفو بکشم.
‫اگه اینو بهت بگم؛ چی‌کار می‌کنی؟
‫کمکت می‌کنم بکشیش.
‫همچین حرفی رو این‌قدر راحت نزن.
‫آخه داریم درمورد یکی حرف می‌زنیم که می‌خوای بکشیش دیگه...
‫مطمئنم دلایل خودتو داری.
‫مهم هم نیست درسته یا غلط.
‫حتی اگه آدم داغونی باشی، من هنوزم حس ‫می‌کنم باید تو رو همون‌جوری که هستی قبول کنم.
‫اگه قراره بار یه جرم رو به دوش بکشی، ‫منم می‌خوام توی این بار شریک باشم.
‫به‌عنوان دوست‌دخترت، کاملاً براش آماده‌م.
‫حتی اگه این قضیه‌ی رابطه‌مون صرفاً واسه کار باشه.
‫رد دادی.
‫تمام مدت فکر می‌کردی سالمم؟
‫هرچند، منم توقع دارم به‌عنوان دوست‌پسرم وظایفتو انجام بدی.
‫وظایف؟
‫می‌خوام بیشتر از آریما کانا بدرخشم.
‫و هیمه‌کاوا-سان هم همین‌طور. ‫هیچ‌جوره دلم نمی‌خواد به اون دوتا ببازم.
‫ولی زوج هیمه‌کاوا-آریما خیلی قوی‌ان.
‫خودم تنهایی شانسی جلوشون ندارم.
‫اگه ببازم اون‌قدر ناراحت می‌شم که شاید بمیرم.
‫می‌خوای همین‌جوری وایسی تا من بمیرم؟
‫با اینکه دوست‌پسرمی؟
‫حق داری. اینکه نذارم دوست‌دخترم بمیره، از وظایف منِ دوست‌پسره.
‫اگه ممکنه، یه راهی بده که به بازی احساسی تکیه نکنه.
‫آه، نمایش‌نامه رو خوندم، و طبق گستردگی تئاتر، خیلی منحصربه‌فرده. ‫یا شایدم باید بگم که یه ساختار چالش‌برانگیز داره.
‫البته قصد نمایش‌نامه‌نویس مشخصه.
‫قبلاً هم بهت گفتم؛
‫جای اینکه یه بازیگر خفن بشی،‌ بازیگری ‫بشو که بتونی طبق تصورات بقیه عمل کنی.
‫با این حرفایی که الان رفت توی ذهنت، برای اینکه خواسته‌های ‫کارگردان و اهدافِ نمایش‌نامه رو به‌جا بیاری؛ چی‌کار می‌کنی هوشینو آکوا؟
‫«طبق تصورات بقیه» واسه‌ی این تئاتر یعنی چی؟
‫بازی شدیداً احساسی.
‫پس چاره‌ای نداری نه؟ جوابت شد بازی احساسی.
‫از فردا، وقتی که تمرینت تموم شد بیا اینجا.
‫از بیخ‌وبن درستت می‌کنم.
‫تنهات نمی‌ذارم!
‫چه بازی شخمی‌ای...
‫چیزی نمی‌شه!
‫خیلیم می‌شه!
‫من خواهرشم، طبیعیه دلم شور بزنه که حالش خوبه یا نه.
‫قشنگ می‌تونم تصور کنم دوباره یه گوشه تنها نشسته.
‫یه‌جورایی این یه بازدید کلاسیه! ‫وظیفه‌ی خانواده هم از این‌جور کاراست دیگه!
‫آژانس من خیلی سخت‌گیره!
‫اگه بفهمن اینجام، منیجرم منو جر می‌ده!
‫اوه،‌ تو همون پسره توی امروز شیرینی...
‫که بازیت هم بدجوری ریده. ‫منو می‌شناسی؟
‫بله! هوشینو روبی‌ام.
‫ممنون که مراقب برادرم هستید.
‫آه، تو خواهر آکوایی؟
‫بله، بله.
‫اون رفته ها.
‫تمرین امروز تمومه. منم موندم که یه‌کم بیشتر تمرین کنم.
‫که این‌طور.
‫اونی-چان حوالی نیمه‌شب میاد خونه واسه همین گفتم شاید...
‫پس تا دیروقت داره چی‌کار می‌کنه؟
‫هممم. اخیراً با کوروکاوا می‌رن.
‫کوروکاوا-سان...
‫بهش زنگ می‌زنم و می‌پرسم!
‫روبی، رعایت کن. ولشون کن اونا رو.
‫«رعایت»؟ واسه چی؟
‫با دوست‌دختر خوشگلش می‌زنه بیرون ‫و دیروقت میاد خونه. دلیلش فقط یه چیزه.
‫عه؟ نمی‌فهمم. داداشم داره چی‌کار می‌کنه؟
‫خب، می‌دونی...
‫کارای خاک‌برسری؟!
‫نگو...
‫واسه همین مزاحمشون نشو.
‫ولی هر شب دیر میاد! چند روزه هر شب دیر میاد!
‫ماشالا هزار ماشالا انرژیش بالاست پس.
‫آخه چی می‌تونه جلوی پسر دبیرستانی‌ای ‫که یه دوست‌دختر خوشگل داره رو بگیره؟
‫اونی-چانم همچین کاری نمی‌کنه.
‫اون بی‌گدار به آب نمی‌زنه و کاری ‫نمی‌کنه که یه دختر دبیرستانی حامله بشه.
‫اگه همچین کاری بکنه، با تمام وجودم ازش متنفر می‌شم.
‫روبی؟
‫مشکلی نیست. من به داداشم اعتماد دارم. ‫تازه، اون همیشه از اون مدل آدمای رازدار بوده.
‫شرمنده، ولی می‌شه از دست‌شویی استفاده کنم؟
‫او ـ اوه، بهت نشون می‌دم کجاست.
‫وقتی پای داداش آدم وسط باشه، نمی‌شه همچین حرفی رو راحت زد.
‫منتظر کسی‌ای که کارش تموم شه؟
‫اوه، نه. این‌طوری نیست.
‫عه؟ تو بازیگری پس؟ خیلی خوشگلی.
‫نفرمائید. من و خوشگلی؟
‫با کدوم آژانسی؟
‫با کنون فایر.
‫عه؟ کنون فایر؟ پشمام!
‫چندتا از دوستای منم اونجان.
‫مثلاً نونون و اوئنو کورِها.
‫آه، سنپای‌هامن!
‫انگاری باید همه‌مون باهم یه بیرونی چیزی بریم!
‫این لاین منه.
‫خب...
‫کاموشیدا-سان!
‫کیندایچی-سان صدات می‌کنه! باهات کار فوری داره!
‫عه، ناموساً؟
‫کیندایچی-سان وقتی عصبانی باشه ترسناک می‌شه ها، زود باش!
‫دفعه‌ی بعدی باهات می‌حرفم!
‫چی می‌گه پس؟ کسی که اینجا نیست.
‫خب، دروغ گفتم.
‫دوستِ خواهرِ آکوا بود. زدنِ مخش بد می‌شد.
‫چی می‌گی؟ واسه همین مزاحمم شدی؟
‫قضیه جدیه.
‫منم عین خودتم، واسه همین اگه بری دنبال دخترا بهت خرده نمی‌گیرم؛
‫ولی نباید بیفتی دنبال دختری که ممکنه واسه کارت مشکل ایجاد کنه.
‫داری زیادی حساس می‌شی! هیچ مشکلی پیش نمیاد.
‫نمی‌فهمی ها... ‫تازه ما حرفه‌ای هستیم، حداقل در عمل.
‫«حرفه‌ای»؟ کسی به من می‌گه حرفه‌ایه ‫که بازیگرش حسابی مالیده؟ ریدم حاجی!
‫تو صرفاً یه مدلِ توچشمی که گاهی سریال بازی می‌کنی،
‫و حالا هم به‌لطف آشناهایی که داشتی اومدی سر تئاتر.
‫می‌گم، متوجه‌ای بدترین بازیگر این جمع تویی؟
‫داری سطح بازی بقیه رو میاری پایین.
‫من شاید خفن نباشم ولی به‌خاطر بازی‌های خوبمه که اینجام.
‫خب؟ تو از پس چیا برمیای؟
‫هیچی شخمی‌تر از این نیست که یکی بدون ‫هیچ استعدادی فاز برش داره و برات بره رو منبر.
‫اگه هیمه‌کاوا-سان بود بهش گوش ‫می‌دادم ولی تو کی باشی که منو نصیحت کنی؟
‫آه، آه. دختره عجب ممه‌های گنده‌ای هم داشت. سگ توش.
‫خودم اینایی که گفتی رو می‌دونم.
‫از وقتی که با اون هم‌بازی شدم می‌دونم.
‫گفت با اونی-چانم دوسته واسه همین آیدی لاین‌هامونو دادیم به هم!
‫گفت همه‌مون بریم باهم ناهار بزنیم!
‫اوق... ‫عه؟ نرم؟
‫البته...
‫هستن کسایی که هم بشه به‌عنوان ‫یه آدم و هم بازیگر بهشون احترام گذاشت.
‫اینو توی ذهنت داشته باش،
‫ولی بیشتر این بازیگرهای تئاترهای ۲.۵ بعدی ‫که میفتن دنبال دخترا، بدجوری لاشی‌ان!
‫عه؟
‫این احتمالاً از اون آدماست که با همه بــــلـــــه!
‫عه؟!
‫گوشیتو بده بینم! بلاکش می‌کنم!
‫عـــــــــه؟!
‫کانا-چان، از این کوکی‌هایی که برامون آوردن می‌خوای؟
‫آره، مرسی.
‫چرا زل زدی؟
‫زل نزدم.
‫دروغ نگو تو رو خدا. همیشه خوابت میاد ولی تا ‫نگاهت میفته به من چشمات تیز می‌شن.
‫با همه همین‌جوریم.
‫کانا-چان احتمالاً این‌جوری فکر می‌کنی چون خودتو یه آدم خیلی خاص می‌دونی.
‫«فکر کردی من کی‌ام؟ من بازیگر خردسال نابغه‌ام ها.»
‫جوری که چسبیدی به گذشته‌ت، خودش خِفَته. ‫اصلاً واسه پیشرفتت تلاشی هم می‌کنی؟
‫عه‌وا، عه‌وا، وای، وای. ‫می‌بینم که زبونت هم خیلی نیش داره.
‫فکر کنم قشنگ از من متنفری.
‫اینا رو می‌گی چون بدجوری از من بدت میاد.
‫مگه نه، کوروکاوا آکانه-چان؟ The Age of Theater: Special Feature on Children's Theater Companies
‫اون...! ‫اون چیه؟
‫می‌دونید، منم اتفاقی شنیدم که...
‫بازیگر نابغه‌مون کوروکاوا آکانه گفته یه بازیگر به‌خصوصی بهش انگیزه داده که بیاد توی کار تئاتر.
‫بس کن! چرا اون دستته؟!
‫خب منم برام سؤال شده بود که همچین ‫بازیگر خفنی کیه که این‌قدر ازش تعریف کردی.
‫شنیدم یه مصاحبه‌ای بوده که کوروکاوا-سان توی اولین بازیش انجام داده،
‫واسه همین منم اون نسخه از مجله رو سفارش دادم. و...
‫چــی؟ چـــــی؟!
‫کسی که ازش تعریف می‌کردی من بودم؟
‫آکانه-چان، تو بازیگر تئاتر شدی چون منو تحسین می‌کردی؟
‫ای بابا! اگه این‌قدر عاشقم بودی که باید می‌گفتی!
‫ببخشید ولی من اصلاً و ابداً دوستت ندارم. ‫شرمنده که این حست یه‌طرفه‌ست!
‫خیلی بدجنسی.
‫کی بوده؟ کی بهش گفته؟!
‫یکی از بچه‌های لالا لای بوده!
‫شرمنده.
‫هیمه‌کاوا-سان...
‫می‌دونستم اونو رقیب خودت می‌دونی، ولی احساساتت بهش خیلی پیچیده‌ن ها.
‫اصلاً هم این‌جوری نیست!
‫درسته که قبلاً اون‌جور حسی داشتم.
‫کانا-چان،‌ دختر معروفی که هم‌سن خودم بود رو توی تلویزیون دیدم...
‫منم توی عالم بچگی ازش خوشم اومد و عضو شرکت تئاتر کودکان شدم.
‫ولی ببین توی واقعیت چه آدمیه!
‫اینو ببین!
‫مغرور و بی‌ادبه! تازه مردمو مسخره هم می‌کنه!
‫واسه ما آیدل شده، ادای هنرمندای همه‌فن‌حریفو درمیاره.
‫ادای یوتیوبرهای معروف هم درمیاره و پول پارو می‌کنه.
‫ببخشید کسی از کارکن‌ها اینجا هست؟ ‫یه طرفدارم اومده توی استودیو و داره منو می‌ترسونه.
‫«طرفدار»؟!
‫ببخشید؟؟؟ ‫من یکی از بازیگرهام!
‫دعوا باهاش بی‌فایده‌س. ‫ببخشید!
‫تو ذاتت جدیه، نمی‌تونی آریما رو دست بندازی. ‫ببخشید!
‫یه تمرین فلفل دلمه‌ایت معروفه. خوب زر زر می‌کنیا.
‫اوه، بهش ضربه زد.
‫یه‌کمی جوگیر شد.
‫عه جدی؟ تو هم فقط اون ریلیتی شو زوج‌یابیت معروفه!
‫حالا کی همه‌فن‌حریفه؟!
‫حمله‌ی وحشیانه‌ای بود.
‫الحق که آریما زبونش نیش داره.
‫شرمنده، من اینو می‌برم.
‫حله، منم این‌یکی رو می‌برم.
‫ای خدا! می‌ره رو مخم! چه مرگشه خدایی؟!
‫خب، آریما همیشه بد دهنه.
‫فقط بد دهن نیست. کل شخصیتش بده! قبلاً که بدتر هم بود!
‫خودمم توی بچگی باهاش هم‌بازی بودم.
‫پس طرف منو بگیر!
‫شخصیتش افتضاح بود مگه نه؟
‫نه، این‌جوری هم...
‫حالا که گفتی، یادم اومد می‌خواستم بکشمش.
‫مگه نه؟!
‫منم وقتی دیدمش...
‫الانه که تمرین شروع شه. بریم.
‫دشمن خونی خانواده‌ی من!
‫آه خیلی چسبید! قیافه‌شو دیدین؟ قشنگ معلوم بود حالشو گرفتم!
‫مدرکت کو؟
‫اون‌قدر آدم کشتم که قیافه‌هاشون به‌زور یادمه!
‫خیلی بدجنسی خدایی.
‫اگه می‌دونستم همچین کاری می‌کنی، هیچ‌وقت بهت نمی‌گفتم.
‫چرا همیشه پاچه‌ی کوروکاوا رو می‌گیری؟
‫آژانست با آکوا یکیه و اونم دوست‌دخترشه، باید یه‌کم...
‫دوست‌دختر کاریش منظورته دیگه؟
‫... باهاش کنار بیای.
‫دلایل زیادی دارم. ما هم‌سنیم، قضیه حیثیتیه.
‫این اولین باری نیست که هم‌بازی می‌شیم.
‫و دلیلش هرچی می‌خواد باشه‌، هردفعه دعوامون شده.
‫نگاه من و آکانه به بازیگری یه‌جور نیست،
‫و تازه؛ توی اجرای نقشمون، و چیزی که ‫یه اجرای خوب می‌دونیمش هم متفاوتیم
‫بازی اون این حس رو می‌ده که «من درستم»،‌ «تو اشتباهی».
‫خدایی می‌ره رو مخم.
‫مدام می‌شنیدم که بازیگرهای خردسال نابغه ‫بعد از بلوغ، واسه مردم عادی می‌شن؛
‫و راستش خودمم بعدش دیگه نقشی نگرفتم.
‫حالا مردم به کوروکاوا آکانه می‌گن نابغه و کلی ازش تعریف می‌کنن.
‫اگه اوضاع همین‌طوری پیش بره، معنیش اینه که حرفش راست بوده.
‫پس رقیب سنتی‌اته؟
‫این‌جوری گفتنش خیلی خزه، ولی آره.
‫ولی شور نزن...
‫حتی یه بار هم فکر نکردم که...
‫بازی اون از من بهتر بوده.
‫هیمه‌کاوا-سان، از دید شما کدوم بهتره؟ ‫آریما یا کوروکاوا؟
‫جفتشون از بچگی دارن بازی می‌کنن و باتجربه‌ان،‌ و جفتشون خوبن.
‫اینکه بگم کدومشون بهتره از بی‌سلیقگی‌امه.
‫حالا اگه قرار بود بگید...
‫کوروکاوا سبک بازیگری منحصربه‌فردی داره، بیخودی بهش نمی‌گن نابغه.
‫ولی آریما...
‫وابستگی خیلی بیشتری به خود بازیگری داره.
‫خب...
‫اگه یکی‌شون از اون یکی بزنه جلو تعجب‌برانگیز نیست. ‫احتمالاً برمی‌گرده به اینکه نمایشمون چه‌جوری از آب درمیاد...
‫ولی این‌دفعه، آریما می‌بره.
‫چون منو داره.
‫هیمه‌کاوا-سان توی یه سطح دیگه‌ست هــا.
‫بازیگرها رو اشتباه انتخاب کردن.
‫روی صحنه‌ای که اون اجرا می‌کنه، بازی داغون تو خیلی به چشم میاد.
‫آریما، بعدش باهام تمرین می‌کنی؟
‫حتماً. خودمم می‌خواستم بهت بگم.
‫آکوا-کون، وقت زیادی نداریم. ‫زود باش بریم خونه‌ی کارگردان.
‫آره.
‫عمراً ببازم.
‫چی شده آبیکو-سنسی؟
‫استرس داری؟
‫چطوری نداشته باشم؟
‫من حسابی توی پروژه دخالت کردم، پس اگه خوب ‫نفروشه تقصیر منه. معلومه که دارم استرس می‌گیرم.
‫آدم به این‌جور چیزها هیچ‌وقت عادت نمی‌کنه.
‫الان از نمایش‌نامه راضی‌ای دیگه؟
‫آره، اینکه درست...
‫ولی شده چیزی رو با اعتمادبه‌نفس ارائه بدی و اونا ردش کنن؟
‫شده والا...
‫اگه من تنها آدم توی دنیا باشم که فکر می‌کنم اثرم جالبه چی؟ همچین فکری...
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫منم از نمایش‌نامه راضی‌ام.
‫حداقلش، دو نفر توی دنیا هستن که فکر می‌کنن جالبه، مگه نه؟
‫عه؟ فکر می‌کردم باهم رفیق شدیم دیگه...
‫به خودتون نگیرید. این دختر کل جوونیش رو ‫صرف مانگا کرده و اطراف آقایون راحت نیست.
‫لطفاً سعی کنید هی باهاش حرف بزنید. ‫راستشو بخواید خوشحال می‌شه.
‫خب، تهِ تهش، موفقیت این تئاتر روی دوش بازیگرهاست.
‫ولی همه‌شون واقعاً توانا هستن، ‫واسه همین مطمئنم نمایش خوبی می‌شه.
‫توانایی، ها؟
‫ممچو، مشتاق دیدار! ‫یوکی!
‫و همراهاش! ‫حالا ما شدیم غریبه؟
‫چه خبرا؟ اوضاع بر وفق مراده؟
‫ما بگی‌نگی خوبیم. ‫همم؟
‫جفتتون یه مدل دستبند پوشیدین؟
‫زیورآلات سِت پوشیدن!
‫مرغ عشقا رو! ‫نه، این...
‫موندم چرا دخترها وقتی با هنرمندها قرار می‌ذارن از این رفتارای ضایع می‌کنن...
‫چون دخترهای هنرمند هم وقتی عاشق بشن، اسکلی بیش نیستن.
‫تـ ـ تـ ـ تصادفی شده!
‫توی شبکه‌های اجتماعیت چیزی نذاریا! ‫حاجی!
‫شور نزن! می‌تونم جلوی خودمو بگیرم!
‫اوه؟
‫واای، چه دختر خوشگلیه!
‫اون، خواهر آکو-تانه.
‫خدایی؟!
‫چه ژن خوبی دارنا!
‫دلم می‌خواد مامان‌باباشونو ببینم.
‫حتماً اونا هم خوشگلن.
‫خیلی از آدمای اطرافمون خفن به‌نظر میان.
‫صندلی‌های عقب عموماً مال کساییه که توی نمایش یه نقشی داشتن.
‫آخه باید همین عقب بشینی که واکنش تماشاگرها رو ببینی.
‫حس می‌کنم خیلی آدم شاخی‌ام! خوشم اومد!
‫از خود راضی نباش!
‫اوه، کارگردانه.
‫عین همیشه ترسناکه.
‫موندم آکوا دعوتش کرده یا چی.
‫آکوا آدمی نیست که از کارگردان بخواد بیاد اجراشو ببینه.
‫این کارش نشون می‌ده چقدر واسه تئاتر هیجان‌زده‌ست.
‫هرچی توی چنته داشتم رو کردم تا بهشون یاد بدم چی‌کار کنن.
‫ولی آسیب روانیِ ناقلا، به‌صورت اساسی حل نشده.
‫اگه روی صحنه دستپاچه بشه، کارش تمومه.
‫و هرچی بیشتر بره سراغ بازی احساسی، ریسکش هم بیشتره.
‫ولی...
‫چقدر از آخرین باری که دیدم این‌قدر سر بازیگری جدیه می‌گذره؟
‫خب یه‌جورایی از پسش برمیای دیگه؟ ‫آخه تو یه بازیگر مجربی.
‫قبلاً به من می‌گفتن نابغه؛ و حالا تو رو نابغه صدا می‌کنن.
‫بدم میاد اینو قبول کنم، ولی خب توی ذهنم بود.
‫و گفتنش برام دردناکه؛
‫ولی مشتاقِ بازیِ دوباره باهات بودم.
‫ازت می‌زنم جلو و کاری می‌کنم که دیگه هیچ‌کس ‫منو بازیگر خردسالِ نابغه‌ی سابق صدا نکنه!
‫منم مشتاق بازی دوباره باهات بودم کانا-چان.
‫خــیـــلـــی خــــیـــــلــــی وقت بود که منتظرش بودم.
‫آی... ‫آی...
‫آی!
‫هرچیزی که می‌شد رو خونه‌ی کارگردان امتحان کردم،
‫ولی نمی‌تونم احساسات وحشیانه‌ی این یارو رو کنترل کنم.
‫خشمِ فوران کرده و حسرت...
‫غمی بی‌روح و انتقام‌جویی...
‫صرفاً نگاه کردن به چهره‌ی آی باعث می‌شه هول کنم.
‫سریع پرت می‌شم به اون‌موقع.
‫ولی، اشکالی نداره.
‫اشکالی نداره.
‫از هرچیزی که بتونم استفاده می‌کنم تا کمبود استعدادمو جبران کنم.
‫این،‌ روش بازیگری منه.
‫و حالا، پرده بالا می‌ره.
‫همه‌ی توان‌تونو روی صحنه نشون بدید
قســـــــــمت ۱۶ پرده بالا می‌رود
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.