..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫میگم... وانیتاس؟
‫بهتر نیست که دراز بکشی؟
‫فقط یه پتو داریم، پس...
‫منم همین کار رو می‌کنم.
‫نه.
‫راستش، توی خیلی از جهات دیگه به حدم خودم رسیدم.
‫واقعاً؟
«انقدر خودپسند نباش»
‫یا شایدم، «انقدر مضطرب نباش»
آینده‌ی این جهان درگیرِ کشمکش تضاد‌هاست
در میان باد‌های مخالف است که همه‌چیز شکوفا می‌شوند
اون چشم‌ها، اون صدا، به لرزه افتادن، دچار تردید شدن
عیبی نداره؟
روزهایی که در خاموشی از اعماق وجودشون فریاد سرمی‌دهند
با این وجود، این احساسات انباشته‌شده، به ذهنم تراوش می‌کنند
با دقت به این نشانه‌های امید گوش فرابده
باید چیزی بیشتر از یه میل و خواسته باشه
چیزی فراتر از یه عهد
برام سواله که معنای حقیقیِ عشق و همینطور عاشق بودن چی می‌تونه باشه؟
مطمئنم که اگه یه‌بارم، بتونم در قالب یه‌سری کلمه بیان‌شون کنم،
ممکنه که همین براش کافی باشه و همه‌چیز به این صورت حل بشه
سرگذشتِ من
‫وانیتاس!
‫جان.
‫اون زخم...
‫مسموم شدی؟
‫باید سریع بیرون بکشمش!
‫کمک‌های اولیه‌ی لازم رو انجام دادم.
‫ولی...
‫بهم دست نزن.
‫برای هیولا اومده بودی، نه؟
‫پس برو دیگه. نمی‌خواد خودت رو درگیر من کنی.
‫چطور می‌تونم تو رو اینجوری ولت کنم؟
‫باید همین جاها باشه.
‫جان این مکان رو از خاطراتی که با کلوئی داشت به‌خاطر داره.
‫یه‌لحظه وایسا، من برم آتش روشن کنم.
‫لعنتی. از این بدتر نمیشد، بشه.
‫اون عوضی... ‫دفعه بعد تیکه‌تیکه‌ش می‌کنم.
‫لعنتی.
‫خوبه. یکم گرم‌مون می‌کنه.
‫خب، حالا وانیتاس!
‫لباسات رو در بیار!
‫جانم؟!
‫جانم، تحویلم نده.
‫برف رفته توی لباست پس هنوز خیس‌‌ـه.
‫اینجوری هیچ‌وقت گرم نمیشی.
‫نه وایسا، داری میگی، لخت بشم؟ اونم اینجا؟
‫همینطوره. انگاری باید بهت کمک کنم، نه؟
‫وایسا! وایسا! وایسا!
‫آها، گرفتم.
‫پس می‌خوای با بدن برهنه‌ت منو گرم کنی!
‫چیت شده؟ انگاری خیلی منتظر این لحظه بودی!
‫آره، درسته!
‫جانم؟!
‫آروم باش، جان! تو که اینطوری نبودی!
‫یه‌ذره حیا داشته باش!
‫این نق نق کردن‌هات رو تموم کن!
‫الآن پای جون‌مون در میونه!
‫حالا بذار لباسات رو دربیارم!
‫چشم.
‫عه! وانیتاس؟
‫سر تا پاش پر از زخمه.
‫نکن.
‫بذار دستکش‌ها باشن.
‫باشه.
‫خیلی عذر می‌خوام، وانیتاس.
‫تقصیرِ منه،
‫این اتفاق برات افتاد.
‫منظورت این زخمه؟
‫یا منظورت نبرد با هیولاست؟
‫هردو.
‫کلوئی کیه؟
‫تو... می‌دونی هیولا واقعاً کیه؟
‫پدر و مادرم، شاگردهایِ لُرد روثون بودن.
‫وقتی کوچک بودم، همه‌مون با هم به جاهای مختلف سفر می‌کردیم.
‫یه مدت، منو به مارکوس د پشیه،
‫توی قلعه‌ی ژوودان سپردن.
‫از دیدار باهات خرسندم، جان. من...
‫عروسکه داره حرف می‌زنه!
‫خون‌آشام پنهان‌شده توسط خانواده‌ی د پشیه،
‫کلوئی د پشیه.
‫خون‌آشامی که وجودش مخفی شده بود، ‫با این حال به زندگی در میان انسان‌ها ادامه می‌داد.
‫شبیهِ یه دختر کوچک بود.
‫اما اون خون‌آشامی بود که حتی از ‫لُرد روثون هم بیشتر عمر داشت.
‫چیز‌های زیادی رو بهم یاد داد، ‫مثلِ دروس و بازی‌ها.
‫مثل خواهرِ بزرگ نداشته‌م بود. ‫این منو خوشحال می‌کرد.
‫هر روز کلی خوش می‌گذشت.
‫نمی‌خوام... نمی‌خوام برم خونه.
‫بازم بیا ژوودان با هم بازی کنیم.
‫خیلی دوست دارم، وقتی بزرگ شدی ببینمت.
‫اما دیدار مجددمون اینطور بود که...
‫یه شکارچی بودم که برای کشتنش فرستاده شده بودم،
‫و مردم اون دختر رو هیولا صدا می‌زدن.
‫شکارچی‌ها چیزی جز یه ابزار نیستن.
‫فقط باید دستورات رو اطاعت کنیم.
‫«چرا.»
‫با خودم می‌گفتم: «آخه چرا تو؟»
‫قرار نبود تردید در من جایی داشته باشه،
‫اما با این حال، شک کردم.
‫نتونستم بکشمش.
‫پس...
‫خواهش می‌کنم. یه بار دیگه بهم فرصت بدین، لُرد روثون.
‫اگه هیولایی که ظاهر شده، واقعاً کلوئی‌ـه...
‫مسئولیت منه.
‫دوباره اشتباهم رو تکرار نمی‌کنم.
‫این دفعه هیولا رو می‌کشم.
‫پس، دلیل اینجا بودنت اینه؟
‫واقعاً؟
‫وانیتاس؟
‫پس به‌خاطر این نیست که نفرتی ازش داشته باشی، نه؟
‫تب داری!
‫یه‌لحظه، الآن یکم آب میارم.
‫درسته.
‫این نفرت نیست.
‫نیست.
‫من...
‫وانیتاس.
‫لو...
‫لو؟
‫منظورش چیه؟ اسم کسی‌ـه؟
‫وانیتاس، به هر حال لازمه یکم بخوری.
‫بدنت دچار کم‌آبی میشه، اگه نخوری.
‫مطمئنی؟
‫تو می‌خوای هیولا رو بکشی و ‫من می‌خوام نجاتش بدم.
‫اهداف متضادی داریم و این ما رو دشمن می‌کنه.
‫کشتن من اینجا می‌تونه ایده خوبی باشه.
‫چطور ممکنه چنین کاری بکنم وقتی تقریباً ‫داشتی برای دفاع از من جونت رو از دست می‌دادی؟
‫خیلی ساده‌ای. واقعاً ساده.
‫برای همینم شما دوتا، ‫هم تو و هم نوئه...
‫خفه شو.
‫اگه انقدر دلت می‌خواد بکشیم، ‫روی استراحت کردن، تمرکزت رو بذار.
‫جان...
‫چی شد؟
‫صبحه.
‫وانیتاس؟
‫اگه برای دانته اتفاقی افتاده باشه چیکار کنیم؟
‫خودتو کنترل کن.
‫چجوری، بهم بگو!
‫قبلاً دیده بودمش. با وانیتاس بود.
‫وانیتاس.
‫انقدر حالش خوب شده که سرپا شده.
‫خوبه. خیلی خوبه.
‫خیلی خوشحالم...
‫حالا که فکرش رو می‌کنم، حتی اگه فقط ‫برای گرم‌کردن بدنش هم بوده باشه،
‫من تقریباً ل-ل-ل-لخت کنارش بودم!
‫حتی برخلاف میلش، مجبورش کردم لباساش رو در بیاره.
‫و بعدش حتی با وجود مخالفتش دهن به دهن بهش آب دادم.
‫این منو...
‫‫نه، اینطور نیست. این فرق داشت!
‫‫دلیل مسموم شدنش منم!
‫‫واسه‌ی تشکر از نجات دادنم...
‫نه! نمی‌تونم هیچ‌وقت به چنین مردی بدهکار باشم.
‫چیزی که دیروز اتفاق افتاد یه جور جبران برای نجات زندگیش بود،
‫نه چیز بیشتری!
‫بازم...
‫وانیتاس خیلی درمونده به‌نظر میومد.
‫تا حالا اینجوری ندیده بودمش.
‫برعکس اون رفتار مغرورانه همیشگیش،
‫اون حس آسیب‌پذیریش یه جورایی حس تازه‌ای رو بهم می‌داد.
‫حتی می‌تونم بگم کاوایی بود؟
‫ای وایِ من!
‫داری به چی فکر می‌کنی؟
‫این یه فرصت استثنائیه، جان.
وانیتاس عمراً دلش می‌خواست !توی این وضعیت دیده بشه
که یعنی من اون مرد رو مورد .رحم و بخشش خودم قرار دادم
‫حالا، امروز روزیه که ورق برمی‌گرده.
می‌خوام به یاد بیاری چطور ،دیشب ازت استفاده کردم
‫و بعدش ببینم حسابی شوکه شدی!
‫صبح بخیر، وانیتاس!
‫حالت بهتر شده؟
‫اوه، جان؛ بالأخره بیدار شدی؟
‫چی شده؟ حسابی شوکه شدی؟
‫برگشته به حالت عادی؟ برگشته!
‫حتی بیشتر از حالت معمولی خونسرده!
‫چی؟ چیز بدی شده؟
‫به تو مربوط نیست.
‫تو... انسانی؟
‫نه، خون‌آشام!
‫بازم اشتباه گفتی. دام هستم.
شرمنده. از وقتی از رفیقم جدا .شدم یکم تند مزاج شدم
‫یوهان!
‫دانتـــه!
‫خدا رو شکر!
اگه بلایی سرت می‌اومد چجوری !می‌تونستم از ریچ عذرخواهی کنم؟
‫خفه شو بابا! تو که ننه‌م نیستی!
‫دمت گرم که اینجا پیدامون کردی، کچل.
فقط اومدم دنبال اون دودی .که از دودکش اومده بیرون
‫فقط نوئه مونده.
‫اون احمق کدوم گوریه؟
‫بردنش.
‫احتمالاً ساحره‌ی نقره‌ای بود.
بعد از اینکه کتاب وانیتاس ...به پرواز در اومد
‫نتونستم بیشتر از اون تعقیبشون کنم.
‫شرمنده.
‫که اینطور.
‫پس کتاب منو دارن.
بیشتر از اون یارو، به !کتابت اهمیت می‌دی؟
‫آخه چرا باید نگران اون خنگ خدا بشم؟
‫تنومند بودن نقطه‌ی عطف‌ـشه.
اون یار به این راحتیا .ریق رحمتو سر نمی‌کشه
‫امیدوارم حق با تو باشه.
‫کاپیتان! کاپیتان آستولفو!
‫مارکو؟
‫بالأخره پیداتون کردم! حالتون خوبه؟!
‫التماستون کردم که سرِ خود کاری نکنید.
‫کجا می‌رید کاپیتان؟
‫هــا؟! مگه نادون چیزی هستی؟
فکر کردی چرا اومدم به این مکان کوفتی؟
‫بیا بریم.
‫قلعه‌ی ساحره منتظر ماست.
‫خب پس، می‌ریم دنبالشون دیگه؟
‫آره. ولی قبل از اون...
بیا هر چیزی که ازم مخفی .کردی رو بشنویم، دانته
من واسه چیزی که مثلاً همه‌ی اطلاعات راجع‌به
‫هیولای ژوودان بود، بهت پول دادم.
اگه چیزی این وسط هست ،که از من مخفی کردی
‫دیگه به خدماتت نیازی ندارم.
‫بگو ببینم.
چرا شماها، خون‌آشام‌ها، و کلیسا افتادین دنبال هیولا؟
‫در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫هیولای ژوودان یه خون‌آشام حامل نفرین‌ـه.
‫کلوئی‌ـه و خیلی از آدما رو کُشته.
واسه همینه که لُرد روثون و .کلیسا، سر اونو می‌خوان
‫به همین سادگیه، نه؟
‫دانته.
‫آشنایی‌مون کوتاه بود.
‫نه، صبر کن!
‫هوی.
دستت به «خانواده‌م» بخوره .و بعدش می‌کُشمت
‫امتحان کن.
پس دو تا دامِ نفهم داریم که .قراره بدن مُرده‌شون توی برف بیفته
‫مگه کری؟! گفتم صبر کن!
‫تو هم همینطور، یوهان!
‫ولی...!
‫باشه، صبر کن. حرف می‌زنم.
‫خیلی خب.
جان، فکر می‌کنی ساحره‌ی نقره‌ای که دانته بهش اشاره کرد
‫همون کلوئی‌ـه که در موردش حرف زدی؟
‫خب، همینطوره.
پس می‌دونی ممکنه نوئه رو کجا برده باشن؟
ازت می‌خوام راه رو .بهمون نشون بدی
‫چی؟!
‫ممکنه اهدافمون متضاد باشه؛
ولی مطمئنم داستانِ دانته .توجه‌ت رو جلب کرده
‫جلادها چیزی جز وسیله نیستن.
‫فقط به «دستور» احتیاج داریم.
‫مـ-من...
صبر کن. چرا ساحره‌ی جهنمی می‌دونه اون جغله کجا زندگی می‌کنه؟
‫ببند گاله رو، کچل.
‫چـــی؟!
‫می‌تونی حرفاتو توی راه بزنی.
‫کی اعصابتو خورد کرده؟
‫نه تو و نه کس دیگه‌ای اعصابمو خورد نکردین.
‫فقط...
‫... الآن، وقتی برای تلف کردن نداریم.
‫آهـــــا باشه.
‫اگه نگران اونه فقط باید بگه.
‫چرا نمی‌تونه صادق باشه.
‫ها؟! تو کی هستی؟!
،نوشیدن بدون اجازه‌ی خون‌ !خلاف قوانین هست
‫به به، بیدار شدی.
‫بیشتر می‌خوام.
‫لطفاً بالش‌ـم رو پس بده!
‫پس بدم؟ ولی اینکه حتی مال تو نیست.
‫درسته، ولی فهمیدی چی می‌گم!
فقط یه مقدار دیگه از .خون تو رو می‌خوام
‫گفتم که، نوشیدن بدون اجازه‌ی خون-
‫عجب بچه‌ی پر سر و صدایی هستی.
انقدر ضعیف شدم که نمی‌تونم تکون بخورم. به‌خاطر اینه که خونم رو نوشیده؟
‫بده. نه، خیلی ترسناکه.
کلوئی، اینکه خون کسایی که .نمی‌خوان، رو بخوری؛ اشتباهه
‫کیه؟
‫حقیقتاً، الآن مهم نیست کیه.
‫نجات پیدا کردم!
‫منظورم این بود که،
‫خوردن خون هر مردی به جز من، اشتباهه.
‫خیلی اشتباهه.
انقدر حسودیم شده که دلم می‌خواد .مردی که الآن نجات دادم رو بکُشم
‫ای جانم، حسودیت شد؟
‫قشنگ‌ترین حرفا رو می‌زنی، ژان ژاک.
‫خب، چطور بود، کلوئی؟
دارم می‌پرسم خون کی گواراتر بود، اون یا من؟
مسخره نباش. معلومه که .مال تو طعمش بهتره
‫چی؟
‫خب پس. مشکلی ندارم.
‫پسره‌ی لوس.
‫آخ!
‫مور؟!
‫گربه‌ی توئه؟
توی کوه سرگردون بود واسه همین .با تو آوردیمش خونه
‫لباس‌هات رو شستم و خشک کردم.
‫وقتی لباس‌هات رو عوض کردی بیا پایین.
‫چه بوی خوبی!
‫کلوئی و ژان ژاک.
‫کلوئی؟!
‫کلوئی!
‫اون بچه، هیولاست؟!
امیدوارم وانیتاس و بقیه .حالشون خوب باشه
فعلاً، ازشون در مورد .این قضایا می‌پرسم
‫بقیه‌ی چیزا می‌تونن منتظر بمونن.
‫عذر می‌خوام.
‫آدم‌های مکانیکی؟
‫نه، سازهای مکانیکی؟
‫تشریف بیار داخل، پسر جان.
‫بذار بهت معرفیش کنم، هِرمن.
‫اسم این پسر، نوئه‌ست.
دیدیم توی کولاک، بی‌هوش شده .بود؛ واسه همین آوردیمش خونه
‫از کجا اسم منو می‌دونی؟
‫اسمت رو از... اون (مؤنث) یاد گرفتم.
‫حالا، بنشین؛ نوئه.
‫بذار همگی از غذامون لذت ببریم.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫خاطره‌ی چهاردهم
قلعه‌ی ساحره - ساحره و مردِ جوان
‫قبل از دونستنش، متوجه شدم
‫فکر می‌کردم اراده‌ی خودمه، ولی این اراده چیزی جز یه چیز پیش‌ساخته‌‌شده نبود
‫مثل یه رژه که مقصد به خودش بی‌توجه‌‌ـه
‫در امتداد جاده‌ای که توسط ناخودآگاهم هموار شده بود، قدم زدم
‫با بینش من در یه افول کامل
‫دروغ گفتن درست مثل بقیه، حس خوبی داشت
‫استدلال‌های غلطی که به یک‌دیگر می‌رسند
‫چه موقع بود که قلبم به این صورت تکه‌تکه شد؟
‫با همین اشتباه‌های بی‌جامون، راهی به هم پیدا می‌کنیم
‫پشت این مسیرِ عاری از اشتیاق و رغبت ولی سرراست چه چیزی وجود داره؟
‫ارسال امواجی در این هوای آلوده
‫برای اولین بار نفس می‌کشیم، بدون دانستن قوانین، دوباره و دوباره به انجام یک کار می‌پردازیم
احساسات‌مون مشابه‌ان
‫این پیوند دقیقاً کجا می‌خواد ما رو به هم برسونه، در حالی که مدت‌هاست که از بین رفته؟
‫ارسال امواجی در این هوای آلوده
‫برای اولین بار نفس می‌کشیم، بدون دانستن قوانین، دوباره و دوباره به انجام یک کار می‌پردازیم
‫به روز رستگاری ایمان داشته باش
‫خاطره‌ی پانزدهم
‫پرنده و آسمان - خون‌آشامِ د پشیه