‫می‌دونستی قدیمی‌ترین لالایی جهان ‫مربوط به یه شعر بابلیِ پنج هزار ساله‌ست؟
‫«کوچولویی که توی خونهٔ تاریک هستی، ‫تو که طلوع خورشید رو دیدی،
‫پس چرا گریه می‌کنی؟ ‫چرا جیغ می‌کشی؟
‫تو خواب خدای خانه را آشفته کرده‌ای.
‫تک‌تک‌تون از ماجراجویی‌هاتون ‫برام تعریف کنین.
‫خاطرات زندگی‌تون رو برای ‫من تعریف کنین تا بگم کی هستین.»
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫«بچهٔ جایگزین» ‫« فصل یک - قسمت اول »
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫آهای!
‫اِما؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫کل هفته رو داشتم بهت ‫زنگ می‌زدم و پیام می‌دادم.
‫شیش ماه شده، ‫گفتم به تو و برایان سر بزنم.
‫اون اینجا نیست، من باید جایی برم.
‫چی؟
‫متوجه‌ای که باید بهش سر بزنیم؟
‫خب، گفتی کجا می‌ریم؟
‫من دیگه گوشیم رو نگاه نمی‌کنم ‫واسه همین نمی‌دونستم داری میای.
‫از کی تا حالا؟
‫یه ماهی می‌شه.
‫اما! اما!
‫آپولو بچه رو هرروز صبح پارک می‌بره.
‫اونم خیلی نمی‌خوابه.
‫برایان رو می‌گی؟
‫آپولو! کابوس می‌بینه. ‫حال همه‌مون خرابه.
‫می‌تونی «دیفن‌هیدرامین» بخوری راحت بخوابی.
‫تا وقتی داری به بچه شیر میدی می‌تونی بخوری.
‫من نگرانتم، اما. ‫حال و روزت رو می‌بینم و نگرانم.
‫می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫توی تالار گفت‌وگو راجع‌بهت شنیدم. ‫توی سایت بهت گفتن که میام.
‫کی تو رو فرستاده؟
‫کَل من رو فرستاده.
‫امیدوارم این‌ها به کارت بیان.
‫چه کوفتی اون داخله؟ اما؟
‫زنجیر؟ زنجیر؟
‫اما؟ اما؟
‫[شش ماه قبل...]
‫- ما اومدیم! ‫- مادرم و خواهرت اومدن.
‫اوه، عزیزم.
‫سوپ لوبیا قرمز، خوراک گوشت، پورهٔ سیب‌زمینی،
‫لازانیا، سمبوسه، ‫دوتا تارتِ کیش و سوپ دم گاو.
‫ممنون.
‫من عاشق این شیطونِ فسقلی‌ام!
‫آپولو می‌گه به مشکل خوردی. منم وقتی ‫خودش بچه بود این مشکلات رو داشتم.
‫منم مادرم دوران کودکی پیشم نبود. ‫انقدر افتادم تا راه رفتن رو یاد گرفتم.
‫بی‌تجربه بودی.
‫- زمان می‌بره. ‫- آره.
‫خودم کمکت می‌کنم. بذار ببینم چیکار می‌کنی.
‫- صبح بخیر، بیدار شدی؟ ‫- اوه، صبر کن.
‫حیف شد.
‫- چی شده؟ ‫- مشکل از سینه‌هاته.
‫- مامان! ‫- لیلیان.
‫بیخیال، باز شروع نکن.
‫برو آشپزخونه، مامان.
‫این‌جوری راحت می‌فهمی. ‫حقیقت تلخ بهتره تا یه دروغ شیرین.
‫مامان، مرسی بابت غذاها. ‫جدی می‌گم. ولی...
‫[پاتریس: امروز اموال متوفی رو می‌فروشم. ‫با من بیا. باید شکم خونواده رو سیر کنی.]
‫بریان.
‫خودشه.
‫بریان، بریان. ‫[فعلاً زوده]
‫- خیلی‌خب. ‫- تو به یه آدم نامرئی احترام می‌ذاری.
‫نکنه اومدی اینجا روز همه رو خراب کنی؟
‫مثل اینکه!
‫وقتی بچه بدنیا میاد، ‫یه مادر هم متولد می‌شه.
‫تا قبل از اون نبوده.
‫یه خانمی وجود داشت، ‫ولی مادر یه چیز جدیده.
‫من فقط می‌خوام که یه مادر ایده‌آل باشم.
‫تو مادر ایده‌آل اونی.
‫مادری رو از مادر خودم یاد گرفتم.
‫من یه خروسی داشتم،
‫خیلی دوستش می‌داشتم.
‫خروسم کنار درخت بید قدیمی بود.
‫آخ...
‫انقدر داد نزن.
‫می‌دونی که منظورم چیه؟
‫من یه گربه‌ای داشتم...
‫خیلی دوستش می‌داشتم...
‫گربه‌م کنار درخت بید قدیمی بود.
‫بعد از دو ماه کم‌خوابی و بی‌خوابی،
‫یه شخص ممکنه حملهٔ عصبی بهش دست بده.
‫پارانویا، فوبیاهایی که هیچ ‫لالایی تسکین‌بخش‌شون نیست.
‫من که نمی‌فهمم، ‫پس دکمه‌هاش کجان؟
‫- بفرما... ‫- بیا عزیزم...
‫گوشی هوشمنده، مامان.
‫خوابش چطوره؟
‫جایی خوندم باید شیش تا نُه ساعت بخوابه.
‫وقتی می‌خوابونمش به حرف خودم ایمان میارم.
‫سلام.
‫- هی. ‫- عزیزم.
‫چیه؟
‫- می‌شه لطفاً... شرمنده. ‫- آره...
‫داریم سعی می‌کنیم کمتر پشت گوشی باشه. ‫براش ضرر داره.
‫تلفن براش ضرره؟
‫آره، واسه این چیزها زیادی کوچیکه.
‫اون زیادی کوچیکه، من زیادی بزرگ.
‫به‌جاش کل شب رو بازی می‌کنیم.
‫و همدیگه رو بغل می‌کنیم.
‫خوبه.
‫خب، کجا قراره غسل بدیمش؟
‫راستش قصد نداشتیم...
‫مگه اینکه از آب و روح متولد شه، ‫وگرنه نمی‌شه نجاتش داد.
‫از دست کی؟
‫موجودات خبیث جهان.
‫ممنون، مامان.
‫آره، مرسی، مامان.
‫وایسا، همون‌جا بمون.
‫خدای من.
‫مرسی.
‫واسه این هدیه دارین از من تشکر می‌کنین؟
‫تو یه هدیه‌ای!
‫دلم تنگ شده بود. ‫واسه تو نه، واسه شراب.
‫چه حس خوبیه.
‫می‌شه... تو یه‌کم...
‫- چی؟ ‫- یه‌کم...
‫- بفرما. ‫- مرسی.
‫خب، تحریر ترکه به کجا رسید؟
‫طرف خیلی کُنده. مثل لاک‌پشت می‌مونه.
‫به‌نظر می‌شه بهش اعتماد کرد؟
‫چون، می‌دونی...
‫طرف احتمالاً هر پنج دقیقه...
‫داره با پورن عروسکی جق می‌زنه.
‫حالا خودت شدی!
‫مردم شب و روز می‌گن که...
‫یه تار موی بچه‌ت رو به دنیا نمی‌دی،
‫که دروغ هم نمی‌گن،
‫ولی حالا یه کسی رو داری ‫که انقدر عاشقش هستی...
‫اگه اتفاقی براش بیفته می‌خوای خودت رو بکشی.
‫دیگه این رو بهت نمی‌گن!
‫- درسته. ‫- این قسمت رو نمی‌گن.
‫همه‌جاش به‌غیر از اون قسمتی ‫که خودت رو می‌کشی درسته.
‫نه.
‫اون بمیره منم می‌میرم.
‫شرمنده، خودتی و خودت.
‫خب، اگه قرار باشه خودت رو بُکشی، ‫چطور این کار رو می‌کنی؟
‫از پل جرج واشنگتن پایین می‌پرم.
‫چی؟ تو؟
‫بله، من.
‫تو واسه من شبیه کسی نیستی ‫که از پل پایین بپره.
‫- چرا؟ می‌خوام شیک باشه. ‫- چیزیه که...
‫می‌خوام این‌جوری... بوم!
‫- می‌دونی چی می‌گم؟ ‫- با شکم بپری تو آب!
‫آره.
‫هی، می‌خوای...
‫یه حرکتی بزنیم؟
‫خیلی خوشحالم که بیرون اومدیم.
‫واقعاً حس می‌کنم رابطه‌مون بهتر شد.
‫می‌دونی؟
‫پسر خوشتیپ.
‫بذار همین‌جوری یه عکس ازت بگیرم.
‫بیا.
‫خدای من، پدر و پسر لنگهٔ هم‌ایم. ‫جفت خوشتیپ.
‫سلام، شوجی.
‫- سلام، پسر. خوشحالم می‌بینمت. ‫- سلام کن به عمو!
‫صبح بخیر.
‫- هی! ‫- سلام.
‫سلام، اموجین.
‫اِما چطوره؟
‫- روند شیر دادنش چطوره؟ ‫- اون هم خوبه، خسته‌ست.
‫سعی خودمون رو می‌کنیم. ‫این هم می‌گذره. این هم می‌گذره.
‫هی، رفیقت رو نگاه کن!
‫- مسابقهٔ زل‌زنی. ‫- آماده؟
‫- خب، برو. ‫- برو بریم.
‫هی...
‫- اینجا رو باش. ‫- رفیقت!
‫- مسابقه رو کی برد؟ ‫- من شما رو می‌شناسم؟
‫سلام کن ببینم.
‫نمی‌کنی؟
‫امروز دو ماه‌ت شد، عزیزم.
‫دو ماه!
‫دو، دو، دو ماه. واو.
‫هی، بابایی یه قانون جدید گذاشته. ‫وقتی شروع کردیم بهش غذای جامد بدیم،
‫باید از آووکادو استفاده کنیم.
‫چون اگه از شیرینی‌جات استفاده کنیم، ‫میوه‌هایی مثل موز،
‫اون‌وقت فقط غذای شیرین می‌خوره.
‫می‌شه امروز حواست رو جمع کنی سردش نشه؟
‫حتماً.
‫و به‌علاوهٔ روغن نارگیل!
‫یا زیادی گرمش نشه.
‫می‌گن واسه پوست خوبه.
‫خیلی فسقلیه.
‫اون به من نیاز داره، آپولو.
‫می‌دونم، جفت‌مون می‌دونیم.
‫ولی به کارت و بیمهٔ سلامتت احتیاج داریم.
‫هشت هفته بعد از زایمان برگشتن به کار ظلمه.
‫واقعاً.
‫نگاه‌ش کن.
‫- آره. ‫- بی‌نظیره.
‫چطور زنده بمونم؟
‫نفس بکش، خنگول.
‫می‌ذارمت اینجا. یه لحظه بمون.
‫یه بالش هم اینجا می‌ذارم.
‫اینجا جات امنه. ‫زود میام صحبت کنیم.
‫بوم، خب. بزن بریم.
‫[همین الانش هم دلم براش تنگ شده.]
‫هی، رفیق. خوبی؟
‫خوبه.
‫کسی نیست؟
‫تازه زایمان کردم، خیر سرم، ‫ولی اشکال نداره.
‫همه‌چی آماده‌ست؟
‫مرسی.
‫اینم از شیر.
‫- خیلی خوب شده. ‫- سلام!
‫- خوش اومدی. ‫- خوش برگشتی، قشنگم.
‫دل‌مون برات تنگ شده بود.
‫مرسی، لعنتی.
‫حالم خیلی بده.
‫- حالا دیگه گریه‌ت بند نمیاد. ‫- نه.
‫قهوه و کیک هویج؟
‫ما همهٔ پست‌های آپولو رو دیدیم ‫ولی می‌خواستیم بیشتر بدونیم.
‫- برام کلی عکس فرستاده. ‫- بذار ببینیم.
‫آپولو امروز سر کار بردش.
‫- خدای من... ‫- اوه، تمومش کنین.
‫رسیدیم.
‫خب.
‫بریم چندتا کتاب بگیریم. ‫[کتاب‌دارِ اسکندریه]
‫وقتی توی فلوجه می‌جنگیدم ‫هم این‌همه مهمات نداشتم.
‫منم جنگ ناعادلانهٔ خودم رو دارم.
‫اینجا رو باش.
‫- آره. ‫- خوبه.
‫- مامان‌بزرگ چی شد؟ ‫- چهار ماه پیش فوت کرد.
‫اینجا رو داشته باش، ‫گفتم دست‌شویی کجاست، گفتن نداریم.
‫خونهٔ چهارخوابه دست‌شویی نداره.
‫- خودت تصور کن. ‫- آره، خب...
‫با خودت فکر کردی این چیزها هم باید...
‫- قبل از خرید بپرسی! ‫- دقیقاً.
‫هوم...
‫- خب، مثل اینکه مامان‌بزرگ عاشق کتاب بوده. ‫- هنوز زیرزمین رو نگاه نکردم.
‫گفتم یه جاییش رو به خودت بسپارم.
‫عمو پاتریس از زیرزمین قدیمی ‫و تاریک خونه می‌ترسه.
‫هرچی پیدا کردی ۶۰-۴۰ تقسیم می‌کنیم.
‫خوب به چشم‌های من خیره شو.
‫بگو چه اتفاقی توی اسکندریه افتاد، عمو پاتریس.
‫برو به بابات بگو: «کون لقت!»
‫می‌تونی بهش بگی: پی‌تی‌اس‌دی؟ ‫(اختلال اضطراب پس از سانحه)
‫کم‌کم دارم می‌فهمم چرا پدرت ولت کرد.
‫اوه، بیخیال. حرفت نامردی بود.
‫متأسفم.
‫اوه، خب.
‫خیلی‌خب، راز جعبه‌ها...
‫من همیشه عاشقش بودم.
‫چون هرگز نمی‌دونی چی داخل‌شونه.
‫چی گفتی؟
‫یه داستان از جعبه‌ها برات تعریف کنم؟ ‫یه خوبش رو برات دارم.
‫پدر من، پدربزرگت «برایان وست» بود.
‫راستش اسم تو رو از اون برداشتیم.
‫وقتی ۱۲ سالم بود جلوی خونه‌مون یه جعبه گذاشت.
‫و توی اون جعبه بلیت‌های سینمای ‫اولین قرار خودش و مامان‌بزرگت،
‫یه کتاب داستانی که قبلاً برام ‫می‌خوند و چندتا چیز دیگه گذاشت.
‫آره، می‌دونم. ‫مثل یه کپسول زمان بود.
‫اسم کتاب چی بود؟ ‫خب، از اونجایی که محترمانه ازم پرسیدی،
‫«به سوی آب‌ها و طبیعت.»
‫کتاب خوبیه.
‫«بچه رویاییه که به واقعیت تبدیل شده. ‫ولی رویاها وعدهٔ موردعلاقهٔ پری‌هان.
‫کنار پنجره خوابیدنش رو تماشا می‌کنن.
‫اون بچه به قدری زیباست که ‫پری‌ها براش اشک می‌ریزن.»
‫بذار ببینم دیگه چی داریم.
‫بازم کتاب داریم.
‫[آپولو: ارسال عکس جدید]
‫سلام.
‫- سلام. ‫- دنبال چی می‌گردی؟
‫تصویری‌ها، آره.
‫چی شد؟
‫کجا رفت؟
‫آپولو؟ چی شده؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫بده من بچه رو. سلام.
‫- خدای من، آره. ‫- چی شده؟ چیه؟
‫انگاری...
‫خدای من، آپولو. ‫واقعاً داره شیر می‌خوره!
‫چه روزیه! ‫واقعاً که چه روزیه.
‫پسر عاقل.
‫چیه؟
‫- رمانِ کشتن مرغ مینا؟ ‫- خودشه.
‫یه نسخه از چاپ اولش!
‫جلد اصلی. هنوز تازه‌ست. خط روش نیوفتاده.
‫عجب چیزی پیدا کردی!
‫همچین کتابی ۱۰ هزار دلار فروش میره!
‫ده هزار؟ نه، چی میگی؟
‫ولی «هارپر لی» کتاب‌هاش رو امضا نمی‌کنه.
‫ولی این یکی رو امضا کرده!
‫- صبر کن، «پیپ» کیه؟ ‫- دوست دوران کودکی، نویسندهٔ پرکار.
‫اسمی که احتمالاً به گوشت خورده.
‫ترومن کاپوتی؟
‫چی؟
‫آره، خودشه.
‫خدای من!
‫این تازه بهترین قسمتش نیست! ‫ببین چی براش نوشته.
‫سلامتی پدر رویاهامون.
‫آره!
‫می‌تونیم خونه بگیریم. ‫یه جا که توش زندگی کنیم.
‫بیا قبل از اینکه به سند ‫ضمانت برسیم، تحریر ترکه کنیم.
‫ولی حق با توئه، عزیزم.
‫تو واقعاً اسطوره آپالویی!
‫- نگاه‌ش کن. ‫- یه‌دور دیگه.
‫تو واقعاً اسطوره آپالویی!
‫می‌دونم.
‫چی شده؟
‫هی، چی شده؟
‫چی شده؟
‫بالاخره پیدات شد.
‫خیلی خوشحالم بچه هم آوردی.
‫شبیه «مَستر بلستر» شدی.
‫بارترتاون دست کیه؟
‫دستِ مَستر بلستره!
‫با اینکه فکر می‌کنم من و برایان ‫بیشتر شبیه کواتو و برادرشیم.
‫واقعاً می‌خوای بچه‌ت رو با کواتو مقایسه کنی؟ ‫(اشاره به فیلم «یادآوری کامل»)
‫ببخشیدها، ولی مریخی‌ها عاشق کواتو هستن، ‫اون واسه‌شون مثل جرج واشنگتن می‌مونه.
‫یا مارتین لوتر کینگ، یا اپرا وینفری.
‫رفیق، تو آدم عجیبی هستی.
‫آره، می‌دونم.
‫کون طلا.
‫خب...
‫بدعادت نشی. ‫همیشه این کار رو نمی‌کنم.
‫مشکلی داری؟
‫ظاهراً مردم تا حالا ‫پوشک عوض کردن بچه رو ندیدن.
‫بفرما، بچهٔ عاقل.
‫بهت گفتم چقدر خوشحالم بچه رو با خودت آوردی؟
‫تو و دینا هم باید به فکر بچه‌دار شدن بشین.
‫آره، شاید حق با تو باشه.
‫وگرنه چطور می‌تونم از...
‫عن گرمی که روی دستمه لذت ببرم؟
‫اون کولهٔ حمل بچه زیادی بزرگه.
‫باهاش باز شده، این‌جوری ‫ممکنه باسنش نامعقول رشد کنه.
‫بسیارخب، بچهٔ خودتون چند سالشه؟
‫- بچهٔ خودتون. ‫- من بچه ندارم.
‫هروقت بچه‌دار شدی بهم زنگ بزن.
‫«قحبه»
‫جانم؟
‫بهش گفتم «قحبه»
‫مثل همون قهوه‌ست، ولی جای ‫اینکه دور هم بشینیم و حرف بزنیم،
‫از عوض کردن پوشک بچه بگیم،
‫یه لیوان از «دهن کیریت رو ببند» سفارش می‌دیم.
‫جالبه، من که پایه‌ام.
‫بین ساعت ۶ تا ۹ هستم.
‫جدی گفتم.
‫آره، نمی‌دونم چی شد.
‫- حتماً تشنه‌ش نبود. ‫- آره احتمالاً.
‫- به‌خاطر لحنت؟ ‫- شاید.
‫- ممنون. ‫- قابلت رو نداشت.
‫توی زیرزمین چیز بدردبخوری پیدا نکردی؟
‫نه، فقط یه مجسمه بود.
‫دنبال یه جایی می‌گشتم که این رو...
‫بیا، خودت برام نگه‌ش دار.
‫«قحبه»
‫- خب پس می‌ذارمش توی کتاب‌های جان گریشام. ‫- کی «قحبه» میل داره؟
‫یه چیزی رو فراموش کردم.
‫یه چیزهایی رو دارم فراموش می‌کنم.
‫ذهن تازه‌مامان‌ها این‌طوریه.
‫روزانه ۲۰تا چیز رو فراموش می‌کنی، پنج‌تاش ‫رو یادت میاد که بعدش اون‌ها هم فراموش می‌کنی.
‫اوهوم.
‫یه‌بار پسرم رو فراموش کردم.
‫روی صندلیش، بالای سقف ماشین بود.
‫رفتم خونه، موقع شام یادم اومد.
‫چی؟
‫آره، مشکلی واسه‌ش پیش نیومد. ‫راحت خوابید.
‫- خوبه. ‫- آره.
‫تو داری خوب پیش میری. ‫ادامه بده، عزیزم.
‫- مرسی. ‫- خیلی‌خب.
‫[مادران فرزانه]
‫چیکار می‌کنه؟
‫ببخشید.
‫اِما؟
‫چه تاریکه. اِما!
‫چیزی نیست.
‫اِما.
‫تویی.
‫چیکار می‌کنی؟
‫یه اجتماع آنلاین مادران پیدا کردم.
‫مادران فرزانه.
‫اون‌ها گفتن این بهترین کار ‫واسه تاریک کردن خونه‌ست.
‫باشه، فکر نمی‌کردم فعلاً ‫واسه خوابیدن تمرین کنیم.
‫چرا برایان رو زمین گذاشتی؟
‫- توی جاده منظورمه. ‫- چی؟
‫توی جاده برایان رو زمین خوابوندی.
‫می‌خواستم یه کاری کنم.
‫و اون بغلم بود. ‫منم واسه چند لحظه...
‫گذاشتمش زمین.
‫تو اصلاً این‌ها رو از کجا می‌دونی؟
‫تو یه عکس برام فرستادی و بعد پاکش کردی.
‫نه، نفرستادم.
‫منظورت چیه؟
‫مدام برام عکس می‌فرستی و پاکش می‌کنی.
‫منظورت...
‫عزیزم، فکر نکنم اصلاً چنین ‫چیزی با گوشی ممکن باشه.
‫حالت خوبه؟
‫عزیزم؟
‫هی، تو اصلاً به برایان سلام نکردی.
‫بیا.
‫- پسر عاقل. ‫- باشه، ولی عکس پاک شده.
‫- می‌شه نگاه کنی؟ نیست، پاک شده. ‫- چی؟
‫نمی‌دونم، عزیزم.
‫شاید مشکل از گوشیت باشه. ‫می‌تونیم راحت حلش کنیم.
‫چیه؟ چی شده؟
‫گازم گرفت.
‫نه، اون اصلاً دندون نداره.
‫حالت خوبه؟
‫اگه تو عکس رو نفرستادی از ‫کجا بدونم روی جاده گذاشتیش؟
‫کی گرفت؟ کی ازت عکس گرفت؟
‫چون هرکی بود از اون‌طرف ‫خیابون ازتون عکس گرفت.
‫عزیزم، نمی‌دونم.
‫سلام، عزیزم. خیالت راحت، عزیزم.
‫عجیبه.
‫خیلی عجیبه.
‫شاید من...
‫من خسته‌م. شاید خیالاتی شدم.
‫اون روز با لباس رفتم زیر دوش.
‫جوراب، پیراهن، کلاه.
‫جفت‌مون خسته‌ایم.
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خوابه.
‫به‌نظرت ببریمش اتاق؟
‫نه، همین‌جا خوبه.
‫راه رو برای مرد شنی باز کنین!
‫از وقتی بدنیا اومد این دورترین ‫فاصله‌ایه که نسبت بهش داشتیم.
‫حواست باشه چه آرزویی میکنی، اِما.
‫بیا.
‫آپولو؟
‫آپولو، نگاه.
‫- باشه، عزیزم. دارم می‌بینم. ‫- دیدی؟
‫ساعت چهار صبحه. باید بهش شیر بدیم.
‫نه، آپولو. نگاه کن. ‫اونجاست. نگاه‌ش کن.
‫- هیچی نیست، عزیزم. ‫- چرا، هست.
‫یه عکس بود، همین الان دیدم.
‫- بده‌ش من. ‫- چی شد؟ یه عکس بود.
‫بفرما، واسه پوشکه.
‫چیزی نیست.
‫یعنی چی؟
‫چیزی نیست، چیزی نیست، پسر عاقلم.
‫- پس کجاست؟ ‫- چیزیت نیست.
‫چیزی نیست.
‫شش ماه بی‌خوابی با خودش جنون، ‫توهم و کاهش شدید وزن به همراه میاره.
‫بچه بخواب،
‫اگه که می‌تونی اون چشم‌های گریونت رو ببندی.
‫برایان کاگوا.
‫برایان کاگوا؟
‫جذابه.
‫خوابش چطوره؟
‫نمی‌خوابه.
‫غذاش چطوره؟
‫خب، اولش شیر مادر رو نمی‌خورد.
‫ولی بعدش عوض شد.
‫حالا نمی‌شه از شیر گرفتش.
‫عالیه.
‫یه‌بار گازم گرفت.
‫خب، فکر نکنم... بذار ببینم.
‫نه، دندونی نداره.
‫خب، اِما. بیشتر نگران چی هستی؟
‫خب، چندتا نگرانی دارم.
‫نمی‌تونم توضیح‌شون بدم.
‫ولی بیشتر می‌خوام مطئن شم اون چیزیش نیست.
‫خیالت راحت، اون کاملاً عادی و طبیعیه.
‫اِما، حالت چطور بوده؟
‫نمی‌دونم. خوب؟
‫جرئت داری بکن!
‫عوضی کوچولو. ‫عوضی لعنتی کوچولو!
‫تا حالا به این فکر افتادی ‫که به خودت آسیب بزنی؟
‫یا به بچه؟
‫قراره چی بشه، عزیزم؟ هوم؟
‫قراره چی بشه؟ ‫چون این‌جوری نمی‌تونیم پیش بریم.
‫خب؟
‫جفت‌مون خوب می‌دونیم یه جای کار می‌لنگه. ‫مگه نه؟ پس بگو چیکار کنیم؟
‫نظر خودت چیه؟
‫چون یکی از ما باید شرایط رو تغییر بده.
‫یکی‌مون باید کوتاه بیاد. ‫پس بگو قراره چی بشه؟
‫گم شو.
‫اوه، لعنتی. خودت یه‌پا شیطونی.
‫خودم هم همین فکر رو می‌کردم. ‫از سر راهم گم شین.
‫اون بچه نیست!
‫- اون بچه نیست! ‫- نگاه، همه‌مون داریم جیغ می‌کشیم.
‫- راضی شدی؟ ‫- اون بچه نیست!
‫اِما، کجا رفتی؟
‫بچه رو بردم یه دوری بزنه.
‫- گفتم این‌جوری شاید آروم شه. ‫- خیلی‌خب.
‫- ولی نشد. سه، دو، یک. ‫- پیشتم، نگران نباش.
‫حرومی.
‫اِما، نگو... لعنت بهش. ‫- اون یه عوضیه.
‫- از ته دلش نگفت. ‫- اتفاقاً از ته دلم بود.
‫- اون یه شیطونه. ‫- اون منظوری نداره.
‫الو؟
‫به چی می‌خندی، اِما؟
‫هیچی.
‫خیلی‌خب.
‫دکتر کارلو بود زنگ زد.
‫گفت برایان رو بردی معاینه.
‫نگرانت بود.
‫و نگران برایان.
‫چه مهربون.
‫آره، منم نگرانم.
‫خب؟ من فکر می‌کنم که ‫بهتره به دکتر مراجعه کنی.
‫باشه.
‫می‌دونم داری به چی فکر می‌کنی.
‫می‌دونم کسی حرفم رو باور نمی‌کنه.
‫الان دیگه این‌ها رو می‌دونم.
‫پس...
‫میرم.
‫خیلی‌خب.
‫فکر می‌کنی بتونیم از پس هزینه‌ش بربیایم...
‫- آره، مشکلی نیست. ‫- اگه چیزی تجویز کردن؟
‫یه فکریش می‌کنیم، خب؟ ‫یه فکریش می‌کنیم.
‫مرسی.
‫من واقعاً تو و بچه رو دوست دارم، آپولو.
‫آره، و برایان.
‫آره.
‫من...
‫فقط باید خودم رو پیدا کنم.
‫- همین، بعدش خوب می‌شم. ‫- مشکلی نیست.
‫- بعدش مشکلات‌مون حل می‌شه. ‫- هی.
‫من همیشه هوات رو دارم. ‫منو نگاه کن.
‫کَل من رو فرستاده.
‫امیدوارم این‌ها به کارت بیان.
‫چه کوفتی اون داخله؟ اما؟
‫زنجیر، زنجیر؟
‫اِما. اِما؟
‫۱۴ آوریل ۱۹۹۰.
‫اون روز رو یادت نمیاد؟
‫حرفی که زدی رو یادمه.
‫چی گفتم؟
‫نمی‌خوام این بازی رو ادامه بدم.
‫چیه؟
‫من و تو از مدرسه برگشته بودیم. ‫ماشین‌های آتش‌نشانی اونجا بودن.
‫خونه آتیش گرفته بود.
‫مامان و بابا داخل گیر کرده بودن. ‫و آتش‌نشان‌ها هم ما رو بردن بیمارستان.
‫هنوز نمی‌دونم چرا ما رو بیمارستان بردن.
‫این چیزی بود که بهت گفتم.
‫ولی حالا می‌گم که ‫واقعاً چه اتفاقی افتاده بود.
‫مامان گفت می‌تونیم مدرسه نریم و خونه بمونیم.
‫ما هم غلات خوردیم و تلویزیون تماشا کردیم.
‫تلویزیون تماشا کردیم و غلات خوردیم.
‫بعدش بابا خونه اومد.
‫بچه‌ها چرا مدرسه نرفتن؟
‫می‌خواستم پیش خودم باشن.
‫تازه از شیفت شب اومدم. ‫خوابم میاد.
‫نمی‌خوام سروصدا کنن.
‫من می‌خوام پیشم باشن.
‫تو دیوونه‌ای.
‫عزیزم، بذار موهات رو درست کنم.
‫موی من بود!
‫من یه خروسی داشتم.
‫نه.
‫من یه خروسی داشتم.
‫خیلی دوستش می‌داشتم.
‫انقدر اعتراض نکن.
‫یادم نمیاد.
‫می‌دونستم اون روز هیچ‌چی سرجاش نیست.
‫هی، بلند شو. خونه آتیش گرفته.
‫بجنب، باید بریم. بجنب.
‫بجنب، باید بریم.
‫ما داخل بودیم؟
‫بابا مامان هم از خونه بیرون برد؟
‫خود مامان اون آتیش لعنتی رو راه انداخت.
‫بیا، بجنب.
‫- نه! ‫- ولش کن!
‫نمی‌تونم بذارم یتیم شین.
‫همه‌مون باید کنار هم باشیم.
‫بعدش به مامان نگاه کردی ‫و اون سه کلمه رو به زبون آوردی.
‫منو ول کن.
‫خواهش می‌کنم.
‫ولی بابا توی آتیش می‌میره، نه؟
‫اون‌ها واسه استنشاق دود ما رو بیمارستان بردن.
‫پنج روز اونجا بودیم. بعدش هم ‫پرورشگاه، تا اینکه ۱۸ سالم شد.
‫چرا این چیزها رو قبلاً به من نگفته بودی؟
‫چرا نظرت عوض شد؟
‫چون همون چهرهٔ مامان رو روی صورتت دیدم.
‫بعضی وقت‌ها که به برایان خیره می‌شم ‫حس می‌کنم که بچهٔ خودم نیست.
‫شاید به‌خاطر چشم‌هاشه.
‫یا... نمی‌دونم.
‫چون شبیه برایانه.
‫ولی انگار بچهٔ یکی دیگه‌ست.
‫اِما، تو خیلی خسته‌ای.
‫مجبور شدی خیلی زود بعد ‫از زایمان برگردی سر کار.
‫و وقتی که بچه بودی،
‫پدر و مادرت رو از دست دادی.
‫تعجبی نداره اگه نگران این باشی...
‫کسی که بیشتر از همه توی دنیا ‫دوستش داری رو از دست بدی.
‫با پایان ماه ششم،
‫توهمات و حملات عصبی شدیدتر شدن.
‫شخصْ بی‌تفاوت و ساکت شد.
‫این قدم آخره.
‫بفرما، پسر عاقل من. ‫بخور. نوش، نوش.
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر، مامانی.
‫بابا...
‫چی؟ خدای من. خب...
‫دوباره بگو. ‫بازم بگو، بازم بگو.
‫وایسا، خب، صبر کن.
‫بابا...
‫ایول، خب. ‫قراره کلی توی اینترنت معروف شی.
‫خدای من، بی‌نظیره.
‫خب، اون طرفی که راجع‌به تحریر ‫ترکه داشتم باهاش حرف می‌زدم...
‫می‌خوام بچه غسل کنه.
‫برایان، تو رو می‌گه، برایان.
‫چه پسر عاقلی.
‫مادرت از وقتی بدنیا اومد داره می‌گه.
‫به‌نظرم بالاخره باید انجامش بدیم.
‫آفرین.
‫اشتهاش عجیب زیاده.
‫الان دیگه از منم بیشتر می‌خوره.
‫من از کلیسای محل یه نوبت گرفتم.
‫هولی‌رود. پدر هیگن ‫به‌نظر آدم خوبی میاد.
‫کِی بریم؟
‫امروز، تا یه ساعت دیگه.
‫عجب.
‫باشه. از اینکه منو ‫در جریان گذاشتی خوشحال شدم.
‫نیازی نیست بیای. ‫خودم هم می‌تونم ببرمش.
‫واسه خودت چی می‌گی؟
‫وقتی پسرم باهاته بدون من ‫پات رو از خونه بیرون نمی‌ذاری.
‫اِما، چرا گوشیت توی سطل آشغاله؟
‫- یه پیام دیگه برام اومد. ‫- خیلی‌خب.
‫- عکس تو و بچه... ‫- حق با توئه.
‫توی ماشین شرکت زیپکار.
‫برایان روی صندلی بود.
‫از بیرون پنجره عکس گرفتن.
‫انگار که یکی یواشکی پیش بچه رفته باشه...
‫برایان!
‫اسمش برایانه!
‫ببخشید عزیزم، می‌دونم.
‫صدام بلند بود. صدام بلند بود.
‫«گرفتمش!»
‫چی؟
‫پیامی که داد این بود.
‫درست پایین عکسش با حروف ‫بزرگ نوشته بود: «گرفتمش!»
‫نشون بده. عکس رو نشونم بده. ‫پیامش رو نشون بده ببینم.
‫- حذف شدن. خودت که می‌دونی. ‫- حداقل یه پیام از اون نشونم بده.
‫- حذف شدن. ‫- چون اصلاً چنین اتفاقی نیوفتاده.
‫بیا فقط بریم. بیا آماده شیم.
‫ما با تو کلیسا نمیایم، اِما.
‫احتمالاً دنبال جن‌گیری تا غسل.
‫تالار گفت‌وگوی سایت گفت می‌تونیم ‫پیش روانپزشک یا کلیسا بریم و...
‫خوشحالم که فکر کردی یه ‫مشت پیرزن می‌تونن به ما بگن...
‫چطور زندگی کنیم و بچه‌مون رو بزرگ کنیم.
‫ولی می‌دونی مشکل چیه؟
‫می‌دونی واقعاً مشکل چیه؟ ‫تویی، مشکل خود تویی!
‫چرا نمی‌ری یه قرصی چیزی بخوری؟
‫کجا میری؟
‫تو متوجه‌ش نیستی.
‫ولی به‌زودی می‌فهمی.
‫هی، هرچی می‌خواد بشه، ‫تو پیش من می‌مونی.
‫خدای خانه می‌گوید: ‫«چه کسی من را آشفته‌خاطر کرده؟»
‫کودک تو را آشفته کرده. ‫کودک تو را ترسانده.
‫صدای دائم‌الخمری را درآورده،
‫که روی چهارپایه نیز نمی‌تواند بنشید.
‫او خواب تو را آشفته کرده.
‫خدای خانه می‌گوید: ‫«آن کودک را صدا بزن.»
‫خدایا من رو ببخش.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.