‫«بچهٔ جایگزین» ‫« فصل یک - قسمت هفتم »
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫توی آمریکا، ما تاریخ رو با پاک کردنش...
‫بازنویسی می‌کنیم.
‫چیکار می‌کنی؟ وایسا! جندهٔ روانی.
‫تو رو باید زندونی کنن!
‫چیکار می‌کنی؟
‫تو رو باید حبس کنن، عوضی!
‫ولم کن! خواهش می‌کنم.
‫بفرما، عزیزم.
‫«آپولو هستم، پیام بذارین.»
‫الان سه روزه که دارم بهت زنگ می‌زنم.
‫نمی‌دونم کجایی، آپولو. ‫نمی‌دونم کجایی.
‫دریا مردم رو با خودش به نیویورک میاره.
‫هتل اِلک الان صد ساله که توی این کاسبیه.
‫[هتل اِلک]
‫برای خدمت به مهاجرهای ‫مسافرِ جزیرهٔ الیس بنا شده.
‫اومدم اینجا تا یه قراری رو فسخ کنم.
‫صد سال به نوبهٔ خودش ‫یه داستانِ موفق آمریکاییه،
‫با توجه به اینکه اینجا ‫آشغال‌ترین هتل دنیاست.
‫...سمفونی موتزارت کشف شد.
‫این نسخه در کتابخانه ایالتی باواریا پیدا شد،
‫گفته می‌شه تمامی نُت‌های سمفونی ‫توسط پدر موتزارت دست‌نویس شده...
‫تا هزینه‌های چاپِ متن پس‌انداز بشه.
‫این سمفونی جدید در تاریخ ۱۷ مه برای عموم...
‫- در کنسرتی در باواریا اجرا خواهد شد. ‫- ببین چه بلایی سرت آورده!
‫محقق‌های خارجی همچنان ‫سعی دارن تا صحت و سقم...
‫اسناد و مدارک رو مشخص کنن.
‫هرچند، یکی از سخنگویان کتابخونه...
‫یادم میاد.
‫چه مدت؟
‫همه‌ش رو یادم میاد.
‫- گفتی چه مدت؟ ‫- اتاق ۲۰۵ رو می‌خوام.
‫نه. یه نگاه به نرخ اجاره بنداز.
‫[هتل الک - دو ساعت ۲۵ دلار، ‫سه ساعت ۳۵ دلار، پنچ ساعت ۵۵ دلار]
‫کل شب رو می‌مونم.
‫- کل شب؟ ‫- لستر خسته بود.
‫بیست سال بود که پشت این میز کار می‌کرد.
‫کارش تشخیص اعضای ‫گروه‌های تبهکار و قاتلین...
‫با روسپی‌ها، دلال‌های مواد، ‫مشتری‌ها یا جاکش‌ها بود.
‫اون از همین در مشغول به ‫تماشای جنگِ بین گروه‌ها شد.
‫نوجوون‌ها، حتی نوزادها، بی‌دلیل ‫توی پیاده‌روها کشته می‌شدن.
‫چه مدت؟
‫اولش بیرون می‌رفت و میله‌ها رو تمیز می‌کرد.
‫ولی الان انقدر دست نخورده بود ‫که کاملاً زنگ زده بود.
‫۷۵ دلار.
‫به اعضای گروه‌های تبهکاری اتاقی داده نمی‌شد.
‫موقع خروج رسید رو بهت می‌دیم.
‫ولی بقیه قدم‌شون روی چشم بود.
‫البته همیشه قدرت تشخیصش خوب نبود.
‫مثل اون وقتی که یه زنِ ترنس رو دار زدن،
‫زیر تخت با لباس طلایی پولک‌دار جا دادنش،
‫و تا دو هفته کسی اون رو پیدا نکرد.
‫- چند نفرین؟ ‫- فقط خودم‌ام.
‫تنهایی، هان؟
‫کسی اون رو نمی‌شناخت، ‫ناشناس دفن شد.
‫تنهام.
‫صد ساله اسامی رو توی اون دفتر می‌نویسیم.
‫قراره توفان بشه.
‫بله، درسته.
‫خیلی عذر می‌خوام. وقتی یه خانم ‫اومد باید خودت رو تکون بدی.
‫ما مثل یه نمایش به رویاهامون نقش می‌دیم.
‫چه کسی توی هر نقش قرار می‌گیره ‫تا از این ناآگاهی به آگاهی برسیم؟
‫چه کسی هر نقش رو بازی می‌کنی؟
‫و چرا؟
‫هی! دست نزنی! واگیر داره.
‫لیلیان به بخشش آپولو نیازی نداشت.
‫اون باید خودش رو می‌بخشید.
‫و چیزی که می‌خواست پشت همین در بود.
‫سال ۱۹۸۱ سال خونینی توی نیویورک بود.
‫حتی لیلیان هم از خشونتِ ‫اون زمان جون سالم به در نبرد.
‫اون روز یه چیزی دید.
‫نه، بابایی!
‫چیزی که هرگز از ذهنش پاک نشد.
‫بابایی! نه!
‫و یه‌بارِ دیگه اون رو عوض کرد.
‫من می‌دونم چیکار کردی، ‫لیلیان. من می‌دونم!
‫واقعاً می‌خوای منو توی کف بذاری، هان؟
‫آره، واقعاً منو دیوونه می‌کنی، می‌دونی؟
‫آره، عزیزم. آره.
‫می‌بینمت.
‫اون قبلاً اینجا بود. اون شب، ‫اون شبِ وحشتناکِ قدیمی.
‫این اتاق رازی رو توی دلش داشت که ‫اون قسم خورده بود هرگز فاش نکنه.
‫ولی راز برای فاش شدنه، ‫و تقاصش هم پس داده می‌شه.
‫[هتل الک]
‫اون جعبه رو پدرت فرستاده.
‫یکی اون رو جلوی در گذاشته بود.
‫[وقتی به چیزی که از درکش ‫عاجزی ایمان میاری، زجر می‌کشی]
‫خب، یه چیز دیگه بگو.
‫چی می‌خوای بگم؟
‫تا وقتی همه‌چی رو ندونی هیچی نمی‌دونی.
‫پس، هرچی می‌خوای بگو.
‫[وقتی که این رو می‌خونی، من دیگه رفتم.]
‫اتفاقی که براش افتاد غیرقابل تصور بود.
‫حالا چی، لیلیان؟
‫حالا چی، لیلیان؟ بعدش چی؟
‫داستانت رو برام تعریف کن ‫تا بهت بگم کی هستی.
‫این آخرین باری نخواهد بود که یه ‫مردِ رو به موت رو در آغوش می‌گیره.
‫اگه روی اعداد حساسین، ‫پس این یکی از سه‌تاست.
‫یه پس‌لرزه‌ای که به لرزش منتهی می‌شه.
‫یکی میره و آزاد می‌شه،
‫یه لرزش توی خانواده و زمین ایجاد می‌کنه.
‫ولی بهای آزادی چیه؟
‫آیا اون مسئول تمام اتفاقات بود، ‫وقتی که به اوگاندا رفت؟
‫آیا اگه موندگار می‌شد...
‫می‌تونست سرنوشت خانواده‌ش رو عوض کنه؟
‫ولی اون رفته بود.
‫و بعد، وقتی قصاب قدرت رو از اوبوته سلب کرد، ‫(قصاب لقب «عیدی امین»)
‫مردم خودش رو قتل‌عام کرد.
‫- ...اون‌ها باید بمیرن. ‫- حالا همه‌شون رفتن. همه‌شون.
‫چه خدایی باعث عذاب ‫این‌چنینیِ مردمش می‌شه؟
‫چه خدایی اون رو تا اینجا ‫برمی‌گردونه تا نابودش کنه؟
‫اون خدا، خدای من نیست.
‫آرتور.
‫لیلیان خیلی وقته که می‌دونست...
‫چیزهای واقعی‌تری از شاه شاهان اینجا بود.
‫اون امید رو به‌یاد داره.
‫امیدِ غیرقابل کنترلی که توی ‫آمریکا همه‌چیز ممکنه فرق کنه.
‫نیویورک باعث شد شکوفا بشه، ‫و نور امید بهش تابید.
‫حالا جایی برای رویاهاش پیدا کرده بود.
‫مادربزرگش همیشه می‌گفت که ‫صدای دوست‌داشتنی‌ای داره.
‫شاید با یه لباس پرزرق‌وبرق ‫بتونه خوانندهٔ سبک لانژ بشه،
‫و توی یه سالن قدیمی، ‫با صدای بلند آوازهای احساسی بخونه.
‫شاید با یکی آشنا بشه، عاشق بشه، ‫چندتا بچه به‌دنیا بیاره.
‫آمریکای کبیر. سرزمین موعود.
‫آپولو، من عاشق اینجا بودم. ‫بهش باور داشتم.
‫من می‌تونستم ببینم که آمریکا چی می‌خواد بشه ‫و حاضر بودم واسه آمریکایی بودن آدم بکشم.
‫ولی بعضی وقت‌ها، بیشتر وقت‌ها...
‫باعث شد حس کنم که شاید ‫بهتر باشه کوچیک‌تر بشم.
‫مراقب حرف‌هام و لبخندهام باشم. ‫نمی‌تونم زیادی بزرگ شم، عصبی شم.
‫نمی‌بینی؟
‫نمی‌تونم توی چشم باشم.
‫اون بچهٔ ما نیست!
‫آپولو، به اندازهٔ کافی بهت ‫گفتم که «دوستت دارم»؟
‫من توی این دنیا اشتباهاتی کردم، ‫ولی تو جزئی از اون‌ها نیستی.
‫ولی با سن کمی که داشتی...
‫من مرض خودم رو...
‫پریشانی خودم رو،
‫ترس خودم رو به تو منتقل کردم.
‫نه بزرگ شو، نه بلند حرف بزن،
‫نه جوکی تعریف کن، ‫نه زیادی جدی باش.
‫دنبال جلب توجه نباش.
‫بدخُلقی‌هات رو توی مغازه نیار.
‫این کار رو نکن!
‫آپولو، وقتی که فقط چهار سالت بود ‫معنای زندگی با ترس‌ولرز رو فهمیدی.
‫من وقتی که چهار سالم بود، ‫تنها کاری که توی دنیا عاشقش بودم...
‫این بود که پدر و مادربزرگم رو پیدا کنم، و به ‫قابلمه‌ای که توش کیک می‌پختن سَرَک بشکم.
‫هرگز نشد از اون کیک‌ها بخوری. ‫بافت‌های نرم و نازک دوناتی.
‫تازه و داغ، با عطر و طعم هِل،
‫یه‌کم دارچین و کلی شیر نارگیل.
‫تا روغن نسوزه از اون ‫کیک‌ها نمی‌شه درست کرد.
‫اگه می‌خوای توی دهنت یه مزهٔ بی‌نظیر بده...
‫باید یه چیز خیلی خیلی ‫خیلی مهم بهش اضافه کنی.
‫- عشق. ‫- عشق.
‫اون یه خردمند بود. واسه هر ‫لحظه از زندگی یه پندواندرز داشت.
‫لیلیان، چیزی که توی زندگی مهمه، کاریه ‫که واسه کسایی که دوست‌شون داریم می‌کنیم.
‫لیلیان، اجازه نده یه مرد دیوونه‌ت کنه، ‫چون سعی خودش رو می‌کنه!
‫لیلیان، اگه خواستی به یه سگ ‫غذا بدی، به یه سگ چاق غذا بده.
‫اگه خوش‌شانس باشیم، ‫همه‌مون یه خاطره از آشپزخونه داریم.
‫گرما و عطر غذایی که با عشق داره پخته می‌شه.
‫فارغ از اینکه کی هستیم ‫و از کجا اومدیم...
‫فرِ آشپزخونه یا قابلمه فلزی، ‫همه‌مون این رو به یادگار داریم.
‫البته اگه که خوش‌شانس باشیم.
‫قابلمه تنها چیزیه که مونده.
‫بیا، عزیزم.
‫لیلیان، از ارواح کمک بخواه،
‫وقتی که از تمام وجودت مایه گذاشتی.
‫آپولو، من هیچ‌وقت برات کیک درست نکردم. چرا؟
‫چون دوست داشتم غذای معمولی ‫بچه‌های آمریکایی رو بخوری.
‫دوست داشتم با رژیمِ مَک‌ان‌چیزی ‫که داشتی بین اون‌ها جا باز کنی.
‫و هات‌داگ و ساندویچ مربا ‫و کرهٔ بادوم‌زمینی با نون تُست.
‫ولی با عشق درست‌شون می‌کردم.
‫من می‌دونم چیکار کردی!
‫یه توفانی تو راهه.
‫چکه می‌کنه! سطل بذار.
‫[تو همون جایی هستی که باید باشی]
‫از سقف داره می‌ریزه، لستر. ‫من مهمون دارم، مرد.
‫اوه، حالا دیگه مهمون شدن؟
‫باید وایسی تا نوبتت شه، آنجلیکا. ‫وقتی بیام در می‌زنم.
‫درست مثل خودت، لستر. ‫هروقت بیای معلومه که اومدی.
‫هرچقدر می‌خوای طولش بده، مردک حلزون.
‫پسر، اگه فقط می‌دونستی... ‫(به فرانسوی)
‫فهمیدم چی گفتی، عوضی.
‫- من بچه می‌خوام. ‫- ببخشید؟
‫می‌خوام فرصت این رو داشته باشم ‫که همسر و پدر خوبی باشم.
‫فکر می‌کنم از پسش برمیام. می‌دونی؟
‫بیا، عزیزم.
‫این نصیحت قبلاً بین ‫خانم‌ها دست‌به‌دست می‌چرخید.
‫از دانش و تجربهٔ زیادش نشأت می‌گرفت، ‫چطور ما این کار سخت رو انجام می‌دیم.
‫به مادرم پناه آوردم،
‫و اون دستم رو گرفت،
‫و اون هم قبل‌تر به مادرش پناه آورد.
‫یه زنجیرهٔ پیوسته از اطلاعات. ‫پشت به پشت هم.
‫لیلیان.
‫وقتی که پدرت رو دیدم، ‫یه طلسم عجیبی توی هوا بود.
‫ما از جاهای خیلی دور اومدیم، ‫من از اوگاندا و پدرت از سیراکوز،
‫تا توی نیویورک عاشق هم بشیم.
‫اصلاحش کن.
‫من عاشق پدرت بودم.
‫اصلاحش کن.
‫نمی‌تونم بهت بگم رابطهٔ عاشقانه چه شکلیه.
‫من هیچ‌وقت احساس خوشبختی ‫یا رضایت واقعی نداشتم.
‫اون احساساتی که مردم ازش می‌گفتن ‫رو من هیچ‌وقت تجربه نکردم.
‫فقط جاهای خالی...
‫فقط با پسرم بود که اون سوراخ‌ها پُر می‌شد.
‫می‌دونم! اون هم اتفاق خوبی نبود، آپولو.
‫اینکه تمام اون فشار رو روی یه بچه بذاری.
‫تمام خوشبختیم رو روی دوش تو بذارم.
‫تو رو بیشتر از خودم دوست داشتم.
‫و بعضی وقت‌ها...
‫از این بارِ عشقی که روی ‫دوشت گذاشتم هم متنفر بودم.
‫ولی ما مادرها نباید راجع‌به ‫این چیزها صحبت کنیم.
‫معضل الهی.
‫غم، اندوه، پشیمونی.
‫اضطراب مراقبت از فرزند.
‫من براش کافی‌ام؟
‫تو یه خط پنهان توی ذهن منی.
‫و فهمیدم که مادر بودن ‫چیزیه که هرگز نمی‌تونم نباشم.
‫می‌تونم یه مادرِ لایق باشم؟
‫خب، الان دیگه راه چاره‌ای نیست.
‫چون بچه‌جون، الان فقط منو داری.
‫البته که من امید و آرزو دارم.
‫مگه همه‌مون این‌جوری بزرگ نشدیم ‫که وقتی یه ستاره می‌بینیم، آرزو کنیم؟
‫من تمام رویاهام رو پای تو دادم.
‫خب، قبل از اینکه اون چیزی که دلم نمی‌خواد ‫رو بهت بگم، بذار قبلش یه حقیقتی از اون بگم.
پدرت عمیقاً توسط مادری که ‫ازش نفرت داشت زخم‌خورده بود.
‫بهش که فکر می‌کنم ‫توی ذهنم اون رو بغل می‌کنم.
‫بابا از همه بدتر بود.
‫ولی خیانتِ مادر چیزی بود ‫که هرگز باهاش کنار نمی‌اومد.
‫گفته بود خط قرمزشه،
‫ولی من کور رنگی داشتم.
‫پدرت عاشقت بود، ولی از طرفی...
‫دست‌آوردهای جهان‌های دیگه‌ای که ‫متعلق به ما نبودن هم خوشحالش می‌کرد.
‫- من بهش حسودیم می‌شد... می‌شه. ‫- سرکار وست، تبریک می‌گم.
‫و بابت فعالیت‌های ماندگارتون سپاسگزارم.
‫پدرت خیلی چیزها رو انبار می‌کرد.
‫جعبه، جعبه، جعبه وسایل.
‫انگار اون وسایل ثابت می‌کرد ‫پدرت زندگی هدفمندی رو داشته.
‫اون وسایل جای خالی والدینی که ‫نتونستن دوستش داشته باشن رو پر می‌کرد.
‫می‌گن این سرنوشت ماست که ‫الگوی خودمون رو تکرار کنیم.
‫و سورپرایز! اون زنی رو انتخاب کرد که ‫هیچ‌وقت نمی‌تونست اون رو دوست داشته باشه.
‫ولی من بهش نیاز داشتم.
‫نیاز داشتم تا اشتباهاتم رو بپوشونه.
‫یه وقت‌هایی بود که وقتی بهش نگاه می‌کردم ‫به خودم می‌گفت: «ازش متنفرم»
‫و یه وقت‌هایی هم اون ‫مردی بود که انتخاب کرده بودم.
‫چون، پسر من می‌دونستم که اون عاشقت می‌شه.
‫از سر گذروندن اون همه خطر...
‫باعث شد بفهمم که اون یه مشکلی داره.
‫یه مشکلی.
‫من شکاف‌های منتهی به لرزش رو ندیدم.
‫نفهمیدم اون چرا من رو انتخاب کرد.
‫خیلی هم اندازه‌ست.
‫مگه خبر نداری؟
‫اون بهم می‌گه:
‫انقدر منو عصبی می‌کنی که می‌خوام انقدر ‫به دیوار مشت بزنم تا انگشت‌هام داغون شن.
‫از طرفی هم می‌گه:
‫نوری که بهم می‌تابونی انقدر زیاده ‫که کورم کرده.
‫هرروزمون چیزی بین این دوتا حالت بود.
‫[هتل الک]
‫[آرایشگاه]
‫ریدم توی این شهر که همه‌چیش خرابه. ‫واسه چی پس مالیات میدیم؟
‫تو توی عمرت یه قرون هم ‫به مأمور مالیات پول ندادی!
‫خانم!
‫اون پسرْ خانواده داره.
‫می‌دونم.
‫کی نقش‌ها رو انتخاب می‌کنه؟
‫و چرا؟
‫مرسی. من از تاریکی می‌ترسم.
‫سحر همیشه فرا می‌رسه.
‫کم‌کم داشتم فکر می‌کردم که مُردم.
‫اینجا بهشته؟
‫دقیقاً برعکس!
‫پولم رو پس بده!
‫من پول اتاقی که سقفش چکه می‌کنه رو نمیدم.
‫و نور و گرما رو از شمع بگیریم؟
‫جز من هیچکس تو رو راه نمی‌داد، انجلیکا.
‫کون لقت، لستر. کون لق خودت ‫و این هتل مزخرف و مشکل‌دارت.
‫مامانت کجاست؟
‫اون ماساچوسته.
‫من دیگه تحمل این خرابه رو ندارم.
‫دارم می‌گم، دیگه «دوشس» میرم.
‫- دلم برات تنگ نمی‌شه. ‫- هتل الک جای...
‫سوسک‌ها و موش‌هاست.
‫اگه توی الک مریض شدین...
‫واسه دود مواد و استنشاق قارچه.
‫خدمات هم که نداره!
‫- هیچ‌وقت نمیره. ‫- اینجا هرچی هست جز هتل.
‫اینم نقد من. صفر ستاره. عوضی‌ها!
‫جایی که من ازش میام، خانواده‌ت ‫وقتی که مریض شی ازت نگهداری می‌کنه.
‫جایی که من ازش میام، ‫ساحره‌ها رو آتیش می‌زنن.
‫چطور عاقبتت به اینجا کشیده شد؟
‫اشتباهات پشت‌سرهم.
‫نباید تنها باشی.
‫خیلی وقته که نخوابیدم.
‫وقتی نمی‌تونستیم بخوابیم، ‫تخت‌مون مثل یه قایق می‌شد.
‫و حالا اون تخت داره از ساحل فاصله می‌گیره.
‫باید درست وسطش دراز بکشم، ‫دست و پام نباید از کنارش بیرون می‌زد.
‫چون اون‌وقت یه کوسه ممکن بود ‫بیاد و یه دست یا یه پا رو بکنه.
‫خیلی آرامش‌بخش به‌نظر نمیاد.
‫شاید این‌طور باشه.
‫چرا اینجا موندی؟
‫من می‌دونم تو چیکار کردی.
‫می‌خوای برات آب بیارم؟
‫چیزی نمی‌خوای؟
‫دلم برای مامانم تنگ شده.
‫امشب می‌میرم.
‫منم همین‌طور.
‫با بیل اومدم.
‫به مامانم گفتم با چند نفر ‫می‌ریم جاهای دیدنی رو ببینیم.
‫و بیل هم به همسرش گفت قرار کاری داره.
‫خبرش به دست‌مون رسید. ‫همینی که روی مردم‌مون اثر گذاشته.
‫بیل ترسیده بود.
‫منم بهش نگفتم که حس بدی دارم.
‫بدتر، چون خب، بلیت «لینا» رو داشتیم.
‫ردیف سوم، همون جلو.
‫و این فکر که نمی‌تونیم آهنگ ‫«هوای توفانی» رو تجربه کنیم... نمی‌دونم.
‫به‌هرحال به آخر رویا نزدیک می‌شدیم،
‫و وقتی نمی‌دیدیمش انگار ‫همه‌ش واسه هیچ‌وپوچ بود.
‫تمام اون خشم، مخفی‌کاری و پریشونی.
‫سوار اتوبوس شدیم.
‫مردم حتماً فکر کردن پدرم بود.
‫بعدش اون اتفاق افتاد.
‫خیلی ناگهانی بود، مثل تغییر آب‌وهوا.
‫فقط سرفه‌ش بدتر شد،
‫و مردم بهم خیره شده بودن ‫و حال‌شون بهم خورده بود.
‫منم تب کرده بودم، عرق می‌کردم.
‫به چشمش که نگاه می‌کردم می‌فهمیدم.
‫واسه دو ماه پیش بود.
‫یه جای شیک بودیم که همسرش زنگ زد.
‫یه کار فوری داشت. باید می‌رفت ‫ولی برمی‌گشت.
‫به موقع خودش رو واسه اجرای لینا می‌رسوند.
‫و وقتی که پیداش نشد...
‫من اون اتاق رو مثل یه ستارهٔ راکی ‫که مسلحه، زیرورو کردم.
‫دنبال بلیت گشتم.
‫نتونستم پیداشون کنم.
‫خیلی پول همراهم نبود، ‫مدام از هوش می‌رفتم.
‫می‌دونم باید از هرچی ‫که داشتم استفاده می‌کردم.
‫می‌دونم باید این کارو می‌کردم.
‫باید یه اتوبوس می‌گرفتم برمی‌گشتم خونه.
‫ولی نتونستم.
‫نتونستم.
‫نتونستم این کارو با مامانم بکنم.
‫تصورشو بکن این کار چه بلایی سرش می‌آورد.
‫این که ببینه جسم کاملی که به دنیا آورده...
‫تباه شده.
‫واسه همین اینجا رو پیدا کردم ‫و بقیه‌ی پولمو دادم لستر.
‫می‌دونم زن داره و اینا.
‫می‌فهمم.
‫ولی کاش...
‫فقط میگم کاش می‌تونستم...
‫حتی برام مهم نیست که همه چی ‫به این اتاق ختم بشه.
‫ولی ای کاش می‌تونستم ببینمش ‫در حالی که «هوای توفانی» رو می‌خونه.
‫کاش این تصویرو تو ذهنم داشتم...
‫تا می‌تونستم دقیقاً تو لحظه‌ی آخر ‫تصورش کنم.
‫می‌دونی چی میگم؟
‫می‌تونستم تصور کنم که لینا ‫متن آخرو نگه داشته...
‫در حالی که پرده‌ها بالاخره بسته می‌شن.
‫خوب بخوابی.
‫نه. اون دعا نمی‌کرد.
‫من خدایی ندارم.
‫آنجلیکا!
‫کمکم کن.
‫- آهای پسر! از اینجا برو! ‫- آهای! ولش کن.
‫- زود باش ولش کن بره. ‫- به تو ربطی نداره.
‫دیگه هیچ‌وقت هیچکس نمی‌بینتت.
‫- چون قراره... ‫- من پول دادم.
‫توی یه چمدون ته رودخونه باشی. ‫بلند شو!
‫- بلند شو! ‫- هی!
‫هی پسر. بیخیال.
‫داداش! بذارش کنار!
‫یه فرصت بهت میدم که از اینجا بری.
‫اگه استفاده نکنی، اون لکه رو ‫روی دیواری که اونجاست می‌بینی؟
‫چیزی که از تو باقی می‌مونه هم همونه.
‫حالا برو! برو!
‫آنجلیکا. چیزی نیست.
‫چیزی نیست. من پیشتم.
‫چیزی نیست. رفت.
‫من پیشتم.
‫کی میاد پیدام کنه؟
‫من وجود ندارم.
‫وجود داری. دارم نگاهت می‌کنم. ‫دقیقاً همونجایی که باید باشی.
‫کنارتم.
‫چه اتفاقی براش میفته؟
‫به آپولو چی می‌گه؟
‫چه جوری بهش میگه؟
‫دارم میام سراغت!
‫کی بهت کمک می‌کنه که ‫توپ پرت کنی توی سبد؟
‫کی قوانین بازی‌های ورزشی آمریکا رو ‫ یادت میده؟
‫قلعه‌ی شنی درست کردن رو می‌تونم یاد بدم.
‫عوض کردن لامپ رو می‌تونم.
‫برداشتن عنکبوت‌ از وان‌ رو می‌تونم.
‫ولی پروژه‌ی کاردستی روز پدر مدرسه چی میشه؟
‫اگه بلایی سرم بیاد چی؟
‫اگه شب بمیرم چی؟
‫هیچکس نمیاد پیشت.
‫چون هیچکس نمی‌دونه که تنهایی.
‫آدم چه جوری به یه بچه بگه ‫که باباش برنمی‌گرده؟
‫آپولو، حس کردی که اون تو رو نمی‌خواست.
‫ولی دقیقاً برعکسش بود.
‫زیادی می‌خواستت.
‫نوری که بهم می‌تابونی انقدر زیاده ‫که کورم کرده.
‫باید توضیح بدم.
‫یه توضیح لازم دارم.
‫روز خیلی گرمی بود.
‫شرجی هم بود.
‫با خط تراموا رفتیم جزیره‌ی «روزولت»
‫تا کنار آب بریم پیکنیک.
‫سالاد تن.
‫یه جورایی حوصله‌سربره، نه؟
‫چی گفتی؟
‫چیزی نگفتم.
‫و اون اولین باری بود ‫که حرفی غیر از این زد که:
‫«اوه، لیلیان خیلی خوشگلی.»
‫«لیلیان تو مثل یه گل رز وسط آشغال‌دونی‌‌ای»
‫لیلیان، می‌دونستی این جزیره ‫تیمارستان مجنانین بوده؟
‫- نه. ‫- آره.
‫الان آپارتمان‌های لوکس داره.
‫احتمالاً تسخیرشده‌ست، نه؟
‫اونو اونا می‌بینی؟
‫اون فانوس دریایی رو؟
‫اون فانوس دریایی که اونجاست
‫قبلاً راه رو برای کشتی‌ها روشن می‌کرد ‫تا دیوونه‌ها رو بیارن.
‫می‌دونی، تو هم خیلی دیوونه‌ای.
‫میشه برات گواهی گرفت.
‫تو رو هم می‌تونستم بذارم اونجا. ‫واقعاً می‌تونستم.
‫می‌دونی قدیما...
‫شوهرها زن‌هاشون رو...
‫به خاطر خودارضایی یا مشکلات قاعدگی
‫یا حتی سیگار کشیدن می‌ذاشتن اونجا!
‫ولی اگه خودت یکی از اون زن‌ها باشی
‫دیگه خنده‌دار نیست، نه؟
‫رمان‌ خوندن، بدرفتاری شوهر، تنبلی،
‫هیجان سیاسی، آسم، رفیق ناباب.
‫می‌دونی، اگه همچین چیزی برات اتفاق میفتاد
‫هیچکس نمی‌فهمید.
‫مثلاً خانواده‌ت و اینا، چون مردن.
‫خیلی غم‌انگیزه.
‫و حس تهدید بهم دست داد...
‫و حس کردم یه دری درونم بسته شد.
‫تقصیر منه...
‫که به حرفاش موقع سالاد تن خوردن ‫تو سواحل جزیره‌ی روزولت...
‫گوش نکردم.
‫حرف اون و اونا.
‫یه توفانی تو راهه. یه توفانی تو راهه.
‫یه توفانی تو راهه.
‫اگه می‌خواستم چیزی یادت بدم...
‫این بود که دنبال نشونه‌ها بگرد.
‫اون گفت...
‫تو وجود نداری.
‫ببخشید؟
‫و من کم کم توی یه جور ترس زندگی کردم.
‫ولی اون واقعاً اشتباهی نکرده بود.
‫آپولو، اینو بدون.
‫تا وقتی که گفت...
‫آپولو بالاخره خوابید.
‫تق تق.
‫کیه؟
‫موز.
‫- بعضی وقتا که ناراحت بودم... ‫- کدوم موز؟
‫- تق تق. ‫- جوک‌ می‌گفت و منو می‌خندوند.
‫- کیه؟ ‫- موز.
‫کدوم موز؟
‫انقدر که بامزه و مهربون بود.
‫کیه؟
‫پرتقال.
‫پرتقال کیه؟
‫خوشحال نیستی که نگفتم موز؟
‫میگم لیلیان.
‫تا وقتی که بپوسیم قراره بشناسمت.
‫چرا حس می‌کم شبیه تهدیده؟
‫اون رسید رو پیدا کرد و به روش آورد.
‫کلی قسم خورد...
‫که نمی‌دونه اون رسید...
‫برای موندن توی هتل الک ‫تو خیابون نهم و چهل و دوم
‫از کجا اومده.
‫- ما تازه برگشتیم پیش هم، لیلیان. ‫- نمی‌دونم این چیه.
‫توی این هتل مزخرف خیانت کرده؟
‫خنده‌داره.
‫فکر می‌کرد با رئیسش بوده.
‫چارلز بلک‌وود.
‫حتماً!
‫همین مونده بود که با همچین مردی...
‫تو همچین جایی وقت بگذرونه.
‫اون متاهله.
‫دو تا بچه داره.
‫جدی؟ چه قدرهم درموردش اطلاعات داری.
‫عکساشون رو روی میزش می‌ذاره.
‫گفتی داشت در می‌زد.
‫تق تق.
‫وقتی دو ماهت بود برگشتم سر کار.
‫مجبور بودم.
‫هلاک شدم از بس نصف شب ‫بیدار شدم بهت شیر بدم
‫و بعد برم سرکار و بیام خونه.
‫عصبانی شدم.
‫فحشش دادم.
‫عقب کشیدم.
‫برنامه‌ریزی کردم. نقشه کشیدم فرار کنم.
‫آپولو، اگه یه روزی بچه‌دار شدی
‫بی‌رحمانه‌ترین کار اینه که ‫بچه‌ی چند ماهه رو از مادرش جدا کنی
‫و مادرشو مجبور کنی برگرده سر کار.
‫هیچوقت این کارو نکن، آپولو.
‫مگر این که بخوای دیوونه‌ش کنی.
‫تق تق!
‫جدا شدیم.
‫این قسمتش مشخصه.
‫و حالا ذاتش رو می‌بینم.
‫بدبخت شدی، دختر.
‫- بچه‌م رو بیدار می‌کنی. ‫- «بچه‌ت»؟
‫می‌ترسیدم بچه رو ازم بگیره.
‫و دیگه هیچ‌وقت نبینمت.
‫انگار همه چی از بین رفته بود.
‫اون همونیه که حاضر بودم برای این که ‫مثل اون آمریکایی باشم جون بدم.
‫تموم قدرت دستشه.
‫تو هم عین مامانمی.
‫این حرف دلمو شکست.
‫اون هم زخم شد روی کلکسیون زخم‌های دیگه‌م.
‫و وحشت کردم.
‫با لحن محتاطانه باهام حرف می‌زد
‫چون خودشو متقاعد کرده بود که دیوونه‌م.
‫مجبور بود باور کنه تا منو بذاره کنار ‫و تو رو ببره.
‫دلم می‌خواست بگم...
‫گور بابات! فکر کردی کی هستی؟
‫ولی نتونستم.
‫دلم می‌خواست ‫بزنم صورت لعنتیش رو بترکونم
‫ولی اون «آمریکایی» بود!
‫هیچکس نمیاد دنبالت، لیلیان. می‌فهمی؟
‫ساده‌ست. هیچکس نمیاد دنبالت...
‫چون دیگه کسی نمونده که دوستت داشته باشه.
‫و زمین‌ به لرزه دراومد!
‫اومد ببینتت.
‫شنبه‌ بود، رسید هتل رو پیدا کرد،
‫تصور دیگه‌ای جز این نداشتم
‫که خودش الکی یه رسید درست کرده باشه.
‫خشمگین بود، حتی با این که ‫دیگه باهم نبودیم.
‫دیوونه شده بود.
‫رگ گردنش باد کرده بود. ‫از چشماش آتیش می‌زد بیرون.
‫می‌گفت اگه اون نمی‌تونه منو داشته باشه ‫هیچکس دیگه‌ای هم نمی‌تونه.
‫پسر من زیر دست هیچ مرد دیگه‌ای بزرگ نمی‌شه.
‫پسر تو؟
‫پسر من! می‌برمت دادگاه!
‫کارتو تموم می‌کنم، لیلیان.
‫خداحافظی کن. همه چی تمومه.
‫هیچ‌وقت این کارو نمی‌کنم! ‫نمی‌تونم! و نکردم!
‫آخه کی وقت داشتم؟
‫فکر کردی خوابیدن با رئیسم ‫چه فایده‌ای برام داره؟
‫دروغگو! دروغگو! دروغگو!
‫همه چیزت فریبه، لیلیان.
‫فقط اونجور که دوست داری خودتو نشون میدی!
‫بعدش یه روز اومدم خونه...
‫برات پک هپی میل مک‌دونالد خریده بودم.
‫همیشه اول ‫سیب‌زمینی سرخ‌کرده‌ها رو می‌خوردی.
‫اومدم خونه...
‫و چیزی دیدم که هیچ‌وقت از ذهنم نمیره بیرون.
‫واسه همین چراغ رو خاموش کردم.
‫وقتایی که نمی‌تونستیم بخوابیم ‫تختمون مثل یه قایق می‌شد.
‫ولی لیلیان، تو کوسه بودی.
‫پلیس؟
‫آخه یه پلیس آمریکایی سفیدپوست؟
‫بابت کاری که کرده بود می‌سوزوندنش. ‫ناپدیدش می‌کردن.
‫تو یه دروغگوی کثافتی!
‫ولی اون آمریکایی بود.
‫مثل زن‌های قبلی و جادوگرهای قبل اونا.
‫دارم میام پیشت!
‫جواب نه‌ئه.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم کافی باشم.
‫اون مادری نیستم که می‌خوام باشم.
‫چیزی که ازت گرفتم، پسرم...
‫مامانی!
‫چیزی که از بین بردم...
‫من همون مادری هستم که اون گفت...
‫مادری‌ام که...
‫- مادری‌ام که... ‫- آهای!
‫نه.
‫این پایان ماجرای لیلیان نیست.
‫اون اومد تو و پنجره رو بست.
‫فکر کن روت بشه از یکی بخوای ‫تا از پیاده‌رو جمعت کنه.
‫نمی‌تونم.
‫برگشت تو. خدای من.
‫تو کی هستی؟
‫چیزهای بدی تو این دنیا هست.
‫ولی هیچی اونقدری بد نیست ‫که ارزش پریدن داشته باشه.
‫برایان وست برنده نمی‌شه!
‫فقط روحت درگیر تاریکی شده.
‫لیلیان ارتباطش ‫با چیزهای والاتر قطع شده بود.
‫این تاریکی یه راه‌حل معنوی می‌خواد.
‫تو خدایی؟
‫الهه‌ای؟
‫می‌دونستم.
‫اومدی مجازاتم کنی؟
‫لیلیان، وقتی توانت تموم میشه
‫ از ارواح کمک بخواه.
‫فکر می‌کنی باید مجازات بشی، لیلیان؟
‫همیشه همین حس رو نداشتی؟
‫به خاطر این که رفتی.
‫به خاطر این که زنده موندی.
‫به خاطر دروغی که به شوهرت و بچه‌ت گفتی؟
‫به خاطر تموم کارهایی که کردی؟
‫باید مجازات بشی؟
‫من ایمان میارم.
‫قول میدم ایمان بیارم.
‫سلام بر مریم مقدس و بخشنده.
‫رحمت خدا...
‫به روح عیسی مسیح...
‫اینو بلد نیستم.
‫برای این که می‌خواستی پسرت رو ‫توی این دنیا تنها بذاری...
‫باید مجازات بشی؟
‫یه معامله‌ای باهات می‌کنم.
‫لطفاً، هر کاری باشه می‌کنم.
‫اومدی بهم بگی چی کار کنم؟
‫برای لیلیان سوال بود ‫که آیا زن دیگه‌ای هم بود
‫که زانو بزنه...
‫و به خاطر پسری که تو اتاق ۲۰۰ئه ‫معامله کنه؟
‫نمیرم.
‫من مادرشم.
‫فقط نیاز دارم همین باشم.
‫مادر خوبی میشم.
‫قول میدم.
‫بهترین مادری که می‌تونم باشم.
‫همه کار می‌کنم.
‫اگه از این کارم بگذری...
‫اگه یه کاری کنی از بین بره...
‫این معامله‌هایی که می‌کنیم...
‫واقعین.
‫چیزی که لیلیان نمی‌دونست این بود ‫که دقیقاً ۳۵ سال بعدِ اون روز
‫آپولو کاگوا به خاطر معامله‌ای که مادرش
‫توی این اتاق کرده تاوان میده.
‫چی گفتی؟
‫هیچی.
‫خدایان طلبشون رو پس می‌گیرن.
‫قراره توی یه چمدون...
‫ته یه رودخونه باشی.
‫و بعد لیلیان فهمید.
‫جواب مشکلش تموم این مدت ‫توی همین اتاق بوده.
‫نیازی نداشت اعتراف کنه.
‫نیازی نداشت به پلیس زنگ بزنه.
‫نیازی نبود به آپولو بگه.
‫می‌تونست خودش از بین ببرتش.
‫می‌دونم چی کار کردی لیلیان. می‌دونم.
‫ساکت شو!
‫نمی‌تونی برنده شی، لاشی.
‫لیلیان فهمید...
‫که نیازی نبود هیچکس ‫توی کل دنیای بزرگ بدونه.
‫هیچ‌وقت.
‫با احتیاط قدم برمی‌داشت، به نحو احسن.
‫تصمیم گرفت به مشکل غلبه کنه،
‫واقعاً هم مشکل بزرگی بود.
‫ولی برایان همه‌ش حرف بود
‫و هیچکس رو نداشت که ‫زنده و مرده‌ش براش مهم باشه.
‫برای عزیزانمون...
‫از هیچ کاری دریغ نمی‌کنیم.
‫لیلیان قولِ خیلی وقت پیشش رو به یاد آورد.
‫قولی که یادش رفته بود.
‫نمی‌ذارم هیچ اتفاقی برات بیفته.
‫با تمام وجودم ازت مراقبت می‌کنم.
‫با تک تک مولکول‌هام.
‫و پای قولش وایستاد.
‫همون مادری شد که قولشو داده بود.
‫ببین، خورشید داره طلوع می‌کنه.
‫وقتشه که دوباره چراغ‌ رو روشن کنی.
‫[اگه دنبال نشونه می‌گردی، اینم نشونه.]
‫لیلیان بالاخره می‌تونست باور کنه ‫که قراره اوضاع
‫از روزی که پاشو توی خاک این کشور گذاشت
‫بهتر بشه.
‫حس آمریکایی بودن می‌کرد.
‫[این افسانه سال ۱۹۶۸ ‫موقع اعتصاب زباله آغاز میشه.]
‫[در ماه فوریه رفتگران نیویورک تا ۸ روز ‫زباله‌ها رو جمع نمی‌کنن.]
‫[صدها هزار تن زباله پیاده‌روها رو پر می‌کنه ‫و به خیابونا می‌ریزه.]
‫[صبح موش‌ها‌ خیابون رو پر می‌کنن.]
‫[زباله‌ها آتیش می‌گیرن و آتیشش میره هوا.]
‫[پنج منطقه‌ی نیویورک ‫شمار جان باخته‌ها رو...]
‫[لیلی و وست ‫چارلز بلک‌وود]
‫میشه گفت که اولین بچه‌ی لیلیان...
‫و تنها بچه‌ش رو...
‫در زیبایی تیره و تار سال ۱۹۷۷ پس گرفتن.
‫توی آمریکا، ما تاریخ رو با پاک کردنش ‫بازنویسی می‌کنیم.
‫و تاریخ مدفون نمی‌مونه،
‫معامله‌ها قابل بازگشت نیستن،
‫و خدایان طلبشون رو پس می‌گیرن.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.