‫دنیای امروز فقط بر پایه دروغ ساخته شده.
‫و من؛ کیوتارو ایچیکاوا، به دنیا اومدم تا ‫به همه‌چیز پایان بدم...
‫محوطه مقدس این کتابخونه؛ قدرت‌های ‫وحشتناک من رو خاموش می‌کنه.
‫این جا فقط برای من در نظر گرفته شده.
‫هیچ بیگانه‌ای هرگز نباید وارد بشه.
‫آنا یامادا.
‫زیباترین دختر در شهر مِگورو، و یک مدل.
‫اون دختری هستش که از همه بیشتر می‌خوام بکشم.
‫و...
‫آن را به شکل آب نبات خوشمزه و کرکی ورز دهید
‫نرونرونرونه
‫خوشمزه‌تر
‫نرونرونرونه کرکی‌تر
‫الان این‌جاست تا واسه خودش ‫یکم نرونرونرونه درست کنه.
‫طعم انگور
‫2بسته
‫دوباره، واقعاً؟
‫مدرسه داری!
‫اگر هم مدرسه نداشتی؛ ‫واسه اون یکم سنت زیاد نیست؟
‫اون انتخاب برای مدرسه راهنمایی نیست.
‫حالا چی؟
‫اوه، درسته؛ احتمالا برای پُرکردنِ ‫اون چیزه مثلثی شکل به آب نیاز داره.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫هیچکی اون رو نمی‌دزده!
‫این آنا یاماداست.
‫اسپری الکل
‫کتاب‌های پیشنهادی برای سال دوم
‫دستورالعمل جادوگران
‫یک مزاحم در مکان مقدس من.
‫خیلی طول کشیده.
‫چقدر دور رفته؟
‫به‌نظر یه مقداری از آب رو ریخته.
‫آنا یامادا
‫راهنمایی دایجونی
‫رفت تا بیشتر بیاره؟
‫صب‌کن، نکنه...؟
‫یه عالمه آب ریخته!
‫چندبار اون چیزو پُرش کرده؟
‫چطور جرعت کرده این‌کارو با مکان مقدسم بکنه؟!
‫آب بدترین دشمن این کتاب‌هاست!
‫سـ-سریع بود!
‫می‌خواستم... بعداً پاکش کنم...
‫نه، اِاِاِ، مشکلی نیست.
‫بـ-بعداً پاکش می‌کنم!
‫واسه چی فنجان یا یه چیزی برنمی‌داره که پُرش کنه؟
‫آه، ولی واسه اون باید به کلاس اقتصادخانگی بره.
‫فقط سه دقیقه از وقت استراحت باقی‌مونده.
‫کلاس اقتصاد خانگی، انتهای سالن در طبقه بالا قرار داره...
‫اتاق اقتصاد خانگی
‫هرچی بیشتر نرونرونرونه رو هم‌بزنی، ‫بیشتر رنگش تغییر می‌کنه...
‫و بهتر می‌شه!
‫خوش‌مزه!
‫چقدر بامعرفت.
‫خفه بمیر!
‫بفرما!
‫دوباره آشغالشو می‌ده به من؟
‫می‌تونی نگهش داری!
‫نـ...
‫-نمی‌خوام!
‫-وقت استراحت تموم شد.
‫برمی‌گردم به کلاس!
‫نه، این رو می‌خوامش.
‫بدجور می‌خوامش!
‫اون باز دوباره وقت گران‌بهای من در ‫مکان مقدسم رو دزدیدش.
‫به نظر‌می‌رسه باید در اولین فرصتی که ‫پیدا می‌کنم اون رو فوراً از این دنیا حذف کنم.
‫یکم درک عمقی پیدا کن، دختر!
‫پ.ن: اینجا منظور از درک عمقی؛ درک مکان فضایی اجسام ‫مثل درک فاصله کاغذ با صورتشه:)
‫اگه صورتت رو کبود می‌کردی چی؟
‫خب پس تو این کارو واسم بکن.
‫به هیچ‌وجه، ممکن نیست.
‫خیلی‌خب پس، فکر کنم خودم باید انجامش بدم.
‫موئِکو تو بهترینی.
‫ولی، این‌جوری خودم هم گرم می‌مونم؛ پس...
‫بیاین این رو امتحان کنیم!
‫چه حالی می‌ده.
‫-می‌شه لطفاً یکم درک عمقی یاد بگیری؟!
‫-مثل یک صحنه دیگه از یک مانگای دخترونه.
‫-ولی چیزی که درک نمی‌کنم،
‫-من تفکر عمقی دارم!
‫-این هستش که اگه این‌همه ‫دوست‌های زیادی داره، ‫-از کجا می‌دونی؟
‫پس چرا همیشه تنهایی تنقلات می‌خوره؟
‫نکنه اون قصد من برای کشتنش رو فهمیده؟
‫دستورالعمل جادوگران
‫تنهایی اونجا می‌ره، تا منو بکشونه بیرون؟
‫داره نقشه می‌کشه که کارمو توی کتابخونه تموم کنه؟!
‫بدجور دارم عرق می‌کنم.
‫یکی پیرهنشو با من عوض کنه.
‫تابستون... پیرهن... عرق...
‫معنیش اینه که...
‫شاید بتونیم سوتینش رو ببینیم!
‫این یارو می‌تونه ذهنمو بخونه؟!
‫درست همین‌طور که می‌تونیم سینه‌های مردونه‌ی تو ‫رو از داخل پیرهن عرقیت ببینیم، فهمیدی؟
‫نـ-نکن!
‫مال این رو با یامادا مقایسه نکن!
‫خیلی‌خب، من می‌خوام یکم برم نزدیک‌تر ‫و یواشکی یه نگاه بندازم.
‫نه، نکن!
‫این کارو نکن، آداچی...
‫من این پیام رو مستقیم به مغزت می‌فرستم.
‫باید بس کنی.
‫فایده‌نداره!
‫تنها راهم اینه که...
‫معذرت، داش.
‫وایستا.
‫خب، همش سالمه.
‫آ-آره...؟
‫کجا می‌ری؟
‫بیاین بریم بیرون اتاق معلم وایستیم.
‫شاید بتونیم یکم از باد کولر که ‫به بیرون نشت می‌کنه استفاده کنیم
‫به خیر گذشت.
‫پای چپ، پای راست.
‫تو می‌تونی.
‫می‌شه بگی که چرا من باید این کارو بکنم؛ ‫اونم توی همچین روز گرمی؟
‫چون که توی سنگ-کاغذ-قیچی باختی.
‫صمیمی‌ترین دوست یامادا، کوبایاشی چیهیرو-سانه.
‫توی ذهنم بهش می‌گم دوست‌پسر یامادا.
‫دوست‌پسرش سختی می‌کشه.
‫مثلاً این که حتی یک شکایت هم ‫نمی‌کنه که اون خیلی سنگینه.
‫گُل!
‫چیهیرو کوبایاشی
‫مدرسه راهنمایی دایجونی
‫آفرین.
‫خیلی‌خب، بعدش من تو رو کول می‌کنم.
‫نه، نمی‌خوام آبروی خودمو ببرم.
‫چی؟
‫-ولی حتی دوست‌پسر دلبند‌ش هم... ‫-یعنی می‌گی من الان آبروی خودمو بردم؟
‫-ولی حتی دوست‌پسر دلبندش هم... ‫آره، درسته.
‫باهاش این‌جا نمیاد.
‫این‌جا یامادا اکثراً تنهاست.
‫باید نقشه من رو فهمیده باشه...
‫هی، می‌شه اونو قرض بگیرم؟
‫ا-اینو؟
‫آره!
‫ببین؛ دیگه اصلاً به صورتم نمی‌زنم.
‫این از اون بادبزن‌ها هستش که بوی خوبی می‌دن.
‫نه، نیستش.
‫ولی هست.
‫خودت ببین؟
‫لباس شنا پوشیده.
‫درسته؟
‫آره...
‫امروز اصلاً شنا داریم؟
‫آها، حتماً ازش واسه مخفی کردن سوتینش استفاده می‌کنه.
‫ولی هنوزم...
‫بله؟
‫اوه، موئِکو؟
‫چخبر...؟
‫چی، الان؟!
‫الان چی؟
‫ایچیکاوا، زودباش بشین اینجا!
‫چی؟! جریان چیه؟
‫یامادا رو دیدی؟
‫چه بدونم...
‫عصبانی به نظرمیاد.
‫راجب خوراکی‌هاست؟
‫می‌تونم گرمای یامادا رو حس کنم...
‫نمی‌دونم چرا، ولی دارم راست می‌کنم!
‫عجب شانسی.
‫از قبل پیداش کرده؟
‫صب‌کن، پیش من نشست؟
‫بخاطر خوراکی‌ها؟
‫چرا باهم نمی‌تونن بخورن.
‫حالاهرچی؛ من یکم بهش تعارف می‌کنم.
‫بـ-بفرمایین.
‫من چون حساسیت دارم نمی‌‌تونم تنقلات بخورم.
‫ا-اوه، شـ-معذرت...
‫اون سعی می‌کنه با روش‌های ‫عجیب و غریب مراقب من باشه.
‫مثلا وقتی که اومد خونمون...
‫داشتم نگران این می‌شدم که مدت زیادیه ‫که توی حمومه.
‫ولی اون فقط داشت توی هال می‌لومبوند.
‫فکرکنم خوراکی خوردن یکی از ضروریاتشه؛
‫صب‌کن، به خاطر همینه که اون همیشه تنهاست این‌جا؟
‫از «دوست‌پسرش» مراقبت می‌کنه؟
‫ولی خب، این چیزیه که من بخاطرش ازش خوشم میاد.
‫آها... درسته...
‫واقعاً نامردیه که هم قیافه‌ش خوب باشه هم اخلاقش!
‫همیشه هم لباس‌های خوب و مُد پوشیده!
‫عه؟ آره...
‫وقتی هم که کار مدلینگ می‌کنه خیلی خفنه.
‫درسته، آ-آره... که این‌طور؟
‫بفرما دیدی؟ کافیه یکم ازش تعریف ‫کنی تا سر و کله‌ش پیداشه.
‫ها گولم زدی؟
‫این‌طور به‌نظر می‌رسه.
‫دروغگو! واقعاً همچین حسی داری.
‫البته که ندارم!
‫بریم.
‫کول می‌خوای؟
‫همم.
‫باشه باشه.
‫-از اولش می‌خواستی، مگه نه؟
‫-الان فهمیدم.
‫آره...
‫منطقیه.
‫فهمیــــــــــدم!
‫کلاس3 سال2
‫تعطیلات تابستان تموم شد،
‫و این آخرهفته ما بعد از روز ورزش ‫بیهوده‌ترین رویداد تاریخ رو داریم...
‫روز فرهنگ.
‫تمام مدرسه در غوغا هستن و واسش آماده می‌شن.
‫کلاس ما
‫-ظاهراً یه خونه تسخیر‌شده یا همچین چیزی ‫رو انجام می‌دن.
‫-اون چیه، یه دسته کونیاکو؟
‫پ.ن: کونیاکو نوعی غذا
‫-اونا سنگ‌قبرن.
‫کلاس‌هنر خودشون نمی‌تونن از پس همه‌ش بربیان، ‫برای همین من کمک می‌کنم!
‫-یامادا تو باید روحمون باشی.
‫-بهترین کار در همچین رویدادهایی
‫-اینه که حضورتو پنهان کنی.
‫تو دست‌خط خوبی داری، درسته؟
‫پوستر ارائه قبلیمون رو تو درست کردی؛ مگه نه؟
‫چی؟ نه، من اصلاً...
‫می‌شه بهمون درمورد تصویر قبرستانی که ‫می‌خواییم آویزونش کنیم کمک کنی؟
‫من هر روز نقاشی می‌کشم، ولی چیزای ترسناک...
‫اوه، ممنون.
‫تف‌توش! باشه، پس.
‫عه، مـ-معذرت، بزارین اول برم توالت.
‫باشه، البته.
‫بهرحال که قراره انجامش بدم، شاید خفن انجامش بدم.
‫ایچیکاوا
‫احتمالاً دوس دارین که خیلی تیره‌تر از این باشه.
‫اوه، درسته.
‫و این بخش باید یکم تاریک تر باشه.
‫منطقیه.
‫هارا
‫اونا... سینه‌های واقعی‌ان؟
‫این‌جوری، شاید؟
‫ببخشید! غلط کردم!
‫کات! کات!
‫خیلی داغون بود!
‫«بوآه» چیه؟
‫نمی‌خواییم که ناز باشه!
‫ولی خوب بود؛ ایچیکاوا گرخیده بود.
‫مگه نه؟
‫نه؛ من...
‫ساکت شو و باهام بیا.
‫لاغر بودن مثل یامادا، باید خوب باشه.
‫ما هممون چیز مخصوص خودمون رو داریم.
‫خب، این باید تقریباً کارمون رو راه بندازه.
‫من می‌رم این آبو بریزم بیرون.
‫اوه، ممنون.
‫اون، کارتون تموم شد!
‫ها؟
‫خانواده یامادا
‫قبر من...
‫ایچیکاوا
‫هوی هوی، چخبره؟
‫آداچی
‫کی اونو نوشته؟
‫چی‌شد؟
‫خانواده یامادا
‫هارا-سان اونو نوشته.
‫نکنه هارا-سان...
‫شرط می‌بندم که یامادا-سان جراحی‌پلاستیک کرده.
‫خدا کنه بمیره.
‫در واقع از اون متنفره؟!
‫تو اونو نوشتی؟
‫نـ-نه، من...
‫صب‌کن، اگه که بهشون بگم، دخترا واقعاً اذیتش می‌کنن!
‫اگه تو نبودی، پس کی بوده؟
‫نـ-نه، من بودم.
‫قصدت از اینکار چیه، ها؟
‫بهتره دلیل خوبی باشه، وگرنه لتوپارت می‌کنم!
‫از من برای تحت‌تاثیر قرار دادن اون استفاده نکن!
‫باید یه چیزی بگم!
‫خب، عه...
‫ها؟
‫درواقع مرگ چیز بدی نیست.
‫چه چرت و پرتی دارم می‌گم؟
‫مرگ چیزیه که ما رو نجات می‌ده.
‫واقعاً دارم چه زری می‌زنم؟!
‫چی‌شده؟
‫کانزاکی
‫هارا
‫اوه، ایچیکاوا روی یکی از اون
‫سنگ قبرها نوشته «یامادا»
‫هن؟ نه، اون ننوشت، من نوشتم.
‫اوه، خیلی معذرت! ‫من فقط داشتم نام‌خانوادگی‌های رایج رو می‌نوشتم.
‫راس‌می‌گه؛ یه کوبایاشی هم نوشته شده.
‫و یوشیدا.
‫ببخشید، همشونو پاک می‌کنم.
‫همش همین؟
‫تو باید بیشتر مواظب باشی.
‫مواظب چی؟
‫اول بیا روی همشونو رنگ بزنیم.
‫باشه.
‫معذرت.
‫یامادا، بیا یه دور دیگه تمرین کنیم.
‫الان چی‌شد؟
‫الان که اسم‌ها پاک شدن اونا دقیقاً شبیه ‫بلوک‌هایی از کونیاکو شدن.
‫پس شاید...
‫خانواده ایچیکاوا
‫هن؟
‫«معذرت»؟
‫«معذرت»...
‫معذرت؟
‫واسه چی داشت معذرت‌خواهی می‌کرد؟
‫و چرا؟
‫نمی‌دونم اگه خونی باشم ترسناک‌تر می‌شم.
‫یه لحظه.
‫اگه می‌خوای این‌کارو بکنی، ‫باید مشکی بیشتری اضافه کنی.
‫باعث می‌شه وهم‌آلودتر به نظر برسه.
‫و باید قشنگ لایه‌بندیش کنی.
‫باعث می‌شه واقعی‌تر به‌نظر بیاد.
‫خیله‌خب.
‫بـ-بفرما...
‫لایه‌بندی چی پس؟
‫نه، ا-این‌جوری حتی واقع‌گرایانه‌تره!
‫و این‌گونه، جشن فرهنگ آغاز می‌شود.
‫گوی کریستال
‫پیش‌بینی بخت و اقبال
‫تعطیل
‫با این‌حال، ما هنوز در مدرسه راهنمایی هستیم.
‫بنابراین، این فقط یک رویداد مسخره با نمایشگاه‌های ‫تحقیقاتی و اجرای برخی از انجمن‌هاست.
‫درست مثل بقیه روزها.
‫ممنون!
‫ورودی جهنم
‫خانه تسخیر شده
‫استوری که اون روز گذاشتی رو دیدم!
‫بیشتر اقشار اجتماعی مشغول
‫-ملاقات با افراد خارج از سطحشون هستند
‫-نری اینو توی شبکه‌های اجتماعی منتشر کنی.
‫چشم! خیلی‌ممنون!
‫مهم نیست در طول آماده‌سازی چه اتفاقی بیوفته؛ ‫ولی من همیشه توی همون روز تنهام.
‫شاید امسال هم دوباره خودمو ‫توی حموم مچاله کنم و با گوشیم بازی کنم.
‫عه، شما دخترا تنهایی؟
‫این صدا رو می‌شناسم...
‫خودشه، سنپای-مخ‌زن!
‫می‌خوایین باهامون اطرافو یه نگاهی بندازین؟
‫نه، ما عهه...
‫همینه! ‫دوست‌پسر خوبی باش و اونو ردش کن!
‫-باحال به‌نظر می‌رسه! بریم!
‫-زنیکه لاشخور!
‫خب‌پس، بریم.
‫اول کجا بریم؟
‫-لعنتی، هنوزم بی‌خیال نشده؟ ‫-من خیلی هیجان‌زدم!
‫واسه همینه که از این آشغالایه برون‌گرا متنفرم.
‫یعنی...
‫فکر کنم اون اولین نفری بود...
‫برو بریم!
‫آماده؟ بکشید!
‫که شروع به بیرون آوردن دوچرخه‌م از رودخونه کرد.
‫-کلاس شما خونه تسخیر‌شده رو انجام می‌ده؟ ‫-خیلی رو مخ می‌شه وقتی که آدمایی
‫-کلاس شما خونه تسخیر‌شده رو انجام می‌ده؟
‫-مثل اون در واقع مزخرف نیستن.
‫-آره! ولی الان وقت استراحتمونه. ‫-مثل اون در واقع مزخرف نیستن.
‫-آره! ولی الان وقت استراحتمونه.
‫-بگو ببینم، شما از لاین استفاده می‌کنین؟
‫-یه لحظه.
‫-بگو ببینم، شما از لاین استفاده می‌کنین؟
‫-نکنه اون دخترا...
‫آره.
‫-آره ‫-...در آرایش نبرد هستن؟!
‫-جدی؟ ما باید بعدا همدیگه رو اضافه کنیم! ‫-...در آرایش نبرد هستن؟!
‫-جدی؟ ما باید بعدا همدیگه رو اضافه کنیم!
‫-این یک قلعه واقعیه دوستی هستش.
‫-جدی؟ ما باید بعدا همدیگه رو اضافه کنیم! ‫-دخترا واقعاً می‌دونن چجوری باید مواظب همدیگه باشن.
‫-آره هممون باید اینکارو بکنیم.
‫-دخترا واقعاً می‌دونن چجوری باید مواظب همدیگه باشن.
‫هممون؟
‫هی، تومو-چان!
‫تف...
‫گندش بزنن، الان چجوری تعقیبشون کنم؟
‫خب، از این‌جا می‌رم...
‫از این‌جا رد می‌شم...
‫و وقتی که از این‌جا بیام بیرون...!
‫هن؟ کجا رفتن؟
‫نمی‌تونن زیاد دور شده باشن.
‫شهر ما
‫ها؟ هیچی نمیاد.
‫سیگنال خیلی ضعیفه این‌جا.
‫ها؟ هیچی نمیاد.
‫من قلعه دوستیشون رو شکستم...
‫هی، این‌جا باحال بود؟
‫شهر ما
‫چی‌کار کنیم... چی‌کار کنیم؟
‫-عه... ‫-چی‌کار کنیم... چی‌کار کنیم؟
‫یجورایی؟ ‫نه این که نظری داشته باشم.
‫شاید باید یه وقت دیگه امتحان کنیم.
‫وای، اینو ببین.
‫زیاد بد نیست.
‫تو کی باشی که قضاوت کنی؟
‫اگه این ایستگاهه، پس فروشگاه ‫تنقلات مورائکا همین اطرافه.
‫اون اولین چیزیه که دنبالش می‌گردی؟
‫پس باید خونه‌ی من اینجا باشه...
‫خونه تو کجاست؟
‫خب...
‫شاید اینجاها؟
‫پس فقط یکم بیشتر از یک کیلومتره
‫هن؟
‫از خونه من
‫به‌نظرت اشکال نداره که یه عکس بگیرم؟
‫البته، بدش به من.
‫ها؟ چرا؟
‫چطوره؟
‫فیلم
‫عکس
‫حالت پرتره
‫من
‫مُردم
‫نه! از نقشه!
‫اوه!
‫ایول!
‫هی! می‌شه این‌طوری فرار نکنی؟ ‫مگه گربه‌ای؟
‫بـ-ببین، این باحال نیست؟
‫آره، باحاله.
‫چیه؟
‫واو، این نقشه حومه شهره؟
‫آره، مگه نه؟
‫این‌جا جاییه که خونه من هستش.
‫سال 2، کلاس 3...
‫«شهر ما 80 سال پیش»....
‫جایزه برتر این سال را برنده شد.
‫من مُردم
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.