چه خاکی تو سرم کنم؟
چیی امروز سرماخورده!
آره، اخیرا بد مرضی شایع شده.
ولی تو واسه چی نگرانی؟
بجاش بزار روی پات بشینم!
یه تُن وزنته.
نه‌خیر، نیستش!
وقتی که کوبایاشی این ورا نیستش
که واسش ناز کنه،
به یه نفر دیگه نیاز داره، مگه نه؟
به نظرت آنفولانزاست؟
ظاهرا داره می‌ره دکتر.
من پارسال گرفتم.
بی‌فانوس!
شرمنده، گفتم حرکت منصفانه‌ایه.
معلومه که نیستش!
2، 3، 4، 5، 7، 11، 13، 17، 19، 23، 29...
متوجه نیستی!
تو به‌عنوان صندلیم اخراجی!
خداروشکر.
یه محدودیت‌هایی واسه جاهایی که می‌تونی و جاهایی که نمی‌تونی دست‌بزنی وجود داره،
حتی با رفیقا!
مثلا شکم اوکیه ولی زیربغل نه.
عجب بدبختی‌ای!
خیلی خفنه که کوبایاشی همه اینارو یادش می‌مونه.
مثل اینه که سگی، گربه‌ای یا همچین چیزی هستی.
بیاین ورژن یامادا رو بِکِشیم.
بهرحال شبیه یه سگ یا گربه هستی.
این که تقریبا همه‌جاست!
و هیچکی بهت نگفتش که چهره نازتر بِکِشی.
وای مرسی، به‌نظرت نازه؟
ازت تعریف نمی‌کردم...
اوه، تف، امروز وظیفه تمیزکاری با منه.
باید تخته رو پاک کنم.
من پاکش می‌کنم.
واقعا؟ این روزا خیلی داشی‌ـه گلی شدی!
یامادا امروز مثل همیشه‌ست.
به نظرم اشکال نداره به‌خاطر بسپرمش.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
آخ، خیلی سخت بود.
امتحان؟
من از میانگین بالاتر گرفتم!
حتما خوبه که آدم همچین اهداف پایینی داشته باشه.
تکالیفم رو هم داشتم می‌نوشتم.
تو چطور؟
اولش سرماخورده بودم، و تازگیا اوضاع کارهای باشگاه سخت بوده...
اوضاع منم با کار سخت بوده؛ می‌دونی.
قضیه‌ت چیه؟
شروع به تحصیل خونگی یا همچین چیزی کردی؟
خب...
راستش...
با این x رو حذفش می‌کنی، و...
آ-آها، الان گرفتم.
پس موقع ناهار داشتی اینجا تکالیفتو انجام می‌دادی؟
منصفانه نیست.
ولی من هیچوقت از ایچیکاوا نخواستم که بهم خصوصی درس بده.
پس این منصفانه نیستش.
باید فقط ازش درخواست کنی.
درسته، البته، ولی...
به زودی یه جلسه اولیا و مربیان داریم.
واقعا باید یکاری کنی به‌نظر برسه که داری خیلی درس می‌خونی.
عصبانی‌ای؟
اوه، فهمیدم چیه.
می‌ترسی که من از تو بهتر عمل کنم!
حله‌پس؛ امتحان بعدی، می‌خوام از تو نمره بالاتری بگیرم!
عجب هدف‌گذاری سطح پایینی.
ولی، ایچیکاوا-کون تو واقعا در تدریس خصوصی مهارت داری.
این‌جور چیزا تخصصته؟ تو توی باشگاه پردازش‌داده هستی، مگه نه؟
تو از کجا می‌دونی؟
یامادا بهم گفتش.
اخیرا زیادی درمورد ایچیکاوا-کون حرف می‌زنی؛ مگه نه؟
من راجب همه نوع افراد حرف می‌زنم.
مثل سووا-سان و ریکا-چان و...
و میکو و نانا و...
اگه راجب من حرف می‌زنه، حتما مسخره‌م می‌کنه.
این که یامادا هر روز اینجا پیداش می‌شه؛ اذیتت نمی‌کنه؟
هیچ کار عجیب‌غریبی انجام نداده؟
می‌دونی، اون یه عجیب‌غریبِ واقعیه.
مثلا اون روز...
داشتیم کِرِپ می‌خوردیم که یامادا یکم خامه روی صورتش ریخت.
ولی خیلی چیزا توی دستاش داشت؛ واسه همین...
سعی کرد که با خامه‌ی بیشتر اونو پاکش کنه!
کل صورتش باهاش پوشیده شد.
الان خندیدی؟ خندیدی، مگه نه؟!
اون خیلی می‌خنده، می‌دونی.
مثلا وقتی که من چهره‌مو با سگم جابه‌جا کردم.
اون تقریبا خنده زورگی بود...
هن؟!
خب اون دفعه که طراحی‌های باکی رو دیدی چی؟
اون دفعه من گاردمو زیادی پایین آوردم.
ایچیکاوا-کون...
همم؟
تو چجوری اینقد نرمال حرف می‌زنی؟
هن؟
هروقت که با دخترا حرف می‌زنی همش تِتِه‌پِتِه می‌کنی.
همش اینجوریه که می‌گی «اِاِاِ» و «ععه...»
عه...
آره، همین‌جوری!
بهت که گفتم اون کاملا نرماله.
فقط همین واسم کافیه تا «نرمال» باشم؟
و بنابراین...
اون نمره‌ها چی بودن؟
آخ، درد داره.
خیلی خجالت‌آور بود!
آخ! واسه من بیشتر خجالت‌آور بود!
جلسه وحشتناک اولیا و مربیان در راه بود!
هیچی بدتر از این که با مامانم توی مدرسه باشم نیست.
هنوز ده دقیقه وقت داریم.
بهتره که سعیتو بکنی و تا آخرین ثانیه دور بمونی...
هم؟
یامادا؟
این یعنی خانومی که کنارشه...؟
می‌شه گفت که این ژنتیکی توی خانواده‌شونه!
پاهاتو درست کن.
ژستت رو هم همینطور.
پاهات!
عجوزه!
تقریبا وقتشه.
کیو-چان واقعا دیر کرده.
آنا!
من مامانِ کیوتارو ایچیکاوا هستم.
ازت می‌خوام که باهاش کنار بیای، ولی احتمالا درخواست زیادی‌ای باشه.
فُسیل!
اِاِ...
ایچی-کیو...
کیوتارو-کون و من یکمی باهم حرف می‌زنیم...
جدی؟!
بهم گفت که اخیرا توی مدرسه بهش خوش‌می‌گذره.
نگفتم!
واقعا؟
بگو ببینم، یه چیز کوچولو می‌خوای؟
شاید نخوای...
نه، می‌خوام!
آنا!
درعوض آبنباتمو بهت می‌دم.
تو چرا هنوز از این چیزا میاری؟
فکر کردم بعد از حادثه پوروچه راجب این موضوع باهم حرف زدیم.
عذر می‌خوام.
اشکال نداره؛ بهرحال مال من فقط آبنبات مکیدنیه.
دیدی؟
اشکال نداره که از اینا داشته باشی؛ مگه نه؟
ای بابا؛ اینقدر ملتو اذیت نکن.
بازم ممنون.
بالاخره...
خفن بود مگه نه!
اولین بار بود که معلمات از همکاریت توی کلاس تعریف می‌کردن.
اینقدر تند راه نرو.
نمی‌خوام ملت ما رو باهم ببینن!
ببین، آبنبات معامله کردم.
ایول...
اوه، ولی یادم رفت که اسمش رو بپرسم.
واقعا زیبا بود.
سوپرایز شدم که همچین دختر زیبایی توی کلاست هست.
می‌دونی کیو می‌گم؟
یامادا.
عه وا!
بـ-بای-بای...
خداروشکر قاطی نکرد (بخاطر حرفم)...
مامانت خیلی دوست‌داشتنیه!
ا-از چه نظر؟
فقط من اینجوری فکر می‌کنم یا امروز خیلی بهم نزدیکه؟
اون حتی بهم یه خوراکیه کوچولو دادش.
زودباش؛ بخورش دیگه.
نه! فعلا نه هنوز.
انگاری از انتخاب اون پیرزن خوشت اومده.
ایچیکاوا مادرتو چی صدا می‌زنی؟
مـ-مادر.
تا کی بهش می‌گفتی مامانی؟
کی اهمیت می‌ده؛ مگه مشق نداری تو؟
اوه، آره...
چیی ظاهرا شروع کرده به خوندن درس‌های اضافی توی خونه.
درستش همینه.
پس...
شـ-شاید بجاش...
بخوام بهم درس بدی.
می‌دی؟
آره، البته.
باشه پس؛ بیا علوم بخونیم!
اون مال تاریخه.
اولش بود!
ولی وسطاش بهم ریختم.
واسه همین این قسمتش علومه؛ و از این به بعدش ریاضیه.
وقتی به چیی نشونش دادم گفتش که این یک تاریخ از اینه که من چقد خنگم.
خندیدی؟
خنده تمسخرآمیز بود.
عه‌وا؛ بازم تکلیف انجام می‌دین؟
سخت‌کوش شدین تازگیا، ها؟
این بده؛ مگه نه؟!
شاید فقط یه آبنبات مکیدنی باشه؛ ولی اگه ما این اجازه رو بدیم دیگه نمی‌شه جلوشو گرفت.
اولش سعی می‌کنم خودم جوابشو پیدا کنم.
نـ-نه، صب‌کن...
روی شونه...
باید اوکی باشه...
اون آبنباتو قایمش کن!
آخ!
ها؟ چیزی شده؟
نه... چیزی نیست...
چی‌چی‌شد؟ کار اشتباهی کردم؟
گوش‌ها نبودن توش!
خب! این نسخه بازبینی‌شده هستش!
کسی نخواست.
نه.
کار اشتباهی کردم.
فکر می‌کردم اگه بارون بباره مشکلی نیست؛ ولی همین که حرکت کردم شروع به باریدن کرد.
مثل همیشه.
حکایت زندگیِ من.
ایچیکاوا!
کاپشن بارونیمو فراموش کردم...
مثل اینکه اینبار جامون باهم عوض شده.
آ-آره...
گندش بزنن، مطمعنم الان منزجرکننده به نظر میام.
فکرکنم یه چیزی دارم.
بی‌خیالش.
آها درسته، سوراخ واسه چشمات لازم داری.
مشکل این نست!
پس...
این چطوره؟
اینجوری نیست که نخوام؛ می‌خوام...
و-ولی؛ اینجوری خطرناکه.
و حتی اگه که برم خونه...
درسته، بهرحال، من کار دارم.
خب، من مشکلی واسم پیش نمیاد؛ جدی می‌گم.
لعنت بهش!
دارم یخ می‌زنم!
وسایل یامادا...
بزار ببینم، خوراکی‌ان، و ...
گفتش که کار هم داره!
احتمالا بهش نرسیدم؛ ها؟
شاید با ماشین رفته؟
یاما...دا!
یامادا!
اینو یادت رفت...!
باید برگردم اون‌ور.
بفرمایین.
خوبی؟
اینو می‌شد فردا بیاری.
نه، ولی...
بهتره نگم که داخلشو نگاه کردم.
اینا از اونایی که واسه پریود استفاده می‌شن؛ نیستن...
آ-آره...؟
آره...
مامانم ازم خواست که اونارو بگیرم...
آها...
تو خوبی؟
کار نداری مگه؟
فعلا.
اون...؟
داره سعی می‌کنه غیر مستقیم یچیزی بیان کنه...؟
نه، یامادا احتمالا جفتشونو خودش تنهایی خورده...
ولی... بقیه مردم...
...نمی‌دونن که...
...اون چقدر می‌خوره...
ایچیکاوا!
یـ-یامادا؟!
ایچیکاوا؟!
ایچیکاوا!
اینجام!
یامادا؟!
خواب بود، مگه نه؟
یه خواب تب واقعی.
همه چیز بزرگ و کوچیک می‌شد...
تب دارم؟
باید بخاطر بارونِ دیروز بوده باشه.
اگه قراره یامادا توی خوابم پیدا بشه می‌تونست حداقل یه خواب سکسی باشه.
خیلی‌وقت بود که از مدرسه جا نمونده بودم.
وی اونقدرام بد نیست که تنهایی خونه باشی.
همین‌جوری نادیده می‌گیرمش؛ بهرحال معمولا این موقع کسی خونه نیست.
یاما-
یامادا!
شرمنده، بیدارت کردم؟
نه...
دارم خواب می‌بینم؟ این یه خوابه؟
بیا.
امروز با ناهار خامه توت‌فرنگی گرفتیم؛ گفتم توئم مال خودتو می‌خوای.
آ-آره...
ولی همه اینا بخاطر خیس شدنه؛ ها؟
ببخشید که زیر بارون جلوتو گرفتم.
مشکلی نیست؛ تقصیر خودم بود که بارونیمو یادم رفت.
باید پیاده‌روی طولانی بوده تا اینجا.
آره، یکم.
ولی پیاده‌روی مسیر‌های تازه خوش‌می‌گذره.
عه؟
خب‌پس، مواظب خودت باش.
بـ-باشه...
هی، مـ-
می‌خوای قبل از رفتن واسه چایی بیای داخل؟
البته!
یا‌الله!
این بده! این بده!
کسی خونه نیست؟
مامانم پاره‌وقت کار می‌کنه.
که این‌طور...
این بده!
یامادا اینجاست!
روی مبل من نشسته!
اوه آره؛ من هنوز پیژامه تنمه.
خدا کنه بو ندم.
می‌رم... لباس عوض کنم.
اوه، معذرت! نگران من نباش!
چی بپوشم؟
یه چیزه نو...
عه...؟
ایچیکاوا؟
ایچیکاوا!
حالت خوبه؟
خوبم خوبم.
سرما می‌خوری.
قبلا خوردم.
بیا اینجا.
حالا، عه...
دستت...
ها...؟
چرا یامادا اینجاست...؟
این یه رویایه کاملا واقعیه.
هیچی بزرگ‌تر یا کوچیک‌تر نمی‌شه.
یاما...دا...
کیو-چان.
وخ!
فقط واسه تو زودتر اومدم خونه.
شب شده...
ها؟
صبرکن، چقدرش خواب بود؟
این توی اتاق نشیمن بود.
یکی از دوستات بهت سر زد؟
اینم گذاشتن.
این «زود خوب شو!» هستش.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
تبم از بین رفته.
می‌دونی، دیروز یامادا-سان رو دیدم.
هن؟
ببخشید کی-کیو-
کیو-چان؟
تبش از دیروز پایین اومده، بنابراین احتمالا فردا برگرده مدرسه.
که اینطور؟
خداروشکر...
وایی!
اون یکم عجیبه.
آره، بیشتر از یکم.
من می‌رم مدرسه.
صبح‌بخیر.
آره... سرما خوردی؟
فقط گلومه...
تو بهتر شدی؟
آره، فکر کنم.
هرچند به سختی چیزی یادم میاد.
انگاری همش یه رویا بود.
چه جور رویایی؟
چه بدونم.
من تعبیر خواب بلدم، پس بهم بگو! زودباش!
اوه! صبح‌بخیر!
صبح‌بخیر.
چی‌شده، سرماخوردی؟
نه، فقط گلومه...
آره، سرماخوردگیه.
می‌دونستم یه مشکلی هست.
مخصوصا وقتی که اون خامه توت فرنگی باواریایی رو آوردی خونه بدون اینکه روز بعدش بخوریش.
فکر کردم آخرزمان شده یا همچین چیزی.
حتی یامادا هم بعضی وقتا سرما می‌خوره، ها؟