....
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫مطمعناً امسال افراد زیادی هستن.
‫یک سال جدید، یک اولین بازدید از معبد جدید.
‫آره
‫همراه با خانواده‌ام...
‫نباید با یامادا روبه‌رو بشم که یه کار ‫تکراری رو نیم ساعت انجام بدم.
‫نقشه اینه که چندتا بهونه جور کنم.
‫تا وقتی که خانواده‌م برن عقب بمونم و بعدش ‫با یامادا ملاقات کنم.
‫یک برنامه‌‌ریزی عالی.
‫اوه، کیو-چان، اون خودش نیست؟
‫یامادا-سان، درسته؟
‫چـ-چرا! تو! همیشه! زود میای؟!
‫هن؟ امکان‌نداره، کجا؟
‫اونهاش.
‫واو، درسته، یامادا-سان واقعی.
‫گنده‌ست، ها؟
‫همه اولش همینو می‌گن.
‫تقریبا با چیزی که انتظار داشتم فرق می‌کنه.
‫خیره نشو.
‫می‌دونی، یک چیز مهم رو یادم رفت که بپرسم.
‫اون دوست‌‌پسر داره؟
‫نمی‌دونم، واسه چی؟
‫آخه...
‫لباس‌های خوشگل پوشیده.
‫همش تو آینه خودشو بررسی می‌کنه.
‫روی لبخندش کار می‌کنه.
‫مشخصه منتظره یکیه که ازش خوشش میاد.
‫از اون لحاظ...
‫اوه، شرمنده، درسته؛ حتما خیالاتی شدم.
‫برو بهش سلام کن یا یه چیزی بگو.
‫نمی‌خوام...
‫فقط می‌خواد یه گوشه وایسته و نگاه کنه.
‫زودباش.
‫گفتم که، نمی‌خوام.
‫بس‌کن... گفتم که، نه...
‫اوه، یامادا-سان!
‫سال نو مبارک.
‫همم؟ اون کیه؟
‫اوه، هم‌کلاسیه کیو-چان-
‫من آنا یامادا هستم.
‫سلام...
‫عجیب‌غریب نباش!
‫هوفف، واسه اون آماده نبودم...
‫امیدوارم که مثل همیشه عجیب‌غریب رفتار نمی‌کنم...
‫هرچند، اونو بی‌خیال.
‫این دقیقا اونطوری که فکرشو می‌کردم اتفاق میوفته نیست.
‫پس، تنهایی اینجایی؟
‫آره، واسه همین خوشحالم که گذاشتین بهتون ملحق شم.
‫همزمان دوکار باهم انجام شد.
‫چـ-چاره‌ای نداشتم.
‫این خیلی ناجوره...
‫خب، ما اینجا منتظر می‌مونیم.
‫اوه...
‫نمی‌تونی دستاتو به هم نزدیک کنی.
‫اشکالی نداره.
‫مهم نیته.
‫همم...
‫باشد که آرزوهایمان برآورده شود.
‫چه آرزویی کردی؟
‫نکردم.
‫فقط آرزو کردم که هیچی تغییر نکنه.
‫جدی؟
‫هیچ‌چیزی نیست که بخوای تغییر کنه؟
‫خیلی‌خب، من اون طرفی می‌رم، پس...
‫که این‌طور؟
‫امیدوارم که امسال تو و کیو-چان ‫دوست‌های خوبی بمونین.
‫تمومش کن.
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫خیلی‌خب، فقط یکم دیگه، و بعدش ‫دوباره همدیگه رو می‌بینیم...
‫هی!
‫چه آدم بالغی!
‫حتی یه آدم اجتماعی مثل من هم به ‫زور می‌تونست این روند رو ادامه بده.
‫ولمون کن.
‫هرچند، یامادا امروز به نوعی قیافه آدم بزرگا رو داشت.
‫مُردم از گشنگی.
‫می‌خوای به همون اودون فروشی همیشگه بریم؟
‫البته.
‫اوه، من فکر کنم که مـ-
‫شرمنده، ما نمی‌خواییم.
‫می‌خوام یه تاثیر اولیه بهتری داشته باشم.
‫نه، بی‌خیال-
‫مطمعنی همین‌جاست؟
‫آره فکر کنم...
‫یامادا.
‫اوه!
‫وافه فوئم یفم ائفَم ‫(واسه توئم یکم گرفتم)
‫می‌گما، یامادا-سان؟
‫بئه؟ ‫(بله؟)
‫می‌خوای بیای خونه ما؟
‫هن؟!
‫بله!
‫آخه چرا؟!
‫قطعاً انتظار اینو نداشتم...
‫واسه چی دعوتش کردی خونمون؟
‫فکر کنم یـ-یجورایی واسم جذاب بود؟
‫با خودت چه فکری کردی؟
‫ببخشید که یهویی مزاحم شدم.
‫اشکال نداره، من کسی‌ام که دعوتت کرده.
‫با این حال، انتظار نداشتم که هنوز ‫اونجا درحال غذا خوردن باشی.
‫منتظر کسی بودی؟
‫چی؟ اوه، راستش نه.
‫درسته، آره، اگه که منتظر کسی می‌بودی ‫باید همونجا وایمیستادی...
‫«وافه فوئم یفم ائفَم...»
‫«واسه توئم یکم گرفتم»؟
‫واقعا اینجا یه فرصت داری!
‫تمومش کن.
‫مـ-مرسی که دعوتم کردین.
‫فکر کن خونه خودته.
‫این بده!
‫به خواهرم گفتم که اون جاکلیدی ‫سگ آکیتا رو خریدم که با اون ست کنم.
‫اگه آبجی اونو ببینه...
‫به نظرم دارین یکم سریع پیش می‌رین!
‫نه! من... این!
‫شما دوتا از قبل اونقدر صمیمی هستین؟
‫نه!
‫خب، پس، چی؟
‫دیدش؟!
‫تو واقعاً دبیرستانی هستی؟
‫آره.
‫تمومش کن.
‫بفرما، یکم سوپ سال نو بخور.
‫واو، شما اینو درستش کردین؟
‫نه؛ از امروز صبح باقی مونده.
‫بسم‌الله.
‫خیلی کـ-
‫تو خیلی کیوتی!
‫اون یه بلندگو واسه افکار منه؟
‫شرط می‌بندم همه بهت می‌گن که خیلی کیوتی، مگه نه؟
‫بئه، می‌‌ئع! ‫(بله می‌گن!)
‫عجب اعتماد به نفسی!
‫دستتون درد نکنه بخاطر سوپ.
‫یامادا-سان، دوستات چی صدات می‌زنن؟
‫ها؟
‫فقط به این فکر می‌کردم که چی صدات بزنم.
‫آخه یامادا-سان زیاد دوستانه به نظر نمی‌رسه
‫پ‌ن: یامادا نام خانوادگیشه و استفاده از نام خانوادگی رسمی‌تره؛ زیاد صمیمی نیست.
‫شماها دوست نیستین.
‫از کی؟
‫کیو-چان به نظرت من باید چی صداش بزنم؟
‫من چه بدونم.
‫اسم کوچیکش یا همچین چیزی؟
‫عه؟ پس، اسم کوچیکش چیه؟
‫ها؟
‫آره، چیه؟
‫آ-آن-
‫آن-نا...
‫هی، بکش عقب!
‫اوه، فقط من؟ واسه یامادا-سان اشکال نداره؟
‫نـ-نه، ولی...
‫خیلی‌خب، فکر کنم وقتشه ‫که سالنامه‌ها رو رو کنیم!
‫هیشکی اینو نمی‌خواد!
‫بزار ببینم...
‫برو بریم؛ بفرما.
‫اوه، پس، اجازه دارم که مال تو رو بیارم؟
‫صبرکن... بله، بفرما.
‫تـ-تقریبا مثل الانه، مگه نه؟
‫نه، کاملا تغییر کردی.
‫به اون قیافه خودحواه نگاه کن.
‫از دبیرستان هم عکس داریم.
‫از مراسم ورودی...
‫مثل همیشه دقیقا کنار معلم.
‫بسه دیگه.
‫در مورد گردش در فضای باز مدرسه چطور؟
‫آه...
‫اون... هیچ‌وقت نرفت.
‫اوه...
‫د-دیگه واقعا بسه!
‫آخ، تقریبا یادم رفت؛ با دوستام برنامه ریختیم.
‫هن؟
‫اوه، پس، منم می‌رم دیگه...
‫نه، نه، هنوزم سوپ هست؛ بمون و راحت باش.
‫ولی...
‫این مال یاماداست؟
‫ها؟
‫پس این یکی مال کانا هستش...؟
‫می‌گما، نمی‌خوام زیاده‌روی کنم، ولی...
‫ممنون.
‫به خاطر اینکه با کیو-چان دوست هستی.
‫من فقط واسه اون خوشحالم.
‫مـ-می‌گما؛
‫مـ-می‌شه...
‫من، «آبجی» صدات کنم؟
‫هن؟!
‫فـ-فقط به این شرط که منم آنا-چان صدات کنم!
‫دوباره عجیب‌غریب بازی در نیار!
‫اوه، این...
‫...شبیه هم‌دیگه داریم؟
‫ما هم توی مال خودمون سُس سویا و موچی ریختیم؛ ‫ولی این خیلی بهتر بود.
‫مجبور نیستی ظرفارو بشوری.
‫مشکلی نیست، بهرحال دیگه آخرشه.
‫الان چی؟ ما باهم خونه تنهاییم...
‫بهتره فعلا اون آلبوم‌ها رو جمعشون کنم...
‫یاخدا!
‫چرا منو تعقیب می‌کنه؟
‫ولی، خواهرت خیلی دوست‌داشتنی و نازه.
‫اون همیشه وسایلمو می‌گرده...
‫می‌دونی...
‫راستش من اینو قبلاً دیده‌م.
‫اون روی تختمه!
‫اینجا بازم هستی.
‫آره...
‫ولی، تو از کجا می‌دونستی؟
‫اوه، خب، تو و چیی مدرسه‌تون یکی بوده، درسته؟
‫اون مال خودشو چندوقت پیش بهم نشون داد.
‫من نمی‌خواستم که تورو پیدات ‫کنم یا همچین چیزی، هرچند...
‫همم...
‫صبرکن، دیروز من...
‫یعنی فهمیده؟ بوش میاد؟
‫خالیه؛ خداروشکر...
‫می‌گم، اینجا...
‫با این دو نفر صمیمی بودی؟
‫اوه، کینوشیتا و تاکانو...
‫ما توی یک مدرسه کوچیک بودیم؛ واسه ‫همین زیاد باهم می‌پلکیدیم.
‫الان چی؟
‫جفتشون رفتن مدرسه خصوصی.
‫مدرسه خصوصی، ها...
‫و تو...
‫بی‌خیال.
‫اینا چی‌ان؟
‫اوه، جوایزه مسابقات مقاله، پوستر، ‫نمایشگاه‌های علمی محلی و بقیه چیزا.
‫واو!
‫همه‌شون از روزهای شکوهم...
‫اوه واو، یه جایزه ملی هم...
‫«پرونده‌های جنایی عجیب -قتل‌ها-»
‫«جنایاتی که جهان را تکان داد...»
‫ا-اون راجب ذهن قاتل‌ها و این‌جور چیزاست...
‫محشره!
‫من این چیزا رو می‌دونم، شبیه، روان‌شناسیه، مگه نه؟
‫شاید...
‫درسته.
‫نمی‌دونم...
‫پس، می‌تونی ذهن منو بخونی؟
‫نـ-نه... تو یه قاتل نیستی.
‫مطمعنی؟
‫من می‌تونستم یه زندگی مخفی داشته باشم.
‫سعیتو بکن.
‫صبرکن!
‫از اینکه توی وسایلت سرک کشیدم عذر می‌خوام...
‫فوت شدم...
‫ها؟
‫هاا؟
‫دفعه بعدی، من آلبوم خودمو نشونت می‌دم.
‫خب، خدافظ.
‫این یعنی... الان دعوتم کرد خونشون...؟
‫نه؛ امکان نداره.
‫می‌خوای بریم یکم اودون بخوریم؟
‫بیاین بعد از اینکه رفتیم دبیرستان هم باهم بگردیم.
‫می‌بینمت.
‫آره...
‫ایچیکاوا-کون!
‫هی ایچیکاوا-کون، می‌خوای بیای توی گروهمون برای-
‫واخ!
‫بیرون آوردن اون آلبوم‌های قدیمی ‫داره خوابمو بهم می‌زنه...
‫هیچوقت یاد نمی‌گیری، نه.
‫اون چیزا ممکنه بازم مردم رو بترسونه.
‫مشکلی نیست؛ این چیزیه که دوست دارم.
‫پیرهنت کجاست؟
‫من یک آینه از قلبت هستم...
‫شاید تو واقعا می‌خوای همه چیزو نشون بدی؛ ‫همه چیزه داخلو.
‫یا علی.
‫هه هه، گوش کن چه یا علی می‌گه.
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫می‌خوام تا ایستگاه منو برسونین.
‫به نظر میاد سرحالی.
‫ها؟
‫پِـــخ!
‫ترسوندمت؟
‫اونجوری پشت ماشین‌ها قایم نشو.
‫شبیه یه مدیری چیزی شدی.
‫یامادا-سان.
‫اوه، صبح بخیر.
‫امروز اولین روزشه که بعد از آسیب دیدن برگشته؛ ‫به خاطر ما مواظبش باش، باشه؟
‫چشم!
‫این‌جا چه‌خبره؟
‫چـ-چیه؟
‫آکیتا کنجیرو کجاست؟
‫کنجیرو؟
‫اگه مال من اسمش کنتاروئه، ‫مال تو باید کنجیرو باشه.
‫کی گفته تو می‌تونی واسش اسم بزاری؟
‫به‌هرحال، اون همینجاست...
‫نمی‌خوای آویزونش کنی؟
‫یه دستی نمی‌شه...
‫اوه، پس...
‫نـ-نه؛ مشکلی نیست...
‫هومم!
‫به من نگو «هومم».
‫ولی، ممکنه کثیف شه...
‫درسته، بهتره یه دکمه پایین‌تر آویزون کنی.
‫بهتره کم کم بریم دیگه.
‫شرط می‌‌بندم بقیه همه از قبل داخل هستن.
‫حس عجیبیه.
‫چی‌شده؟
‫قبلا سال اول، من اصلا ‫نمی‌خواستم بیام مدرسه.
‫خیلی خونه می‌موندم.
‫حتی برای در رفتن از رویداد‌ها دروغ می‌گفتم.
‫ولی...
‫این روزا، دیگه ازش متنفر نیستم.
‫و ا-اون...
‫می‌دونی...
‫احتمالا به لطف... توئه...
‫تـ-تنها کسی که باید ازش ممنون باشی خودتی.
‫اگه که همون اولش به مدرسه نمیومدی، ‫هیچوقت با من یا کس دیگه‌ای حرف نمی‌زدی، درسته؟
‫پس، آره.
‫بیا.
‫این زره چیزیه که به من اجازه می‌ده بیام مدرسه.
‫همیشه به خودم می‌گفتم دلیل اینکه ‫جا نمی‌افتادم این بوده...
‫ممنون.
‫ناز بشی.
‫که این‌طور.
‫من فقط...
‫چیری که کل این مدت می‌خواستم بگم این بود...
‫ممنون.
‫وای، قراره دیر برسیم!
‫هی، صبح‌بخیر.
‫هن، شما دوتا انجامش دادین؟
‫هــن؟!
‫به نظر من که انجامش دادین! وای!
‫هی!
‫بیا.
‫شوخی کردم.
‫ممنون.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.