..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫خاطراتم از اون موقع محو و مبهم‌ان..
‫زندگیم مثل یه آب راکد بود.
‫بیشتر و بیشتر صبرم‌ـو از دست دادم.
‫ولی همه‌چی خیلی خسته‌کننده بود.
‫میخواستم یه قدم به جلو بردارم، ‫ولی می‌ترسیدم.
‫ولی...
‫این دردی که توی قلبمه،
‫این عذاب...
‫پالادین دوردست
‫خیلی، خیلی وقت پیش، ‫زمان آغاز جهان،
‫مانایی که جهان رو تشکیل داد ‫اینقدر بزرگ بود که نمیتونست شکلشو حفظ کنه،
‫و درمیان انبوهی از هرج‌ومرج می‌چرخید.
‫و اونجا بود که اولین خدا ظاهر شد.
‫خدا گفت، «بگذار زمین متولد شود،»
‫و مانا زیر پاهای خدا محکم شد، ‫ و به زمین تبدیل شد.
‫مانای بالای سرش سبک شد و ‫آسمان رو بوجود آورد.
‫هی، گاس، فقط پرسیدم کلمات چه ربطی به جادو دارن.
‫ساکت باش و گوش بده!
‫میدونی که حتی یه قرونم گیرم نمیاد و ‫دارم اینا رو بهت یاد میدم!
‫باشه.
‫خدای خالق خورشید و ماه رو خلق کرد،
‫و زمین رو از دریا جدا کرد.
‫بعدش نوبت آتش، باد، و درختان بود،
‫و بعد از اونا خدایان دیگر و همینطور انسان ها و حیوانات.
‫گاس ِ روح یکم عجیب‌غریبه ‫و میتونه یکم طاقت‌فرسا باشه،
‫خدای خالق خشنود بود و گفت، «نیکوست.»
- ‫ولی از همه باهوش‌تره، و بهم چیز یاد میده. - ‫ولی نیکویی نمی‌تونست بدون پلیدی وجود داشته باشه،
‫و خدایان شیطانی هم آفریده شدند.
‫و کلمات و نماد ها، به عبارت دیگه، ‫نگارشی که خدای خالق استفاده کرد
‫ازشون به عنوان کلمات خلقت یاد میشه.
‫این کلمات، چه گفته بشن چه نوشته، قدرتمندن.
‫قدرتمند؟
‫بله.
‫اگه کلمه «ایگنیس» رو بنویسی، ‫وجود آتش رو تعریف می‌کنه.
- ‫و... اراسوس! - ‫پاک کردن
‫وقتی که به دنبالش کلمه‌ی «پاک کردن» بیاد، ‫آتیش خاموش میشه.
‫این ماهیت جادوئه.
‫قدرت کلمات...
‫جادو...
‫خدای عدالت و صاعقه، ولت.
‫مادر زمین، ماتر.
‫خدای آتش و تکنولوژی، بلِیز.
‫خدای باد و تجارت، ویرل.
‫خدای آب و گیاهان سبز، رِها سیلویا.
‫خدای دانش، انلایت.
‫کلمات باستانی جادو که ‫به خدایان پیشکش شدن...
‫کلمات خلقت.
‫که اینطور. یه قسمتاییشو خراش دادن ‫که قدرتشون فعال نشه.
‫گریسفیل...
‫کنجکاوی؟
‫آره، یه‌جورایی.
‫خدای نور، که به چرخه مرگ و زندگی حکمرانی می‌کنه،
‫گریسفیل.
‫اون فرزند خدای صاعقه ولت و ‫مادر زمین ماترـه.
‫تو مادر زمین ماتر رو عبادت می‌کنی، درسته؟
‫آره، درسته.
‫اون خدای پرورش فرزند و نعمات زمینه.
‫بین شش خدای اصلی،
‫اون به‌ویژه مورد احترام مردم رعیت و روستایی‌ـه.
‫تو هر روز به مادر زمین دعا می‌کنی، مگه نه؟
‫ماری؟
‫دیگه الان برگردیم و شام بخوریم؟
‫آره!
‫بلاد!
‫عجب گراز خوبی‌ـه!
‫امروز یه لقمه گوشت خوشمزه ‫از این یارو گیرت میاد، ویل.
‫ممنون!
‫اوی، دردم میاد.
‫وای چقد خوشمزه به نظر میاد!
‫نوش جون.
‫ممنون بابت غذا!
‫خوشمزه‌اس!
‫مرسی، بلاد! و تو هم همینطور، ماری!
‫آره. شکرگزار باش.
‫وقتی یکم بزرگ‌تر شی، ‫بهت یاد میدم شکار کنی.
‫چی؟ شکار؟
‫شکار کردن بهت کلی درس مختلف یاد میده.
‫باید به اینکه جون چیزی رو بگیری عادت کنی.
‫چی شده؟ خودتو باختی؟
‫هنوز خیلی برا این چیزا جوونه!
‫درسته.
‫اول باید اصول‌ـو یاد بگیره.
‫نمی‌تونستم باور کنم.
‫فقط سه سالشه، بعد خوندن و نوشتن یادگرفته.
‫ممکنه به اندازه من یه نابغه باشه.
‫ضرر نداره یکم جادو یادش بدیم.
‫اوی، بی‌خیال شو!
‫اگه وقتی بزرگ شد مثل تو یه پیریِ ‫خسیس با یه مغز گنده شد چی؟
‫بلادِ اسکلت قیافش ترسناکه، ‫و می‌تونه یکم یاغی باشه،
‫چی؟!
‫چیزی که ویل نیاز داره عضله‌اس!
‫اول باید یکم گوشت بیاریم زیر پوستش!
‫ولی همیشه جَو رو دوستانه و سرزنده نگه می‌داره.
‫راجب چی داری حرف می‌زنی؟
‫بعدشم، اون تیکه «خسیس»‌ـو که کنار بذاریم، ‫مغز گنده که گفتی یعنی چی؟
‫هی، ماری...
‫تنومند کردن بدن چه مشکلی داره، هان؟
- ‫کی این نون‌ـو پختی؟ - ‫اه، فقط خفه شو!
‫یه رازه.
‫هر سه‌تاشون رازای زیادی هست که نگه می‌دارن.
‫مثلا اینکه چرا اینجا زندگی می‌کنن،
‫و چرا هیچ انسانی به جز من اینجا نیست.
‫از وقتی به دنیا اومدم هیچوقت ‫کسی به جز این سه‌تا رو ندیدم.
‫و مهم‌تر از همه...
‫چرا اونا آندِد ان؟
‫خیلی چیزا هست که میخوام ازشون بپرسم، ‫ولی نمی‌تونم.
‫چون منم یه راز دارم که از اونا مخفی نگه‌اش می‌دارم.
‫و اون اینه که...
‫ممنون بابت غذا!
‫...که من یه انسانم با خاطرات زندگی قبلیم.
‫خاطرات محو و مبهمی‌ان،
‫و دیدـم متمرکز نمیشه...
‫سقف؟
‫هیولا!
‫مومیایی؟!
‫روح؟!
‫میخوان من‌ـو بکشن!
‫هان؟
‫این ۱۸۶امین صبح از اون موقع‌اس،
‫نیم‌سال از اون موقعی که شروع کردم ‫با این مرده‌های متحرک زندگی کنم می‌گذره.
‫وقت غذاس.
‫چه پسر خوبی هستی، ویل.
‫دیگه سیر شدی؟
‫نمیتونم درست حرف بزنم،
‫ولی الان عموما زبانی که دارن ‫باهاش حرف میزنن‌ـو میفهمم.
‫امروز بریم بیرون یکم راه بریم؟
‫بیرون؟ تا حالا بیرون نرفتم!
‫بوی عطر میده.
‫بیرون معبد چه شکلی‌ـه؟
‫نسیم حس سرزندگی داشت.
‫بوی گل و گیاهی می‌داد که با شبنم صبحگاهی خیس شدن.
‫زیباست، مگه نه، ویل؟
‫واقعا زیبا بود.
‫طوری نیست.
‫چیزی نیست که ازش بترسی.
‫اول فکر کردم که افتادم وسط جهنم.
‫بعد گذروندن اون زندگی‌ ناامیدانه و مبهم،
‫توی جهنم بودم و مجازات می‌شدم.
‫ولی اشتباه می‌کردم. این مجازات نیست.
‫حتما...
‫لطف خداس.
‫این حس‌ـو داشتم که انگار چیزی که ‫بیهوده و بدون فکر انداختم دور رو
‫دوباره بهم برگردوندن.
‫ویل، پسر کوچولوی عزیز من...
‫این دفعه... این دفعه...
‫میخوام زندگی کنم.
‫میخوام توی این دنیا زندگی کنم.
‫بالاخره تموم شد...
‫باید اول عضلات و استقامتتو تقویت کنیم.
‫مهارت‌ها بدون پشتیبانی عضلات ‫به هیچ دردی نمی‌خورن.
‫خود جبران کردن برای کمبود قدرت یه مهارت نیست؟
‫فکر می‌کنی می‌تونی از پس من بربیای؟
‫نه.
‫با مهارت درست، می‌تونی منو زمین بزنی،
‫ولی وقت‌ـایی هست که اون مهارت به دردت نمی‌خوره.
‫ولی نمی‌تونی عضلاتتو از بدنت جدا کنی.
‫اون نیروی خشنی که عضلات بهت میدن ‫می‌تونن اکثر مشکلات رو حل کنن.
‫مهارت بعد از اون میاد.
‫فهمیدی؟
‫عضلات خیلی خودآزارن، هان؟
- ‫فلامامو ایگنیس! - ‫شعله ور شدن آتش
- ‫اراسوس! - ‫پاک کردن
‫احمق! تلفظت زیادی دقیقه!
‫با توجه به استعدادت، باید ‫یادبگیری دقتتو کنترل کنی،
‫وگرنه خودتو به کشتن میدی!
‫ترسناکه...
‫جادو چیز ترسناکیه.
‫می‌دونی چرا کلمات اینقدر قدرت دارن؟
‫فکر می‌کنم به همون دلیلی که فکر می‌کنیم ‫یه صندلی، یه «صندلی»ـه، درسته؟
‫درسته.
‫وقتی یه تخته چوب با چهار تا پایه میبینیم،
‫مهم نیست چه رنگیه یا از چه چوبی درست شده،
‫بهش به عنوان یه «تخته چوب با چهار تا پایه» ‫فکر نمی‌کنیم.
‫یا «میز» صداش نمی‌زنیم.
‫تحت عنوان «صندلی» طبقه‌بندیش می‌کنیم.
‫پس خلاصه بخوام بگم، کلمات‌ان که ‫چیزای مختلف رو مشخص و متمایز می‌کنن.
‫البته فقط چیزی که یکی‌ ‫بهم گفته رو دارم تکرار میکنم.
‫همم...
‫ویل، ممکنه واقعا یه نابغه باشی.
‫ولی کاری نیست که برای نتایج نامشخصم بکنم؟
‫نه! این ماهیت کلماته.
‫کلمات بی‌ثبات‌ان.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه یه کلمه رو ‫دو بار دقیقا به یه شکل بگه.
‫تنها جواب اینکه بزاری غرایزت ‫سطح ایده‌آلشو مشخص کنن.
‫غرایزم؟
‫با یاد گرفتن اینکه چطوری یه جادوی کوچیک ‫و با مهارت و دقت استفاده کنی شروع میکنی.
‫ولی تلاشتو بکن که بدون استفاده از اون پیش بری.
‫بدون جادو؟ چطوری؟
‫دارم راجب پول حرف می‌زنم.
‫دوباره؟
‫چطوری یه روح می‌‌تونه اینقدر آهن‌پرست باشه؟
‫راجب چی حرف می‌زنی؟ پول مهمه!
‫این دنیا رو پول می‌چرخونه!
‫با قدرت پول، می‌تونی هر چیزیو ‫بدون جادو حل کنی!
‫می‌تونی ابزار ضروری بخری، ‫آدم استخدام کنی...
‫توانایی اینکه سریع سود کنی ‫به اندازه جادو مهمه!
‫چرا، چرا باید دستایی داشته باشم ‫که نمی‌تونن طلا و نقره رو نوازش کنن؟!
‫میخوام پول‌ـو حس کنم! ‫میخوام با دستای خودم سکه های طلا رو بشمارم!
‫لعنتی!
‫واقعا عادی نیستی...
‫موجوداتی مثل اینا رو بهشون میگن «دیو».
‫«دیوهای شیطانی» یه نوع خاصی از ‫دیوها ان که خیلی تهاجمی‌ان.
‫اون...
‫گاس پیر بهت افسانه‌ها رو یاد داده، نه؟
‫دارودسته‌ی خدای ظلم و استبداد،
‫شبح‌ها و فانتوم‌ها...
‫و شیاطین خدای بُعد ‫که در جهنم کمین کردن.
‫و خدای آندِد، اِستاگنیت، ‫که به آندِد‌ها فرمان میده.
‫مردمی مثل ما سه نفر.
‫ما هم قبلا انسان بودیم.
‫چی؟ واقعا؟
‫بله
‫هنگام مرگ، ما به احساسات قدرتمندی ‫چسبیدیم که ما رو وادار کرد
‫با خدای آندِد‌ قرارداد ببندیم.
‫ما خائنان خدایان مقدس هستیم.
‫ماری...
‫متاسفم که درمورد همچین چیزای عجیبی حرف زدم.
‫هی، ماری، تو فکر می‌کنی که ‫من باید قوی‌تر بشم؟
‫اگه این کارو بکنی، مطمئنا خیالم خیلی راحت میشه.
‫نذار رنج بکشه.
‫سریع گردنش رو بشکن.
‫هنوزم نتونستی بهش عادت کنی، هان؟
‫من کشتن رو دوست ندارم.
‫من ساده لوحم؟
‫هی، منم این کارو دوست ندارم.
‫هان؟
‫من دوست ندارم زندگی کسی رو بگیرم، ‫حالا چه پرنده باشه چه انسان.
‫ولی این چیزا برای خورد و خوراک ‫و زنده نگه داشتن تو ضروری‌ان.
‫توی شرایط مرگ یا زندگی، تو همه ‫چیزو میذاری کنار و ناخودآگاه میکُشی.
‫این معنی جنگجو بودنه.
‫توی جنگ، این تعیین می‌کنه ‫که زنده می‌مونی یا میمری.
‫خیله خب، بیا یه چندتای دیگه بگیریم.
‫باشه.
‫بلاد خیلی مثل یه پدر می‌مونه.
‫تو تقریبا هشت سالت شده.
‫به نظرم دیگه وقتش رسیده که ‫تمرینات واقعی رو شروع کنی.
‫چی؟
‫همین طوریش هم با اینکه قبل اینکه ضربه‌ت ‫به من بخوره، متوفقش می‌کنی، به اندازه کافی بد هست.
‫اگه یکی از ضربه‌های تو با اون قدرت ‫باورنکردیت، بهم بخوره، مُردم.
‫من الان چیزی به جز استخوون نیستم.
‫مشکلی برات پیش نمیاد... احتمالا.
‫احتمالا؟!
‫برای همین گفتم می‌تونی از جادوهایی که پیرمرد ‫بهت یاد داده استفاده کنی.
‫برو. همون‌طوری که بهت یاد دادم.
‫درسته، درست انجامش بده، ‫و اینطوری می‌تونی منو بزنی...
‫شاید!
‫هی!
‫و گریه نکن که من کثیف بازی می‌کنم!
‫نبرد شروع شد!
- ‫اسکلریتیو! - ‫شتاب
- ‫کیرِر! - ‫فرار - ‫اول
‫ روغن
- ‫کادِرِه آرانِئوم! - ‫سقوط تار عنکبوت
‫هی، خیلی هم بد نبود!
‫احمق! فاصله بگیر!
‫هی. بهت گفته بودم که موقع مبارزه ‫هیچ وقت چشمات رو نبند.
‫آی!
می‌خوام بگم راه درازی در پیش داری. ولی راستش رو بگم، منو غافلگیر کردی.
‫فکر می‌کردم یه مشت جادوی دیوانه‌وار ‫روم خالی می‌کنی.
‫گاس همش بهم میگه که باید یاد بگیرم که از جادوهای ‫جزئی با مهارت و دقت استفاده کنم.
‫این شیوه عدم اتکا محض به قدرت شلیک
‫دقیقا همون شیوه جادوگر بزرگه که ‫به عنوان دانای سرگردان شناخته میشه.
‫داری در مورد گاس حرف می‌زنی؟
‫آره.
‫اون هیولا‌ها رو نابود کرد، ‫رودهای خروشان رو آروم کرد،
‫و زبان‌های باستانی رو دوباره کشف کرد.
‫همم. اونا مال خیلی وقت پیشن.
‫تو خودت به عنوان غول جنگ شناخته میشی.
‫و ماری به عنوان دختر ماتر شناخته میشه.
‫یه زمانی، ما سه نفر...
‫وای!
‫ولش کن.
‫این موضوع زیادی عمیق شد.
‫یه کم وقت پیش، تو فقط یه بچه کوچولو بودی.
‫تمرینات رو ادامه بده و از اینم قوی‌تر شو.
‫بلاد...
‫وقتی یه بچه انسان رو آوردی،
‫فکر کردم که نباید به خودت زحمت میدادی،
‫ولی به ذهنم خطور کرد که اگه من آموزشش بدم، ‫ممکنه مفیدــــ
‫هی، پیرمرد!
‫هیچ کدوم از چیزایی که گفتم غلط نبود!
‫الان استعداد‌هاش رو درک کردم و دارم ‫آموزشش میدم، اینطور نیست؟!
‫موضوع این نیست.
‫می‌دونم که تو این مدلی هستی.
‫الان انتظار ندارم که تغییرش بدی.
‫حتی فکر می‌کنم که برای تو مناسبه.
‫ولی چیزی که الان گفتی غیرضروری بود.
‫نمی‌تونی تصور کنی که اگه طرف مقابل باشی ‫چه احساسی بهت دست میده؟
‫راست میگی. از روی بی‌فکری ‫اون چیزا رو گفتم.
‫در آینده بیشتر حواسم رو جمع می‌کنم.
‫معذرت می‌خوام، ویل.
‫اوه، مشکلی نیست. منو ناراحت نکرد.
‫نمی‌تونم باور کنم.
‫گاس عذرخواهی کرد؟
‫از بی ادبی منم بود که اونطوری ‫حرف زدم.
‫ببخشید.
‫بی ادب بودن تو چیز جدیدی نیست.
‫چی؟!
‫ویل...
‫ممکنه متوجه نشی، چون از وقتی که
‫یادت میاد اینطوری بوده،
‫ولی تو می‌دونی که مثل ما سه تا نیستی، درسته؟
‫آره.
‫من تنها کسی‌ام که نفس می‌کشه و گرما رو حس میکنه.
‫آره، قاعدتا. داستان درازی داره.
‫با این‌حال، ببخشید. هنوز نمی‌تونم برات توضیح بدم.
‫می‌دونم.
‫از دست گاس پیر خیلی عصبانی نشو.
‫اون هیچ وقت خودش رو برای انتخاب کلمه‌هاش یا ‫رعایت حال بقیه، به زحمت نمیندازه.
‫من عصبانی نیستم. به گاس احترام میذارم.
‫اینطوریه؟
‫تو قلب بزرگی داری.
‫وقتی که بدنت انقدری بزرگ بشه که ‫اندازه قلبت بشه
‫و بتونی چیز‌ها رو بپذیری، ‫برات همه چی رو توضیح میدم.
‫باشه.
‫بلاد از ته قلبش به خاطر من ‫از اون عصبانی شد.
‫یعنی منم می‌تونستم به خاطر یکی دیگه توی زندگی ‫قبلیم عصبانی شده باشم؟
‫ممنون.
‫بلاد، ماری، گاس...
‫هر سه تای اونا آندِد‌هایی هستن ‫که دیگه زنده نیستن...
‫ویل...
‫تو صد سال دیگه می‌خوای تا بتونی
‫از پشت به من ضربه بزنی!
‫ه-هان؟!
‫ولی در این لحظه، اونا خانواده ارزشمند من هستن.
‫گاس به من درس‌های آکادمیک رو یاد میده، ‫و بلاد به من یاد میده چطوری مبارزه کنم،
‫ولی ماری اون کسیه که بیشترین چیز رو ازش یاد گرفتم.
‫چیزایی که اون به من یاد میده مسائل ‫کوچیکی هستن، مسائل روزمره،
‫ولی خیلی مهم هستن.
‫ویل، میشه حواست به کارای اینجا باشه؟
‫اوه، تقریبا زمان دعای تو شده، درسته؟
‫بله.
‫چند بار در روز، ماری خودش رو زیر ‫گنبد معبد منزوی میکنه.
‫به من گفتن که وقتی که ماری اونجاست ‫اجازه ندارم برم اونجا.
‫خیله خب، الان وقت تمرینات ‫فیزیکیته.
‫نمی‌تونم بازوهام رو بلند کنم...
‫ماری؟
‫نون؟
‫چرا داره اونو از معبد بیرون میبره؟
‫کِی این نون رو پختی؟
‫این یه رازه.
‫من از همه عذر می‌خوام،
‫ولی باید بدونم.
‫ماــــ
‫نه...
‫نمی‌خوام دوباره اون حس رو تجربه کنم...
‫نمی‌خوام دوباره همه رو از دست بدم!
‫ماری!
‫ماری! ماری!
‫ماری!
‫بلاد! گاس! بیاین اینجا!
‫به ماری کمک کنین... به ماری کمک کنین!
‫این...
‫این همش تقصیر منه.
‫من یه رازه نگهش داشتم...
‫ببخشید. من بی دقتی کردم.
‫همیشه بهش میگفتیم مراقب باشه...
‫دست‌هاش خوب میشه؟
‫خدا رو شکر، انگشتاش به همدیگه نچسبیدن،
‫ولی جای زخمش میمونه.
‫ماری...
‫ویل! من متاسفم... این تقصیره...
‫نه. نیست. تقصیر منه که فضولی کردم.
‫پس عذرخواهی نکن.
‫خوشحالم که حالت خوبه.
‫ویل...
‫بوی خوش ماری من رو آروم می‌کنه.
‫چرا سعی کردی که بری اونحا و اونو ببینی؟
‫من کنجکاو شدم.
‫فکر کردم ممکنه یه سرنخی در مورد
‫چیزی که شماها از من مخفی میکنین، پیدا کنم.
‫من گفتم که یه روزی بهت توضیح میدم.
‫بلاد!
‫ساکت باش، ماری.
‫خب، ویل؟ می‌خوای برای من بهونه بیاری؟
‫نه. من متاسفم.
‫از الان به بعد، قبل از اینکه کاری کنی ‫با من یا ماری مشورت کن.
‫باشه.
‫با اینحال، ویل،
‫اونطوری که پریدی اونجا ‫تا ماری رو نجات بدی، تاثیرگذار بود.
‫زخم‌هایی که داری ‫نشانه مردانگی توعه.
‫خب، من شاگرد توام.
‫با اینحال، تنها چیزی که برات داشت ‫زخم‌های غیرضروری بود.
‫خب، به احترام نترسیدنت از آتش، ‫من اینو بهت یاد میدم.
‫اون نون هدیه‌ای از ‫مادر زمین، ماتر، هست.
‫اونا محافظت الهی از طرف خدا هستن، نعمت اون... ‫هر طور دوست داری براش اسم بزار.
‫پس چرا آتیش گرفته بودی؟
‫اون به خاطر اینه که من به مادر زمین، ‫ماتر، خیانت کردم.
‫خدای ناپاک مرگ، استاگنیت، ‫دشمن مادر زمین، ماتر، هست.
‫از اونجایی که ما سه تا یه قرارداد ‫با اون بستیم،
‫فقط تماس ما با حضور الهی اون ‫باعث میشه که بسوزیم.
‫این وحشتناکه...
‫من انتظار ندارم که بخشیده بشم.
‫چرا هنوز هم به اون دعا میکنی؟
‫به خاطر من؟
‫نه، ویل.
‫دعا برای مادر زمین هر صبح ‫و هر عصر
‫خیلی قبل از اینکه تو ببینم ‫برای من یه عادت روزانه شده بود.
‫درد نداره؟
‫معلومه که داره. انقدر که می‌تونم گریه کنم.
‫ماری...
‫ولی حتی اگه به اون خیانت کرده باشم، ‫حتی اگه برای مجازات باید درد رو تحمل کنم،
‫باز هم به احترام گذاشتن به مادر زمین ادامه میدم.
‫ماتر هیچوقت چیزی نمیگه،
‫ولی اون هر روز با نون برای تو ‫به من برکت میده.
‫همین به تنهایی بیش از اندازه ‫برای من مورد لطف قرار گرفتنه.
‫متاسفم که بهت نگفته بودم.
‫امیدوارم که به خوردن نون ادامه بدی.
‫بله، این کارو میکنم.
‫همینطور، میخوام یه درخواستی بکنم.
‫چی هست؟
‫از الان به بعد، بزار که منم با تو دعا بکنم.
‫می‌خوام درک کنم که ماری چی می‌بینه ‫و چی حس می‌کنه، حتی اگه یه ذره باشه.
- ‫قسمت ۱ ‫پسری از شهر مردگان - ‫این فکری بود که من داشتم.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫قسمت ۲ ‫دانای سرگردان