..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫چه وضعی‌ـه.
‫همه‌ی دام‌هامونو بردن،
‫و یه ابزارایی رو نابود کردن که ‫نمیشه جایگزینشون کرد.
‫باید بریم وایت‌سیلز بیشتر بخریم.
‫با کدوم پول؟
‫خب، نمی‌تونیم همه‌ چیو جایگزین کنیم.
‫امم... وایت‌سیلز چیه؟
‫خدایی، از کجا اومدی؟
‫بیشتر از این می‌تونستی منزوی باشی؟
‫شرمنده.
‫ام، خب... وایت‌سیلز...
‫اوه، ام... اگه بتونی بهم راجب تاریخچه‌اش هم بگی...
‫اوکی، باشه.
‫اینو می‌دونی که اینجا قاره دورافتاده‌ی ‫جنوبی‌ـه که بهش میگن ساوث‌مارک، درسته؟
‫آره، اینو می‌دونم.
‫خب حدود... ۲۰۰ سال پیش بود؟
‫یه دسته شیطان به ساوث‌مارک حمله می‌کنن.
‫صد قهرمان شاه شیاطین رو بیرون می‌کنن،
‫ولی انسان ها این قاره رو رها کردن،
‫از دریا رد شدن و به گرسلند توی شمال عقب‌نشینی کردن.
‫صد قهرمان... منظورش بلاد و اینان.
‫از اونجایی که پادشاهی فرتایل ‫ناحیه جنوب غربی گرسلند رو متحد کرد،
‫زمین رو به قصد بازپسگیریش زراعت می‌کردن.
‫و وایت‌سیلز شهر بندری‌ـه که مرکز مهاجرت از شمال شد.
‫که اینطور.
‫کلی آدم اسم‌ورسم‌دار و قهرمانای مشتاق میرن اونجا.
‫همینطور اونایی که وحی الهی رو دریافت کردن.
‫قصد داری توی این سفر آدمای ‫ باایمان بیشتری پیدا کنی، درسته؟
‫گریسفیل قبلا تو قاره ساوث‌مارک ‫پیروان ازخودگذشته‌ای داشت.
‫میشه بیشتر برام بگی؟
‫فکر می‌کنم پیروانش توی اون ‫فروپاشی بزرگ پراکنده شدن...
‫آره، درسته.
‫و اونایی که تونستن به گرسلند فرار کنن، ‫ اسمش رو زنده نگه داشتن.
‫ولی بازم، پیروهاش خیلی کم شدن.
‫شیاطین وحشی و دیوهای اهریمنی،
‫روستاهایی که به دزدی متوسل میشن،
‫ایمانی که در حال نابودی‌ـه...
‫اینکه راجب این قضیه کاری بکنم ‫ماموریتی‌ـه که الهه بهم داده؟
‫به هر حال، از داستانای قدیمی بگذریم.
‫اول باید تکلیف روستا رو مشخص کنیم.
‫آره، راجب اون...
‫مردم این روستا هیچ پولی ندارن.
‫منل، پایه‌ای بریم چند تا خرابه رو کاوش کنیم؟
‫غنائمشون رو عادلانه تقسیم می‌کنیم.
‫هان؟
‫پالادین دوردست
‫هیچوقت فکرش‌ـو نمی‌کردم اینقدر ‫تو کاوش کردن خرابه ها خوب باشی!
‫بهشون عادت دارم.
‫خداوکیلی، کی هستی؟
‫با این حال، به خاطر همین ‫پول کافی برای بازسازی پیدا کردیم.
‫حتی می‌تونیم دام و ابزار جدید بخریم.
‫خرج چیزای خودمم دراوردم.
‫نمی‌تونم صبر کنم تا به شهر برسیم.
‫هر وقت رسیدیم، اولین کاری که ‫باید بکنیم اینه که یه چیزی بخوریم.
‫غذای دریایی فصل الان-
‫یه کی!
‫کمک!
‫یه میمون غول‌پیکر!
‫هی! چیکار داری می‌کنی؟!
‫اون دوتایی که دارن ازش فرار می‌کنن، ‫یه نیم‌وجبی... و اونم یه فروشنده دوره‌گردـه؟
‫بندازش بره دیگه!
‫ولی-
‫اما ولی نداریم!
‫اه، اینورو نگا کن!
‫بیا اینجا!
‫هان؟
‫تو دیگه کی هستی؟
‫صبر کن، خطرناکه!
‫بلاد بهم گفت
‫وقتی با یه حیوون وحشی روبرو میشی،
‫تو لحظه‌ای که تماس چشمی رو بشکنی، میبازی.
‫خب، بیا جلو اگه می‌خوای.
‫می‌تونیم یه نمه کشتی بگیریم.
‫خداروشکر. مجبور نشدم باهاش بجنگم.
‫حالتون خوبه؟
‫هی، تو دیگه کی هستی؟! یه ماجراجو؟!
‫آدمای زیادی نیستن که بتونن یه میمونِ ‫غول‌پیکر عصبانی‌ـو فقط با نگاه کردن متوقف کنن!
‫محشبر بودی! محشر!
‫اوه! من روبیناام! روبینا گودفلو!
‫من یه نوازنده‌ی دوره‌گردام! آواز می‌خونم، ‫می‌رقصم، هر جایی میرم که باد منو ببره!
‫می‌تونی بی صدام کنی!
‫و اون بدبختی که اونجاست ‫آنتونیوی دستفروش‌ـه.
‫من تونیو صداش می‌کنم!
‫شرکتی که براش کار می‌کرد ورشکست شد،
‫برای همین الان به عنوان یه فروشنده‌ی دوره‌گرد ‫توی جاده‌های روستایی دورافتاده می‌گرده!
‫اصن فرصت ندادی حرف بزنم.
‫تو راه برگشت به وایت‌سیلز و خونه‌ام ام.
‫وایت‌سیلز؟
‫پسر، واقعا نجاتمون دادی.
‫دستت درد نکنه.
‫من ملندورام. اینطرفا شکار می‌کنم.
‫همین الان داشتیم برای خرید می‌رفتیم شهر.
‫و این...
‫ویلیام. ویلیام جی ماری‌بلاد.
‫یه کاهن در خدمت گریسفیل‌ام، ‫الهه‌ی نور.
‫می‌تونین ویل صدام کنین.
‫وای، عجب اسم اصیلی!
‫و گریسفیل همونیه‌ که توی قاره‌ی ‫جنوبی دوستش دارن، درسته؟
‫وای، وای! نمی‌دونستم هنوزم کاهن داره!
‫و فقط هم یه کاهن نیستی، ‫یه کاهن جنگجوی خفنی! مگه نه؟
‫مگه نه؟! مگه نه؟!
‫آره، ممکنه یکم هاج‌وواج و حواس‌پرت به نظر بیاد، ‫ولی به طرز احمقانه‌ای با مهارت‌ـه.
‫منظورم اینه که، وقتی باهاش راه میرم ‫به ندرت یه جونوری بهم حمله می‌کنه.
‫منظورت اینه که جونورا می‌دونن ‫چقدر قوی‌ـه و نزدیکش نمیان؟!
‫یعنی چی؟! خیلی خفنه که!
‫چی؟ معمولا جونورای بیشتری هست؟
‫البته.
‫برای همینه که به اینجا میگن جنگل دیو‌ها.
‫حس می‌کنم چشماشون داره سوراخم می‌کنه...
‫بگذریم، فقط خودتون دوتایین؟
‫گارد محافظی چیزی؟ یا کشته شدن؟
‫درواقع، وقتی اون قبل خوردیم ‫به اون میمون غول‌پیکر...
‫شرمنده‌ام که بگم فرار کردن.
‫پس یه سری پول استخدامشونو ‫ازتون چاپیدن بعدم فلنگو بستن؟
‫بهتره یاد بگیری بقیه رو بیشتر بشناسی، دستفروش.
‫چیزی ندارم که بگم...
‫و نمی‌دونین قبل اینکه فرار کنن چه ‫قشرقی به راه انداختن!‌ افتضاح بود!
‫میمونای غول‌پیکر معمولا به کسی حمله ‫نمی‌کنن، فقط ترسناک‌ان!
‫پس محافظاشون رو از دست دادن؟
‫الان چیکار کنیم؟
‫اگه می‌خواین می‌تونیم با خودمون ببریمتون.
‫می‌ذاریم به حساب اینکه یکی بهمون بدهکارین.
‫قرار و معامله و اینا رو من می‌کنم، نه تو.
‫بهتون یکی بدهکاریم... چی؟
‫می‌خوایم گاو و اسب و این چیزا ‫از وایت‌سیلز بخریم.
‫آهان، فهمیدم.
‫اگه این چیزیه که می‌خواین خوشحال میشم کمک کنم.
‫به یه تاجری که می‌شناسم معرفی‌تون می‌کنم.
‫پس زحمتشو می‌سپاریم به شما.
‫این یارو خیلی نمی‌دونه این دنیا چجوری می‌چرخه، می‌دونین.
‫اوه، پس واقعنی یه اصیل‌زاده است؟
‫یه همچین هاله‌ای اطرافش‌ـه! ‫یه جوری که انگار پاک و بی‌‌آلایش‌ـه!
‫ن-نه...
‫اگه بهت راجب جایی که ازش میام بگم، ‫شک دارم اصلا حرفم رو باور کنی...
‫منظورت اینه اینقدر زیاد اصیل و نجیب‌زاده‌ای ‫ که نمی‌تونی راجب خونواده‌ت حرف بزنی؟
‫و تازه کاهن یه خدای غیرمعمول هم که هستی!
‫واهای، فوق‌العاده‌اس، فوق‌العاده!
‫احساساتم داره فوران می‌کنه!
‫آ- آره...
‫صبر کن... مهم نیست چی بگم، ‫آخرش سوتفاهم میشه...
‫چی؟
‫خب، پس مشخص شد. بیاین راه بیفتیم.
‫آره! بزن بریم! بریم!
‫اوه، اینجا عالیه!
‫ووهاا! بریم که اومدم!
‫بی و تونیو سریع یخشون باهام آب شد.
‫تونیو رفتار آرومی داره، ‫و خوب می‌تونه به بقیه نزدیک بشه.
‫برای بی، کلا مقوله فاصله از دیگران براش تعریف نشده.
‫خب، فکر کنم وقتشه برای همتون آواز بخونم!
‫ویل، همراه باهام دست بزن، ‫و کمک‌های بقیه رو جمع کن!
‫باشه، می‌تونی روم حساب کنی، بی.
‫هم‌اکنون به این نت‌های طلا گوش سپارید...
‫فوق‌العاده‌اس.
‫هر دفعه‌ای که میریم توی یه روستا، ‫هیجان‌زده میشه و همه رو با خودش همراه می‌کنه.
‫همیشه همینطوریه. حیرونم چجوری خسته نمیشه.
‫که اینطور.
- ‫این آیتم‌ـا باید براتون مناسب باشن. - ‫در و تخته خوب با هم جور شدن.
‫هان؟
‫خیلی از دستفروش‌ها بقیه رو تحت فشار ‫می‌ذارن یا حتی به دزدی‌های کوچیک متوسل میشن.
‫صدمه دیده؟
‫بذارین ببینم می‌تونم کاهن رو ‫بیارم یه نگاهی بهش بندازه.
‫که اینطور...
‫انگار راجب اینکه توی یه شرکتی ‫کار می‌کرده دروغ نگفته.
‫هی، ویل...
‫یه چیزی هست که می‌خوام ازت بپرسم.
‫چیه؟
‫نعمت تو می‌تونه بیماری و زخم رو خوب کنه؟
‫آره، می‌تونه.
‫که اینطور. پس یه درخواستی ازت دارم.
‫الهه‌ی نور...
‫الان دیگه حالت خوبه.
‫ا- ام... چقدر بهتون بدهکارم؟
‫اوه، نگرانش نباشین.
‫می‌تونین از گریسفیل تشکر کنین.
‫و اگه تونیو چیزی داشت که دوست داشتین، ‫لطفا یه چیزی ازش بخرین.
‫من هنوز در حال تمرین‌ام.
‫باشه! خیلی ممنونم!
‫یه چیزی می‌خریم تا خوب شدنت رو جشن بگیریم.
‫این گیره‌ی مو چطوره؟
‫پس بی مردم رو جذب می‌کنه، ویل شفا میده، ‫ و جفتشون برای تونیو مشتری جور می‌کنن.
‫تونیوی نکبت خیلی باهوشه.
‫آره. و به بازگشت الهه‌ی نور هم کمک می‌کنه.
‫این قدرت تو هم خیلی باحاله ها.
‫خب، نعمت، بازنویسی واقعیت ‫از طریق قدرت یه خداست.
‫اینطوریه که می‌تونه یه زخم رو طوری ‫شفا بده انگار هرگز وجود نداشته.
‫هان...
‫این قدرت رو از الهه قرض گرفتم.
‫باید مراقب باشم که با قدرت خودم اشتباهش نگیرم.
‫چ- چیه؟
‫هنوز در حال تمرینی، هان؟
‫امم... واقعا هنوز دارم تمرین می‌کنم.
‫ویل!
‫خدمات مجانیت تموم شد؟
‫اوه، آره.
‫پس باهام بیا!
‫هان؟ برای چی؟
‫بخاطر شفای همه یه مهمونی گرفتن!
‫الان؟!
‫اگه تو مهمونی باشن، اون می‌تونه باز آواز بخونه،
‫و اونیکی بیشتر چیز بفروشه.
‫واقعا تاجر خوبی‌ـه.
‫به راهمون ادامه دادیم و از روستاهای مختلف گذشتیم، ‫و همونطوری پول دراوردیم،
‫همینطور برای چند هفته راهمون رو ‫به سمت شمال طی کردیم.
‫بعد وارد جاده‌ی گندم شدیم.
‫بیاین امشب اینجا بخوابیم.
‫خدا، زیادی از خود بیخود شدین. ‫دیگه تاریک شده.
‫شرمنده.
‫امروز خیلی حالم خوبه!
‫براتون یه نمایش مجانی اجرا می‌کنم!
‫وای، چقدر بزرگوار.
‫هه هه! خب، چی باید بخونم؟
‫«ریستوو رخنه‌کننده» این روزا تکراری شده...
‫فهمیدم! حماسه سه قهرمان و کشتن شاه اعظم،
‫حکیم سرگردان، غول جنگی، و ‫دختر عزیز ماتر، چطوره؟
‫آره، خیلی خوبه.
‫موضوع مناسبیه.
‫فکر کنم چند وقتی میشه که اجراش نکردم.
‫هی، چیزی شده، ویل؟
‫اوه، هیچی.
‫برو بخونش، خیلی دوست دارم بشنومش.
‫اوه، خوشم اومد. خوش‌سلیقه‌این!
‫خب، بیاین شروع کنیم!
‫زمان می‌گذره... نه، شاید این ماییم که می‌گذریم.
‫چه جنگجوی توانا باشد، چه حکیم دانا، ‫و یا بانوی مقدس،
‫با گذر زمان چیزی جز خاکستر ‫و نام‌شان باقی نمی‌ماند.
‫واقعا اسمشون به یاد مونده...
‫به همین خاطر است که ‫آوازه‌شان باید بلند خوانده شود،
‫با دعایی که اعمالشان جاودانه بماند،
‫که نام قهرمانانه‌ی آنها در ‫سراسر جهان طنین‌انداز شود.
‫داستان شب اژدهای قاتل رو می‌خونم،
‫یکی از موفقیت های بسیار سه قهرمان.
- ‫قسمت ۸ - ‫آواز قهرمانی
‫اکنون، خاموش باشین، و همه‌تان گوش بسپارید...
‫شمشیر شیطانی که توسط ستاره‌ها آهنگری شده بود...
‫عجبا، بلاد...
‫هیچوقت راجب خودت حرف نزدی.
‫پس این کارایی‌ـه که قبلا می‌کردی.
‫برای کنارگذاشتن هر گونه تمجید
‫او نام خود را از جهانیان پنهان نگاه داشت
‫با اینکه زمان گذشته‌است، ‫نامش هنوز ناشناخته‌است
‫پس فکر کنم کسی اسم واقعی‌ آگوستوس رو نمی‌دونه...
‫به زیبایی یک شاهدخت از سرزمینی دوردست بود
‫هنگامی از شفادهنده راجب اصل و نسب‌اش ‫سوال میشد، فقط به آرامی لبخند میزد
‫رفتار ظریف ماری قطعا این تصور ‫رو می‌داد که ریشه‌اش نجیب‌زاده است،
‫ولی اگه کسی بهم می‌گفت از یه روستای ‫فقیر‌ـه بازم باور می‌کردم.
‫این روزها متعلق به گذشته‌های بسیار دوراند.
‫آرزوهای بیشماری که سرگردان مانده‌اند،
‫و من تنها می‌توانم بلند آواز شما را بخوانم، ‫تا بلکه به وزش بادها سپرده شود.
‫داستان مربوط به زمانی‌ـه که ‫به عنوان قهرمان شناخته نشده بودن،
‫وقتی که سه تاییشون با هم سفر می‌کردن.
‫یه روستای دوری که بهش سر زدن
‫یک اژدها بهش حمله کرده بود،
‫و یه نیمه‌الف زیبا برای آروم کردنش انتخاب شده بود.
‫با شنیدن این، ماری گفت که باید نجاتش بدن،
‫ولی بلاد پرسید که ممکنه پولی گیرشون بیاد یا نه،
‫و گاس چیزی نگفت.
‫توی آواز شخصیتاشون یکم فرق داره، فکر کنم.
‫ولی بازم، صداشون، حرفاشون و ‫حالت‌هاشون رو دوباره به یادم میاره.
‫تو کی هستی؟
‫فکر می‌کنی برای همین یه ذره ‫میریم حساب یه ا‌ژدها رو برسیم؟
‫اوه، چه پول خوبی، ببینین چجوری می‌درخشه.
‫اگه همچین پول خوبی بهمون دادن...
‫چاره‌ای نداریم جز اینکه بریم کاری ‫که می‌خوان رو انجام بدیم.
‫لعنتیا، چقدرهالواین. ‫هیچ سودی توش نیست.
‫اگه کافی نیست، بیشتر میدم!
‫من‌ـو بفروشین به یه تاجر برده ‫یا هر کاری دوست دارین!
‫فکر می‌کنی حتی اون کافیه؟
‫ولی جربزه داری.
‫کوچیکی، ولی یه جنگجویی.
‫کمک به جنگجویی که غرورش رو کنار ‫می‌ذاره و درخواست کمک می‌کنه کار درسته.
‫بریم انجامش بدیم.
‫باشه.
‫آره.
- ‫لیگاتور! - ‫بسته شو
- ‫نودوس! - ‫گره بخور - ‫گرفتار شو
‫اوبلیگاتیو!
‫خب الان می‌خواین چیکار کنین؟
‫هیچ کدومتون دیگه نمی‌تونین توی اون روستا بمونین.
‫یه کاریش می‌کنیم.
‫پس این رو با خودتون ببرین.
‫گاس پیر روش کلماتی‌ـو حک کرده.
‫بهتر از هر طلسم خوش‌شانسی‌ای ‫بهتون خدمت می‌کنه.
‫نمی‌تونی یه جنگجو باشی اگه ‫حداقل یه خنجر نداشته باشی، بالاخره.
‫اینم ببرین.
‫از خودتون و همدیگه مراقبت کنین.
‫با سختیای زیادی روبرو میشین،
‫ولی هیچوقت ارزش پشتکار رو فراموش نکنین.
‫این بیشتر از چیزیه که بهتون دادم!
‫نمی‌تونیم قبولش کنیم.
‫هه! کی گفت میدیمش بهتون؟
‫یه سرمایه‌گذاریه. فقط قرضش میدیم بهتون.
‫قرض؟
‫گوش کنین.
‫باید به بهترین شکل ممکن زندگی کنین،
‫پس‌انداز کنین، و برای خودتون اسم‌ورسمی درست کنین.
‫اگه یه روزی اسمتون به گوشمون برسه،
‫میایم تا چیزی که بهتون قرض ‫دادیم رو پس بگیریم، با بهره‌اش.
‫برای مقدماتش هم، اسم واقعیم رو بهتون میدم.
‫این رمزمون میشه. خوب گوش کنین.
‫و اینگونه بود که پسر و دختر اسم ‫واقعی حکیم سرگردان را آموختند،
‫که هیچ‌ کس دیگری در جهان نمی‌دانست.
‫دست در دست، دختر و پسر راهی شهر شدند،
‫و سه قهرمان در جست‌وجوی ‫ماجراجویی جدید قدم به جاده گذاشتند.
‫این آخر آهنگ‌ـه،
‫ولی بازم ادامه داستان هست.
‫کنت داگر از پادشاهی فرتایل...
‫نام خانوادگی واقعیش ویزاردداگر(خنجر جادوگر) بود.
‫و تا امروز، یه بانوی نیمه‌الفِ ‫پیر توی عمارتش هنوز منتظره.
‫یعنی...
‫اون باور داره کسی که اسم واقعی ‫حکیم رو می‌دونه یه روزی میره پیشش،
‫تا اون بتونه چیزی که بهش ‫قرض داده شده بود رو برگردونه،
‫به همراه چیزایی که به شوهرش قرض داده شده بود.
‫می‌خواد وقتی اون روز اومد ‫به اون شخص قدردانیش رو نشون بده.
‫و داستان اینطوری بوده...
‫داستانی از سه قهرمان که ‫تا امروز طنین‌انداز شده.
‫هان؟ ویل، داری گریه می‌کنی؟
‫ن- نه، اینطوری نیست. گریه نمی‌کنم.
‫آخی، چه دل‌نازک!
‫حتما خیلی تحت‌تاثیر داستانم قرار گرفتی، هان؟
‫نه، اینجوری نیست!
‫آخی خجالتی نباش!
‫هنوز آدمای زیادی تو این دنیان که ‫شما سه تا رو به یاد میارن.
‫خیلیا هستن.
‫این خیلی خوشحالم می‌کنه.
‫پادشاهی فرتایل، هان؟
‫وقتی از دریا رد شیم، کسایی رو ‫می‌بینیم که هنوز راجب بلاد و بقیه حرف میزنن.
‫سلام.
‫داری سخت تمرین می‌کنی.
‫تونیو.
‫ویل، تو قوی هستی.
‫اینطور فکر می‌کنین؟
‫می‌تونم ببینم حرکاتت چقدر با مهارت‌ان.
‫ولی بازم، احتمالا نمی‌‌خوای اینو از کسی بشنوی
‫که ماجراجوهای ساختگی گولش زدن...
‫ولی واضحه که خوب به اون ‫نیزه ساخته دورف‌ها عادت داری.
‫هر کسی بتونه از یه شاهکار دورفی ‫خوب استفاده کنه خودشم یه شاهکاره.
‫ولی یه چیزی هست که متوجه نمیشم.
‫چیزی که متوجه نمیشین؟
‫چی می‌خوای؟
‫چی می... چرا میپرسین؟
‫بخاطر اینکه من یه تاجرم.
‫شغلمه که کالا جابجا کنم و ‫آرزوهای مردم رو براورده کنم
‫در ازای یه مزد عادلانه.
‫تو خیلی مرموزی.
‫قبلا هیچکسی رو مثل تو ندیده بودم.
‫قوی هستی، شجاعی.
‫رفتار خوبی داری، دانش‌آموخته‌ای،
‫و برای پول خودتو اذیت نمی‌کنی.
‫ولی دقیقا هم مثل یه اصیل‌زاده نیستی.
‫بیشتر شبیه یه شوالیه مقدسی که ‫توی داستان‌ها راجبش شنیدم.
‫برای همین بود که خواستم مستقیم ازت بپرسم.
‫اون چیه که تو، به عنوان یه فرد، آرزوش رو داری؟
‫یا صرفا مقیدی به اینکه نماینده الهه‌ت باشی؟
‫امم... من...
‫تا الان زندگی شادی داشتم،
‫ولی همشو یه ذره قبل از اینکه ‫تنهایی راه بیفتم از دست دادم.
‫و به جاش حفاظت الهی خدای نور رو دریافت کردم.
‫هنوز چیزی راجب این دنیا نمی‌دونم.
‫پس می‌خوام با یادگرفتن راجبش شروع کنم.
‫فکر میکنم که بین چیزایی که یاد میگیرم،
‫چیزی که میخوام رو پیدا می‌کنم.
‫اوه... و دوست. دوست دارم همراه‌هایی ‫داشته باشم، فکر کنم.
‫منل دوستت نیست؟
‫خب، در واقع...
‫فکر کنم خوب باهم کنار میایم،
‫ولی اون من رو به عنوان یه دوست نمیشناسه.
‫فقط صدام میزنه «کاهن»، ‫یه جوری که انگار یه تندیسی چیزی‌ام.
‫آره... دلم میخواد دوست داشته باشم.
‫که اینطور.
‫پس بهتره برای جایگاه سوم داوطلب شم.
‫هان؟
‫منل و روبینا عصبانی میشن اگه ‫ازشون جلو بزنم.
‫ترسناکه.
‫خب، بریم یکم آب بیاریم و ‫صبحانه رو آماده کنیم؟
‫باشه.
‫بفرمایین.
‫خیلی خوبه!
‫واقعا. آشپز خیلی خوبی هستن، تونیو سان.
‫واقعا هست!
‫راستشو بخوای، برای همینه که باهاش سفر می‌کنم!
‫بخاطر تونیو-سان، الان خیلی بهتر غذا می‌خوریم.
‫آره، از اونجایی که آشپزیت کلا به درد نمی‌خوره.
‫خب، من...
‫آشپزی تو هم همچین خوب نیست، منل!
‫چیه؟ تنها کاری که باید بکنی اینه که بخوریش.
‫و همیشه وقت ناهار ویل بهمون نون میده.
‫خیلی باحال نیست؟ ‫دعا می‌کنه، بعدشم نون ظاهر میشه!
‫ترجیح میدم تاجایی که میشه کم توقف کنیم،
‫برای همین قدردان غذایی‌ام که ‫وقتی راه میرم می‌تونم بخورم.
‫پس آماده شین تا هر وقت ‫غذامون تموم شد راه بیفتیم.
‫آره.
‫تو می‌پرسی کی میرسیم خونه،
‫ولی هیچ راهی نیست که بدونیم کی برمی‌گردیم.
- ‫راستی، الان وایت‌سیلز چه خبره؟ - ‫همینطور که بارون می‌باره، ‫آب دریاچه راکد میشه،
‫و هر دو ساکت میشن.
‫مدتیه که توی جنگل دیوها موندگار بودم،
‫همینطور که بارون می‌باره، یه روزی، ‫یه روزی... آه، یه روزی...
‫خیلی وقته بندر نیومدم.
‫یه حاکم جدید پادشاهی فرتایل رو به دست گرفته.
‫اون دو به هم نزدیک‌تر میشن.
‫پس اگبرت دوم...
‫اسم بعد از مرگش «اگبرت جسور»ـه.
‫شاه بدی نبود.
‫که اینطور... پس مرده...
‫آره... ولی یه مشکلایی هست.
‫وارث قانونیش، شاهزاده اووِن، ‫جانشینش شد،
‫ولی صلاحیت پدرش رو نداره،
‫و لردها پیشنهاد کردن که الان ‫زمان گسترش دادن جنوب‌ـه.
‫بد به نظر میرسه...
‫خوشبختانه، هنوز تاثیر خیلی ‫بزرگی روی ساوث‌مارک نذاشته.
‫برادر شاه، که به وایت‌سیلز فرستاده ‫شده، مرد بزرگ و خردمندی‌ـه.
‫ولیعهد، اتِلبالد رکس فرتایل.
‫مادرش با مادر شاه اوون متفاوته،
‫ولی مثل پدرش هم در قلم و هم در شمشیر سرآمده.
‫به خاطر حکومت شاهزاده اتل‌ـه که
‫دولت وایت‌سیلز به کارش ادامه میده.
‫به نظر موقعیت پیچیده‌ای میاد...
‫ویل!
- ‫زود باش، ازین طرف! - ‫الان چیه؟
‫این اولین باره که می‌بینیش، درسته؟
‫اونجا، نگاه کن!
‫شهر...
‫فقط یه نماد از چیزی که بلاد، ماری، ‫و گاس جون‌شونو فدا کردن تا ازش محافظت کنن.
‫اون وایت‌سیلز‌ـه!
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت ۹ ‫وایت‌سیلز