..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫[بر اساس رمانی به همین نام ‫به قلم النا فرانته]
‫قبل اینکه از خونه برم، ‫پدرم به مادرم می‌گفت که دختر زشتی‌ام.
‫فصل یکم — قسمت یکم ‫«زیبایی»
‫البته مستقیم بیانش نکرد. ‫صرفاً با استعاره گفت.
‫با صدای آروم گفت،
‫ولی من همچنان می‌شنیدم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫خیلی‌خب.
‫از کجا شروع کنیم؟
‫ایتالیایی. هوم...
‫ایتالیایی؟ نمرۀ قبولی آورده.
‫ولی تربیت بدنی رو قبول نشد.
‫یونانی؟
‫باورم نمی‌شه. نمره‌اش ضعیفه.
‫هوم. جغرافیا چی؟
‫جغرافیا؟ شرم‌آوره دیگه. ‫مگه ملت هنوز جغرافیا می‌خونن؟
‫بچۀ سرکش و مغروریه.
‫ولی می‌دونی شاهکارش چیه؟
‫توی ریاضی. از بیخ رد شده.
‫- چون از این کمتر نمی‌شه گرفت. ‫- آره.
‫مگه می‌شه؟ رد شدن که دیگه نمره نمی‌خواد. ‫اوج ظلمه.
‫آندره، این دختر مشکل داره.
‫انگار اصلاً نمی‌خواد درس بخونه. ‫این‌جوری پیش بره مردود می‌شه.
‫متوجهم.
‫باید تکونی به خودش بده. ‫بهش توسری می‌زنم. بشین و نگاه کنن.
‫نه، مشکلش این نیست.
‫- پس مشکلش بلوغه؟ ‫- بلوغم نیست.
‫من فهمیدم مشکلش چیه.
‫دقیقاً شده عین خواهر خودم.
‫منظورت ویتوریاست؟
‫آره. با ویتوریا مو نمی‌زنه.
‫این‌جوری نگو بابا. ویتوریا هیولاست.
‫- نلا. ‫- چیه؟
‫باهاش مو نمی‌زنه.
‫ای بابا. امیدوارم این‌جوری نباشه.
‫همیشه که پدرم بهم تشر می‌زد، ‫اشکم دم مشکم بود.
‫همیشه بهم می‌گفت خیلی خوشگلم.
‫ولی چی توی چهره‌ام می‌دید، ‫که خودم نمی‌دیدم؟
‫چه بلایی داشت سرم می‌اومد؟
‫از اون‌موقع شرایط فرقی نکرد.
‫ناپل.
‫توی سرمای فوریه.
‫مادرم...
‫با همون کلمات.
‫وقتی کوچولویی، ‫همه‌چیز به نظر بزرگ میاد.
‫وقتی بزرگ می‌شی، ‫همه‌چیز کوچولو به نظر میاد.
‫ولی برای من این‌جوری نیست.
‫خودم رو وسط داستانی دیدم ‫که شبیه زندگی خودم نبود.
‫داستانی که هیچ‌وقت شروع نشد،
‫و کسی به خودش زحمت نداد بهش خاتمه بده.
‫چشم باز کردم دیدم درگیر درد عجیبی شدم.
‫بدون هیچ راه فراری.
‫- عه، سلام. ‫- سلام!
‫- چه خوشگل شدید.
‫ممنون.
‫- شب بخیر پروفسور. ‫- شب کجا بود بابا.
‫- بگیر. ‫- دلتنگت بودم ماریانو.
‫بفرمایید.
‫مشکل این دختره چیه؟ خیلی اخموئه.
‫- اخمو نیستم. ‫- اخمو که فحش نیست.
‫صرفاً حالت روانی آدمه. ‫ناراحت نشو الکی. ای بابا.
‫ماریانو، هیچی نشده شروع نکن.
‫منظورش اینه انگار ناراحتی. ‫اصلاً بیا بریم جای دیگه.
‫- می‌خوان سیگار بکشن. ‫- نه بابا.
‫- شک ندارم می‌رن سیگار بکشن. ‫- نه بابا. آهای، سیگار نبینم‌ها!
‫اون یارو از بخش مالی داره می‌گرده دنبالم.
‫- عه؟ ‫- می‌دونی علتش چیه؟
‫چی؟
‫ضامن اون یارو توی بانک ناپل شده.
‫هر کسی به نوعی.
‫کسی نمی‌دونه.
‫صبح چندتا پسر اونجا دیدم ‫داشتن برِک می‌رقصیدن.
‫- جدی؟ ‫- اونجا.
‫- آره. ‫- چه شکلی بودن؟
‫صرفاً رقصشون واسم جالب بود. ‫از خود پسرها خوشم نمیاد.
‫این‌ها رو جدید خریدی؟
‫- کفش‌ها رو می‌گی؟ ‫- اوهوم.
‫نه.
‫- چرا؟ ‫- تا حالا ندیده بودمشون.
‫به نظرت من مشکلی دارم؟
‫نه، چطور؟
‫نمی‌دونم. اگه تازه کفشی که من ‫مدت‌هاست می‌پوشم رو دیدی،
‫یعنی حتماً مشکلی دارم.
‫جیوا، داری الکی مشکوک می‌شی.
‫چرا به چرت و پرت‌های بابام توجه می‌کنی؟
‫یک گوشت رو در کن، اون‌یکی رو دروازه.
‫خودمونم این کار رو می‌کنیم.
‫می‌شه یه لحظه بهم توجه کنید؟
‫به نظرتون من عجیبم؟ زشتم؟
‫راستش رو بگید.
‫شاید یه خرده باشی. ولی فیزیکی نیست.
‫فیزیکی که نیست، خیلی هم خوشگلی.
‫ولی... شاید انقدر حرص می‌خوری، ‫یه مقدار زشت‌تر شدی.
‫ولی فقط همینه.
‫دخترها!
‫آنجلا و آیدا مثل عموزاده‌های خودم بودن.
‫- همه‌مون با تفکرات چپی بار اومده بودیم. ‫- بیاید دخترها!
‫با خط مشی و تفکرات انتقادی مشترک.
‫- چرا لفتش می‌دید؟ ‫- قدیم زیاد کتاب می‌خوندم.
‫آیدا نویسندۀ زبردستیه،
‫از وراجی و روده‌درازی آنجلا هم ‫خیلی خوشم میاد.
‫یادته پروفسور گالوی و دیلر،
‫از دانشگاه هاروارد،
‫مقاله‌ای منتشر کردن که با استناد ‫به شواهد علمی نشون می‌داد،
‫که نخست‌وزیر برجستۀ ما،
‫مثل دلمۀ برگیه که با عن سگ پر شده؟
‫آها، چقدر مراعات می‌کنی.
‫خب، اینم از این.
‫حالا که دعامون رو خوندیم، بریم سراغ شام.
‫زندگی ما حوالی وورمرو می‌چرخید.
‫از وضعیت شهر خبری نداشتیم.
‫هر انحرافی وسوسه‌مون می‌کرد و... ‫واسه‌مون هیجان‌انگیز بود.
‫این چه کاری بود؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم. خوبم.
‫هوم...
‫شما بخورید. بخورید.
‫وقتی کوچولویی، ‫همه‌چیز به نظر بزرگ میاد.
‫وقتی بزرگ می‌شی، ‫همه‌چیز به نظر کوچولو میاد.
‫هر کسی به نوعی.
‫سلام. چی شده؟
‫دل‌درد دارم.
‫- پریودی؟ ‫- احتمالاً نزدیکه.
‫توی کابینت قرص هست.
‫تموم نشد؟
‫- آب جوش واسه‌ات بیارم؟ ‫- نه.
‫برو یه مقدار دراز بکش، خب؟
‫ظاهراً عمه ویکتوریا به قدری ‫از بابای من بدش می‌اومد،
‫که قیافه‌اش رو از توی تمام ‫عکس‌هامون جدا کرده بود.
‫چی کار می‌کنی؟
‫واسه کارناوال حاضر می‌شی؟
‫می‌تونم کمکت کنم.
‫بهم یاد می‌دی چطوری ‫عین خودت آرایش کنم؟
‫هر آرایشی به یک نوع چهره میاد.
‫هر چهره‌ای با اون‌یکی فرق داره.
‫بیا اینجا.
‫بیا جلو.
‫بذار ببینم چطوری می‌شه.
‫نزدیک‌تر.
‫آفرین.
‫باید پوستت به نرمی پر بشه.
‫با انگشتت پخشش می‌کنی.
‫بعدم دورش رو می‌مالی. ‫همین‌جوری باید پخشش کنی.
‫ولی زیاده‌روی نکن.
‫هر ردی که بمونه روی آرایشت تأثیر می‌ذاره.
‫بعد می‌گی کافیه.
‫یه نگاه به خودت می‌ندازی.
‫اینم از آرایش.
‫من دارم می‌رم.
‫با لوتر کنفرانس دارم.
‫روز تعطیل؟
‫چقدر خوشگل شدید.
‫عجب شانسی دارم من.
‫خداحافظ.
‫دلقک رو ببین.
‫عکس‌های خانوادگی رو چرا می‌دیدی؟
‫بابا مدام چرت و پرت می‌گه.
‫می‌گه خوشگل نیستم.
‫کم‌کم دارم عین خود ویتوریا هیولا می‌شم.
‫واسه همین ازش دنبال عکس بودی؟
‫خودت بگو چه شکلیه.
‫مسئله فقط قیافه‌اش نیست.
‫یادمه وقتی پیشمون بود ‫جوری معذب بودم،
‫که انگار مارمولک روی پام نشسته.
‫تو اصلاً شبیه‌اش نیستی.
‫واسه ما عمه ویتوریا در حد جوکه.
‫گاهی اوقات که بابات روی مخ می‌ره،
‫بهش می‌گم آندره حواست باشه، ‫داری شبیه ویتوریا می‌شی.
‫انقدر موجود افتضاحیه؟
‫زن به شدت گنددماغیه.
‫مخصوصاً که چشم دیدن ‫دستاوردهای بابات رو نداره.
‫مثلاً چطوری؟
‫عمه ویتوریات از هر چیزی که بتونه،
‫برای حمله به شخصیت آدم استفاده می‌کنه.
‫ولی بیشتر از اینکه بابات زنده‌ست ناراحته.
‫و اینکه بابات جونش رو نجات داده.
‫از چی؟
‫ولش کن بابا. بی‌خیالش.
‫شاید نمی‌خواست کسی نجاتش بده.
‫شاید بابا باید دخالت نمی‌کرد.
‫وقتی برای کسی مشکلی پیش نمیاد، ‫معنی نداره آدم سرش به کار خودش باشه.
‫تازه بماند که با بی‌تربیت بودنش ‫جواب لطف بابات رو داد.
‫نمی‌شه آشتی کنن؟
‫برای آشتی کردن با ویتوریا، ‫بابات باید آدم معمولی باشه.
‫مثل بقیه آدم‌هایی که عمه‌ات می‌شناسه.
‫و از اونجا که امکان‌پذیر نیست،
‫عمه‌ات کل خانواده رو علیه خودش کرده.
‫بابات چندین ساله که ندیدش.
‫ولی بچه که بودی، ‫هر از گاهی بهشون سر می‌زدیم.
‫یادت میاد؟
‫نه، یادم نمیاد.
‫آره خب، خیلی وقته گذشته.
‫- شغلش چیه؟ ‫- خدمتکار یه یاروییه.
‫تازه اینم تقصیر بابات می‌دونه.
‫- چرا می‌پرسی؟ ‫- می‌خوام ببینم چه شکلیه.
‫می‌خوام ببینمش.
‫عه.
‫خیلی‌خب پس.
‫- ویا میرالیا رو بلدی؟ ‫- نه.
‫ویا استرادرا چی؟
‫نه.
‫پوجیریال.
‫دقیقاً کنار میدون ملی.
‫آرناچا کارخونه‌ست.
‫- پیانتو رو که بلدی؟ ‫- نه.
‫- پیانتو هم بلد نیستی؟ ‫- نه.
‫درس‌هات رو بهتر بخون.
‫این نقشۀ شهریه که باید بری.
‫بعد اینکه یاد گرفتیش و حس کردی ‫که آماده‌ای، برو به بابات بگو.
‫اون‌موقع می‌تونی تنها بری پیش عمه‌ات.
‫بگیر.
‫[آرامستان یادبود]
‫[آرامستان شفقت]
‫تمام اسم خیابون‌هایی که ‫مامانم بهم گفته بود،
‫هنوز توی ذهنم بود.
‫به خصوص پیانتو.
‫بنا بر معنی اسمش احتمالاً ‫جایی بوده که خیلی‌ها توش عذاب کشیدن.
‫یا شاید آدم رو عذاب می‌ده.
‫خونۀ عمه‌ام درست همون‌جاست.
‫♪ صرفاً چون خودت زمین خوردی ♪
‫♪ سعی نکن منم زمین بزنی ♪
‫♪ صرفاً چون خودت ناراحتی ♪
‫♪ کاری نکن منم ناراحت بشم ♪
‫♪ هرچند که فهمیدی، ♪
‫♪ نیازهای تو از من بیشتره ♪
‫♪ انقدر جلوی من... ♪
‫♪ از رهایی دم نزن ♪
‫♪ آزادی همینه، ♪
‫♪ که عشقی نباشه، ♪
‫♪ و جادویی نباشه ♪
‫الو؟
‫♪ بدون عشق... ♪
‫♪ عشق بدون جادو ♪
‫- سلام نلو. ‫- سلام بابا.
‫چطوری؟
‫♪ گوش کن که می‌گم... ♪
‫چی کارها می‌کنی؟
‫هیچ‌کاری.
‫- مامان کو؟ ‫- توی اتاقشه.
‫تکالیفت رو انجام دادی؟
‫دارم انجام می‌دم.
‫- توی فهم درست به مشکل نخوردی؟ ‫- اصلاً.
‫- نمی‌خوای چیزی رو توضیح بدم؟ ‫- نه.
‫این رو ننداز اطراف.
‫♪ می‌گی جادو از بین رفته، ولی... ♪
‫جیوا، تو اصلاً شبیه خواهرم نیستی.
‫خودت گفتی شبیهشم.
‫این رو یادت نره. ‫خواهرم عاشق عذاب دادن منه.
‫ازت استفاده می‌کنه تا عذابم بده.
‫سعی می‌کنه من رو از عشقت محروم کنه، ‫که من تحملش رو ندارم.
‫هوم؟
‫بیا بغلم.
‫وقتی رفتی پیشش،
‫مثل اولیس و سیرن باشید.
‫نذار چیزی توی کله‌ات فرو کنه.
‫پس من رو می‌رسونی؟
‫آره.
‫♪ بدون عشق... ♪
‫♪ گوش کن به حرفم... ♪
‫چی شد؟
‫هیچی. بوی عجیبی می‌دی.
‫هوم. متوجه شدی چی گفتم؟
‫- آره. ‫- آفرین.
‫دختر حرف‌گوش‌کن.
‫♪ شک ندارم اوضاعمون بهتر می‌شه ♪
‫ولی درواقع هیچی‌اش رو متوجه نشدم.
‫سلام دخترها. کجا می‌رید؟
‫- مدرسه پر شده. ‫- جدی؟ کی پرش کرده؟
‫پپه او دراگون و رفقاش.
‫- آها، پپه او دراگون. ‫- باشه، پس مشکلی نیست.
‫من دارم می‌رم آفیشینا. ‫اونجا کنسرت گذاشتن.
‫باهام میاید؟
‫بپرید بالا.
‫خیلی‌خب.
‫بیاید بریم.
‫سلام داداش. پک ده دلاری حشیش بده.
‫...چاقو و تیر خورد!
‫♪ آنتونیوی قدیس ♪
‫♪ دشمن خود شیطانه ♪
‫♪ آنتونیوی قدیس ♪
‫♪ دشمن خود شیطانه ♪
‫♪ آنتونیوی قدیس ♪
‫♪ دشمن خود شیطانه ♪
‫♪ آنتونیوی قدیس ♪
‫♪ دشمن خود شیطانه ♪
‫♪ آنتونیوی قدیس ♪
‫♪ دشمن خود شیطانه ♪
‫♪ آنتونیوی قدیس ♪
‫♪ دشمن خود شیطانه ♪
‫♪ شیطان یعنی فاشیست و پلیس ♪
‫♪ آنتونیوی قدیس، بیا اینجا ♪
‫♪ همه‌شون رو با خودت ببر ♪
‫♪ آنتونیوی قدیس، بیا اینجا ‫و همه‌شون رو ببر اون دنیا ♪
‫♪ باید ببری، باید ببری‌شون ♪
‫♪ همه‌شون رو به آتیش بکش ♪
‫♪ همه‌شون رو به آتیش بکش، ‫به آتیش بکش ♪
‫♪ به آتیش بکش ♪
‫♪ به آتیش بکش، به آتیش بکش ♪
‫♪ به آتیش بکش... ♪
‫کام بگیرید.
‫♪ به آتیش بکش ♪
‫هوم.
‫♪ توی این شهر پردردسر ♪
‫♪ اونم توی ایتالیا که همه توش احمق‌ان ♪
‫جیوا، بدجور گیر افتادیم.
‫ما نه اهل دودیم، نه واسه کسی ساک می‌زنیم.
‫حتی گیتارم بلد نیستیم.
‫اینکه گیتار نمی‌زنیم خیلی ناجوره.
‫♪ به آتیش بکش، به آتیش بکش ♪
‫♪ آینده بیخ گوشمونه، ‫فاشیست‌ها و کارآفرینان ♪
‫♪ هرچی می‌گذره بیشتر شبیه سرکوبگران می‌شن ♪
‫♪ کسایی که حاضرن خودشون رو ‫به رشتۀ پاستا بفروشن ♪
‫♪ شعله‌ای روشن کن که لرزه‌ای ‫به جان تمام ارباب‌هاشون بیفته ♪
‫♪ بکش، بکش ♪
‫♪ به آتیش بکش ♪
‫♪ همه‌شون رو به آتیش بکش ♪
‫♪ غم و خون و اشک‌های تلخ ♪
‫♪ غم و خون... ♪
‫این جندۀ افاده‌ای کیه؟
‫خبر داری پول همین لباس‌هات،
‫دستمزد یک سال کارگریه؟
‫نکنه کل کارگران باید عین شما ‫لباس پاره و پوره بپوشن؟
‫- اون روی سگم رو بالا نیار فاشیست. ‫- من فاشستم؟
‫من کل بیانیۀ حزب کمونیست رو خوندم،
‫اون‌وقت تو به جز برگه راهنمای ‫استفاده از سرنگ چی خوندی؟
‫کی تو رو راه داده داخل فاشیست؟ ‫بکش عقب بابا!
‫هوی!
‫چه مرگته؟
‫- چه گهی می‌خوری؟ ‫- جنده!
‫♪ به آتیش بکش ♪
‫تا ورم نکرده بذارش روی چشمت.
‫مرسی.
‫درد داره؟
‫- تو درد داری؟ ‫- هوم...
‫باید برم اونجا.
‫- واسه چی؟ ‫- با یکی کار دارم.
‫بعداً واسه‌ت توضیح می‌دم.
‫سیر تا پیازش رو واسه‌م بگو.
‫آروم بخور.
‫سلام. صبح بخیر.
‫وایستا.
‫- هنوز درد داره؟ ‫- آره.
‫خب، یه کاری بکنیم؟
‫چشمت رو بسپار به من، ‫خودم درستش می‌کنم.
‫عین روز اولش می‌شه.
‫- هوم؟ ‫- باشه.
‫راستی می‌خواستم سوالی ازت بپرسم،
‫کل امروز فکرم رو درگیر کرده بود.
‫خوشگل‌ترین دختر خانم ناپل کیه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- اذیت نکن!
‫سعی کن یادت بیاد. اگه گفتی کیه؟
‫منم؟
‫احسنت.
‫- جواب درست رو دادی. ‫- لابد دیگه.
‫یادته توی راهپیمایی آواز می‌خوندیم؟
‫♪ کی گفته مجبورم ترکت کنم؟ ♪
‫حالا دنده دو.
‫♪ ترجیح می‌دم با این درد بمیرم... ♪
‫دنده سه.
‫- عوض شد؟ ‫- عوض کردی.
‫♪ دارم می‌میرم و می‌میرم و می‌میرم ♪
‫بخون دیگه!
‫♪ قلبم با بازدم می‌گه... ♪
‫- ♪ تویی عشق من ♪ ‫- ♪ تویی ♪
‫♪ دارم می‌میرم و می‌میرم و می‌میرم، ‫قلبم با بازدم می‌گه ♪
‫♪ دارم می‌میرم و می‌میرم و می‌میرم ♪
‫♪ قلبم با بازدم می‌گه ♪
‫♪ تویی عشق من ♪
‫دختر خوب.
‫اینجا بود؟
‫نه، وایستا. اشتباه رفتم.
‫می‌بینی اینجا چطور جاییه؟
‫من اینجا به دنیا اومدم و بزرگ شدم. ‫اینجا خونه‌ام بود.
‫ویتوریا هنوز اینجا می‌مونه.
‫برو دیگه. من منتظر می‌مونم.
‫کلوچه می‌خوری؟
‫بگیر.
‫چی شده؟
‫جایی نری‌ها، باشه؟
‫تو برو. من از جام جم نمی‌خورم.
‫اگه من رو نگه داشت چی؟
‫هرموقع خسته شدی بهش بگو ‫«ببخشید، باید برم. بعداً می‌بینمت.»
‫اگه نذاره برم چی؟
‫خیلی‌خب، حداکثر یک ساعت بمون. ‫اگه نیومدی میام نجاتت بدم.
‫نه. تو اینجا بمون. خودم برمی‌گردم.
‫ولمون کن بابا!
‫وای خدا!
‫این که نمی‌فهمه بابا!
‫واسه خوشگلی باید درد کشید دیگه، نه؟
‫- گل گفتی. ‫- آره!
‫خوشگله.
‫عین عروسکه.
‫ببخشید. ترادا کجاست؟
‫دری که اونجاست. طبقۀ اول.
‫برو عزیزم، منتظرته.
‫بیا.
‫با تلویزیونم چی کار می‌کنن؟
‫آهای، چه خبرته بابا؟ آروم در بزن.
‫اومدم.
‫چیه؟ حالت خرابه؟ می‌خوای بشاشی؟
‫نه.
‫پس چی می‌خوای؟
‫پاشنه در من رو چرا می‌کنی
‫من جیوانام عمه.
‫می‌دونم کی هستی.
‫ولی اگه بشنوم بهم گفتی عمه، ‫بهتره خودت راهت رو بکشی و بری.
‫هوم...
‫سلام آقا. می‌شه واسه‌م قهوه بخری؟
‫جان؟ راهت رو بکش بابا.
‫عجب آدم بی‌تربیتی هستی.
‫- برو بابا ولگرد. ‫- گمشو.
‫- کون لقت. ‫- خداحافظ بابا.
‫خب، چطور بود؟
‫خوب بود.
‫چی شده؟ بگو دیگه.
‫اول بهم آب‌پرتقال تعارف کرد، ‫ولی توش پر تخم پرتقال بود.
‫- منم تفشون کردم. ‫- هوم...
‫بعد ازم پرسید دوستی دارم یا نه،
‫منم از آنجلا واسه‌ش گفتم.
‫عجب.
‫- از من نپرسید؟ ‫- نه.
‫- اصلاً؟ ‫- اصلاً نپرسید.
‫- از مامانت نپرسید؟ ‫- نه، نپرسید.
‫- موسیقی چطور بود؟ ‫- کدوم موسیقی؟
‫شنیدم صدای موسیقی می‌اومد.
‫نه، من گوش نمی‌دادم.
‫حالا مهربون بود؟
‫تقریباً.
‫حرف بدی بهت زد؟
‫یه مقدار عبوس بود.
‫بهت نگفته بودم؟
‫الآن کنجکاوی‌ات رو راضی کردی؟
‫حالا دیدی اصلاً شبیهش نیستی؟
‫- آره. ‫- خوبه.
‫بوس رو بده.
‫من رو می‌بخشی؟
‫می‌بخشمت.
‫نکن! نکن، ریش‌هات زخمیم می‌کنه.
‫نه بابا؟ سبیل‌های عمه‌ات ‫اون‌وقت اذیتت نمی‌کرد؟
‫اون که سبیل نداره.
‫- چرا، داره. ‫- نه!
‫باشه، قبوله. نداره.
‫خدا نکنه کنجکاو بشی برگردی پیشش...
‫که ببینی سبیل داره یا نه.
‫دیگه نمی‌خوام ببینمش.
‫خیلی‌خب.
‫- من جیوانام عمه. ‫- می‌دونم کی هستی.
‫ولی اگه بشنوم بهم گفتی عمه، ‫بهتره خودت راهت رو بکشی و بری.
‫چی شده‌ات؟
‫- درد داری؟ ‫- نه.
‫آب‌پرتقال تازه می‌خوری؟
‫نه، نمی‌خواستم مزاحمت بشم.
‫می‌خوای یا نمی‌خوای؟
‫- بیا اینجا. ‫- باشه.
‫بیا.
‫هوم...
‫مواظب باش. اون‌یکی شکسته. ‫بشین اینجا.
‫ژاکتت رو دربیار. مشکلت چیه؟ ‫شور و هیجانت کجا رفته؟
‫- بشین. ‫- واسه منه؟
‫نه پس. واسه خواهرته.
‫جیانی.
‫چرا... اون دست‌بندت رو دستت نکردی؟
‫کدوم دست‌بند؟
‫اونی که به دنیا اومدی بهت دادم.
‫گمونم وقتی بچه بودم ‫مامانم واسه‌ام درستش کرده بود.
‫تا وقتی که دو سالم شد. ‫دیگه اندازۀ دستم نمی‌شد.
‫خیلی باهوشی جیانی.
‫راست می‌گم.
‫از من می‌ترسی؟
‫آره.
‫بایدم بترسی. ترس آدم رو هوشیار نگه می‌داره.
‫عین آب خوردن جای بابات عذر و بهونه آوردی.
‫آفرین جیانی.
‫ولی داری خودت رو فراموش می‌کنی.
‫دست‌بندی که بهت داده بودم ‫برای بچگی‌هات نبود،
‫برای وقتی بود که بزرگ شدی.
‫دست‌بند مهمی بود.
‫هوم!
‫بخور دیگه.
‫مقویه.
‫من عین بابات نیستم.
‫بابات خیلی وابسته به پول و مادیاته.
‫مادیات برای من مفت نمی‌ارزن.
‫فقط آدم‌های زندگیم واسه‌ام مهم‌ان.
‫از دار دنیا فقط یک چیز داشتم.
‫همون دست‌بنده بود.
‫وقتی به دنیا اومدی، با خودم گفتم:
‫«وقتی دختر جوانی شد، ‫بالغ شد، می‌تونه بندازه دستش.»
‫این‌ها رو روی پاکت نامه هم نوشتم.
‫کدوم پاکت؟
‫پاکتی که خیلی یواشکی همراه دست‌بند،
‫انداختم توی صندوق نامه‌ها.
‫«وقتی بزرگ شد بدید بهش.»
‫شاید نباید می‌ذاشتیش اونجا.
‫- امکان داشت دزد بزنه. ‫- دزد کجا بود؟
‫چی می‌گی واسه خودت؟
‫آب‌میوه‌ات رو بخور.
‫مامانت همینم بلد نیست درست کنه.
‫روشن شو دیگه پدرسوخته!
‫روشن شو!
‫آفرین، آفرین...
‫مجبور بودم توی صندوق نامه بذارم.
‫چون اگه خودم می‌اومدم،
‫شک نکن بابات پرتم می‌کرد بیرون.
‫بابای من کسی رو پرت نمی‌کنه بیرون.
‫بابات آدم آشغالیه.
‫خیال می‌کنه همه‌چیز رو می‌دونه.
‫توی حباب خیالی خودش زندگی خوشی داره.
‫اگه بهش بگی اشتباه می‌کنه، ‫درجا حذفت می‌کنه.
‫همون‌جوری که من رو حذف کرد.
‫حتی انزو.
‫انزوی ناز من.
‫بابات هر کسی که فکر کنه ‫ازش بهتره رو حذف می‌کنه.
‫از اولم همین بوده‌ها. ‫حتی وقتی بچه بود.
‫خیال می‌کنه خیلی باهوشه، ‫ولی از هوش و ذکاوت بویی نبرده.
‫انقدر آدم حروم‌زاده‌ایه، ‫که حاضره هرکاری بکنه،
‫تا فقط متقاعدت کنه ‫بدون اون نمی‌تونی زندگی کنی.
‫بچه که بودیم،
‫هرموقع از پیشم می‌رفت، ‫حس می‌کردم خورشید زندگیم رفته.
‫با خودم می‌گفتم بدون بابات می‌میرم.
‫واسه همین هرکاری می‌کردم تا بمونه.
‫واسه‌ام قانون وضع می‌کرد.
‫«فلان اجازه رو داری، بهمان اجازه رو ندای».
‫حتی مجبورم کرد باور کنم خدا واقعی نیست.
‫تا این حد پیش رفت.
‫ولی من فوراً ذهنیتم رو عوض کردم.
‫درست موقعی که با انزو آشنا شدم.
‫حروم‌زاده!
‫بابات فکر می‌کنه در صورتی حرفت درسته،
‫که یک کتاب توی دستت گرفته باشی.
‫مردک آشغال.
‫مردک پدرسوخته.
‫سگ‌صفت!
‫اول انزوی نازنینم رو متقاعد کرد که دوستن،
‫بعد روحش رو ازش گرفت.
‫روحش رو تیکه‌تیکه کرد.
‫جیانی! بیا اینجا.
‫جیانی!
‫خوابت برده؟
‫بیا دیگه!
‫می‌خوام اون پدرسوخته بشنوه.
‫که یادش بمونه!
‫اولین باری که انزوی نازنینم رو دیدم، ‫توی مهمونی رقص بودیم.
‫با همین آهنگ با همدیگه رقصیدیم.
‫خیلی‌وقت پیش بود؟
‫انگار همین دیروز بود.
‫- انزو الآن کجاست؟ ‫- جیانی، تو رو درست بار نیاورده.
‫انقدر دروغ بهت خورونده ‫که نمی‌دونی واقعیت چیه.
‫هوم؟
‫شک ندارم حتی بلد نیستی برقصی.
‫- رقص برِک بلدم. ‫- رقص برِک!
‫آخ!
‫دستت رو بده.
‫یک. دو.
‫قدم‌هام رو دنبال کن.
‫باسنت رو حرکت بده!
‫تکون بده!
‫چی شده؟
‫دوست دارم انزو رو ببینم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫باشه پس. شاید چند روز دیگه رفتیم پیشش.
‫کجاست؟
‫توی... آرامستانه.
‫آها.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫وقتی کوچولویی، ‫همه‌چیز به نظر بزرگ میاد.
‫وقتی بزرگ می‌شی، ‫همه‌چیز به نظر کوچولو میاد.
‫هر کسی به نوعی.
‫کسی نمی‌دونه.
‫هر کسی به نوعی.
‫کسی نمی‌دونه.
‫وقتی کوچولویی، ‫همه‌چیز به نظر بزرگ میاد.
‫وقتی بزرگ می‌شی، ‫همه‌چیز به نظر کوچولو میاد.
‫هر کسی به نوعی.
‫کسی نمی‌دونه.
‫هر کسی به نوعی.
‫کسی نمی‌دونه.
‫هر کسی به نوعی.
‫کسی نمی‌دونه.